Si on Avait Besoin D´une Cinquieme Saison (auw, mijn vingers doen pijn! ) is het tweede album van de Progressieve Folk-groep Harmonium, dit is echt het eerste Franstalige album wat ik luister, want meestal word ik gek van die taal, maar ik ben er wel goed in! Ik versta nu nog niks van de teksten, maar de muziek is toch al van enorm hoog niveau, wauw! De vier seizoenen worden perfect in een muzikaal jasje gestoken, maar het vijfde, fictieve seizoen vind ik toch wel het mooist, 17 minuten lang genieten. Die mellotrons hebben echt veel sfeer en kunnen af en toe erg creepy klinken. Het minste nummer was Dixie en wat was nog een goed nummer, dan merk je wel hoe goed dit album is. Folk kan af en toe enorm kabbelen, maar dat is bij dit album compleet niet, er blijft genoeg spanning in zitten. Als ze mij nu vragen wat het mooiste Franstalige nummer ooit is, zeg ik Depuis L´autonomne, door dat nummer werd ik enthousiast en wilde ik graag dit album luisteren, met dank aan ProgArchives waar dit album staat op 14 in de top 100. Ik zou dit album graag origineel willen, maar als ik even kijk kom ik er niet makkelijk aan, bij Velvet zag ik wel een album staan met de titel: Le 5 Saisons. Zou dat hem zijn? 5 sterren en een plek in mijn top 10.

Geweldig nieuw album van Hate Eternal. Je merkt gelijk dat Erik Rutan producer is want wat een brute sound heeft dit album! De drums klinken niet te getriggerd, de dubbele bas komt er niet te ver bovenuit en verzuipt toch niet in het geluid. Dan naar de nummers. Hate Eternal staat bekend om hun zeer technische capaciteiten en hier is dat niet anders. De riffs zijn weer vrij tegendraads en ze werken ook weer veel met dissonantie, bijvoorbeeld in het nummer Haunting Abound.

Maar dit album luistert echt heerlijk weg. Je hoort dat de band het songschrijven zeer goed beheerst, de technische composities worden geen shred-festijnen waar geen touw aan vast te knopen is (Brain Drill). Hoe technisch het ook wordt, de nummers zijn zo verdomd catchy en daarom ben ik het compleet eens met Lords of Metal en daarom zou ik graag even een stukje willen quoten:

Mocht het ooit van een Eurovisie extreem metalfestival komen, dan zou ‘Thorns Of Acacia’ hoge ogen gooien met riffs die even kwaadaardig als aanstekelijk klinken

Richard G, Lords of Metal

Dit somt eigenlijk het complete album op. Zeer kwaadaardige riffs die zeer aanstekelijk werken. Ik ben benieuwd welke Death Metal-band hier nog overheen komt dit jaar, de enige waar ik aan kan denken is Morbid Angel waar Rutan ook als gitarist bij heeft gezeten. 4,5 ster.

Ik ben nu voor de eerste keren jazz aan het luisteren en heb KOB en A Love Supreme (volgens velen de 2 beste jazz albums ooit gemaakt) beide al geluisterd. Vond KOB goed, maar te rustig. Met A Love Supreme had ik niet zoveel. Ik was even door de top 40 jazz gegaan en deze viel wel op vanwege de albumhoes. Dus maar eens gaan luisteren. Bij Chameleon zit meteen een heerlijk loopje Waar ik ook blij mee ben, is dat er genoeg instrumenten in zitten. Dit vind ik veel beter. De rest van de nummers zijn ook heerlijk en is dit het tweede jazz album wat ik echt goed vind (Aja van Steely Dan ook)

Holy Fawn bracht met Death Spells een sterke debuutplaat uit, waarin zowat het gehele post-rock/metal/shoegaze/blackgazespectrum langs kwam. Toch kwam ik niet hoger dan 4*. Daarvoor leunde de band iets te veel op de grootsheid en melodrama van zijn geluid. De impact werd richting het einde minder.
Op Dimensional Bleed haalt Holy Fawn die kritiekpunten voor mij helemaal weg. Sterker nog, tijdens de eerste luisterbeurt voelde ik een lichte teleurstelling. Ik hoorde vooral subtiele melancholische soundscapes en weinig songs. In plaats van de overdadigheid van Death Spells gebeurde er nu te weinig. Bij de tweede luisterbeurt klikte alles ineens.

Holy Fawn heeft met Dimensional Bleed een echt album geschreven met zeer veel aandacht voor een algehele flow. De band presenteert hier prachtige ijzige melancholische muziek met een enorme gelaagdheid en dromerigheid, maar wel met genoeg contouren. Vooral de elektronische elementen zijn vergeleken met Death Spells veel meer in het geheel geïntegreerd. Qua sound moet ik op deze plaat veel denken aan de doomy shoegazende melancholie van de eerdere Jesu, en dat is een groot compliment, aangezien Justin Broadrick een meester is in het mengen van zware elektrische instrumentatie en electronic/soundscapes.

De band gebruikt de typerende post-rock/metalclimax nu alleen als accent, waardoor deze passages veel harder aankomen. De gigantische uitbarsting in True Loss voelt als een ware apotheose van de gehele plaat, iets waar de voorgaande tracks naar toe hebben gewerkt, en daardoor ook zo waanzinnig goed uit de verf komt. Daarvoor legt Holy Fawn een dynamisch spanningsveld met druilerige dromerige elektronische soundscapes en mistroostige post-metalpassages, waarbij deze compleet in balans zijn.

Dit is een plaat die je volledig onderdompelt in zijn sfeer. Dimensional Bleed kan wel eens in de hogere regionen van mijn 2022-lijst gaan eindigen. Naast Jesu geef ik nog Alcest, oude shoegazende M83 en Deftones als referenties.

Leuk cover album met een aantal uitschieters: positief en negatief. De eerste cover is gelijk goed, War Ensemble wordt zeer goed vertolkt door As I Lay Dying maar ze blijven heel dicht bij het origineel. Fight the Power is erg vet, TDEP heeft er echt een eigen versie van gemaakt.

Iwrestledabearonce is een van mijn favoriete bands. Het begin is gewoon normaal maar rond 3:14, wow! Een van de gavere covers. The Acacia Strain maakt War Pigs een tikje zwaarder maar maakt daar geen indruk mee bij mij.

De enige band die echt zijn eigen stempel op de covers heeft gedrukt is Periphery met One van Metallica. Veel mensen vinden dit de slechtste cover, ik vind hem het beste. De drumpartijen zijn heel goed en ze hebben er iets heel moois van gemaakt.

Na een coole cover van Winds of Plague komt Us And Them gecoverd door Misery Signals wat een hele gave band is. Ze doen het goed en blijven dicht bij het origineel. Between the Buried and Me doet het nummer toch wat beter.

Arsonists Get All the Girls doet een lekkere cover van Masters of War van Bob Dylan en dan komt met afstand de slechtste cover van het album: Oceano doet War. Dit is echt lachwekkend slecht, je herkent compleet niks van het origineel. Veil of Maya doet het niet slecht maar maakt geen indruk.

Een leuk album met best wel goede covers en een aantal uitschieters. 3,5 ster.