Hurry Up, We’re Dreaming is voor mij de grote verrassing geworden van 2011. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat een album met elektronische muziek mij zou bevallen, maar ik had het duidelijk mis. Ik was zeer onder de indruk van met name de eerste helft van het album, waarbij Steve McQueen dan weer behoort tot het hoogtepunt op de tweede helft. Deze tweedeling vormt gelijk het grote minpunt van dit album. Het tweede deel van het album bevat wat mij betreft teveel muzikale interrupties. Daarnaast duurt het album simpelweg te lang. Maar met losse nummers als het eerder genoemde Steve McQueen, maar ook Midnight City, Reunion, Intro, Raconte-Moi une Histoire en vooral het hemelse Wait, is M83 een artiest die ik voortaan op de voet zal gaan volgen.

Een heerlijk album van Mad About Mountains. Van kleine nummers naar meer up-tempo folknummers. Hier en daar een versnelling en op andere momenten weer ingetogen. Onmogelijk hier iets op aan te merken, afgezien dat er echte uitschieters ontbreken. Het beklijft minder dan bijvoorbeeld het beste werk van Midlake.

Nooit gedacht dat Kayleigh op een dergelijk meesterwerk zou staan. Als jonge volger van de eindejaarslijsten, dacht ik altijd dat een dergelijk nummer van een eendagsvlieg zou zijn. Nu blijkt dat ik het mis had, héél erg mis had. Kayleigh staat namelijk op een onvervalst meesterwerk. Hoewel Kayleigh misschien wat misplaatst is, vind ik het toch uitstekend in het geheel passen. Net als Childhoods End?, klinkt het misschien wat meer als popmuziek, maar ten bate van de afwisseling heb ik er totaal geen moeite mee.

Marillion heeft zijn best gedaan om dit te laten klinken als een geheel, daarom is het ook moeilijk om nummers aan te wijzen die beter zijn dan de rest. Het is eigenlijk alleen mogelijk om bepaalde momenten aan te wijzen die ervoor zorgen dat dit een meesterwerk is. De uitbarstingen in Blind Curve, de opener en de overgang naar Kayleigh, het middenstuk van Heart of Lothian, de woede in Waterhole en natuurlijk Lavender, het is allemaal schitterend. Natuurlijk zullen veel mensen dit album afdoen als onnodig bombastisch en theatraal, en hoewel ik mij daar weleens aan kan storen, gebeurt dat ditmaal niet. Dit album verdient zonder twijfel de hoogste waardering en krijgt van mij een plaats in mijn top 10.

Met het album Mines heeft de band Menomena veel indruk op mij gemaakt. Met het nummer TAOS was ik al eerder bekend, maar ook de rest van het album blijkt uitstekend te zijn. Heerlijke rockmuziek met een twist. Daarmee bedoel ik dat de band veelvuldig gebruik maakt van kleine geluidseffecten en vreemde instrumenten. Storend is dat absoluut niet. Echt slechte nummers staan er niet op dit album, maar het aantal uitschieters blijft helaas wat beperkt. Hopelijk staan die wel op de andere albums, mijn interesse is in ieder geval gewekt.

Adembenemend mooi en beklijvend. Al vele malen gedraaid en vervelen doet het gehele album allerminst. Onwijs gelaagd, instrumentaal dik in orde en een bijzondere stem. Een aanrader voor ieder die het folk-genre (in de meest brede zin van het woord) een warm hart toedraagt.

Doordat dit album van Midlake een behoorlijke stijlbreuk is ten opzichte van de perfecte voorganger (The Trials of Van Occupanther), beschouw ik het als een zeer knappe prestatie dat ook dit album zeer goed is. Wat vooral opvalt is dat dit album heel donker van sfeer is. Eigenlijk vormt alleen het korte Fortune daar een uitzondering op. De plaatsing van dit nummer is uitstekend, aangezien de eerste vier nummers op het album qua stijl overeenkomstig met elkaar zijn, vormt Fortune de noodzakelijke licht in de duisternis.

Het album gaat verder met één van zijn hoogtepunten, namelijk Rulers, Ruling All Things. Dit uitmuntende niveau weet het album niet de verdere speelduur vast te houden. Hoewel ik ook bijzonder gecharmeerd ben van Children of the Grounds en het titelnummer. Eigenlijk valt alleen de afsluiter In the Ground wat tegen. Ik kan mij voorstellen dat het stemgeluid van de zanger wat eentonig en zeurderig klinkt na een eerste luisterbeurt, maar na een paar extra luisterbeurten weet ik zeker dat deze weerstand zal verdwijnen.

Zonder twijfel verdient dit album een plaats in mijn persoonlijke top 10. Geen verwijzingen van mij naar andere muzikanten, want voor mij heeft Midlake een eigen, uniek geluid. Van begin tot eind is dit album geslaagd, al zijn de grote parels vooraan geplaatst. Hierbij moet gedacht worden aan Roscoe (kippenvel wanneer de titel genoemd wordt in het nummer), Bandits en Head Home (heerlijk ritme).

Midlake weet ook per album te groeien naar een nieuw geluid. Hoewel het eerste album iets minder is, is ook het derde album (Courage of Others) zeer geslaagd. Voor elk album hebben ze een eigen geluid gevonden, zonder dat het album eentonig wordt. Ik kijk in ieder geval heel erg uit naar toekomstig werk en vooral naar toekomstige optredens.

Dit is het derde album van Modest Mouse waar ik mijn mening over geef. Na het geweldige The Lonesome Crowded West en het wat wisselvallige The Moon & Antarctica, is dit een redelijk constant album waar de uitschieters helaas iets te beperkt zijn. Niettemin is het weer genieten bij de schreeuwerige stem van Isaac Brock. Ik snap best dat het voor sommigen wat overdreven en vals klinkt, maar ik vind het geweldig. Naast het bekende Float On, behoren The View en Black Cadillacs tot het beste werk van Modest Mouse. Wel moet ik zeggen dat een aantal nummers iets teveel leunt op het refrein.

Mijn eerste kennismaking met een album van Modest Mouse is mij goed bevallen. Met een zeer ambitieuze speelduur van bijna 75 minuten vraagt de band van zanger Isaac Brock heel wat van zijn luisteraar. Het album opent verschroeiend met het geniale Teeth Like God’s Shoeshine. Een wat bizarre titel voor een nummer die zich langzaam heeft ontpopt als favoriet van het album. De uitbarstingen zijn ongekend en de tekst is heerlijk bizar.

The Lonesome Crowded West bevat nog meer van dit soort geniale nummers die ik pas na een aantal luisterbeurten echt op waarde kan schatten. Neem bijvoorbeeld Cowdoy Dan, Doin The Cockroach en de tempowisselingen in Lounge (Closing Time). Modest Mouse laat ook met regelmaat zijn gevoelige kant zien met bijvoorbeeld Bankrupt on Selling en het schitterende Trailer Trash. Het ligt voor de hand dat een album met een dergelijk lange speelduur een paar tegenvallende nummers bevat, en dat is ook hier het geval. Truckers Atlas duurt wat te lang en Jesus Christ was an Only Child is ook niet echt mijn ding. Niettemin een schitterende parel van Modest Mouse die duidelijk smaakt naar meer.

The Moon & Antarctica is toch een niveau minder dan het vorige album The Lonesome Crowded West. De veelal korte nummers op het album beklijven wat minder en het aantal hoogtepunten is schaarser. Niettemin bevat het album genoeg moois of van te genieten. De relatieve rustige nummers Lives, Gravity Rides Everything en 3rd Planet beschouw ik als de beste nummers en ook Dark Center of the Universe hoort daar zeker bij. Dit album wordt veelal het meest ambiteuze album van Modest Mouse genoemd, maar het beste album is het wat mij betreft dus niet.

Aan de schreeuwerige zang van Isaac Brock ben ik inmiddels wel gewend en ik vind het in de meeste gevallen totaal niet storend. Dit geldt ook op dit debuut met de lange titel. Hoewel ik met lange titels geen moeite heb, geldt dat niet voor albums die daardoor teveel missers bevatten. Helaas geldt dat wel in zekere zin voor deze plaat, aangezien ik gemakkelijk een vijftal nummers kan uitkiezen die ik had kunnen missen. Ik noem een Head South, Exit Does Not Exist en Dog Paddle. Gelukkig zijn er genoeg nummers die dit goedmaken, zoals de klassieker Dramamine en het geweldige Breakthrough. Maar dit betekent wel dat een topscore er niet inzit.

Het is het bekende verhaal van Modest Mouse, namelijk lange albums met hier en daar een flinke misser. Dat geldt ook voor We Were Dead Before the Ship Even Sank. Dit keer kunnen nummers als We’ve Got Everything en Fire It Up maar weinig indruk maken, terwijl het geniaal opgebouwde Spitting Venom en Parting of the Sensory weer zorgen voor kippenvel. Ondertussen is er wel een geweldige Best Of van Modest Mouse samen te stellen, die ongetwijfeld voor iedere liefhebber totaal andere nummers zal bevatten.

Aangezien het album van The Gaslight Anthem bovenaan mijn top 10 prijkt, was ik automatisch zeer benieuwd naar dit debuutalbum van deze, naar het schijnt, vergelijkbare band. Om een tweetal redenen is dit album van Mona een stuk minder dan het werk van bijvoorbeeld een band als The Gaslight Anthem. Ten eerste gaat het om de variatie van de nummers op het album. Die is namelijk zeer weinig aanwezig. Elk nummer heeft een hoog tempo en een zeer standaard opbouw. Ook eindigen de meeste nummers zeer teleurstellend door nogmaals het refrein te herhalen.

Een andere reden waarom dit album tegenvalt is nogal persoonlijk. Ik vind namelijk dat ik mij te oud voel voor dit album. Vooral tieners zullen zich kunnen identificeren met de simpele teksten (zie ook het nummer Teenager). Overigens bevat het album zeker een aantal behoorlijk goede nummers. Teenager, Lines in the Sand en Listen to Your Love zijn simpele maar goede rocknummers met een hoog tempo. Verder hoop ik dat Mona zich kan ontwikkelen en in de toekomst kan komen met een volwassen album met een eigen identiteit.

De term herhalingsoefening is helaas al veel gevallen en ook ik kan niet anders concluderen dat dit min of meer een herhalingsoefening is zonder al teveel hoogtepunten. Het album start wel sterk met Babel, maar helaas blijkt dit het hoogtepunt te zijn van het album. Andere sterke nummers zijn ‘het oudje’ Lover of the Light en Broken Crown, een nummer die helaas niet in de buurt kan komen van het vergelijkbare Dustbowl Dance van het eerste album. Ook Holland Road, Below My Feet en Hopeless Wanderer scoren een kleine voldoende.

De rest van het album is ondermaats en bestaat vooral uit simpele rijmpjes en kinderlijke woordspelingen. Meest stuitend vind ik de tekst van Lovers’ Eyes en dan met name de tekst: 'Cause I feel numb, beneath your tongue. Steeds hoop je dat ze niet zullen gaan voor het meest voor de hand liggende rijmwoord en elke keer doen ze het toch. Gelukkig kunnen ze nog altijd trots zijn op het eerste album.

Wat een debuut van Mumford & Sons. Misschien is het onbedoeld iets te populair geworden, maar dat doet niks af van de kwaliteit van deze plaat. Talloze nummers zijn uitstekend geslaagd. Van de prachtige opening van het titelnummer (mijn favoriet) tot Dust Bowl Dance. Daarnaast zijn de vier singles (Little Lion Man, The Cave, Winter Winds, Roll Away Your Stone) allen van topkwaliteit.

Het grootste nadeel van deze vier singles, is dat de variatie niet heel erg groot is. Hoewel dat bij The Cave wel meevalt, in tegenstelling tot Little Lion Man die al vrij snel kan vervelen. Natuurlijk is de afwisseling niet heel erg groot en ook is het tekstueel niet briljant, maar als tussendoortje kan dit album altijd uit de kast worden gehaald.

Het probleem van Mumford & Sons is dat ze nu met een goede opvolger moeten komen. Dit zal zeer lastig worden. Als ze een kopie maken, zal dat in ieder geval veel kritiek opleveren. Hopelijk gaan ze niet de kant op Thistle & Weeds, wat volgens mij het zwakste nummer is op dit album. De rustige nummers benadrukken sowieso iets teveel de niet hoogstaande teksten. Toch luister ik nog met veel plezier naar dit album, en is het voor mij in ieder geval een (toekomstig) klassieker.

De statistieken bij dit album zeggen wat mij betreft genoeg. De klassiekers op dit album hebben terecht hun status verworven. Met name New Born is een rockpareltje zoals maar zelden voorkomt. Het is jammer dat ik het andere deel van het album iets minder kan waarderen. Deels is dit waarschijnlijk een kwestie van tekort luisterbeurten, maar aan de andere denk ik zelf dat ik genoeg tijd in het album heb gestoken. Echt matig wordt het trouwens nooit, alleen het album is qua niveau iets te onevenwichtig. Daarnaast gaat het theatrale op een gegeven moment iets teveel tegenstaan, waardoor een heel album Muse nogal een vermoeiende opgave is.