Soms geef je uit extreem enthousiasme de volledige mep. Meestal ga ik dan paar weken later een halfje omlaag. Maar bij Unto The Locust is dit niet het geval. Na 3 weken luister ik hem nog steeds heel veel.

Als je me nu vraagt wat mijn favoriete album van Machine Head is zou ik eerlijk gezegd echt niet weten. Het gaat tussen Burn My Eyes, The Blackening en deze. En ze zijn alle 3 zo anders. Vanmiddag heb ik The Blackening weer eens geluisterd en die is toch een stuk lichter dan deze.

Deze is zwaar en donker. De gitaren staan heel laag gestemd maar verwacht van Machine Head niet dat ze meegaan met de trend van deathcore (breakdowns enz.). De mannen zetten hier een van de beste metalalbums van de laatste 5 jaar neer. Vol met emotie, melodie en stukken waar je een moshpit in je kamer houdt.

Een moshpitmoment zit gelijk al in I Am Hell (Sonata in C#). Het nummer begint met Sangre Sani en gaat daarna in een zwaar stuk wat niet eens zo gek zou klinken bij Triptykon. Nog nooit heeft Machine Head zo heavy en log geklonken. Daarna begint het nummer aan een snelheidsfestijn wat zijn gelijke niet kent.

Het tempo ligt echt niet normaal hoog! Uiteindelijk komt er een prachtige klassiek einde. Beste opener van Machine Head na Davidian. De verwachtingen zijn daarna torenhoog...

En die worden gewoon ingelost. Beter dan I Am Hell wordt het niet meer maar dat is dan ook echt van een klasse die je zelden hoort. Be Still And Know is een vrij melodieus nummer met een refrein wat je zo kan meezingen. Dat is nou de kracht van Machine Head.

Locust hadden we natuurlijk al gehoord in de preproductie versie en die was toen al geweldig. De studioversie is natuurlijk vele malen beter, de bas staat er veel beter in, het middengebied is zeer goed te horen. De cleane zang was even wennen maar Robb Flynn zet op dit album zijn beste zangprestatie tot nu toe neer. Zijn brullen zijn krachtiger dan ook en zijn normale zang is echt heel erg mooi af en toe.

Dit laat hij zeer goed horen in Darkness Within wat perfect de single had kunnen zijn. Robb Flynn laat hier zijn brullen achterwege en dat verrast me zeker niet. 1 jaar geleden speelde hij al een prachtige versie van Die Young van Black Sabbath als eerbetoon voor Ronnie James Dio. Kippevel!
Darkness Within is het nummer wat toch wel het makkelijkste in het gehoor ligt.

Who We Are is een hele aparte afsluiter. Het heeft iets heel krachtig en ook wel een beetje cheesy. Maar dat is toch wel iets wat af en toe een beetje bij Metal hoort. De tekst bij dit nummer is er echt die iedereen kan meebrullen. Zie je het al voor je?

Unto The Locust is zonder twijfel mijn album van 2011. Na The Blackening verwacht je niet dat de mannen met nog zo´n niet normaal goed album komen. Het is zeker geen Blackening 2.0. Het is Unto The Locust 1.0. Ongekende klasse!

Nick Drake, Pink Floyd en King Crimson? Dan liggen de verwachtingen toch vrij hoog. Misschien iets te hoog.

Lord of the Ages is namelijk best wel goed maar boeit toch niet de complete speelduur. De opener is echt niks en hetzelfde geldt voor Falkland Grene wat toch wel heel erg saai is. Het hoogtepunt is toch wel Lord of the Ages, wat een geweldig nummer is dat.

Maar om dit niet gedateerd te noemen ben ik het niet mee eens. Het heeft de tand des tijds niet helemaal doorstaan net als de 3 namen hier bovenaan. Ik vind het allemaal een beetje te vrolijk. Ik heb liever de depressieve Nick Drake of de Franse groep Harmonium en dan vooral Si On Avait..... Maar toch 3,5 ster voor dit album.

Mahavishnu Orchestra, een naam die me al erg bekend voorkomt, ik heb paar dagen geleden namelijk de live-CD Between Nothingness en Eternity aangeschaft en die vond ik erg goed. Toevallig gaf Justus18 mij dit album om te reviewen in het Review-topic, mijn verwachtingen zijn dus erg hoog.

Gong! Ik dacht dat King Crimson als enige Rock-band een viool gebruikte, dat heb ik dus mis. Grappig genoeg komen Larks Tongue In Aspic en deze uit hetzelfde jaar. Maar de combinatie gitaar en viool werkt erg goed. Het gitaarspel van McLaughlin is echt met geen andere gitarist te vergelijken, hij speelt erg druk, maar het wordt nooit overdreven, maar ik had dat al gehoord bij de albums Bitches Brew en Live Evil van Miles Davis. Hij was ook erg zijn tijd vooruit door gitaarsynths te gebruiken. Sommige stukken grooven echt enorm en dat komt door het spel van drummer Billy Cobham, die stuwt echt de nummers voort, echt geweldig! En sommige stukken zijn heel rustig en dan krijgt de toetsenist veel ruimte en speelt McLaughlin akoestisch gitaar. Het nummer Hope zou een perfecte soundtrack zijn voor de climax van een film, het wordt steeds harder en dreigender en Cobham speelt hier echt geweldig op. En op het begin van One Word gaat hij al helemaal los, veel ghostnotes in dit nummer. En dan aan het eind een heerlijke drumsolo! Aan het eind zijn de nummers iets rustiger.

Ja, heel erg goed album. Mooie balans tussen de harde en zachte nummers, geen een instrument overheerst erg: Het wordt geen one man show in ieder geval, iedereen krijgt de ruimte om even zijn ding te doen. 4 sterren.

E2-E4 is een soloalbum van Manuel Gottsching, bekend als gitarist van Ash Ra Tempel. Dit album heeft 1 stuk van 1 uur, wordt dit langdradig of kan het niet lang genoeg?

Het nummer begint lekker, klinkt goed, maar na 58 minuten weet ik dat dit het enige deuntje zal zijn dat in het nummer zit. Maar er zitten gelukkig wat andere dingen verborgen en er zijn genoeg variaties op dit deuntje. Op het moment waar het begint te vervelen pakt Gottsching gelukkig de gitaar en laat wat bluesy gitaarwerk horen, goede combinatie! Zo vliegen er nog 30 minuten voorbij en verveelt het toch geen moment!

Lang, maar erg goed. Bedankt Ataloona voor deze mij te geven in het Review-topic. Deze zal ik wel vaker opzetten. 4 sterren. Interessant werkje, dit.

We zijn een half jaartje verder en ik heb het album nog een keer geprobeerd.....

De band wilde graag terug naar het garagegeluid. Dat is heel goed gelukt maar dan moet je geen tweederangsnummers gaan maken.

De drums zijn echt om te huilen! Lars Ulrich speelt sowieso al niet geweldig maar die snaredrum verpest echt heel veel. En dan hoor je in de documentaire dat de sound van de snaredrum eerst gewoon normaal was. Hoe heeft Ulrich het in zijn hoofd gehaald om dat te doen? Een ergere drumsound heb ik echt nog nooit gehoord.

De gitaarsound is ook heel erg slecht en ik mis de solo´s. Het is geen probleem, er waren genoeg Nu Metal-bands die zonder solo´s gewoon kunnen boeien. Als je goede riffs hebt tenminste. Die zijn namelijk ook zwaar ongeinspireerd. De nummers zijn soms rond de 7/8 minuten en het lijkt maar een eeuwigheid te duren.

Ik verlaag met nog een halfje, dit is met afstand de slechste plaat die Metallica heeft gemaakt. Ook Death Magnetic was zwaar teleurstellend dus ik wacht eerlijk gezegd niet meer op nieuw materiaal. Live kunnen ze het ook niet meer waarmaken, Ulrich speelt nog slechter, het is echt een rommeltje geworden. Robert Trujillo is een superbassist en die moet gewoon naar een andere band die nog wel goede nummers schrijven. Vind ik dan want er zijn dus ook mensen op deze aarde die St. Anger goed vinden. Ik begrijp het niet....

Congratulations, het tweede album van MGMT is tot nu toe mijn favoriete album van 2010. Wat een heerlijk album, gevarieerd!

It´s Working is een geweldige opener, wat een heerlijk popliedje, want dat is het! Song for Dan Treacy begint postpunk-achtig, maar neemt een compleet andere wending in het midden van het nummer. Someone´s Missing beviel me de eerste 4 keer helemaal niet, maar dit nummer past perfect in het album. Flash Delirium, wat een nummer vol heel veel verrassende wendingen, zit geweldig in elkaar. I Found A Whistle is een heerlijk rustig nummer, maar dan komen we bij het hoogtepunt, namelijk Siberian Breaks, 12 minuten lang genieten! Beter heb ik dit jaar nog niet gevonden. Het nummer gaat zonder problemen van de ene naar de andere passage, een geweldige Pop Surf Opera! Brian Eno, een heerlijk uptempo nummer wat af en toe een beetje punky aanvoelt. Lady Dada´s Nightmare, als ik het apart luister vind ik er niet zoveel aan, maar in het album past het heel goed. En het eindigt rustig met Congratulations, en ik wil al applaudiseren, zijn ze me voor!

Een album wat niet makkelijk is, heel divers. Maar na enkele keren luisteren zal het je steeds meer bevallen (of niet). Hij staat nu nog op 4,5 ster, maar op dit album is geen een minpunt, dus ik ga het 5 sterren geven. Een meesterwerkje uit 2010!

Nu het album helemaal beluisterd en dit is heel erg goed. CD 1 is een cd met niet echt makkelijke nummers, maar die wel heerlijk zijn. De dynamiek in beide nummers is geweldig. CD 2 is iets relaxter en heeft hetzelfde niveau als CD 1. De nummers kunnen niet lang genoeg duren. Ik stond te twijfelen of ik A Love Supreme of deze zou meenemen, deze meegenomen en ik ben zeer blij met mijn keuze
En de bonustrack Feio is ook erg goed.

Ik ga Spanish Key nog eens een keer luisteren, gebeurt niet vaak dat ik iets nog een keer opzet, dus dat wordt een 5,0* en een mooie plaats in mijn top 10!

Ik ben nu op drumles bezig met Jazz, dus mijn drumleraar had paar tips opgeschreven om te beluisteren en daar zat Live in Europe van Miles Davis bij. Ik kon die niet vinden om online te beluisteren, dus ik kwam uit bij Live Evil en daar ben ik erg blij mee! Ik heb Bitches Brew origineel, en dit live-album borduurt daar op voort. Echt gave muziek dit, geen makkelijke muziek, maar ik vind het geweldig! Mijn vader niet, want die zei: Wat is dat nou weer voor kattengejank? 4,5 ster, maar dat kan zeker 5 worden. Ik heb niet meerdere luisterbeurten nodig om dit te waarderen, het is eigenlijk al vanaf de eerste keer raak, net als bij Bitches Brew. Die drumsolo in What I Say is echt geweldig!

Dit album gaf Ataloona mij in het ¨Ga dat album eens reviewen¨ topic. Hij zei erbij dat het het beste punkalbum ooit is en toen werd ik wel heel erg benieuwd naar dit album. Net zo als velen kende ik Minutemen al wel van Corona omdat dit de theme song was van Jackass.

Een ding wat me gelijk opvalt is het aantal nummers: 43! En allemaal erg kort. Maar dit is toch wel erg goed, de muzikaliteit druipt hier vanaf! Vooral de bas is echt heel erg goed, je hoort waar Les Claypool de mosterd vandaan heeft.

Tussen de 43 nummers zitten natuurlijk ook wat mindere dingen en af en toe is dan ook mijn aandacht weg maar dat is ook weer snel over want voor het grootste gedeelte is dit een erg goed album, heel erg gevarieerd en behoorlijk gestoord af en toe!

Een apart album wat ik denk ik wel vaker ga luisteren. Voor nu 4 sterren. Ik snap wel waarom ze dit de Trout Mask Replica van de jaren ´80 noemen, dit is naar mijn mening wel veel beter.

Electronic, daar haalde ik 3 jaar geleden mijn schouders voor op. Maar sinds dat ik Aphex Twin, Burial en DJ Shadow heb gehoord ben ik verder gaan zoeken. Gisteren kwam ik bij de FRS en daar kwam ik de deluxe editie van dit album tegen voor 10 euro. Ik heb hem gelijk meegenomen en ik heb daar helemaal geen spijt van.

Dit is namelijk het beste Electronic-album wat ik ooit gehoord heb. Die voorkant al, je verwacht gelijk iets van het album. En de albumhoes past perfect bij het album. Simpel, maar doeltreffend. De perfecte soundtrack voor het eenzame marsmannetje. Er wordt een hele sombere en gevoelige sfeer gecreëerd. Ik heb heel vaak dat ik Electronic te klinisch vind maar dat heb ik bij dit album compleet niet. Ik word compleet meegenomen door de klanken van Wait For Me. Division en Pale Horses zetten gelijk de toon voor het album, de zang in het laatstgenoemde nummer is geweldig.

En dan heb ik ook nog de Ambient-versie en die is ook heel erg mooi. Deze is compleet niet overbodig en af en toe zelfs mooier dan de normale versie. Bij een nummer als Study War is de zang heel ver naar achter gemixt terwijl je deze op de normale versie heel goed kan horen. Hij is nog wat dromeriger dan de normale en ook een andere tracklist en vormt weer een geweldig geheel.

Geweldig! De volle mep en een plek in mijn top 10. Ik ga eens wat meer werk van Moby luisteren.

Ben stelde dit album voor bij het Punk Album van De Week. More Than Life is een Engelse hardcoregroep waarvan Love Let Me Go het debuutalbum is.

De eerste noten verraden in ieder geval al dat More Than Life geen standaard punkgroep is. Het gitaarwerk is vrij donker, ik hoor er een beetje black metal in. Wanneer de drums in vallen beginnen de gitaristen wel punkriffs te spelen maar dan wel met een twist. De zanger zit voor mij net op de grens van het huilerige.

De teksten zorgen ook niet echt voor een vrolijke noot. Ze lezen namelijk als een bloemlezing van iemand die veel problemen met zichzelf en zijn omgeving heeft en graag weer terug naar het oude zou willen gaan. Jammer genoeg zijn deze teksten niet heel erg verstaanbaar, iets wat bijvoorbeeld bij La Dispute weer wel is door de spoken word-stukken.

Na een tijdje begint de zang op mijn zenuwen te werken en heb ik het gitaarwerk ook wel gehoord wat ik eerlijk gezegd een beetje eenvormig vind. Ik mis echt de meeslepende stukken met grimmige gitaren zoals je ze in de eerste minuut van het album hoort. Totdat Take My Life Away begint, het gitaarwerk wordt ineens een stuk interessanter. Jammer genoeg vervalt het daarna weer in hetzelfde.

Black Eyed is mijn favoriet van dit album. Hier gaan inderdaad zoals bennerd al zei in het topic de gitaren naar shoegaze en een beetje black metal. Ik heb even het gevoel dat ik naar een hardcoreversie van Alcest aan het luisteren ben. En daarna wordt eindelijk dat tempo omlaag gegooid. Daar vind ik namelijk de kracht van dit album zitten. De riffs krijgen de kans om echt meeslepend te zijn. Maar het is weer maar voor even, dat vind ik echt jammer.

Daarna begint bij mij de verveling toe te slaan, ik heb compleet niet het gevoel dat het een album van 30 minuten is maar veel langer. Er zit veel te weinig variatie in tempo in, de gitaristen spelen te veel dezelfde soort riffs en de zang is ook niet gevarieerd. Het is inmiddels wel duidelijk, Love Let Me Go is niks voor mij en gaat net geen voldoende krijgen. Op sommige momenten heeft de band ineens iets heel moois te pakken maar dat is snel weer over.

Gift Horse is het debuut van Mose Giganticus, een een-mans project. Het album begint en een bandnaam komt eigenlijk bij me op: Mastodon!!!! Want de riffs en zang schreeuwen Remission! Door de synths heeft het ook invloeden van Genghis Tron en door het orgelgeluid zelfs een beetje Deep Purple, een erg goede combinatie! De riffs zijn erg goed, de nummers zijn niet te lang, als er een solo komt zoals in The Seventh Seal is het geweldig. Ze passen in ieder geval perfect in het rijtje bij Relapse, Mastodon en Genghis Tron zaten/zitten ook bij Relapse. 29 minuten boeiend, 4 sterren. Goed debuutalbum!

Het album is trouwens helemaal te streamen op Soundcloud (legaal!!!):
Mose Giganticus - Gift Horse (Album Stream)

Eindelijk was op woensdag mijn CD van Timothy´s Monster er. Gelijk natuurlijk zeer benieuwd hoe die boxset er uit zag. Deze is zeer goed verzorgd, CD´s zitten gewoon in een kartonnen doosje, er zit een leuke poster bij en zeer interessante liner notes. De eerste 2 CD´s zijn het album zelf, de 3e cd is eigenlijk zoals het album eerst was en de 4e cd staat vol met b-sides en outtakes.

Het album zelf kende ik al langer, die heb ik al vaak via Spotify geluisterd. Ik kende Motorpsycho meer van het psychedelische werk en daarom werd ik gelijk enorm verrast door de opener Feel. Wat een prachtig nummer en zo puur. Het nummer begint, het wordt afgebroken en gaat weer verder. Daarna komt het gitaargeweld met een nummer als Trapdoor wat ook weer zijn verrassingen heeft aan het eind als er ineens banjo bij komt.

Leave It Like That is een heerlijk nummer met een geweldige groove. A Shrug & A Fistful heeft hele zwepende drums waar het nummer compleet op hangt. Kill Some Day is een grote omzwaai vergeleken met de eerste nummers, het is veel melodieuzer en het lijkt wel op de Smashing Pumpkins. Ook On My Pillow heeft zo´n sfeertje, geweldig nummer!

Beautiful Sister is een heerlijke 70´s rocker die een geweldige fuzzy solo heeft. Wearing Yr Smell is dan weer een heerlijk nummer vol met gitaargeweld. Now It´s Time To Skate is een van mijn favorieten van de eerste CD, een heerlijk en vrolijk nummer.

En dan gaat het album ineens de donkere kant op met Giftland. Heel mysterieus begin wat heel langzaam opbouwt en dan die meesterlijke uitbarsting! Wauw! Watersound heeft hetzelfde mysterieuze sfeertje als Giftland.

En dan The Wheel. The Wheel is episch. The Wheel is een avontuur. The Wheel is smerig. The Wheel is psychedelisch. The Wheel is geniaal. Ik kom gewoon superlatieven tekort om te zeggen hoe goed dit nummer wel niet is. Je waant je compleet in de jaren ´70 als je dat nummer hoort. De keyboards herinneren je aan Echoes van Pink Floyd terwijl de grooves zo heerlijk stevig en smerig zijn, meer stoner.

En dan komt dat kleine liedje Sungravy. Dit nummer is een heerlijke bijkomer na dat monster genaamd The Wheel. Het nummer doet heel erg aan Nick Drake denken en dat is heel positief. Daarna is het tijd voor het hardste nummer van het album: Grindstone. Heerlijke gitaarriff en flink wat lawaai voor 7 minuten lang.

En dan de afsluiter The Golden Core. Je hoort wel waar de postrockers het vandaan hebben: De riffs, de opbouw, de grootsheid. 13 minuten lang kippevel bij dit nummer. Het eind is echt super, een perfect einde voor dit geweldige album.

Dit is mijn favoriete album na The God Machine. Dit heeft eigenlijk alles wat ik in muziek wil. Enorm veel variatie. Timothy´s Monster is inderdaad een monster met af en toe zeer kwetsbare momenten in de goede zin.

Het lijkt erop dat mijn muzieksmaak in een half jaar enorm is veranderd. Hoe heb ik dit goed kunnen vinden? Wat een neppe zooi zeg! Er gaat 1 ster af, ik kan me compleet in de review van andnino vinden (staat op Zware Metalen). Ik luisterde het album eens een keer met de review erbij en ik dacht echt van: Hij heeft gelijk!