La Dispute is een band uit Amerika. Ze spelen post-hardcore en dit is hun debuutalbum. In hardcorekringen werd al vrij snel over een klassieker gesproken in het genre. Eens kijken of wat mij betreft dat terecht is.

Het eerste wat enorm opvalt als je het album beluisterd is de zang. Ik moest echt denken aan Robert Smith maar dan nog vele malen wanhopiger en schreeuweriger. Het is een van de factoren die me na een aantal nummers enorm gaat irriteren. Ik hou van emotie in de zang maar dit gaat me dan net weer te ver. De zanger heeft heel de tijd een enorm jankerige (of huilie huilie zoals Niels het zegt) toon in zijn stem. Ook zit er weinig afwisseling in de schreeuwen.

De zang verpest voor mij dit album en dat is doodzonde. Want onder de zang zit de muziek die echt niet normaal goed is. Meerdere keren tijdens het beluisteren van dit album moest ik denken aan The Shape Of Punk To Come van Refused qua muziek. Aparte gitaarriffs en een drummer die je heel de tijd op het verkeerde been zet. De spoken word-stukken leiden niet zo af van de muziek en daar zitten de mooiste stukken.

Soms is het heel hard en de andere keer hebben de gitaren een gevoeligheid die je ook bij post-rock hoort. Die gevoelige stukken zijn prachtig omdat er ook geen gejank van de zanger bij zit. Ik lees net bij Wildlife dat op dat album dat soort stukken veel meer voorkomen. Die zal ik dus waarschijnlijk veel beter vinden.

Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair is een plaat die muzikaal echt als een huis staat. Het is krachtig maar ook melodieus en een beetje progressief. Maar er zit een blok aan mijn been zoals je dat al hebt gelezen. Ik probeer er door heen te luisteren maar de zanger is enorm dominant op dit album. Ik geef 3,5 ster.

De stille. Toch altijd lachen als je je screamoband zo noemt want dit is toch helemaal niet stil. La Quiete is een Italiaanse screamoband die begon in 2000, ook leden van Raein zitten hier in. Teunpeun is een verzamelalbum.

Onder de chaos bevinden zich af en toe hele mooie gitaarlijnen die jammer genoeg compleet worden verziekt door rommelige drums en een schreeuwlelijk. Het genre heet dan ook screamo maar er zijn toch ook bands in dit genre die de chaos en prachtige melodieën kunnen vermengen op een geweldige manier. Dan hebben we het bijvoorbeeld over de Japanse band Envy.

De zang is dus extreem schreeuwerig en dat vind ik eigenlijk alleen maar zwaar irritant. Het voegt ook compleet niks toe aan de muziek en het is ook niet emotioneel of zo. Iets wat ik bij bands als Orchid, Envy en Circle Takes The Square wel heb, vooral bij die laatste band heb je echt het idee dat er een vocaal gevecht bezig is.

Als je die rommelige drums weghaalt en de schreeuwer gewoon naar huis stuurt en de prachtige gitaarlijnen houdt, dan was La Quiete misschien nog wel een goede post-rock achtige band geweest. Nu is het voor mij alleen maar een brei waar af en toe erg mooie dingen tussen zitten die niet goed worden benut. Het klinkt ook alsof het oefenruimteopnames zijn. 1,5 ster.

Het enige wat ik er aan over hou is koppijn. En ik ben toch behoorlijk wat gewend.

Ik heb altijd grote belangstelling gehad voor Legion of the Damned vanaf het debuutalbum Malevolent Rapture. Alle albums van hun staan origineel in de kast en zelfs allemaal de special edition. Bijna ieder jaar in Januari komt er een nieuw album van Legion of the Damned en dus nu weer, namelijk met Descend Into Chaos. Tot nu toe heeft de band mij niet teleurgesteld.

Tot nu. Killzone en Hand of Darkness (zie videoclip) waren beide erg goed en dat zijn dan ook gelijk de beste nummers van dit album en beukers waar je U tegen zegt. Ik snap natuurlijk compleet dat deze band niet compleet anders gaat worden, maar het songmateriaal is gewoon heel saai, heel de tijd dezelfde soort riffs en dat had Cult of the Dead zeker niet, dat album was zelfs vrij gevarieerd voor Legion of the Damned. Het is echt de eerste keer dat ik gitaarsolo´s mis. De riffs op de vorige albums waren een heel stuk interessanter. Zelfs 40 minuten is dit keer echt te lang. En dan lijken de nummers eindelijk eens anders te worden, maar na 30 seconden wordt het toch weer hetzelfde als de rest.

De eerste keer dat Legion of the Damned mij teleurstelt, jammer om het muzikale jaar 2011 zo te beginnen. Ik had het album bijna al willen bestellen, maar ik ben heel blij dat ik dat niet heb gedaan. Saai, saai en nog eens saai. Dit album gaat niet origineel in de kast komen. Saai, saai en nog eens saai. 2,5 ster voor Legion of the Damned.

Ik heb van deze man een album gehoord, namelijk zijn debuutalbum, maar die vond ik niet zo geweldig. Nu gaf barrett mij dit album om te reviewen, kijken of ik dit album goed vind.

Het album begint en ik zeg gelijk: Wat gedateerd is dit! Van die hele foute synths en elektronische drums, niet het geluid wat ik geweldig vind. En dan gaat hij zingen en dat doet me niks, ik word er niet warm of koud van. En dat gedateerde geluid blijft, heel erg fout vind ik dit. Het eerste nummer wat ik goed vind is de titeltrack, lekker sloom en mysterieus, daar houd ik wel van. Maar Jazz Police, dat is echt een afgrijselijk nummer! Bah! En de rest is ook niks.

1 van de 8 nummers is goed, dus niet word geen hoge beoordeling. De instrumentatie is echt extreem gedateerd en het is gewoon enorm saai. 1 ster, ik probeer Songs of Love and Hate maar eens, hopen dat die me bevalt.

Letlive. Een band die in 2010 voor een opschudding zorgde in de hardcorewereld met het album Fake History. Het album was toen alleen maar in Amerika uitgebracht en sinds deze maand is het album ook in Europa verkrijgbaar dankzij het label Epitaph.

Het begint met een geweldig intro om daarna los te barsten met The Sick, Sick, 6,8 Billion. In het begin is er behoorlijk wat drukte en schreeuwt de zanger er op los en lijkt het behoorlijk op Glassjaw maar als de melodieuze momenten komen is het echt Letlive. Ik hoor namelijk niet vaak een band die brutaliteit en melodie zo goed kan samenbrengen, Ignite is een uitzondering.

En hoe verder je het album ingaat hoe meer melodie er komt. Het geluid wordt steeds meer verbreed, er komen ook wat jazzinvloeden in en akoestische gitaren. En steeds meer valt die geweldige zanger Jason Aalon Butler op. Zingt clean super maar ook de schreeuwen zijn heel erg goed.

Daarna komt er toch echt een hoogtepunt genaamd Muther. Echt een prachtig nummer met een glansrol voor de zang. Ook komt er vrouwelijke zang bij en die past er heel goed bij. Voor de rest staat dit album vol met enorm catchy nummers die heel lang in je hoofd blijven hangen.

Bij de 2011 versie zitten er nog 3 nummers bij en die doen zeker niet onder voor het album. Je krijgt nog een nieuwe kant van de band te horen bij Lemon Party, hier denk je weer meer aan Incubus. Een album wat ik de eerste keer redelijk vond, de zang is enorm wennen. Maar als de nummers zich in je hoofd nestelen is er geen ontkomen meer aan. Een van de betere albums van 2010 en 2011 tot nu toe.

Bij Rock Sound is het album nog te streamen met toelichting over de teksten en ook bij de 3 Voor 12 Luisterpaal is deze nog te horen.

Drum´s not Dead, dat hoor je wel op dit album van Liars. Ik kreeg dit album van Hoi123 in het reviewtopic om te reviewen, hij zei er gelijk bij dat het even doorbijten is.

De eerste keer dat ik het album beluisterde vond ik ook niks aan: Wat is dit voor herrie? Ik kon er geen structuur in vinden, alleen de drums vond ik gaaf, maar eromheen: Nee! Ook tijdens de derde keer beluisteren was er nog geen verandering, gelukkig zei Hoi123 dat ik moest blijven proberen en ik blij dat hij dat gezegd heeft. Want wat is dit een niet normaal goed album! Veel bands blijven dezelfde stijl houden door hun carriere heen, ik las van Liars dat het eerst een heel andere band was en daarna het roer compleet omgegooid heeft, daar moet je lef voor hebben. Ik heb het oude werk nog nooit gehoord, maar dat ga ik zeker eens proberen. De dubbele drums zijn echt geweldig, de drumpartijen op dit album werken bijna hypnotiserend, de zang is apart. Maar als je alles beetje bij beetje begint te waarderen komt er een geweldig album uit. En meestal zijn de albums waar je meer moeite voor moet doen de albums die je nog het langste luistert.

Apart album dit, de 11 nummers (het zijn eigenlijk geen nummers, maar stukken muziek en eigenlijk gaat het hele album gewoon in 1 keer door) zijn geweldig en als drummer werd ik helemaal enthousiast van dit album en zat ik af en toe tijdens de hardere stukken flink te luchtdrummen. 5 sterren en een plek in mijn top 10, dat doorbijten loonde.

Wow!

Lang geleden dat ik zo´n adrenalinestoot kreeg van een album. De laatste keer dat het gebeurde was in januari 2010 bij het album Blackjazz van de Noorse band Shining. Maar dit is nog een stapje verder. Na het album heb ik echt 2 minuten met open mond naar het scherm zitten te staren. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt.

Lightning Bolt bestaat maar uit 2 leden! Bas en drums, wat een geluid! Ik dacht echt dat ze met 4 mensen speelden maar er zitten extreem veel effecten op de basgitaar! Soms klinkt het als een extreem overstuurd keyboard of een kettingzaag.

Maar denk nu niet dat dit alleen maar een stelletje herriemakers zijn. Het is ook nog eens hartstikke catchy! Toen ik de omschrijving zag bij het album zette ik me al schrap en dat was inderdaad wel even nodig. Want je krijgt een flinke bak over je heen.

Dit wordt wel opgebouwd naar het eind toe. 30000 Monkeys is namelijk de extreemste eruptie op dit album, ik had echt de neiging om heel raar te gaan dansen en dat heb ik dus ook gedaan. Adrenalineverhogend en ook nog eens hartstikke muzikaal. Een plaats in mijn top 10 is eigenlijk bijna vanzelfsprekend. Meer van dit, graag.

Lil Yachty took the wock to Poland vorig jaar, en die wock bracht hem blijkbaar ook naar The Dark Side of the Moon. Na een toch al surrealistische viral raptrack met vibrerende autotunevocalen maakt Yachty nu een stap naar psychedelische rock en funk. Je zou misschien denken dat dat een beetje pootje baden wordt in die stijl, maar nee hoor, Let’s Start Here duikt er diep in, in de voetsporen van iemand als Kid Cudi.

The Black Seminole is een sterke openingstrack en een waar de invloed er behoorlijk dik bovenop ligt: Pink Floyd en specifiek The Dark Side of the Moon. De opening is On the Run, dan is er een vleug Breathe, de solo is à la Time en de gigantische uitbarsting met een fantastische gastzangeres (die over de gehele plaat erg overtuigend is) is The Great Gig in the Sky. Yachty’s autotunevocalen zijn de unieke factor in het geheel en hier ben ik er gemengd over. Ik ben geen fan van de autotunestijl waarbij het klinkt alsof de vocalist in kwestie aan het einde van de zin over zijn eigen autotune struikelt. Wanneer Yachty meer melodieuze territoria opzoekt (die melodielijn van het Tame Impala-achtige The Ride blijft gelijk in je kop hangen) klinkt het wel erg goed, en later in de plaat vind ik de combinatie van psychedelische rock/funkinstrumentatie en de vocalen van Yachty ontzettend goed werken. Yachty gebruikt autotune dan ook echt als een creatief instrument, want door die laag heen kun je horen dat hij wel degelijk een melodie kan zingen.

Wat dat betreft gebruikt Yachty autotune als een textuur, hetzelfde als de gitaarpartijen op deze plaat die zijn doordrenkt in effecten. Ik vind Yachty’s vocalen vooral erg goed werken op tracks als The Zone, We Saw the Sun en I’ve Officially Lost Vision, waar ze echt samensmelten met de instrumentatie door het gebruik van verschillende lagen. Dan moet ik zelfs wat denken aan Air’s Moon Safari (vooral de track New Star in the Sky) en op het vurige I’ve Officially Lost Vision zelfs The Flaming Lips. Heerlijk wegdromen en echt een kleurrijk en spannend schouwspel voor de luisteraar. De afsluiter is ook gewaagd, met een erg mooie melancholische finale met Mellotron (een toetseninstrument dat een symfonisch geluid creëert) waar je de elektronische echo’s van The Black Seminole weer hoort.

De instrumentals zijn fantastisch, ontzettend dynamisch en gedetailleerd. Vooral het drumwerk is echt heerlijk, met doeltreffende akoestische vintage beats en vaak Ringo Starr-achtige fills (luister naar het drumwerk op Abbey Road van The Beatles), die beperkt zijn, maar precies goed in het geheel vallen. Het zijn dus vooral de vocalen van Yachty die voor mij make it or break it zijn. Vooral richting het einde van de plaat vind ik zijn melodieën vrij monotoon en weinig creatief, waardoor het geheel een beetje inkakt.

Een verrassende plaat en een indicatie dat Lil Yachty nog een glanzende carrière voor de boeg heeft. De combinatie van psychedelische rock, funk en trapflows werkt wonderwel erg goed, al is de plaat als geheel niet enorm constant. De hoogtepunten zijn daarentegen echt genieten en laten zeer veel potentie horen voor toekomstig werk.

Linkin Park en Limp Bizkit. 2 bands die ik heel veel luisterde toen ik ongeveer 7 jaar was. Het Linkin Park-stadium ben ik inmiddels voorbij, Limp Bizkit luister ik nog steeds met plezier.

En ik weet helemaal waarom. Bij Linkin Park is de instrumentatie toch erg simpel maar bij Limp Bizkit is die echt dik in orde. Het is echt jammer dat sommige mensen niet verder kijken dan de raps van Fred Durst die trouwens gewoon goed in het geheel passen. Maar het instrumentale gedeelte is echt geweldig. Vooral die ritmesectie! Sam Rivers staat met zijn bas altijd geweldig in de mix en speelt prachtige, af en toe bijna jazzy baslijnen en zoekt vaak het hoge gebied op. Re-Arranged is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Zo´n basloopje wat je vaak hoort in muziekwinkels.

Tot en met nummer 12 is echt heel erg goed. Daarna zakt het af naar een ultiem dieptepunt. Man, Results May Vary is echt een afgrijselijk album! Gelijk is de afwezigheid van Wes Borland merkbaar. En die cover van The Who is echt slecht, vooral het gedeelte met de bandnaam nog eens even spellen. Fred, we weten echt wel waar we naar luisteren. Bij de afsluiter The Truth is het vuur er weer en gaat Limp Bizkit weer de goede richting op. Dit is ook te horen op Gold Cobra.

Deze krijgt 4 sterren, als de nummers van Results May Vary er niet op hadden gestaan had het gemakkelijk 4,5 ster geweest. En die bonus tracks hoeven ook niet.

Nu helemaal geluisterd en hij was eigenlijk heel goed. Heel anders dan de eerste 2 albums, maar toch. Een derde album hetzelfde wordt ook saai. Het is iets commercieler, maar toch staan er nog paar harde nummers op zoals Given Up (17 seconden scream, Chester!!!! ) en No More Sorrow en paar echt catchy nummers die in je hoofd blijven hangen, zoals What I´ve Done, Bleed it Out. En paar ballads zoals Shadow of the Day. Ik was 6 toen het debuutalbum uit kwam, dat vond ik helemaal geweldig en het tweede album ook. Dit album was iets te anders voor mij toen. Nu kan ik het niet begrijpen dat ik dit niet goed vond. Ik ben fan van de oude Linkin Park en de nieuwe Linkin Park!!

Op RateYourMusic speur ik graag wat rond in de toplijsten en een jaar geleden had ik een lijstje gemaakt van albums in de top 100 van RYM die ik nog niet had gehoord. Forever Changes was een van die albums die ik nog niet had gehoord. Bij de eerste luisterbeurt werd ik gelijk al gegrepen door de muziek van Love en kocht ik paar uur later het album.

Op het eerste gehoor vond ik Forever Changes een prachtige popplaat met prachtige melodieën en arrangementen. Maar omdat ik het album zo mooi vond ging ik me er in verder verdiepen. En toen kwam het moment dat ik dit album helemaal geweldig begon te vinden.

1 jaar na aanschaf luister ik het album minstens 1 keer per week en blijven de nummers echt in je hoofd hangen. Muzikaal is het allemaal vrij vrolijk en harmonieus maar de teksten zijn toch echt heel anders. Arthur Lee dacht bij dit album dat hij dood zou gaan en daarom zijn de teksten op dit album vrij duister.

Muzikaal heeft dit album extreem veel variatie. The Red Telephone is mijn favoriet en is een beetje vreemd, er zijn aparte akkoordenwisselingen te horen. Ook is de orkestratie prachtig en zeker niet te bombastisch. Op dat aspect gericht is You Set The Scene echt een kunststuk, gearrangeerd tot in de perfectie. Er zitten paar geweldige gitaarsolo´s in A House Is Not A Motel en die knallen er echt uit.

45 jaar later is Forever Changes nog steeds een plaat die zeer relevant is en die in mijn oren zeker niet gedateerd klinkt. De invloeden van dit album zijn nog duidelijk te horen bij hedendaagse groepen zoals MGMT met hun tweede album Congratulations. Het knappe van Forever Changes is dat de muziek vrij zomers is maar dat de teksten duister zijn. Het album viel mij eerst niet echt op maar 1 jaar later is het echt een van mijn favoriete albums geworden. Forever Changes staat in mijn top 10. Weer een geweldig album uit 1967!