Wat keken er toch zoveel mensen uit naar het nieuwe album van Radiohead. Het was al bekend dat het album dit jaar zou uitkomen maar ineens werd er op 14 februari bekend gemaakt dat het nieuwe album op zaterdag te downloaden is op hun website. En toen was er opeens op vrijdag al het album.

Iets wat ik erg gaaf vind is dat de journalisten hem niet eerder hebben gehoord. Je hebt heel vaak dat je enorm benieuwd bent naar een album en dat je een review leest terwijl het album pas een maand later uitkomt. Nu is dat niet het geval.

Het nieuwe album begint met Bloom wat gelijk een enorme verrassing is. Dit klinkt net alsof Aphex Twin Thom Yorke als gastartiest vroeg om een nummer in te zingen. Morning Mr. Magpie klinkt ook heerlijk met zijn zenuwachtige drumritme en gitaar. Het is duidelijk dat Thom Yorke een hele grote rol heeft op dit album en dat vind ik helemaal niet erg.

Little by Little is echt de eerste positieve uitschieter en ook het eerste nummer waar ik echt gitaar op hoorde. Als je het album via de koptelefoon luistert hoor je wel genoeg gitaar, maar dat zit flink verborgen onder de galm. Je kan niet echt akoestische drums horen, ik denk dat Phillip Selway alles op elektronische drums heeft ingespeeld, er zitten af en toe geweldige ritmes tussen.

Feral is misschien wel het interessantste en creatiefste nummer van het album. Hier wordt de stem van Thom Yorke als een instrument gebruikt en dat klinkt als een geweldig eindresultaat. Wel een nummer wat je een aantal keer moet draaien voordat je het waardeert.

Lotus Flower heb je misschien al gehoord en gezien op ons blog. Hier heeft de bas een grote rol en toch is het het minst opvallende nummer op het album, niet dat het slecht is, integendeel. Gewoon een mooi sfeervol nummer.

Codex, het enige nummer wat piano en daardoor gaan mensen het vergelijken met Pyramid Song terwijl het daar compleet niet op lijkt. Zang blijft heel spaarzaam en het is echt enorm mooi. Geluiden van vogels hoor je daarna en hoor je hele aparte zang van Yorke en een akoestische gitaar en dat klinkt heel mooi. Het nummer Give Up the Ghost is begonnen, misschien wel het mooiste nummer van het album.

Separator. Die drums klinken eerlijk gezegd als de drummachine die op een heel oud keyboard zit die wij thuis hebben, een beetje goedkoop dus. Maar de zang is weer geweldig en daar onder zit ook weer zang, geweldig! En het nummer eindigt niet echt, dus misschien komt er wel een vervolg.

Gewoon weer een heel goed album van Radiohead, weer vrij experimenteel wat helemaal niet erg is aangezien het ook saai wordt als je heel de tijd hetzelfde album maakt. Pas over een jaar weet ik of ik deze bij de beste albums van de band schaar.

Ik kreeg dit album van Barrett om te reviewen, omdat ik Tom Waits kon waarderen.

De muziek begint goed, maar dan komt er ineens een enorm akelige stem! Gadverdamme! Zo kom ik heel moeilijk door het album, als ze iets rustiger zingt is het al iets beter, maar nog steeds niet echt geweldig en de muziek is eigenlijk ook best wel saai. Het album is veel te lang op deze manier, maar dit gaat het niet worden voor mij. Wat is hier nou zo goed aan?

De vergelijking met Tom Waits snap ik compleet niet, misschien omdat ze allebei een erg aparte stem hebben, maar die van Waits vind ik geweldig, de stem van Rickie Lee Jones staat gelijk aan nagels op het schoolbord. 1,5 ster.

ID.entity gaat fenomenaal van start met Friend or Foe, een knaller van een synthprogpoptrack met een heerlijke stuwende ritmesectie en een refrein dat vanaf luisterbeurt één enorm in je hoofd gaat zitten. Een grote invloed is hier duidelijk jaren '80 Rush, en dan vooral de platen Signals, Grace Under Pressure en Power Windows. Ook afsluiter Self-Aware heeft deze invloeden, maar lijkt wat meer naar Moving Pictures en Permanent Waves te grijpen. Het zijn allebei ontzettend sprankelende tracks met een zeer transparant geluid (heerlijk hoe de bas zo prominent in de mix staat!) en eerlijk gezegd had ik een volledige plaat van dit materiaal helemaal fantastisch gevonden.

Dat is alleen niet zo, voor het grootste gedeelte is het toch weer alternatieve progrock/metal die we van Riverside gewend zijn. Landmine Blast heeft wel gave ritmische structuren, alsof je Tool in een jaren '80-jasje hoort. De midi-blazers in Big Tech Brother vind ik echt niet om aan te horen, ronduit potsierlijk zelfs. Het lange The Place Where I Belong vind ik veel gave aspecten hebben (de dromerige Floyd-achtige aanloop en de funky rockstukken), maar als geheel mist het iets voor mij om het echt naar een hoog niveau te brengen.

Ook zijn binnen moderne prog de betreffende tekstuele thema's al zo uitgemolken (hallo Fear of a Blank Planet), en het helpt al helemaal niet dat deze plaat ook heel basaal blijft in deze thema's, het valt op. Serieus, 1984 en Brave New World achter elkaar noemen in Big Tech Brother? De enige die van mij nog hierover had mogen schrijven binnen prog was Neil Peart (Rush) geweest, want die had waarschijnlijk wel een interessante en eloquente invalshoek gehad, en de kans was groot geweest dat hij Yevgeny Zamyatin's WE (de voorganger van 1984 en Brave New World) had gelezen.

Onder de streep een aangename moderne progrock/metalplaat met een aantal uitschieters. Ik zou het gaaf vinden om Riverside op later werk nog wat meer die progpop-kant te horen verkennen, want vooral Friend or Foe springt er enorm boven uit.

Het nieuwe album van mathcore-band Rolo Tomassi, ben benieuwd. Het debuutalbum klonk goed, maar er waren te veel losse ideetjes en ik hoorde dat de band potentie had. Nou, en dat laten ze op dit album zien Dit album is geproduceerd door een DJ, maar dat maakt de muziek er niet minder op. Er zit nu meer structuur in, maar het is nog steeds gek en gestoord en het keyboard staat niet meer zo ver op de voorgrond, dat was een minpunt op het vorige album. De zangeres deed op het vorige album veel te overdreven krijsen, en dat is een stuk minder geworden en de cleane zang is ook flink vooruit gegaan. Het klinkt niet meer als stukjes muziek, maar als een volwaardig album, 4,5 ster!

Ik weet het nog. 5 jaar geleden. Guitar Hero 2 kwam uit en daar stond YYZ op (later kwam ik erachter dat het een cover was in de game) en daar werd ik razendenthousiast door. Dus ik ging op zoek naar meer nummers van de band. Uiteindelijk kwam ik bij dit album uit. Beter had ik niet kunnen beginnen.

Het was liefde op het eerste gehoor. Het titelnummer is een meesterwerk van grote proporties. 20 minuten lang zit ik er compleet in en word ik helemaal meegenomen. De grote finale is echt geweldig en heeft een messcherpe solo van Alex Lifeson. Dit nummer stond op de laatste Guitar Hero en heeft daardoor een beetje een nieuw leven gekregen voor mij. Tijdens het spelen van het nummer werd je door epische locaties geleid en werd er tussendoor een verhaal verteld door de bandleden. Een geweldige ervaring.

Maar het is niet alleen maar het titelnummer wat de klok staat. De 5 nummers die daarna komen zijn ook allemaal klasse en van dezelfde hele hoge constante kwaliteit. A Passage To Bangkok is een nummer wat nog steeds live wordt gespeeld en terecht. De andere 3 nummers zijn niet meer te vinden in de livesets.

Wat erg jammer is, want The Twilight Zone is een heel mysterieus nummer wat veel details met zich meebrengt. Zo hoor je gefluister in het nummer. Lessons is een nummer wat vrij luchtig is maar de baspartijen van Geddy Lee heffen het nummer helemaal op. Tears is echt prachtig. Een nummer wat ik eerst compleet over het hoofd zag maar het is nu echt een van mijn favorieten. Prachtige mellotron in dit nummer, het brengt heel veel sfeer met zich mee.

Something For Nothing heeft echt een riff die later toch wel een kenmerk zal worden van de band. Lifeson heeft vanaf dit album echt een heel eigen gitaarsound en is echt zwaar ondergewaardeerd. Een van mijn favoriete gitaristen. Vanaf dit album is Rush echt in topvorm. 5 sterren.

Ik ben er eindelijk uit wat nu mijn favoriete Rush-album is. Dat is deze, het geweldige Hemispheres. Op de vorige albums stond altijd een zwak nummer, op deze is dat compleet niet. Gelijk openen met een nummer van 18 minuten, de meeste bands doen zo´n epic aan het eind. Wauw!

Dan krijg je 2 heerlijke korte nummers, namelijk Circumstances en The Trees. Vooral The Trees vind ik erg goed. Mooi akoestisch intro om daarna heerlijk er in te knallen. Geddy Lee zingt wel erg hoog op dit album, maar ik heb gezien hoe dat komt op de bonus DVD van de geweldige documentaire Beyond the Lighted Stage.

Maar dan moet het beste nog komen, het beste instrumentale nummer ooit? Ik vind van wel. Ieder instrument gaat hier heerlijk op tekeer, maar het nummer zit echt niet normaal goed in elkaar. En dan die geweldige gitaarsolo van Lifeson! Daar krijg ik kippevel van. Hij begint heel rustig en bouwt dat op en dan begint hij te shredden! En dan ook nog dat kleine basstukje! Dat heb ik paar keer teruggezet toen ik het nummer voor het eerst luisterde, het was zo snel voorbij.

Het drumwerk is over het hele album geweldig! 5 sterren voor dit monsterlijke album en een plek in mijn top 10!

Ik mis dit album in de top 250!