Dit debuut van Indians is niet helemaal waarop ik gehoopt had. Het blijft een beetje bij de vlakte en hier en daar mist het een vorm van intensiteit. Maar slecht is het allerminst en nummers als New, Cakelakers, Bird en I Am Haunted zijn zeker prima. Eigenlijk is dit een goed voorbeeld van een groeiplaat die helaas niet helemaal tot bloei komt.

Na een geweldig debuut, weet Interpol met een uitstekende opvolger te komen. De wijze hoe de nummers onderling verschillen is vergelijkbaar met het debuut, al moet gezegd worden dat het debuut wellicht iets gewaagder en donkerder is. Maar dat dit album zeer geslaagd is, is mij wel duidelijk.

En dat terwijl ik opener Next Exit, eigenlijk niet echt kan waarderen. Het nummer klinkt een beetje zeurderig. Maar met nummers als Evil, Slow Hands, C’Mere en Narc schakelt Interpol naar een hogere versnelling. Zo hoor ik ze graag. Maar ook met epische nummers als Public Pervert, het subliem opgebouwde Take You on a Cruise en het meesterwerk Not Even Jail weten zij mij te verbazen. Eigenlijk vallen alleen de eerder genoemde opener, en het laatste nummer (A Time to be So Small) wat tegen.

Heel bijzonder dat Interpol zich niet heeft gewaagd aan een totale stijlbreuk in vergelijking met hun debuut, maar toch een origineel en geweldig album hebben kunnen afleveren.

Helaas niet de kwaliteit die ik gewend ben van de eerste 2 albums van Interpol. Het album bevat zeker een paar magische uitschieters (Pioneer to the Falls, The Lighthouse, Wrecking Ball), maar over de gehele lijn valt het toch wat tegen. The Heinrich Maneuver is duidelijk de “hit” van het album, maar ook als hit valt die wat tegen in vergelijking met het oude werk. Tot de zwakste nummers behoren The Scale, Who Do You Think en Pace is the Trick.

Al die topnummers op één album. Interpol krijgt het gelukkig voor elkaar. Wat voor veel gebruikers geldt, geldt ook voor mij. En dat is dat ik steeds andere favoriete nummers krijg. Bij een eerste luisterbeurt was het vooral NYC en PDA die opvielen. Nu, vele luisterbeurten later, vallen die nummers wat tegen. Favorieten zijn nu Obstacle 1, Say Hello to the Angels, Stella en vooral Leif Erikson. Leif Erikson behoort al een tijdje tot mijn favoriete tien nummers en Turn on the Bright Lights staat daar als album inmiddels ook.

Israel Nash Gripka is dankzij dit album voor mij één van de ontdekkingen van 2011. Gripka weet het te presteren om een album te maken waarbij zelfs de mindere nummers (Red Dress, Black and Blue) ook nog lekker klinken. Voor een optimale score komt dit album helaas niet in aanmerking, doordat enkele nummers iets “te veilig” klinken. Alleen bij Goodbye Ghost neemt Gripka veel risico en gaat hij tot het uiterste. Daardoor vormt dat nummer gelijk het hoogtepunt van een verder uitstekend album.