menu

Hier kun je zien welke berichten Don Cappuccino als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Silver Mt. Zion - He Has Left Us Alone, but Shafts of Light Sometimes Grace the Corner of Our Rooms... (2000)

3,5
Providence. Dat is het woord wat in mij opkomt als ik dit album opzet. Niet de Providence van Godspeed maar van Sonic Youth. Dat trieste interlude met slome piano en nog wat gepraat. Als je een compleet album vol dat wilt zit je hier goed.

Het is net alsof de wereld vergaat als je dit album luistert. Het is zo donker en triest, je ziet een desolaat landschap voor je waar net de mensheid zijn laatste zucht heeft gedaan en er staat nog een platenspeler waar A Silver Mt. Zion op draait......

De ultieme soundtrack voor de apocalyps. Maar ik vind 47 minuten iets te lang voor dit album. Het eerste nummer is prachtig met zijn slepende piano die steeds meer zwelt naar een kleine climax met strijkers.

Daarna is mijn aandacht steeds verder weg en uiteindelijk begin ik zelfs een beetje te gapen. Heiligschennis!: zullen veel zeggen. Het album heeft wel een hele duidelijke richting en misschien wel iets te duidelijk. Het is gewoon erg eentonig.

Soms prachtig om even jezelf in de duisternis te dompelen maar niet te lang.

Alcest - Kodama (2016)

4,5
Neige, het brein achter Alcest, hoorde voor het eerst van shoegaze na het lezen van een recensie over Souvenirs D'un Autre Monde, het debuutalbum uit 2007. Hij creëerde de Alcest-wereld zonder invloeden van buitenaf en bleef dat eigenlijk doen tot Shelter, dat overduidelijk een liefdesbrief en een studie van het subgenre was waar hij helemaal verzot op was geraakt na Souvenirs..., met zelfs met een gastbijdrage van Neil Halstead van Slowdive. De droomwereld was minder aanwezig en de nummers waren simpeler met een helderder geluid. Een prachtplaat wat mij betreft, maar voor veel fans een stap te ver en een verloochening van de Alcest-sound. Zij zullen een stuk blijer worden van Kodama. De nieuwe plaat keert namelijk weer terug naar het geluid van Écailles de Lune en Les Voyages De l'Âme met een terugkeer van Neige's door merg en been gaande schreeuwen en blastbeats, maar wel duidelijk met de aardse ondertonen van Shelter.

Dit past ook ontzettend goed bij het concept van de plaat. Kodama is geïnspireerd op Princess Mononoke van Hayao Miyazaki, een fenomenale animefilm waarin de strijd tussen natuur en de mens prachtig en symbolisch wordt verteld. Vooral in de titeltrack komen de Japanse sferen goed naar boven in het zweverige gitaarwerk in combinatie met de etherische vocalen van Katherine Shepard die als Sylvaine dit jaar ook een fantastische plaat uitgebracht. Neige zingt zelf woordeloos op deze track, geïnspireerd door de aanpak van Elizabeth Fraser bij de Cocteau Twins.

Het geluid van Kodama is wat puntiger dan we van Alcest gewend zijn. Dit komt vooral door het fenomenale drumwerk van Winterhalter, die wat mij betreft de sterspeler van deze plaat is. Je hoort dat er meer denkwerk in de ritmesectie gestoken is, dit is ook de eerste keer dat Neige niet zelf de baspartijen heeft ingespeeld, maar Indria, die al jaren live meespeelt. Daar waar dit aspect van Alcest altijd wat meer achterin de mix stond, is er nu het gevoel dat het de kartrekker is van de plaat, daardoor is Kodama heel erg meeslepend en dynamisch met veel body. De productie van de plaat verdient ook een groot compliment.

Het geheel is minder een waas, net als bij Shelter, maar door de gelaagde composities die tot in detail te volgen zijn door de productie, heeft het album hetzelfde avontuurlijke gevoel als het oude werk. Kodama heeft met zijn speelduur van 42 minuten geen noot teveel en nodigt daardoor uit tot heel veel luisterbeurten. Qua sound gebeurt er weinig nieuws voor de Alcest-fans, toch is de aanpak, bijvoorbeeld in de ritmesectie, weer anders.

Alcest - Les Voyages de l'Âme (2012)

5,0
Stéphane (Neige) droomde over een feeënwereld. Er waren kleuren die op aarde niet bestonden, er waren vormen die niet op aarde bestonden en geluiden die niet op aarde bestonden. Hij wilde graag iets met zijn dromen gaan doen....

Dit is de drijfveer van Alcest in een notendop. Wij krijgen te horen wat er zich in de droomwereld afspeelt. De herinneringen van een andere wereld, de maan in de weegschaal en nu de reizen van de ziel. En ja, we worden op een reis gestuurd voor 50 minuten.

Deze reis bestaat bijna alleen maar uit schoonheid. We worden verwelkomt met zeer dromerige gitaren en een zalvende stem. De muziek wordt steeds harder maar het wordt nergens duister. Aan het eind zijn we weer terug op onze aarde, een ervaring rijker.

En nu over op de muziek. Les Voyages de L'âme is een album van onvoorstelbare schoonheid. Deze band hoort bij de derde golf van de Black Metal maar er wordt steeds verder afstand gedaan van dit genre. Op de vorige twee albums kregen we Black Metal met een beetje Shoegaze te horen, nu kun je het omdraaien.

Deze muziek gaat echt om de sfeer. Een nummer als Beings Of Light is zeer monotoon en tranceopwekkend. De riffs cirkelen op zichzelf heen en de drums verzuipen bijna in de mix en gaan mee in de draaikolk waar je als luisteraar ook bijna in gezogen wordt. Alles klinkt dromerig, zelfs de schreeuwen die van heel ver te lijken komen.

Het album is toegankelijker vergeleken met de eerste twee albums. Het is minder korrelig en focust zich echt compleet op het dromerige aspect, alles is zeer melodieus. Een nummer als Autre Temps zal zelfs de grootste metalhaters overtuigen. Er wordt niet in geschreeuwd maar het is wel hard. Het gitaargeluid is breed en weids, de drums galmen.

Winterhalter is de man achter de drums. Hij zorgt echt voor een basis zonder te veel poespas en gaat de gitaren zijn werk doen. Op een nummer als Faiseurs De Mondes barst Winterhalter wel even uit in een kolkende golf van blastbeats met snelle tremoloriffs van Neige. Het album wordt zeer rustig afgesloten met een nummer wat zo van Type O Negative had kunnen zijn. Het eind wordt lang uitgerekt, net als een einde van een film. Het is niet zomaar voorbij.

Dit album is alsof je 50 minuten muzikaal geknuffeld wordt. Alles is hoopvol, nergens is er wanhoop. Hier moet je voor in de stemming zijn maar als je in de stemming bent wordt je meegenomen door de muziek van Neige en Winterhalter. Prachtig! De hoes laat de toon van het album het beste zien. Majestueus en fier.

All Shall Perish - Awaken the Dreamers (2008)

4,0
Deze vind ik erg goed, een tijd niet gedraaid maar nu heb ik hem weer herontdekt. Een van de betere Deathcore-groepen die ik ken. Technisch is dit gewoon niet normaal goed, de gitaarsolo's zijn echt gestoord maar ook de nummers zelf deugen. Hele brute nummers zoals Stabbing to Purge Dissimulation en mooie rustpunten zoals The Ones We Left Behind en Memories of A Glass Sanctuary. De gitaren ronken maar zijn ook zeer melodieus. Een nummer is daar zelfs helemaal op gericht, From So Far Away. Daar wordt er flink op los gesweept door Rusty Cooley, ook een meestergitarist.

De zang is gewoon erg goed en de drums verdienen ook lof, complimenten voor Matt Kuykendall. Deze man speelt blastbeats alsof het niks is maar kan ook prachtig fluisteren met zijn drums, iets wat niet veel drummers in dat genre doen.

Een erg goed album wat ik na 3 jaar nog steeds veel draai, zwaar ondergewaardeerd eigenlijk. Kirk Hammett hoort ook de klasse van deze groep, hij had namelijk dit album in zijn top 25 van 2000 tot 2009. Ik ben ook zeer benieuwd naar het album. 4 sterren.

All Shall Perish - This Is Where It Ends (2011)

2,5
All Shall Perish. Een band die mij met het album Awaken The Dreamers compleet verraste. Deathcore maar dan wel met een technisch randje en veel melodie. Vooral de rustpunten in het album kon ik enorm waarderen en nog steeds zit het album vaak in mijn CD-speler. Nu is het nieuwe album er....

52 minuten is gewoon veel te lang voor dit soort albums. Dit is namelijk een heel eentonig album en na 7 nummers heb ik er eigenlijk weer genoeg van. Awaken The Dreams had heel veel variatie en ook paar rustige nummers. Deze beukt wel heel erg veel achter elkaar naar mijn mening. Ook te veel dezelfde riffs en ik mis die geweldige solo´s van Chris Storey. De luisteraar krijgt weinig ademruimte: Er zullen er zijn die dit niet erg vinden maar ik word er niet echt blij van.

Je hoort ook gewoon gelijk dat er een nieuwe drummer is. Adam Pierce beukt er lekker op los maar hij heeft niet dat bijzondere wat Matt Kuykendall had. Die man speelde zeer interessante partijen en fluisterde ook veel met zijn drums. Deze man is technisch erg goed maar na een tijdje heb ik het wel gehoord.

Met dit album heeft All Shall Perish teleurgesteld. Een standaard album en ik had niet verwacht dat ik dat over deze band kon zeggen. 2,5 ster.

Alter Bridge - Blackbird (2007)

3,0
Vandaag keek ik op de 3Voor12 Pinkpop site en daar stond een review van het optreden van Alter Bridge. Maar een 6? Hij zei dat ze wel een aantal sterke nummers hadden en dat Watch Over You heel slecht is. Wij hebben thuis de DVD Live In Amsterdam en daar speelt de band toch retestrak hoor.

Dit album is ijzersterk. Myles Kennedy is een van de beste zangers die ik ken, wat een bereik! Zijn lage stem doet mij aan Eddie Vedder denken terwijl die hoge stem zo bij Led Zeppelin kan, ze hadden hem daar ook voor gevraagd. Hij legt heel veel emotie in zijn stem en bij nummers als Watch Over You en Blackbird kan dit voor kippevel zorgen.

Ook speelt de man samen gitaar met Mark Tremonti. Wat heeft die onder zijn niveau bij Creed gespeeld, zeg. Wat een solo´s en riffs! De riffs staan op dit album echt als een huis. Ook deze opmerking in de review van het optreden vond ik heel raar:

Hij is niet echt een verrassende gitarist, maar technische skills heeft hij wel.


Geen verrassende gitarist? Hij zou eens het titelnummer moeten horen wat misschien wel de mooiste solo van de laatste 5 jaar heeft. De opbouw van die solo is gewoon fenomenaal en bezorgt mij kippevel. Ook Myles Kennedy draagt dit nummer echt met zijn zang, ik ga er helemaal in mee.

Er is ook genoeg heavy spul op dit album, bijvoorbeeld de opener Ties That Bind met zijn nekbrekende riff en zeer catchy refrein. Of White Knuckles natuurlijk.

En de meezingers heb je ook nog. Rise Today is er zo een die je bij het refrein meebrult. Ik kan wel over ieder nummer iets zeggen maar dat wordt saai. Dit is gewoon klasse, een ijzersterk album van Alter Bridge. 5 sterren, hij valt net buiten mijn top 10. Jammer genoeg valt het derde album een beetje tegen.

Amenra - Mass V (2012)

4,0
Als je op het label Neurot zit behoor je tot een speciaal gezelschap. Ufomammut zit onder andere op het label van Neurosis. Vorig jaar mocht Amenra ook toetreden tot het gezelschap. 2 maanden geleden kwam de vijfde plaat uit.

Het eerste wat opvalt als je deze plaat opzet is dat de productie zwaar vooruit is gegaan ten opzichte van Mass IIII. Dat album klonk heel vuil en modderig en Mass V klinkt krachtig en helder. Dit komt door Billy Anderson, die platen van onder andere Neurosis produceerde. Mass IIII zie ik dan ook als een modderig slagveld en Mass V als een apocalyptische en desolate omgeving zoals hij ook in het boekje te zien is.

Amenra houdt over het gehele album het tempo laag en er zit vrij weinig variatie in het album. De band werkt echt naar een bepaald thema toe en focust zich op het neerzetten van een gitzwarte sfeer. Op sommige momenten heb ik liever dat de band iets sneller naar een climax werkt, maar bij Nowena | 9.10 had ik het graag een stuk langer gewild. Het monster Amenra wordt even getemd in de eerste minuten van dat nummer. Colin laat horen dat hij heel goed clean kan zingen en het akoestische werk klinkt net zo desolaat als het harde werk. Ik hoop dat Amenra dat meer in de toekomst gaat doen.

De vocalen van Colin zijn zeer indrukwekkend. In de metal is het een zeldzaamheid dat je een vocalist hoort schreeuwen en dat je de pijn voelt. Het zijn echt getormenteerde schreeuwen die van heel diep komen. Er zit weinig variatie in de vocalen maar ze zijn zo godvergeten intens dat ik het helemaal niet erg vind.

Op het instrumentale vlak wordt alles vrij beperkt gehouden. De drums zijn zwaar en donderend, hetzelfde geldt voor de bas. De gitaarpartijen zijn kaal en onheilspellend. Vooral in Nowena | 9.10 waar wordt gestrooid met wat black metal-riffs. Ook schreeuwt Scott Kelly op dit nummer mee, een welkome afwisseling. De combinatie van de getormenteerde schreeuwen van Colin en de oerkreten van Scott Kelly werkt zeer goed. Daarom is dat ook met afstand mijn favoriete nummer van het album.

Mass V is een verdomd duistere plaat geworden. Qua post-metal/doom behoort Amenra inmiddels tot de top van het genre. Op sommige momenten vind ik de opbouw net iets te lang duren maar dat zorgt er ook voor dat de uitbarsting er echt hard in komt. 40 minuten is precies een goede lengte voor een plaat als Mass V. De zeggingskracht is dan wel duidelijk. Wie houdt van een heerlijk potje zwartkijken zit bij Mass V aan het goede adres.

Anata - The Conductor's Departure (2006)

4,5
Anata is zo te zien niet echt bekend op MusicMeter, wat eigenlijk erg jammer is, want deze band behoort tot de toppers in de Technische Death Metal scene, voor mij dan. Die bands kun je in 2 groepen verdelen: Bands die niks anders doen dan gestoorde riffs en compleet geen songstructuur hebben of bands die ook gestoorde riffs spelen, maar wel structuur en melodie hebben. Anata hoort duidelijk bij de tweede groep.

Want dit is een van de beste Death Metal-albums ooit gemaakt! Een avontuurlijk album wat niet voor iedereen is. Een ding wat je gelijk zal opvallen is het aparte gitaarspel van de gitaristen, verwacht niet heel de tijd geshred, maar meer hele aparte melodieen die bij elkaar komen en erg goed samen klinken, erg interessant, iets wat ik nog geen ene Death Metal-band heb horen doen. De bas is ook geweldig, jazzy en krijgt veel ruimte en volgt de gitaarlijnen compleet niet, maar toch wordt het geen brij. De drums zijn heerlijk strak en de zang is gewoon goed, maar dat is niet het belangrijkste van dit album.

Hier hou ik nou van, bands die niet de platgetreden paden op gaan, maar iets nieuws doen! De productie is geweldig, niet klinisch, waar flink wat bands in dit genre last van hebben. Dit album boeit 53 minuten lang, dit moeten echt meer mensen kennen. 5 sterren voor dit meesterlijke album wat ik nog steeds niet origineel heb omdat ik hem bijna nergens kan vinden, maar ik blijf zoeken!

Animals as Leaders - Weightless (2011)

4,5
Animals As Leaders is misschien wel de instrumentale metalband van deze tijd volgens velen. Bij het debuutalbum had ik daar zo mijn twijfels over maar hier begin ik er steeds meer overtuigd van te raken.

Animals As Leaders bestaat uit 3 leden: 2 gitaristen en een drummer. De hoofdpersoon is Tosin Abisi, een geweldige gitarist met een extreem goede techniek. Hij speelt ook de baslijnen op zijn gitaar. Op een 8-snaar kan dit gemakkelijk.

Door zo veel snaren kun je vaak in hetzelfde belanden en dat was het probleem bij het debuutalbum. Voor paar nummers geweldig, daarna sloeg de verveling toe. Weightless is sterker en meer gefocust.

Deze 12 (niet 11) nummers vormen een geweldig geheel en dat is toch wel heel knap voor een instrumentaal album. Er wordt geflirt met elektronica en jazz. Vooral bij het nummer To Lead You To An Overwhelming Question. Een behoorlijke opgefokt jazzy ritme wordt opgevolgd door een bruut stuk met lage Meshuggah-achtige grondtonen.

Weightless is een album wat je paar keer moet draaien. Het is namelijk niet de makkelijkste muziek. In Amerika is deze band inmiddels erg bekend, in Europa moet het nog komen. En met dit album kan het wel eens gaan gebeuren.

Ansur - Warring Factions (2008)

4,0
Ik snap echt niks van de beoordeling van dit album, 0,5 ster ? Dat is echt veel en veel te weinig. Op ProgArchives word dit album wel erg goed beschreven. Ik vind het een geweldig album. The Tunguska Incident opent met flamenco gitaren en gaat daarna een heerlijke riff waar die flamenco gitaar nog steeds op de achtergrond zit. Dit album heeft ook veel stukken die compleet buiten de metal liggen, maar dat is niet erg, dat maakt het veel boeiender. Ik weet dat de productie behoorlijk klote is, maar de muziek is van zeer hoog niveau. Dus als je progressieve metal erg gaaf vind, luister dit album dan eens.

P.S.: 2,75 sterren is nog steeds veel te weinig

Ash Ra Tempel - Ash Ra Tempel (1971)

4,0
Ash Ra Tempel, deze band kreeg ik van Ataloona om te reviewen. 2 nummers, lekker lang, ik was erg benieuwd.

Het begin van Amboss heeft hetzelfde gevoel als Live At Pompeii, die rook, die kolkende lava! De drums beginnen te komen, nog meer rare gitaareffecten, het begin is in ieder geval geweldig en wekt flink wat sfeer. En het gaat steeds sneller, en sneller en sneller, de lava begint steeds meer dichterbij te komen en je moet wegrennen! Maar het blijft achter je aankomen en je kan er niet aan ontsnappen. En die drums blijven op hetzelfde tempo, er komen galmende gitaren! Man, wat is dit gaaf! Een Egyptische melodie op gitaar, nu snap ik waarom de albumhoes er zo Egyptisch uitziet. En dan denk je dat de lava eindelijk weg is, maar daar komt het weer en nog harder dan de eerste keer! Het stopt niet!

Amboss is Pompeii, Traummaschine is meer het regenwoud, een donkere, vochtige plek, je gaat met je bootje over de wateren, rust, je hoort alleen wat geluiden van dieren. Heerlijk.

Wauw, dit is echt geweldig, die 2 nummers waren zo voorbij. 5 sterren en een plek in mijn top 10 zit er wel in.

Augury - Fragmentary Evidence (2009)

2,5
Dit album is voorgesteld door phantasia in het Metal Album Van De Week-topic. Ik ken deze al vanaf de releasedatum, ik las een review in de Aardschok en ik heb hem toen gelijk beluisterd. Daarna heb ik hem een tijdje heel vaak gedraaid en daarna 2 of 3 keer per jaar. Daarom was dit een goede reden om hem weer eens te beluisteren.

Augury is een technische Death Metal-groep met een vleugje jazz uit Quebec. Vanaf het begin wordt je wakker gemaakt door een pot technische death metal met een hoog technisch niveau. Vooral de bassist is heel erg goed en staat hoog in de mix, erg mooi. Ook is er gastzang van onder andere Sven De Caluwe (Aborted) in het openingsnummer en dat klinkt echt heel erg lekker. Die had wat mij betreft het hele album mogen inbrullen. Het eerste nummer is dan ook gelijk het beste nummer.

Er gebeurt heel veel op dit album. Dit hoeft niet per sé erg te zijn als de composities heel goed in elkaar zitten. Voorbeelden zijn Between The Buried And Me en Obscura, een genregenoot. Maar daar zit het probleem juist bij Augury.

Je gaat van een death metal stuk naar een jazz/fusion-stuk binnen no time zonder een lijn. Het gaat van de hak op de tak en daardoor is dit album extreem vermoeiend om naar te luisteren. Vooral de lange composities zijn echt zenuwslopend omdat er geen lijn inzit. En ik luister dit album al lang. Ook de zang is af en toe echt helemaal niks, vooral bij Sovereigns Unknown. Ik heb in het begin het idee dat ik bij de piraten zit op de boot en 2 minuten later ineens bij een of ander jazzconcert. Dat loopt gewoon niet lekker.

Ik hoor goede dingen op het album maar die worden overschaduwd door het technisch gepriegel wat af en toe geen kant op gaat. 2,5 ster voor Augury.

Austrian Death Machine - Total Brutal (2008)

3,0
Does humour belong in music?

Deze vraag stelde Frank Zappa en daar kan ik makkelijk ja op beantwoorden. Maar bij dit album is de vraag meer:

Does humour belong in metal?

Ook hier kan ik ja op beantwoorden. Luister maar naar dit album van Austrian Death Machine. Total Brutal is een album over Arnold Schwarzenegger en er zitten veel verwijzingen van films van hem in. De nummers gaan ook allemaal over zijn films.

De nummers zelf zijn gewoon goed gespeeld. TIm Lambesis (As I Lay Dying) speelt eigenlijk alle instrumenten op dit album en doet dit erg goed. Voor de solo's heeft hij gastgitaristen gevraagd en dat zijn niet de minste.

De stem van Ahhhnold wordt gedaan door Chad Ackerman van de band Destroy The Runner. Hij doet dit erg goed en de tussenstukjes zijn hilarisch. Maar hij geeft het zelf al toe: All the songs sound the same!

Al met al is Total Brutal een lekker half uurtje om even los te gaan en flink te lachen. 3 sterren.