Dit tweede album van Vampire Weekend is een stuk minder dan het debuut. Hoewel de stijl vergelijkbaar is, zijn de nummers simpelweg een stuk minder. Met name de hits vallen wat tegen. Cousins en met name Holiday vind ik zwakke nummers en een nummer als Diplomat’s Son vind ik zelfs vervelend. Gelukkig is er toch genoeg te genieten. Met name de opener en California English klinken bijzonder goed.

Vampire Weekend maakt het weer waar. Aanstekelijk, zomers en stuwend zijn woorden die bij mij opkomen na het horen van dit derde album van Vampire Weekend. Eerlijk gezegd hoor ik geen gigantisch groot verschil met de eerdere albums, maar in het geval van Vampire Weekend vind ik dat geen probleem. Zolang zij perfecte, melodieuze popnummers als Step en het uitmuntend opgebouwde Hannah Hunt produceren, heb ik in ieder geval weinig te klagen.

Dit debuut van Vampire Weekend is een stuk beter dan de opvolger. Dit komt vooral omdat er geen echt zwakke nummers op staan, en daarnaast bevat het album ook een aantal positieve uitschieters zoals Walcott, Oxford Comma, Campus en A-Punk. Heerlijke korte en frisse nummers. Ook bonusnummer Boston (Ladies of Cambridge) verdient een speciale vermelding. Samen met het soortgelijke Campus, beschouw ik dit als de beste nummers op het album.