Fanfarlo doet helaas weer een stapje terug. Het debuut was geniaal, met enkele favorieten die ik nu nog steeds met grote regelmaat draai. De drive en dynamiek kenmerkend aan het eerste album, ontbreekt deze keer. Het wil maar niet loskomen en tekstueel is Fanfarlo ook nooit hoogstaand geweest. Op Myth of Myself bevat dit album maar weinig hoogtepunten. Nee, dit is denk ik niet het album waarmee Fanfarlo zijn echte doorbraak gaat bereiken.

Dit eerste album van Fanfarlo is mij zeer goed bevallen. Inmiddels heb ik dit album een groot aantal keer beluisterd, en kan ik concluderen dat een aantal nummers er voor mij duidelijk bovenuit steken. I’m a Pilot en Harold T. Wilkins zijn voor mij de uitschieters, gevolgd door The Walls Are Coming Down, Finish Line en uiteraard Drowning Men. De bombastische nummers op dit album zijn qua opbouw te vergelijken met een aantal nummers van Arcade Fire. Eerlijk gezegd kan ik er geen genoeg van krijgen.

Grootste kritiekpunt is toch een vorm van eentonigheid. Zelfs na vele luisterbeurten heb ik moeite om sommige nummers te onderscheiden. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar een volgend album, om te horen zij zich ontwikkeld hebben.

Fanfarlo is na Reservoir wederom terug met een geslaagd album. Maar een verbetering is dit album zeker niet. Grootste probleem is de inwisselbaarheid van de meeste liedjes, en het ontbreken van een duidelijk thema of een achterliggende gedachte achter de nummers. Met andere woorden, het zijn leuke nummers die helaas niet echt blijven plakken.

Desondanks staan er ook een aantal uitschieters op dit album, hoewel absolute toppers zoals Harold T. Wilkins en I’m a Pilot ontbreken. Nummers als Deconstruction, Lenslife en Shiny Things liggen heerlijk in het gehoor en zullen live ongetwijfeld heerlijk klinken. Bones en A Flood zijn voorbeelden van nummers die met name tekstueel en door het matige refrein mislukt zijn.

Zelden een album gehoord dat op deze manier één geheel vormt. Wellicht is dat ook de reden dat het album niet de hoogste score krijgt. Het ontbreekt mij aan een nummer dat er daadwerkelijk bovenuit steekt. White Winter Hymnal, He Doesn’t Know Why en Your Protector komen weliswaar in de buurt, maar redden het net niet. Deze 3 nummers komen in de buurt van de perfectie, maar bevatten tevens momenten die mij niet geheel aanstaan.

Over de gehele lijn genomen is het album ijzersterk, er zijn in ieder geval geen nummers die ook over zou willen slaan. Zelf ben ik dan ook een groot liefhebber van dit soort samenzang, en dat is ook wel aan te raden bij dit album. Ik ben in ieder geval benieuwd naar hun volgende album, en of zij in staat zijn om enkele gewaagde keuzes op een succesvolle te nemen.

Helplessness Blues is zeker een groeiplaat, maar zelfs na een tiental luisterbeurten is het album nog niet zo goed als zijn voorganger. Wel is het prettig om te horen dat ze besloten hebben om met een aantal nummers flink wat risico te nemen. Het beste voorbeeld hiervan is The Shrine / an Argument, wat zeer geslaagd is. Een ander hoogtepunt is het titelnummer.

Een echt zwak nummer zit hier overigens niet tussen. Wellicht is dat ook de kracht van het album, dat rustige en snelle nummers constant afgewisseld worden en perfect op elkaar aansluiten. Toch moet ik toegeven dat een aantal nummers toch wel veel op elkaar lijken, en dat vind ik wel jammer.

Dit debuut van Foals is voor mij een lekker tussendoortje en blijkt een stuk beter te zijn dan de 2,5* die ik eerder gaf. Met geweldige nummers als Red Socks Pugie en Big Big Love is qua stijl al iets te horen wat in de buurt komt van de volgende plaat (Total Life Forever). Met Cassius en The French Open is een meer gedreven en krachtige Foals te horen en ook dat bevalt uitstekend. Op een paar mindere nummers na (Tron en Like Swimming) is er weinig op dit album aan te merken.

Dit derde album van Foals wordt regelmatig bestempeld als hun beste album. Helaas ben ik het daar niet mee eens. Wat mij betreft kan dit niet tippen aan het schitterende tweede album, dat met name qua sfeer meer een eenheid vormde en daarnaast de betere losse nummers bevat (Spanish Sahara, Blue Blood). Maar slecht is dit album allerminst en met nummers als Inhaler, het schitterende opgebouwde Late Night en het fantastische Bad Habit, is er genoeg te genieten. Grootste probleem heb ik met het matige Providence en het tekstueel wat simpele My Number.

Wat is Total Life Forever toch een heerlijk album. Naast de moderne klassieker Spanish Sahara, bevat dit album talloze prachtige parels. Eigenlijk ontbreken echte minpunten,waardoor deze dromerige plaat op elk moment van de dag in zijn geheel afgespeeld kan worden. Al moet gezegd worden dat het album wel minder wordt na This Orient. Foals durft de tijd te nemen in bepaalde nummers en dat kan ik zeer waarderen. Naast Spanish Sahara behoren ook Blue Blood en Black Gold tot de hoogtepunten.

Helaas, dit veelgeprezen debuut van Franz Ferdinand valt mij eerlijk gezegd wat tegen. Natuurlijk staat de moderne klassieker Take Me Out op deze plaat en ook het rocknummer Michael is niets minder dan geweldig. Maar over het algemeen staan er teveel missers op en is het niveau gemiddeld gezien een stuk minder dan bij de opvolger. Wat mij betreft teveel “recht toe/recht aan” refreintjes die daarbij ook niet verslavend genoeg zijn (met name This Fire en ook The Dark of the Matinée).

Een geweldig tussendoortje, dit album van Franz Ferdinand. Wat vooral opvalt is de drive en dynamiek achter dit album. Geslaagde twists and turns verpakt in een aantal kort en krachtige nummers om het zo maar te zeggen. Een uitstekend voorbeeld hiervan is het pakkende I’m Your Villain.

Favoriet van mij is het wat melancholisch klinkende Eleanor Put Your Boots On. Nummers als The Fallen, This Boy en You’re the Reason I’m Leaving verrassen niet, maar zijn daarentegen wel behoorlijk verslavend. Ik ben het dan ook eens dat dit een album is dat best voor een avondje uitgaan gedraaid kan worden.