Dit album is eigenlijk mijn favoriet van Fear Factory samen met Demanufacture. Het album opent zoals weinig metalalbums dat doen, met dat enorm brute, vette Matryr! Burton fluistert in het begin, maar daarna gaat het helemaal los. Hier zit het wisselen tussen schreeuwen en cleane zang al in, Burton was een van de eerste in de Metal die dit deed. Zijn schreeuw doet mij op dit album enorm denken aan Barney Greenway van Napalm Death. Dit album heeft ook gave samples, waaronder een in Crisis van een van de beste films die ik ooit heb gezien, namelijk Full Metal Jacket:

This is my rifle,
there are many like this but this one is mine,
my rifle is my best friend,
It is my life,
I must master it as I must master my life,
without me my rifle is useless,
without my rifle, I am useless,


Op dit album zijn de invloeden van Death Metal nog goed hoorbaar, bij de andere albums wordt dat steeds minder. 4 sterren.

Fleshwrought is een project van Navene Koperweis (Animals As Leaders) en Johnny Davy (Job For Cowboy). Koperweis heeft alle instrumenten ingespeeld en Davy heeft alles ingebruld, precies hetzelfde als bij Job For A Cowboy, maar nu is het meer technische Death Metal.

Een ding is zeker: De muziek is echt geweldig gespeeld, technisch, alleen de solo´s zijn niet echt heel erg origineel, een beetje net als Frederik Thordendal, maar die doet het dan beter. Het nummers klinken lekker, maar ze missen echt een ding: Herkenbaarheid! De nummers blijven echt nergens hangen, nadat ik het album had geluisterd kon ik het eigenlijk weer draaien, ik wist er helemaal niks meer van, geen riff. En dat is echt een groot minpunt. Er loopt geen rode draad door de nummers, het lijkt echt net alsof ze wat random riffs in een nummer hebben gepropt. Een technische Death Metal band die dit wel snapt is The Faceless. Ook erg technisch, maar de nummers hebben een rode draad en ze blijven hangen.

Conclusie: Een album wat zeer goed gespeeld is, maar compleet niet blijft hangen. 3 sterren en hopen dat het 2e album beter wordt.

Een muzikaal leven na Nirvana. Dave Grohl lukte het met de Foo Fighters en kwam in een stroomversnelling terecht. Ook had hij met Them Crooked Vultures succes en kon hij zijn liefde voor metal kwijt in het project Probot en drumde hij bij Queens of the Stone Age. Maar Nirvana komt meer op dit album terug. Kris Novoselic, bassist van Nirvana is namelijk gastartiest op het nummer I Should Have Known en de producer van dit album is Butch Vig die ook Nevermind voor zijn rekening nam.

Het album heeft weer een bepaalde energie die ik op het laatste album miste. Het is opgenomen in de garage van Grohl en Nirvana is nog nooit zo dichtbij geweest. Er is af en toe echt een vurige energie op dit album die doet denken aan Nirvana. En dan hebben we het gelijk over de albumopener Burning Bridges. Beter openen kan bijna niet, gelijk die gave gitaarriff en Dave Grohl die om aandacht schreeuwt:

These are my famous last words!!!!!

Ik had daarna een enorm hoge verwachting voor het album en die worden zeker ingelost. De band heeft verschillende elementen gepakt van al hun albums en samen verpakt tot een geweldig album. Rope was een nummer wat wat meer tijd nodig had bij mij vanwege zijn vrij rare riff voor Foo Fighters-begrippen. Ook een heerlijke gitaarsolo en drumsolo

Daarna komt er na 2 vrij snelle nummers een meer midtempo nummer genaamd Dear Rosemary. De eerste regel van Grohl bleef dagen in mijn hoofd hangen en nu nog steeds. De nummers liggen gewoon enorm lekker in het gehoor. En dan White Limo, harder heb ik de band niet vaak gehoord. Dit nummer zou niet eens hebben misstaan bij het Probot project.

Daarna komen er gewoon 5 heerlijke relaxte nummers. Allemaal enorm catchy en ze zitten gewoon heel goed in elkaar. En dan eindigen we met twee rustigere nummers. I Should Have Known is een van mijn favorieten, begint heel mooi maar daarna barst het toch nog uit. En dan Walk, dit kan wel eens een grote hit worden maar zoals velen al zeggen: Het geschreeuw zal flink in de weg zitten. Begint heel rustig en aan het eind komt er echt een climax en Grohl schreeuwt nog een keer flink dat hij nooit dood wilt gaan. Een mooi einde voor een heel goed album.

Ik heb Wasting Light intensief beluisterd deze week en dit was echt een enorme verrassing. Ik had namelijk helemaal geen verwachtingen omdat Echoes enorm tegenviel. Deze ga ik nog vaak luisteren.

Het Review-Album van de Maand werd voorgesteld als een luchtig album wat makkelijk wegluistert. Ik heb er grappig genoeg juist heel veel moeite mee.

De franse chanson is sowieso niet iets waar ik voor warm loop en dit vind ik wel heel erg oubollig en saai. Na drie nummers heb ik de neiging om dit ding af te zetten en dat is dus ook vaak gebeurd. Een keer heb ik hem helemaal beluisterd en dat doe ik dus niet meer. Het is ook geen album waar je echt een review voor kan schrijven maar deze zet ik maar als een review.

Saaie, oubollige, franstalige muziek. 1,5 ster, maar AOVV mag ook wel eens een misser maken.