Net als haar concert een tweetal dagen geleden, weet Waxahatchee ook met de plaat niet volledig te overtuigen. Ik luister er graag naar, de teksten zijn sterk/herkenbaar, en het rauwe randje bevalt ook. Maar echte uitschieters ontbreken en het geheel weet niet te beklijven. Dat lukte een Youth Lagoon toch een stuk beter.

Bij het eerste album vroeg ik mij al regelmatig af waar de zanger het over had. Maar doordat de meeste nummers best goed opgebouwd waren, werd die zwakte regelmatig gemaskeerd. Maar bij dit album volgen alle nummers eenzelfde opbouw en daarnaast zijn de teksten ook nog eens dramatisch. Ik heb zelden zoiets zwaks, vermoeiend en geforceerd gehoord. Zelfs de “hits” als Holy Ghost en Strangers zijn ondermaats en volgen allen een vaste formule. Het beste nummer vind ik het popachtige The Power & the Glory, en ook dat nummer scoort maar een kleine voldoende. Eigenlijk denk ik niet dat White Lies nog lang zal blijven bestaan, het ontbreekt simpelweg aan schrijftalent. Of ze moeten natuurlijk bereid zijn om alleen maar te teren op het succes van het eerste album.

Wat is Death toch een schitterende opener van dit album. Het zet ten eerste de perfecte toon voor rest van het album, ten tweede is het een uitstekend en opzwepend nummer. Alleen dat rijmpje aan het einde van het nummer kan ik nog steeds niet plaatsen, al ben ik er inmiddels aan gewend en kan ik het zelfs een beetje waarderen.

Het album vervolgt met het eveneens sterke titelnummer. De stem van zanger Harry McVeigh past uitstekend bij het thema en de gezongen tekst. Daarmee zijn voor mij de tweede beste nummers van het album voorbij gekomen. Hoewel E.S.T., Farewell to the Fairground, Unfinished Business ook zeker niet onaardig.

Het grote nadeel van dit album is date en aantal nummers daadwerkelijk zijn. Elke vorm van ritme ontbreekt, en soms lijkt het net of McVeigh de donkere tekst een beetje bij elkaar rijmt. Van enige vorm van diepgang moeten deze nummers het sowieso niet hebben. White Lies maakt duidelijk dat zij in potentie kunnen uitgroeien, maar daarvoor is wel een constant hoog niveau nodig.

Yankee Hotel Foxtrot is wellicht het meest bejubelde album van de veelvuldig geprezen band Wilco. In eerste instantie snap ik zeker waar deze waardering vandaan komt. Met name de melancholische en wat trage nummers zijn van hoge kwaliteit. Nummers als Jesus, Etc., Radio Cure en Ashes of American Flags zijn gedenkwaardige nummers met fantastische teksten. Het is jammer dat zo’n schitterend album ook een nummer als Heavy Metal Drummer bevat. Een niemendalletje of iets dergelijks wil ik het niet noemen, maar qua sfeer past het wat mij betreft niet in het geheel.

Al 3 jaar geen bericht meer, tijd om daar verandering in te brengen. Deze parel van William Fitzsimmons verdient meer aandacht. Nummers als Funeral Dress en Find It in Me weten mij echt te raken. Net als aERo zegt, met minimale middelen het maximum bereiken. Speciale vermelding voor My Life Changed. De tekst in dat nummer zorgt ervoor dat je al snel een beeld vormt bij het nummer. Normaal spreekt mij dat niet aan, maar deze keer is het anders. Heel krachtig, in feite een soort van audiovisueel nummer.

Uiteindelijk is het album wel wat te lang, mede door een groot aantal soortgelijke, lange nummers verslapt de spanningsboog. Een aantal nummers zou wat mij betreft geschrapt kunnen worden. Welke dat zijn hou ik liever voor mijzelf. Ik wil anderen daarin niet beïnvloeden.

Net als op At Mount Zoomer, staan er ook op dit album een paar kleine missers. Dat is ook bijna niet te voorkomen als er 12 nummers op 1 album staan gepropt. Gelukkig worden de mindere nummers (Same Ghost Every Night, It’s a Curse) ruimschoots goedgemaakt door een aantal voltreffers. Wederom is de hoge dynamiek, onstuimige slotminuten en geordende chaos in de nummers datgene wat mij bijzonder aantrekt aan de beste nummers van Wolf Parade. Een epische speelduur, zoals bij Kissing the Beehive, hoeft dus geen voorwaarde te zijn voor succes.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de tekst wat minder belangrijk vind en vaak zelfs langs mij heengaat. Dit reken ik mezelf aan, hoewel het dus zeker niet het luisterplezier vermindert. De toppers op dit album zijn wat mij betreft Fancy Claps (pluspunt: het tempo, gehaastheid), Grounds for Divorce (pluspunt: die nonchalante woorden en opvallend luchtige toon) en het absolute hoogtepunt I’ll Believe in Anything (pluspunt: ALLES, de overgave, de tekst, de opbouw, rauwheid en pure emotie).

Mijn beoordeling voor dit album varieerde van wel aardig naar geniaal. Inmiddels is het enthousiasme iets afgekoeld en is dit gevormd tot een album dat ik met veel plezier en met grote regelmaat opzet, maar daarbij is het ook een album waarbij een tweetal nummers iets teveel boven de rest uitsteken.

Ik waardeer Wolf Parade zeer om hun dynamiek in de nummers, de gehaastheid en opvliegende toon. Dit komt het beste tot uiting in hun meesterwerk Kissing the Beehive en het opzwepende California Dreamer. De andere nummers hebben dat ook een beetje, maar schieten een aantal keer hun doel voorbij. Daarbij is Call it a Ritual een nogal vervelend nummer en hadden ze een sterkere albumopener kunnen kiezen.

Een ander belangrijk pluspunt zijn de geweldige laatste minuten waarmee de nummers eindigen. Neem bijvoorbeeld Language City en The Grey Estates. Tekstueel geen hoogvliegers, maar qua opbouw geniaal. At Mount Zoomer is een heerlijk album dat goed laat zien waar deze band toe in staat is. Rest de vraag of er ooit nog een bizar goed nummer als Kissing the Beehive uit de pen van Spencer Krug zal rollen.

Na het ontdekken van het geweldige eerste solonummer van Ellery James Roberts, heb ik ook maar zijn werk voor de band Wu Lyf opgezocht. En dat is een fantastische keuze geweest, hoewel ik tegelijkertijd baal dat ik deze inmiddels opgeheven band nooit live heb mogen zien. Go Tell Fire to the Mountain is, afgezien van de afzichtelijke albumcover, een geniaal album met schitterende nummers die uitblinken in originaliteit, een gelaagde en veelal geduldige opbouw en uiteraard de prettig schreeuwende Roberts die er alles uitgooit.

Hoogtepunten zijn er in de vorm van 14 Crowns for Me, & Your Friends, Heavy Pop en We Bros. Maar eigenlijk zijn er maar weinig mindere nummers aan te wijzen. Het debuut en helaas ook het laatste album van Wu Lyf is een voltreffer waar ik nog veel plezier aan ga beleven.