Songs About Leaving is zo’n album waarvan ik ontzettend blij ben dat ik het ontdekt heb. Deze sfeervolle en eerlijk ook wel wat depressief klinkende muziek past uitstekend bij de gure herfstmaanden die aanstaande zijn. Wat daarnaast opvalt is dat het een album is wat als geheel perfect op elkaar aansluit en absoluut niet eentonig klinkt. Zowel qua speelduur als in stijl is er sprake van genoeg afwisseling.

Echte uitschieters zijn maar moeilijk aan te wijzen. Nummers die ik los van het album ook met grote regelmaat zal gaan draaien zijn So You Wanna Be a Superhero, het prachtig opgebouwde She’ll Only Miss You When You Leave en het absolute meesterwerk Sofisticated Fuck Princess Please Leave Me Alone. Zelden zo’n sfeervol en emotioneel nummer gehoord. En ja, de titels zijn inderdaad wat lang.

Een heerlijk album dat gelijk uit de startblokken schiet. Met As Always, Blameless en het prijsnummer Coming Down (door de vreemde maar bijzondere samenzang met Matt B.) weet CYHSY zeker te overtuigen. Tegen het einde aan verslapt de spanning een beetje en is de grote verrassing eraf. Maar mede door het grootse geluid, effectief gebruik van de drums en electronica, is Only Run zeker het luisteren waard.

De kwaliteit van een groot aantal individuele nummers op dit album van Coldplay is onmiskenbaar. Hiermee doel ik op nummers zoals moderne klassiekers als Clocks en The Scientist, het heerlijke In My Place, A Rush of Blood to the Head en het prachtig opgebouwde Amsterdam. Green Eyes en Warning Sign begin ik de laatste tijd pas te draaien, en zijn goede toevoegingen aan dit album.

Eigenlijk zijn er maar een drietal nummers die mij niet geheel kunnen bekoren. Dit zijn de vrij kleurloze en bijna zeurderige nummers Daylight en A Whisper, en de bombastische opener Politik. Hoewel Politik tijdens optredens waarschijnlijk goed werkt om het publiek wakker te schudden, heb ik dat eigenlijk niet nodig op dit album. Het nummer lijkt een soort misplaatste geldingsdrang van de band. Maar zoals gezegd is de rest van het album uitstekend en verdient het een hoge waardering.

Graag had ik mijn beoordeling voor dit debuut van Coldplay verhoogd. Helaas zit dat er niet in. Het album kent een groot aantal goede nummers, maar persoonlijke favorieten zitten er helaas niet tussen. Al komt Shiver aardig in de buurt. Andere nummers zoals Sparks, High Speed en We Never Change doen mij vrij weinig, ook al heb ik ze nu regelmatig afgespeeld. De nummers kabbelen wat mij betreft iets teveel door, zonder verrassingen. Niettemin is dit een uitstekend debuut van Coldplay, maar dus niet het meesterwerk waar ik eigenlijk op gehoopt had.

Persoonlijk vind ik dit een zeer matig album. Zowel ritmisch als qua gevoel genereert het bij mij amper effect. In potentie staan er een aantal hits op dit album, maar in tegenstelling tot het eerdere werk, doet het mij vrij weinig. Ik ben zeer benieuwd of Coldplay zich kan herpakken met een volgend album, zonder dat het een kopie zal zijn van met name het tweede album.

Coldplay doet een stapje terug met dit album. Het niveau van dit album is minder dan de vorige 2 albums, ik snap eerlijk niet waarom de lengte van dit album het uur overschrijdt. Er staan zeker een aantal goede nummers op dit album, en die hadden bij een korter album duidelijker naar voren gekomen. Nu zijn ze verscholen in de middelmaat. Het sterkste nummer is met afstand Fix You. Dit nummer wordt gevolgd door Swallowed in the Sea en What If. De hit Talk doet mij zeer weinig en vind ik eerder te simpel en irritant.

De grote kracht van dit album is dat het geen mindere nummers bevat en daarnaast de verschillende stemmen die langskomen. Teach Your Children en Our House zijn de bekende nummers die, hoewel geen meesterwerken zijn, wel heel lekker klinken. Almost Cut My Hair vind ik minder bijzonder, hoewel het goed past in het geheel. De verrassingen waren voor mij Country Girl en Woodstock. Beide uitstekende en afwisselende nummer die goed tonen waren deze heren tot in staat zijn.