Opdat wij niet vergeten...

Australië en Nieuw-Zeeland heeft flink wat innovatieve en creatieve metalbands. Alchemist, Ulcerate, Karnivool enzovoort. We kunnen Ne Obliviscaris gemakkelijk aan dit rijtje toevoegen. Een band die in 2003 werd opgericht en in 2007 met zijn eerste demo de metalwereld inpakte. Ik wist toen nog helemaal niks van deze band. Pas toen AOVV mij het nummer And Plague Flowers the Kaleidoscope via PM stuurde ontdekte ik deze band. Ik hoorde gelijk iets speciaals.

Tapestry of the Starless Abstract begint met een pak vol riffs die klinken als een zwerm vliegen die op je afkomen. Gelijk in de aanvalsmodus, laten horen dat het menens is. De duizelingwekkende veranderingen zijn ook gelijk na de eerste minuut te horen door ineens melodieus uit te pakken met viool en cleane zang. De viool is vaker te horen in de metal maar Ne Obliviscaris gebruikt het instrument echt als soleerinstrument en is eigenlijk net zo belangrijk als de gitaren. Ik word er erg blij van, het zorgt voor iets extra´s waarin deze band zich onderscheidt. More violin!

Opeth wordt vaak als referentiepunt gebruikt en dat snap ik wel en dan vooral de periode van Orchid en Morningrise. Lange nummers met veel veranderingen. Ne Obliviscaris voegt nog een element van absolute virtuositeit toe zonder dat het te technisch wordt. Er wordt mooi de tijd genomen om een nummer te laten opbouwen en even stil te staan bij een bepaald stuk. Het middenstuk van Tapestry of the Starless Abstract is een prachtige solo voor klassiek gitaar, daar kreeg ik echt even kippenvel van. En dan komt die krachtige cleane zang erin met een uitbarsting waar je U tegen zegt. Alsof er twee grootmachten aan een titanenstrijd bezig zijn. En dat is dan het eerste nummer. Hier zitten al meer ideeën in dan sommige bands in een album stoppen.

Ne Obliviscaris is geen band om in hokjes te stoppen. Zo heeft Xenoflux folkinvloeden die worden ondersteund met blastbeats op hoge tempo´s. De drums zijn nog het meeste in de metaltraditie. Blastbeats, extreem snel voetenwerk en druk spel. Er zit een heel groot contrast in de ritmesectie. De bas is namelijk voornamelijk gericht op de hoge regionen met jazzy baslijnen en kleine solo´s op zichzelf. De bas moet vaker een prominente rol krijgen in de metal! More bass!

De zang is dus grunten en clean. De grunts zijn beestig en de clean is heel krachtig. Samen zijn ze echt prachtig en gelukkig gebeurt dat best vaak. Ze spelen meesterlijk met licht en donker. Op As Icicles Fall krijgt de cleane zang de ruimte, dit is misschien wel het toegankelijkste nummer. Hier zijn At The Gates-achtige riffs te horen.

Voeg dit samen en U krijgt The Avengers van de metal. De virtuozen samen in een band. Aan de nummers is heel lang gewerkt en dat is zeer duidelijk te horen, tot in de perfectie. Nummers die over de 10 minuten klokken en die zonder twijfel de stempel episch mee mogen krijgen. Ze zijn op zichzelf al kleine avontuurtjes en samen vormen ze een muzikale droom waar je compleet in gezogen wordt als luisteraar.

Ook genres die compleet niet bij Metal horen zitten in dit album. Zo worden we in And Plague Flowers the Kaleidoscope verwelkomt met een heerlijk stuk flamenco. Ne Obliviscaris plaatst die genres zo in de context dat het vanzelfsprekend lijkt. En dat is echt heel erg knap. De prachtige gitaarstukken en de prachtige viool zorgen voor een zeer aparte sfeer. Het zit echt bomvol met emotie. Ook de brute stukken.

Het album begon in de aanvalsmodus en eindigt uiteindelijk in serene rust. De mis is afgelopen en de monniken zingen ons nog even toe voor de laatste keer. De droom is voorbij...back to reality. Opdat wij niet vergeten.....

Bij een episch album hoort ook een epische review. Als je mij in 2012 had verteld dat er nog iets nieuws in de Metal zou gebeuren had ik je vierkant uitgelachen. Ik had het fout. Ne Obliviscaris zorgt 42 jaar na de geboorte van het genre voor iets nieuws. Dit is echte progressieve metal tot in de perfectie. Portal Of I is een van de beste metalalbums die ik ooit heb gehoord, zo niet de beste. Nu naar Nederland komen, dit magische materiaal wil ik live horen!

Man

Zo staat in ieder geval op Google Vertaler de vertaling. Echt schandalig dat hier nog maar 5 stemmen op zijn, want dit is een heel bijzonder album met een compleet eigen sfeer. Het heeft zelfs een soort van oerkracht en de band zingt in zijn eigen taal namelijk Roemeens. Dit geeft het iets heel aparts.

Het intro is heel sfeervol en duister en je hoort iemand iets fluisteren, ik heb bijna het idee dat ik naar Lord of the Rings aan het kijken ben. Met Tesarul de Lumini wordt je echt het album ingeslingerd en word ik echt overdonderd. Geweldige gitaar, geweldige productie en wanneer de zanger zijn strot opentrekt..wow! Wat een geluid komt daar uit! Van heel laag brullen naar krijsen zonder probleem. Op de koptelefoon hoor je af en toe ook traditionele instrumenten uit Roemenie, echt diep op de achtergrond, dit album is perfect voor op de koptelefoon. En wanneer de man normaal gaat zingen wordt het al helemaal geweldig. En met Primal OM krijg je eigenlijk gewoon ambient.

Bij Inarborat begint het album al helemaal een aparte kant op te gaan. Je hoort iets op de achtergrond wat op xylofoon lijkt en een blaasinstrument met een hele stuwende baslijn. De wortels liggen vooral in de Black Metal, maar dan wel op een compleet eigen manier zoals je het niet vaak of nooit hoort. Het wordt erg mysterieus met een spoken stuk, maar daarna word je door blastbeat weer helemaal wakkergeschud.

Voor de rest is dit album ook geweldig en verdient deze het maximale en een mooie plek in mijn top 10. Meer mensen moeten dit kennen en daar ga ik ook voor zorgen: Ik ga deze namelijk bij het Review-topic voorstellen. Oerkracht en mysterieus zijn paar kernwoorden voor dit meesterwerk.

Buiten de poorten

Ook ik was net als niels94 en AOVV enorm benieuwd naar de nieuwe EP van Negura Bunget. Om is namelijk een magistraal meesterwerk met een sfeer die je niet vaak hoort, dit kwam ook omdat de zang in moedertaal was en er onconventionele instrumenten voor metal gebruikt werden zoals xylofoon. Vorig jaar gingen er een aantal leden weg en hing Negura Bunget aan een zijden draadje.

Ik was enorm enthousiast klopt precies. Want deze nomineer ik voor teleurstelling van 2011. Het eerste nummer begon instrumentaal erg goed, de bas kun je heel goed horen. Maar wanneer de cleane zang erin komt schrik ik een beetje. Op Om was de cleane zang geweldig en nu is hij echt heel erg slecht en ook de schreeuwen zijn echt heel erg slecht. Ook het songmateriaal boeit compleet niet en ik mis gewoon de sfeer van Om, het ambientnummer Frig in Oase lijkt eeuwig te duren. Ik ben het daarom compleet oneens met Zware Metalen. De productie is echt heel erg slecht, die van Om was zo goed!

De verwachtingen zijn compleet niet gehaald, wat een enorme teleurstelling. Ik ga nu het laatste album proberen, kijken of dat wat beter is. Jammer genoeg 2 sterren voor Negura Bunget.

Zo veel albums geluisterd deze maand, maar bij geen van de albums is er een goede review uitgekomen. Dus daarom doe ik een review van een van mijn favoriete albums. Tot nu toe hebben we op deze website alleen maar Rock en Metal gezet en daarom zal het sommige mensen verbazen dat ik dit album ga reviewen: Pink Moon van Nick Drake.

Eerst wat informatie over Nick Drake: Hij is geboren in 1948 en bracht 3 geweldige albums uit: Five Leaves Left, Bryter Layter en Pink Moon. Alle 3 zijn aan te raden. Jammer genoeg maakte Drake na Pink Moon een einde aan zijn leven. Hij overleed door een overdosis van antidepressiva. Hij was slechts 26 jaar oud.

Dit album is voor mij zijn beste en ook de eerste die ik van hem heb gehoord. Het album is heel simpel: Gitaar en zang en een heel klein beetje piano. Ook een heel kort album, 28 minuten lang. Het album is in 2 uur opgenomen, dat is echt heel snel. Vanaf het begin word je gelijk geboeid door Drake in de titeltrack. Dit nummer werd bekend door een autoreclame in 2000.

Het album is erg kenmerkend voor zijn donkere sfeer. Dit kun je in de eerste 5 nummers heel goed horen. Horn is zo kort, maar echt heel erg mooi. Maar daarna komt een van de meeste trieste nummers ooit op plaat gezet: Things Behind the Sun. Het mooiste nummer van hem naar mijn mening. Geweldig gitaarspel en de mooie stem van Drake die je af en toe niet goed kan verstaan, maar dat was bij zijn vriend en ook muzikant John Martyn al helemaal (hij schreef een nummer voor hem na zijn dood, het is de titeltrack van het album Solid Air). Daarna begint het erg bluesy te worden met Know.

Na al die donkere nummers word het album op een vrij vrolijke manier afgesloten met From the Morning.

28 minuten genieten. Dit is muziek op zijn puurst.

http://silence.sucks.nl/

Vorig jaar heb ik weinig releases gevonden in de Black Metal die ik echt goed vond. Melechesh vond ik geweldig, net als Borknagar en Enslaved. Bands die toch meer progressieve Black Metal spelen. Maar ik heb er dus een helemaal over het hoofd gezien, gelukkig heb ik hem door Lords Of Metal toch nog ontdekt. Het is Wolf-Father van Nidingr, een volstrekt onbekende band voor mij.

De band bestaat al sinds 1992 en heeft sindsdien maar een album uitbracht. Nu dus Wolf-Father wat een EP is, hij is namelijk 22 minuten lang. Een van de dingen die me gelijk opvalt is het geweldige gitaargeluid, enorm stevig. In het eerste nummer hoor je de bas in het begin heel erg goed. Zo goed hoor je het gitaargeluid bijna niet meer in Black Metal. Een ander ding wat me gelijk opvalt zijn de geweldige drums en die zijn ook niet door een onbekende ingespeeld, namelijk Jan Axel Blomberg, bekend als Hellhammer. Hij heeft gespeeld bij Dimmu Borgir, Immortal, Emperor en nog veel meer. De blastbeats zijn echt geweldig, heel stevig, de dubbele bass staat ook niet te overheersend in de mix.

De zang is echt heel anders dan bij andere Black Metal bands, daar is het meestal krijsen. Deze zanger schreeuwt meer, iets wat eigenlijk meer bij Death Metal zou passen, maar het is toch een erg goede combinatie. In Baldrs Draumar komt er ineens hele gave cleane zang, die is van Garm die onder andere in Borknagar zit. Het songmateriaal is ook erg sterk. Soms op een heel hoog tempo, of heel atmosferisch en meer mid-tempo. Beide zijn erg goed.

Kort, maar krachtig. Een van de betere Black Metal albums uit 2010.

Morgen komt het nieuwe album van Norma Jean uit genaamd Meridional, maar het album is al online gezet door de band, dus ik heb het album vandaag voor de eerste keer geluisterd. Mathcore maakte dit jaar al een goede indruk met het meesterwerk van Dillinger Escape Plan en de S/T van Daughters. Eens kijken wat deze band kan doen.

Het album begint met paar typische nummers van Norma Jean, chaotisch en tegendraadse riffs. Maar bij Deathbed Atheist blijkt het chaotische meer te moeten verdwijnen voor meer Metalcore en zelfs Emo, maar daar kan ik niet veel mee. Na een klein intermezzo komt Blood Burner, wat weer terug gaat naar het chaotische geluid, waar Norma Jean het beste in is. De rest is eigenlijk hetzelfde, Mathcore en Metalcore/Emo.

Een veel te wisselend album, begint heel sterk, eindigt slecht. Voor mij waren de Mathcore-elementen erg positief, maar toen de Metalcore kwam vond ik het al minder en als er dan een muziekstijl is waar ik niks mee kan is het Emo wel en dat zit er jammer genoeg in. Een veel te lang album ook, het mag een stuk korter. Ik had liever een compleet knallend album gehad van Norma Jean, maar misschien gebeurt dat op het volgende album wel. 2 sterren voor dit album.