Wilderun heb ik best wel een hele tijd links laten liggen. Ik hoorde namelijk het verkeerde nummer van Veil of Imagination: Far from Where Dreams Unfurl, het meest triomfantelijke symfonische folknummer van die plaat. Dat was me iets te bombastisch. Toen ik vorig jaar Passenger van deze plaat hoorde ben ik Veil of Imagination toch maar eens volledig gaan beluisteren. Daar hoorde ik een indrukwekkende mix van folk, prog en deathmetal met sterke symfonische elementen, maar voor mij was het net iets te theatraal.

Wat dat betreft is Epigone veel meer een plaat naar mijn gading. Het is een plaat die qua symfonische elementen minder ''Disney'' is, maar onheilspellend en melancholisch. Ook voelen ze meer als accent in het geheel, maar daardoor klinken die passages dan ook gigantisch. Het adagium less is more geldt ook hier. Wat trouwens niet betekent dat Wilderun niet alle registers open trekt op Epigone.

Het is alleen minder gebouwd op de grootste instrumentatie. Epigone is een plaat die je op een reis stuurt door middel van songstructuur en spelen met verwachtingen. De band komt hier aanzienlijk tegendraadser uit de hoek. Openingstrack Exhale is gelijk bloedmooi en laat me al verlangen naar een ''Damnation''-stijl album van Wilderun. Prachtige dromerige folk met het soort zwevende akkoorden waar Devin Townsend een patent op heeft. Nog een punt waar Epigone meer naar mijn gading is dan Veil of Imagination: de folkinstrumentatie is ''aardser'' op Epigone, in plaats van de fladderende weelde van Veil of Imagination. Ook Evan Berry's vocalen vind ik veel smaakvoller geworden, en zijn cleane vocalen zijn veel subtieler en zijn grunts Åkerfeldtiaanser dan op de voorganger. Het lijkt sowieso dat Wilderun met deze elementen meer dynamiek en vooral balans brengt door juist bepaalde elementen terug te schroeven.

De band gaat pas na een aantal minuten in het veertien minuten durende Woolgatherer in de metalmodus. Een track waar je gelijk in kan horen waar Wilderun allemaal toe in staat is. Het is een track die je allerlei kanten opstuurt en vrij rigoureuze transities tussen hard en zacht maakt. Toch voelt het niet fragmentarisch en vooral na meerdere luisterbeurten is de logica achter deze track en de gehele plaat overduidelijk, steeds meer motieven en passages blijken toch verdomd catchy te zijn. Meeslepende progressieve deathmetalpassages die ook op het Deliverance-album van Opeth zouden passen, kronkelende maar smaakvolle Dream Theater-passages met John Petrucci-stijl gitaarsolo's en de dromerige wall of sound van Devin Townsend, en zelfs nog wat van de weidse progressieve blackmetal van Enslaved in zijn latere jaren.

Wilderun is ook niet geheimzinnig over zijn inspiraties, en dat siert ze. Zelfs met duidelijke referenties kun je Wilderun met gemak uit een verzameling van progmetalbands halen. Daarvoor hebben ze absoluut genoeg een eigen schrijfstijl en karakteristieke elementen. De Distraction-suite eindigt bijvoorbeeld in een chaotische soundscape. Dit is iets dat je stijlgenoten van Wilderun niet zo snel hoort doen. Ze verrassen ook door op de deluxe editie een cover uit te voeren van Radiohead's Everything in It's Right Place, dat in het origineel een minimalistische maar gedetailleerde electronic-track is. Wilderun brengt daarentegen de hoofdmelodie veel meer naar boven, maar houdt ook de subtiliteit van het origineel. Erg knap is dat, en de track past dan ook naadloos in de Wilderun-sound.

Epigone is gelijk een enorme klapper aan het begin van het jaar. Op 7 januari kwamen er andere interessante albums uit, maar ik ben tot nu toe nog niet verder gekomen dan deze plaat. Het is namelijk een plaat die uitnodigt tot verkenning en een enorm fijne luisterervaring is. Een aanrader voor fans van bovenstaande bands met nog een toevoeging van het Australische Ne Obliviscaris.

Mijn favoriete grindcoreplaat allertijden is Longhena, een futuristisch grindcoremeesterwerk met prachtige scherpe melodieën en vooral veel emotie. Vaak is grindcore vooral een enorm beukfestijn (en daar is helemaal niks mis mee), maar er zijn genoeg bands die meer diepte in het genre brengen, denk aan namen als Napalm Death, Nasum, Cloud Rat, Beaten to Death, Discordance Axis en Chepang. Wormrot behoort ook tot de grensverleggers binnen de grindcore. De band speelt de subgenre-grenzen van grindcore letterlijk en figuurlijk aan flarden op Hiss.

Op Voices werd er al geëxperimenteerd met invloeden van blackmetal, post-metal en screamo, maar dat was slechts pootje baden ten opzichte van Hiss. Toepasselijk, aangezien de plaat begint met onheilspellende watergeluiden. Bij The Darkest Burden is al duidelijk dat we niet met een typische grindcoreplaat te maken gaan hebben. Wormrot klinkt ronduit groots, met een grimmig en melancholisch blackmetalgevoel in het opvallend harmonieuze gitaarwerk.

Voor de meer traditioneel ingestelde grindcoreliefhebber is er ook genoeg te vinden. Het valt ook op dat Wormrot in zijn gitaarwerk veel invloeden van hardcore en thrashmetal meebrengt, bijvoorbeeld op Behind Closed Doors. Het beukwerk op Hiss is dik in orde, en ook binnen de meer rechttoe rechtaan grindcore behoort Wormrot tot het beste wat er te vinden is. Toch zijn het de meer avontuurlijke aspecten die Hiss zo fantastisch maken voor mij.

Er is een prachtige rol voor de viool op een aantal tracks, die op allerlei manieren wordt ingezet: als onheilspellende soundscape, dissonant martelinstrument en melodieus instrument. Op afsluiter Glass Shards wordt de climax prachtig gebracht met een ontzettend melancholische vioolsolo waar ik echt kippenvel van krijg. Glass Shards is misschien wel mijn favoriete Wormrot-nummer tot nu toe, waar grindcore, post-metal, screamo en blackmetal ronduit meesterlijk worden vermengd. Ook wordt er geëxperimenteerd met percussie en glitch op subtiele wijzes door de plaat heen. Hiss blijft je constant verrassen, maar blijft ook nog steeds een grindcore-plaat. Het is een erg knappe balans die Wormrot daarin bewaart.

Dit is mijn favoriete grindcoreplaat sinds Gridlink's Longhena. Een absolute aanrader voor de extreme metalliefhebber.

Af en toe zit ik even bij de algemene Updates te kijken en ik zag dat Tha)Sven hier een berichtje had geplaatst. De omschrijving maakte me ook zeer benieuwd.

WU LYF staat eigenlijk voor World Unite! Lucifer Youth Foundation, een artistiek gezelschap die zich niet alleen bezig houden met muziek maar ook met foto´s en kunst. Ze houden alles heel mysterieus en eigenlijk is er heel weinig bekend over de bandleden. Op Last FM staat geen beschrijving en op Wikipedia is hun pagina er een aantal keer er af gehaald.

Maar het gaat natuurlijk om de muziek die heel erg goed is, een van de betere albums uit 2011 tot nu toe. Het album is in een kerk opgenomen en dat hoor je wel, er zit namelijk behoorlijk wat galm op. Een prachtige sound in ieder geval. Een ding wat gelijk opvalt is de zang, die is namelijk behoorlijk apart en komt van Ellery Roberts. Zo hoor je het niet vaak, het heeft wel een beetje Tom Waits en Captain Beefheart maar eigenlijk vooral Ellery Roberts. Een unieke stem dus. Erg rauw en als hij echt gaat schreeuwen zit er een metal-randje aan, erg gaaf vind ik dat.

De muziek zelf is zeer atmosferisch, de gitaar en de drums zitten heel lekker in de mix en op de achtergrond hoor ik heerlijke baslijntjes. De drummer gaat af en toe flink te keer en zorgt voor een heerlijk opzwepend bijna dansend effect.

WU LYF is niet in een hokje te zetten, WU LYF is mysterieus en heeft ook een eigen sound, iets wat je niet vaak meer hoort de laatste tijd. Een van de betere albums van 2011 tot nu toe. 4,5 ster.