Net geen 4* voor dit puike album van Nathaniel Rateliff. Getuigen zijn optreden in Paradiso, is het een zeer interessante verschijning, een ware persoonlijkheid die weet waar hij staat in de wereld. De start van het album is niet minder dan geniaal en Still Trying weet mij keer op keer kippenvel te bezorgen. Rateliff is bij een aantal nummers een ware meester in het gebruikmaken van stilte en uitbarstingen. Dit soort "trucs" ontvangen al snel mijn goedkeuring.

Het niveau blijft niet onverminderd hoog, maar dat mag de pret niet drukken. Dit album is binnen de categorie singer-songwriter bovengemiddeld en Rateliff toont zich een kundig tekstschrijver die zijn nummers een orginele inslag kan meegeven. Knap!

Wat mij betreft is After the Gold Rush toch duidelijk een stuk minder dan Harvest. Het is moeilijk aan te geven waar het aan ligt. Het doet mij allemaal wat minder en nergens wordt ik echt verrast. Al moet gezegd worden dat titelnummer After the Gold Rush behoort tot het beste werk van Neil Young en matige nummers ontbreken, hoewel ik de aanwezigheid van niemendalletjes Till the Morning Comes en Cripple Creek Ferry niet heel goed kan begrijpen.

Harvest is voor mij daadwerkelijk een groeibriljant. Elke luisterbeurt bevalt mij beter, waardoor de optimale waardering niet lang meer kan uitblijven. Net als de meeste andere luisteraars, zijn het in eerste instantie Old Man en Heart of Gold die opvallen. Maar na verschillende luisterbeurten kan ik 5 of 6 nummers tot mijn favorieten rekenen. Ik ben nu met name onder de indruk van A Man Needs a Maid en The Needle and the Damage Done.

Een alleraardigst debuut van een band met de weinig inspirerende naam NO. Echte uitschieters zijn er niet, al klinken Another Life en Big Waves behoorlijk goed. Maar helaas missen de nummers een vorm van spanning of avontuurlijkheid die moeilijk te omschrijven is. Desondanks kijk ik wel uit naar het debuut, want potentie is aanwezig.

Dit eerste album van Noah and the Whale beschouw ik als zeer wisselvallig. In feite geeft dit debuut goed aan hoezeer de band gegroeid is bij het tweede album (The First Day of Spring). Uiteraard kent dit album ook zijn parels zoals Jocasta en Give a Little Love. De andere nummers variëren tussen zeer aanstekelijk tot zeer eentonig.

Wat een geweldige ontdekking is dit album van Noah and the Whale. Na het titelnummer van dit album te hebben gehoord in de MuMeLadder, ben ik begonnen bij het eerste album van deze band. In vergelijking met het eerste album is de band gigantisch gegroeid. Dit album klinkt aan de ene kant heel volwassen en professioneel, en aan de andere kant toch ook heel fris. Met name het middenstuk met Love of an Orchestra als middelpunt, is vrij uniek te noemen.

Zanger Charlie Fink beschrijft met dit album de breuk met voormalig bandlid (tevens geliefde) Laura Marling. Hij doet dit op een uitstekende wijze, zonder dat het zeurderig wordt. Wat mij betreft is zwakkere stuk van het album het drietal nummers dat na Our Window komt. Na dit deel volgt het spannende middenstuk, waarna verder wordt gegaan met twee hoogtepunten (namelijk Stranger en Blue Skies). De twee afsluitende nummers zijn ook van bovengemiddeld niveau.

Mijn bijzondere aandacht gaat uit naar het titelnummer. Het is het eerste en nog steeds met afstand het beste nummer van de groep. Luister alleen al naar de eerste minuut van het nummer, en je hoort de perfecte opbouw. Het is vergelijkbaar met het beste werk van Sigur Rós. Eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot ik deze band live zie spelen, ik weet nu alvast dat het horen van het titelnummer een speciale ervaring zal zijn.

Eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen vrij laag voor dit album. De reden hiervoor kan ik niet geven, maar dat ik het grotendeels mis had is mij nu wel duidelijk. Een meesterwerk is dit absoluut niet, een te groot aantal nummers ligt weliswaar lekker in het gehoor, maar blijven daarnaast ook niet echt hangen. Dit geldt echter niet voor (I Wanna Live in a Dream in My) Record Machine, wat dan ook het hoogtepunt is van dit geslaagde album.