Een goed album, maar zeker niet perfect. Het is een zeldzaamheid, maar de laatste 5 nummers op dit album zijn allen een stuk beter dan de eerste helft. Met name The Mountain Low vormt het dieptepunt op het album, en Viva Ultra en Tonight’s Decision halen maar net een voldoende. Het overslaan van zijn stem en het ontbreken van enige vorm van ritme vormen de grootste struikelblokken.

Het betere werk is dus te vinden op het tweede deel van het album. Voor mij zijn dit stuk voor stuk geslaagde nummers. Vooral New Partner en Work Hard/Play Hard zijn geweldig. Hoewel het mooi is dat een select gezelschap deze plaat de hemel inprijst, kan ik niet anders concluderen dat dit niet geheel terecht is.

Wederom een uistekend album van Paolo Nutini. Hiermee bewijst hij zijn veelzijdigheid. Het is te horen dat hij veel risico neemt, maar gelukkig pakt dat uitstekend uit. De nummers die wat mij betreft meer aandacht verdienen zijn Chamber Music en Simple Things. Andere uitschieters zijn de bekende Pencil Full of Lead, Growing Up Beside You en Coming Up Easy. Grote minpunten zijn er niet, hoewel Worried Man en Keep Rolling niet bepaald uitschieters zijn.

Het hoogtepunt wordt echter gevormd door het prachtige Candy. De laatste 2 minuten zijn werkelijk van ongekende klasse. Dit soort emotionele uitbarstingen zijn altijd wel aan mij besteed. Het is jammer dat er een gecensureerde (en kortere) versie van dit nummer in de omloop is. Ook de link op deze site verwijst naar deze versie, waarbij het einde een stuk minder indrukwekkend is.

Een goed gebalanceerd debuut van Paolo Nutini. Nummers als Jenny Don’t be Hasty, Alloway Grove en New Shoes zijn zeer aanstekelijk, en ook met een nummer als These Streets zal zijn populariteit snel groeien. Het absolute hoogtepunt is voor mij Last Request. Hoewel het een zoet nummer is, raakt het mij wel. De stem van Paolo Nutini vormt hier zeker een meerwaarde.

Minder is het daaropvolgende nummer Rewind, dat wel heel slijmerig klinkt. Beter is een nummer als Autumn, waarmee Nutini bewijst dat hij ook ingetogen nummers zeer overtuigend kan overbrengen. Wat mij betreft is dit album een prima debuut van een artiest, waarvan ik nog veel verwacht in de toekomst.

Een begenadigd en door mij heel erg hoog aanschreven tekstschrijver als Paul Banks zou zich eigenlijk moeten schamen voor het schrijven en uitbrengen van nummers als I’ll Sue You en Paid for That. Duidelijk de dieptepunten op een verder aardig album. Hoogtepunten zijn er gelukkig ook. Afsluiter Summertime is Coming klinkt heerlijk en ook nummers als The Base en Arise, Awake zijn bovengemiddeld goed.

De echte uitschieter is echter het nummer Another Chance. Banks neemt wat risico met een sfeervol en opzwepend nummer dat een beetje doet denken aan het nummer Skyscraper van zijn vorige album. Het nummer lijkt trouwens ook wat op het geniale Stem/Long Stem van DJ Shadow. Al met al is dit geen album van Paul Banks die een onuitwisbare indruk achter heeft gelaten.

Na lange tijd weer eens Ten van Pearl Jam opgezet. Niet alleen de drie bekende nummers (Alive, Black, Jeremy), Even Flow en Release kan ik mij nog altijd goed herinneren, dit geldt namelijk ook voor de meeste andere nummers. Blijkbaar vormen de nummers op Ten dus echt één geheel en zijn het niet alleen de bekende nummers die dit album legendarisch hebben gemaakt. Ook nummers als Garden en Oceans zijn uitstekend. Ik kan niet anders concluderen dat dit album geen zwakke nummers bevat. Het enige wat voor mij persoonlijk een minpunt is, is dat een nummer ontbreekt die ik daadwerkelijk kan belonen met de hoogst mogelijke score, hoewel Black, Jeremy en Release in de buurt komen. Verder vind ik het jammer dat Release iets te lang doorgaat op het album.

Gek genoeg vergelijk ik dit soort extreem persoonlijke en emotionele albums altijd met het meesterwerk Hospice van The Antlers. Nu heb ik niet direct de illusie dat elk album dat niveau enigszins kan benaderen, al hoop ik dat uiteraard wel. Met Learning komt Perfume Genius er de eerste 2 nummers aardig in de buurt. Helaas wordt dat niveau niet vastgehouden. Slecht wordt het niet en ook de durf om een dergelijk album te maken en te schrijven kan ik alleen maar waarderen, maar eerlijk gezegd zijn een te groot aantal nummers op dit nummer onderling inwisselbaar en dat is jammer.

Dit tweede album van Perfume Genius is een stuk evenwichtiger dan zijn voorganger. Zwakke nummers zijn zeldzaam. Maar mede door de korte tijdsduur van alle nummers, ontpopt geen nummer zich tot een ultiem hoogtepunt. Dat is nogal spijtig, aangezien nummers als Take Me Home, No Tear en 17 nog beter zouden kunnen worden dan ze nu al zijn.

Niettemin ben ik zeer onder de indruk van met name de gevoelige teksten van de jonge Mike Hadreas. De wijze hoe hij zich open heeft gesteld, zou een voorbeeld voor veel artiesten moeten zijn. Al zijn de meeste mensen natuurlijk niet in staat om hun gevoelens op een dergelijke muzikale wijze te uiten. Overigens is Hadreas ook in staat om zijn muziek live op een overtuigende wijze over te brengen. Het geniale optreden tijdens Rock Werchter 2012 is daar het bewijs van.

Wat viel de single Entertainment een aantal weken geleden enorm tegen. Het bleek helaas geen nummer te zijn met veel groeipotentieel. In feite geldt dit ook voor de rest van het album. Het is allemaal “net niet”, en in vergelijking met hun vorige album is dit simpelweg behoorlijk matig. De verrassing is weg en echt pakkend is het ook niet. Sterkste nummers zijn het aansteklijke Bourgeois en The Real Thing. Ook mag het grotendeels instrumentale titelnummer niet vergeten worden, al komt die ook weer niet in de buurt van Love Like a Sunset, wat inderdaad een nummer is van het vorige album.

Wolfgang Amadeus Phoenix vind ik persoonlijk nogal een afgezaagde titel, gelukkig is het album een stuk beter en origineler. De start met toekomstige klassiekers als Lisztomania en 1901 is ongekend. Wat een heerlijk ritme, en ook de tekst is zeer aanstekelijk. Na het mindere Fences, volgt het ambitieuze Love Like a Sunset. Het kost wat luisterbeurten om de kracht van dit nummer volledig te kunnen waarderen.

Lasso en Rome zijn beide zeer aardige tussendoortjes, wanneer het album zich vervolgt met wat mij betreft het minste nummer, namelijk Countdown. Het kenmerkende ritme is in dit nummer wat misplaatst en rommelig en ook over de tekst ben ik niet echt te spreken. Gelukkig herpakt Phoenix zich volledig met Girlfriend en Armistice. Hoewel beide nummers wat achteraan bungelen en qua tijdsduur niet bepaald episch te noemen zijn, vind ik ze uitermate goed geslaagd. Beide nummers bevatten zeer geslaagde en aanstekelijke tempowisselingen. Phoenix weet in ieder hoe een uitstekend album op een geslaagde manier moet worden afgesloten.

Verrassend genoeg is dit album uitgegroeid tot mijn favoriete album van Phosphorescent. Heerlijke breekbare nummers, gewaagde stiltes (al was die 3 minuten stilte aan het einde onnodig) en aangrijpende teksten. Een ware groeibriljant met talloze hoogtepunten zoals de uitbarsting in Pretty, Pt. 1, de elektrische gitaar in Remain en de hartverscheurende klaagzang in Salt & Blues. Dat laatste nummer is overigens ook de bijzondere albumopener, hierdoor weet je als luisteraar direct waar je aan toe bent.

Niet bepaald mijn favoriete album van Phosphorescent. Wat mij betreft overspeelt hij hier zijn hand met nietszeggende tussendoortjes en het slotstuk van bijna 20 minuten is in zijn geheel overbodig. Je kan er wel een speciale betekenis aan verbinden, maar het is nu eenmaal wat het is en dat is complete leegte en dat hoort wat mij betreft niet terug op een album. Hetzelfde geldt in mindere mate voor het nummer Endless Part 2.

Wat overblijft is een plaat van pak en beet 30 minuten die wel degelijk de kwaliteit bezit die ik zo gewend ben van Matthew Houck. Speciale vermelding is er voor Dead Heart, het beste nummer van het album. Hierbij is wederom te horen hoe Houck een vorm van ultieme wanhoop en verdriet kan onderbrengen in een nummer. Werkelijk geniaal.

Here’s to Taking It Easy is niet het meesterwerk van Phosphorescent waar ik naar op zoek was. Daarvoor is deze plaat toch echt te wisselvallig en daarnaast bevalt het verschil in stijlen mij ook niet echt. Aan de ene kant zijn er een paar bijna laconiek gezongen nummers (I Don't Care If There’s Cursing) en aan de andere kant is er het hypnotiserende met Hej, Me I’m Light. Dan ga ik toch liever voor de middenweg, en daarmee kom je uit op de schitterende afsluiter Los Angeles, het hoogtepunt The Mermaid Parade en heerlijke gevoelige nummers zoals Nothing was Stolen en We’ll be Here Soon.

Niets minder dan een geweldig album van Phosphoresecent. Sowieso ben ik al snel verkocht als een album een echte kop en een staart heeft, daarbij zijn de intro en outro ook als losse nummers prima. Naast het schitterende Song for Zula, ontwikkelt The Quotidian Beasts zich ook tot een albumfavoriet. Die uithalen met overslaande stem zijn schitterend en zijn gelukkig op meer nummers te horen. Daarnaast is de afwisseling tussen trage en opzwepende nummers perfect.

Het enige nummer dat ik slechts met een krappe voldoende kan beoordelen is het ietwat voortslepende Down to Go. Maar wellicht is dat nog een kwestie van wennen. Het is in ieder geval zeker dat dit tot nu toe met afstand het beste album van 2013 is.

Wederom een prima album van Phosphorescent. Al wordt het geduld van de luisteraar wederom een aantal keer op de proef gesteld, waarbij het met het titelnummer echt te ver gaat. Het is dat het hier ook gaat om de albumafsluiter, maar niettemin is het een smet op deze plaat. Be Dark Night bestaat trouwens ook voor het grootste deel uit wat geneuzel, maar dat nummer wordt in ieder nog omringd door de hoogtepunten op het album, A Picture of Our Torn Up Praise en het geniale Wolves.

Altijd lastig, een review schrijven over een dergelijk monumentaal album. Bij de meeste albums die ik de laatste tijd hoor, ken ik altijd wel 2 of 3 nummers. Bij dit album is hetzelfde het geval, alleen dit keer is dat gelijkertijd het grootste deel van het album. Zowel Shine On You Crazy Diamond als in mindere mate Wish You Were Here, heb ik altijd al fantastische nummers gevonden. Met name doordat het zeer emotionele nummers zijn, en zich hierdoor onderscheiden van het andere werk van Pink Floyd (waar ik bekend mee ben).

Op basis van die 35 minuten, verdient dit album zonder twijfel de hoogste waardering. Maar dan heb je dus nog Welcome to the Machine en Have a Cigar. Afzonderlijk vind ik de nummers zeker niet verkeerd, maar op dit album vormen deze nummers in vergelijking met de overige nummers een te grote stijlbreuk, zowel emotioneel als qua muziekstijl. Daarom snap ik ook niet dat ze voor 2 thema’s, en dus ook 2 stijlen gekozen hebben. Hierdoor is dit meer een album waarbij ik de nummers liever afzonderlijk draai, dan dat ik het album zal gaan draaien. En dat is best jammer.

Maar liefst 15 nummers zijn weggestopt in een album van minder dan 40 minuten. Van albumopener Debaser tot aan de geweldige afsluiter Gouge Away ben ik verschillende malen gigantisch onder de indruk en dat aantal neemt alleen maar toe, hoewel mijn favoriet Monkey Gone to Heaven blijft. Wat mij vooral opvalt is de genadeloze toon van zanger Frank Black, die overigens niet geheel onprettig klinkt. Verder ben ik heel gecharmeerd van de tempowisselingen. Mindere nummers zijn er helaas ook, zoals het nogal makkelijke There Goes My Gun en het niet zo spannende Silver.

Door een Australische kennis werd ik erop geattendeerd dat Powderfinger een hoog aangeschreven band is in Australië. Daarbij wordt het album Odyssey Number Five gezien als hun meesterwerk. De andere albums heb ik nog niet geluisterd, maar dit album heb ik inmiddels al vele malen gehoord. Wat het eerste opvalt is het hoge niveau van de nummers en de afwisseling tussen de rustige nummers (My Happiness, These Days) en de rocknummers (We Should Be Together Now).

Het meest overtuigend zijn ongetwijfeld de rustige nummers. Met opener Waiting for the Sun en My Happiness opent het album ijzersterk. Helaas komt al snel het grootste minpunt met het stevige nummer Like a Dog. Gelukkig herpakt het album zich snel met stuk voor stuk zeer geslaagde nummers, waarbij met name These Days een commercieel succes werd voor de band. Odyssey Number Five is misschien niet het meest diepgaande album, maar wel een album dat talloze keren opnieuw gedraaid kan worden.