Openen met 9 Crimes is niet voor veel artiesten weggelegd. Werkelijk een prachtig nummer, met een eveneens prachtige opbouw. Vergelijkingen met het debuut worden veelal gemaakt, wat mij betreft schiet 9 (op 9 Crimes na) overal tekort. Al moet ik Rice complimenten geven voor het risico wat hij neemt. Een nummer als Rootless Tree is niet bepaald alledaags. Dit album is dan ook veel rauwer, het is duidelijk dat Rice zich in een andere fase van zijn leven bevindt.

Hoewel dit album een paar mindere nummers bevat, gaat het pas echt mis bij het slotnummer. Een totaal overbodige toevoeging en tevens zeer irritant. Hiermee verspilt Damien Rice een hoge waardering. Ook Me, My Yoke and I bevalt mij totaal niet.

Naast 9 Crimes worden de hoogtepunten gevormd door Rootless Tree, Dogs, The Animals Were Gone en het bonusnummer Rat Within the Grain. Onbegrijpelijk dat dit nummer het bonusnummer is. Een heerlijk ritme en een prachtige tekst beschrijven uitstekend de gevoelens van Rice. Gek genoeg staat dit nummer dus na Sleep Don't Weep, dus ik denk dat veel mensen niet aan Rat Within the Grain zullen toekomen.

Dit debuut van Damien Rice geniet een aparte status binnen mijn collectie. Zelden heeft een zanger mij zo kunnen raken met nummers als Delicate, Cannonball en Eskimo. Het is daarom ook jammer dat Rice soms wat doorschiet, en onnodig risico neemt met een nummer als Cheers Darlin’. Wat mij betreft verpest dit nummer elke luisterbeurt. Zeer spijtig dat dit nummer in het midden van het album geplaatst is. Voor de rest niets dan lof, waarbij ook de prachtige samenzang met Lisa Hannigan niet vergeten mag worden.

Dan Mangan snapt gezien de titel van het album heel goed wat voor album hij afgeleverd heeft. Nice, Nice, Very Nice is een heerlijk album geworden met verschillende hoogtepunten die zelfs kunnen ontroeren. Dan heb ik het over de nummers Fair Verona, Road Regrets, Pine for Cedars en het prachtige Basket. Het zijn de nummers met meer tempo die tegenvallen. Het gaat hier met name om Some People en Sold. Gelukkig zijn die nummers verspreid tussen de vele parels die zich bevinden op dit album.

Met Ziggy Stardust ben ik blijkbaar aanbeland bij het album van David Bowie wat zowel door de muziekliefhebbers als door het grote publiek zeer gewaardeerd wordt. Zelf kan ik dit album ook zeer waarderen, waarbij met name het openingsnummer mij nooit kan vervelen. Toch mist dit album voor mij iets waardoor een hogere waardering uitblijft. Grotendeels komt dit doordat het album geen echte uitschieters of gedenkwaardige nummers bevat, hoewel gezegd moet worden dat de zwakheden ook zeer schaars zijn.

Na Songs for the Road met een hoog cijfer te hebben beoordeeld, was ik logischerwijs zeer benieuwd naar zijn andere werk. En dat valt dus niet tegen. Net zoals de titel al aangeeft, is dit een zwaar album. Het is duidelijk dat Ford veel over zijn eigen ervaringen zingt, en hij doet dat op een zeer overtuigende en indrukwekkende wijze. Zijn gemoedstoestand verandert per nummer, en bij de meeste nummers weet hij dat op een gevoelige wijze over te brengen op het publiek.

De eerste twee nummers zijn voor mij de uitschieters. State of the Union is een zeer kritisch en scherp maatschappelijk nummer, en de opener is een gevoelig nummer. Zwak wordt dit album nooit, het slotstuk (Laughing Aloud) is behoorlijk indrukwekkend. David Ford verdient wat mij betreft veel meer aandacht, net zoals zijn Amerikaanse collega Joshua James. Beide zijn artiesten die zeer veelzijdig zijn, en binnen het folk genre behoren tot de top van de laatste 10 jaar.

Eerlijk gezegd valt dit album een beetje tegen in vergelijking met zijn vorige twee albums, die beide van uitzonderlijke kwaliteit waren. Dit album is nogal onevenwichtig en voelt zelfs wat geforceerd aan. Klassieke liefdesliedjes worden afgewisseld door nummers vol protest met betrekking tot hedendaagse problematiek. En dan zijn er nog epische nummers zoals Hurricane en Call to Arms.

Qua stijl zijn deze nummers onderling niet te vergelijken, maar ook qua inhoud wijkt het allemaal een beetje te veel van elkaar af. Daarnaast zijn de nummers op zijn vorige albums een stuk intenser en van een veel hoger niveau. Hoewel de opener, Panic, van uitzonderlijke kwaliteit is.

Dit lijkt allemaal heel negatief, maar David Ford scoort ook hier een voldoende. Naast Panic zijn ook Call to Arms en Making Up for Lost Time zeer goed. Minder heb ik met een nummer als Surfin’ Guantanamo Bay. Echt subtiel is dat nummer niet, wat mij betreft draaft hij met dit nummer een beetje door.

Dit is de muziek waar ik naar op zoek ben. Een prachtige stem, af en toe emotionele uitbarstingen en veelal ingetogen. Zwakke nummers zijn niet aan te wijzen, terwijl hoogtepunten talrijk zijn. Het openingsnummer, St. Peter, Train, I'm Alright Now en met name Decimate zijn allen prachtig. Het nummer Requiem had in potentie een episch nummer kunnen zijn (vergelijkbaar met Thin Blue Flame van Josh Ritter), maar haalt dit net niet.De enige albums die binnen dit genre hierbij in de buurt komen zijn Bon Iver (For Emma, Fovever Ago), Damien Rice (O) en Joshua James (The Sun is Always Brighter).

Ik ben ook benieuwd naar het andere werk van David Ford, en zijn eerdere werk in de band Easyworld, maar helaas is dit niet makkelijk verkrijgbaar. Niettemin is de muziek het waard om op te zoeken.

The Complete Guide to Insufficiency is een heel bijzonder album. Bij de eerste luisterbeurten dacht ik te maken te hebben met een absolute winnaar, dit veranderde echter toen ik de nummers aandachtig beluisterde. Grootste probleem met de vijf nummers op het album is dat ze vrijwel allemaal te lang doorgaan. Dit lijkt een directe verwijzing naar de albumtitel.

Op het ene nummer (Ambiguity) is het echter een stuk minder storend dan op een ander nummer (Execution). Sowieso vind ik de tekst van Execution iets te expliciet en niet bepaald subtiel. Het is nogal spijtig, aangezien dit album in potentie zeker een meesterwerk is. De wijze hoe de prachtige echo klinkt, het unieke stemgeluid van Broughton en de wijze hoe hij zijn gitaar bespeelt is niets minder dan verbluffend.

Ik ben een beetje afgeknapt op de "commerciële" nummers van Dire Straits. De wijze hoe het album opent met de eerste 3 nummers kan ik nu echt niet meer waarderen. Your Latest Trick is meer mijn soort muziek, en vormt naast het nog steeds legendarische Brothers in Arms het hoogtepunt op het album. Daarnaast werd ik positief verrast door Ride Across the River en The Man's Too Strong en zeer negatief verrast door het zeer zwakke One World.

Ik zou het nummer Brothers in Arms niet direct op een album verwachten met nummers zoals pakweg So Far Away. Qua toon en tekst zijn het totaal andere nummers. Dit lijkt ook meer een soort verzamelalbum dan daadwerkelijk het album dat de titel Brothers in Arms mag dragen. De mensen die dit album kopen op basis van het nummer Brothers in Arms zal dit zeker tegenvallen.

Een tegenvaller wil ik dit album van DM Stith niet noemen, maar wisselvallig is het zeker. De sfeer die hij tijdens sommige nummers creëert is mij iets te donker en onheilspellend. Bij nummers als Fire of Birds en het hoogtepunt Braid of Voices weet hij bij mij wel de juiste snaar te raken. Het is in ieder geval een artiest om de gaten te houden, vooral als hij in de toekomst op een iets luchtiger manier te werk gaat.