Hoewel ik nog steeds enthousiast ben over dit album, is dat ondertussen wel een beetje getemperd. De eerste luisterbeurten van dit korte album, resulteert in de ontdekking van prachtige nummers als de opener, No One’s Gonna Love You en Cigarettes, Wedding Bands. Minder blij wordt ik echter van een aantal rustige nummers. Detief Schrempf, Marry Song en Window Blues pakken mij niet, en vormen een soort niet werkende onderbreking tussen snelle nummers als Islands on the Coast en Cigarettes, Wedding Bands. No One’s Gonna Love You is daarop een uitzondering en bewijst dat Band of Horses ook rustige/gevoelige nummers kan schrijven. Niettemin is dit album voor het grootste deel geslaagd en ik ben benieuwd naar meer werk van deze band.

Helaas, een wat onevenwichtig album van nieuwkomer Bearpark. Wel bevat het zeker een aantal pareltjes, zoals Boxers, All Fall By, What Are We Going to Do? Maar na verloop van tijd slaat de verveling wel wat toe en is het onderscheid tussen de nummers nauwelijks nog hoorbaar. Geen echte klik blijkbaar, terwijl soortgelijke artiesten/albums wel goed bevallen.

Judy and the Dream of Horses is het afgelopen jaar mijn meest gedraaide nummer geweest. Met name de laatste minuut van dat nummer weet altijd een glimlach op mijn gezicht te toveren. Hetzelfde is eigenlijk ook het geval met The Stars of Track and Field. Al talloze jaren ben ik een atleet en met grote regelmaat op de atletiekbaan te vinden, en om dit nummer dan te horen is werkelijk geweldig.

Maar dit album bevat nog zoveel meer mooie nummers. Seeing Other People, Get Me Away from Here, I’m Dying behoren zeker tot die categorie. De overige nummers zijn ook allen voldoende, al is de afwisseling soms te minimaal. Het enige nummer wat eigenlijk niet bevalt The Boy Done Wrong Again. Hoewel dat een topnotering voorkomt, is het wel album om met grote regelmaat op te zetten. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de rest van het oeuvre.

Een schijnbaar gewichtig album van Blaudzun. Na het aanhoren van het wervelende nummer Flame on my Head waren de verwachtingen nogal hooggespannen. Uitendelijk is dit gevoel toch wel verwisselend voor wat teleurstellende gedachten. De teksten en melodie zijn veelal groots, maar gevoelsmatig ook wat inhoudsloos en nietszeggend. Het album van Blaudzun is dan ook een soort paradox, het lijkt veel te willen zeggen, maar uitendelijk kan ik moelijk concluderen dat de boodschap bij mij is aangekomen.  

Het titelnummer en tevens opener van het album is een absolute topper. De vergelijking met Queen, en dan met name het nummer Bohemian Rhapsody, is al eerder gemaakt. Gezien de opbouw van het nummer, is die opmerking zeer terecht. Toch vind ik dit nummer een stuk beter, mede doordat het rauwe rock is, en tevens zijn de tempowisselingen zeer goed geplaatst.

Eén topnummer maakt natuurlijk nog geen geslaagd album. Hoewel de andere nummers dit niveau niet halen, hoewel Below the Hurricane zeker in de buurt komt, is dit album zeker geslaagd. Met name tot en met The Tree zijn de nummers stuk voor stuk goed. De laatste nummers zijn wat minder geslaagd en klinken helaas nogal simpel. Niettemin is dit een album dat onthouden moet worden, en dat komt niet alleen door het titelnummer.

Dit tweede album van Blitzen Trapper is een stuk minder consistent dan zijn opvolger. Tot Saterday Nite is het een uitstekend album, maar voornamelijk met Love U lijken ze volledig de weg kwijt te zijn. Het herstel is minimaal. Hoogtepunten zijn eigenlijk de eerste 6 nummers. De nummers zijn niet te lang en ook niet al te complex.

Na Silent Alarm, wederom een knap album van Bloc Party. Hoewel mijn waardering voor dit album minder is, waardeer ik het wel dat ze iets anders hebben gemaakt dan hun succesvolle debuut. Ik mis vooral de uitbarstingen en hoge tempo’s. A Weekend in the City is duidelijk een meer ingetogen album en eerlijk gezegd is dat niet het aspect waar Bloc Party in mijn ogen in uitblinkt. Desondanks is er genoeg te genieten en kunnen nummers als Kreuzberg, Waiting for the 7.18 en Song for Clay zich prima meten met hun beste werk.

Wat staan er veel prachtige nummers op dit debuut van Bloc Party. Banquet is uiteraard de klassieker, maar wat te denken van Like Eating Glass, Pioneers, Blue Light, Helicopter, This Modern Love en uiteraard het ontroerende So Here We Are. Dit maakt het extra zuur dat ze niet een paar nummers geschrapt hebben die duidelijk minder zijn. Plans en met name Price of Gasoline blijven qua niveau ver achter op het rest van het album en dat is zeer jammer.

Net geen 4,5*, wie weet verandert dat in de toekomst nog.

Wat mij betreft is dit album beter dan For Emma, Forever Ago. Terwijl ik dat album heb beloond met 4,5*. Het is de sfeer in dit album, in combinatie met kwalitiatief sterke nummers, dat veel indruk op mij heeft gemaakt. Er staat werkelijk niet één nummer op dat ik over zou willen slaan en het album vormt werkelijk één geheel. Ik ben trouwens wel blij dat Beth/Rest als laatste aan bod komt. Doordat dit nummer nogal afwijkt van de rest, zou het zeer storend zijn mocht deze halverwege het album geplaatst zijn.

Hoewel het moeilijk is, wil ik toch proberen om een paar nummers te bombarderen tot mijn favoriete nummers. Dit zijn op dit moment Perth (die prachtige opening), het gevoelige Holocene, de bombast in Calgary en toch ook Beth/Rest. Maar ook de samenzang in Towers is bijzonder, de verandering van toon tijdens Minnesota, het aparte geluid van Hinnom, de prachtige tekst van Michicant en het breekbare Wash. Kortom, elk nummer is bijzonder en bovengemiddeld goed. Al die kleine details zoals het geluid van de drums die soms wegvalt en op een ander moment weer terugkeert, de kleine tempoversnellingen, de bombastische opbouw tijdens sommige nummers en de samenzang zijn allemaal aspecten die mij heel erg aanspreken.

Bon Iver laat in ieder geval horen dat het een band is waar rekening mee gehouden moet worden, en het zal mij niet verbazen mocht dit album behoren tot de beste 3 albums van 2011. Waar al vele grote namen de belofte dit jaar niet hebben kunnen waarmaken, doet Bon Iver het wel. En vooral doordat dit totaal geen herhalingsoefening is in vergelijking met For Emma, Forver Ago, maakt het extra bijzonder.

For Emma, Forever Ago is een echte groeiplaat. Skinny Love klinkt al snel geweldig, maar om de rest van het album goed te kunnen waarderen zijn een aantal luisterbeurten nodig. Gelukkig is de uiteindelijke beloning groot. Met name een nummer als Re: Stacks is prachtig. De passie waarmee Justin Vernon zingt is uniek, en zorgt ervoor dat dit album steeds beter wordt.

Slecht is dit album van Brandon Flowers allerminst. Maar net als bij Day & Age kan ik mij wel ergeren aan een aantal nummers. Playing with Fire en met name Swallow It zijn daar goede voorbeelden van. Ook valt het op dat sommige teksten vooral rijmerig zijn, en de woordkeuze belachelijk is. Ook vind ik de vele referenties naar Las Vegas niks. Een liedje over kaarten (ook als het gebruikt wordt als metafoor) kan ik weinig mee, terwijl een nummer als Jilted Lovers & Broken Hearts zeer aanstekelijk klinkt.

Cassadaga bevat enkele persoonlijke favorieten. No One Would Riot For Less is één van de beste nummers dat ik dit jaar ontdekt heb en If the Brakeman Turns My Way en Four Winds zijn nummers die altijd wel opgezet kunnen worden. Naast deze nummers is er wel een niveauverschil merkbaar op het album, maar echt groot is dit gelukkig niet. Ook nummers zoals I Must Belong Somewhere, Hot Knives en Middleman zijn behoorlijk goed. Toch moet gezegd worden dat dit album te lang is en toch een paar inwisselbare nummers bevat. Zanger Conor Oberst is duidelijk niet goed in het schrappen van nummers.

Net als zijn vorige albums, is ook dit album bij lange niet perfect. Dit keer ligt het echter niet aan te lange nummers en een te lang album. De grote zwakte op dit album zijn de eentonige nummers die zich maar weinig onderscheiden van elkaar. Gold Mine Gutted en het slotnummer zijn dan ook met afstand de beste nummers op het album. Wellicht dat het album I'm Wide Awake mij beter gaat bevallen.

Dit is het eerste album van Bright Eyes waar ik daadwerkelijk intensief naar heb geluisterd. Ik kan niet anders concluderen dat het prima, maar ook wisselvallig album is. Zanger Conor Oberst vraagt nogal wat van zijn publiek. De teksten zijn niet alleen depressief, ook neemt Conor uitgebreid de tijd om zijn verhaal te doen. Mijn favoriete nummers op het album zijn Something Vague, Arienette en Haligh, Haligh, a Lie, Haligh. Maar zogezegd staan er dus ook genoeg zwakke nummers op het album. Met name de opening is niet bijzonder sterk, en ook het radio-interview is niet echt aan mij besteed.

En hier is dan toch het meesterwerk van Bright Eyes waar ik naar op zoek was. Bij eerdere albums waren de nummers veelal wisselvallig en leek het vaak of zanger Conor Oberst toch vooral nummers voor zichzelf maakte. Bij dit album is dat duidelijk niet het geval. Van begin tot het einde is dit album geslaagd. Van kleine nummers als Lua tot aan het uitbundige Road to Joy. Ook de samenzang met Emmylou Harris is goed gelukt. Wellicht het zwakste nummer is Another Travelin’ Song, maar ook dat nummer scoort nog een voldoende. Dankzij dit album hebben de leden van Bright Eyes hun belofte gelukkig waargemaakt.

Net als Fevers and Mirrors is dit album zeer wisselvallig. Ik heb sterk het idee dat Conor Oberst deze albums vooral voor zichzelf maakt en mocht je als luisteraar een nummer goed vinden, dan is dat mooi meegenomen (zie de tekst in de afsluiter van dit album). Met name het eerste nummer op dit album is een zware beproeving. De afsluiter van dit album laat trouwens zien dat zoiets ook heel goed kan uitpakken. Andere hoogtepunten zijn Make War en het drietal Lover I Don’t Have to Love, Bowl of Oranges en Don’t Know When but a Day is Gonna Come. Ook is het zeer gewaagd dat dit album 5 kwartier duurt. Wat mij betreft pakt dat zelden goed uit, en dat geldt nu ook weer.

Dit laatste album wordt hier behoorlijk ondergewaardeerd (hoewel dat ook geldt voor mijn sterrenwaardering). Wat vooral opvalt is dat bijna elk nummer een voldoende scoort, maar daarnaast ontbreekt het ook aan positieve uitschieters. Niettemin is er genoeg te genieten. Het veelprezen Ladder Song is zeer goed, maar ook nummers als Shell Games, Beginner’s Mind en Jejune Stars zijn uitstekend. Het probleem is wellicht dat de nummers niet lang genoeg blijven hangen en er een overkoepelend thema ontbreekt. Daarnaast is de speech aan het begin en het einde van het album behoorlijk storend, maar dit soort fratsen ben ik inmiddels wel gewend van Bright Eyes.

Na een zestal albums te hebben geluisterd, kan ik nu concluderen dat Bright Eyes weliswaar één meesterwerk heeft gemaakt (I’m Wide Awake, It’s Morning), maar daarnaast veel ambitieuze en deels mislukte albums heeft gemaakt. Toch staan er op die albums genoeg nummers die gekoesterd zullen worden.

Een uitstekend album van Bruce Springsteen. Voor mij is het nu nog mogelijk te zeggen of het zijn beste is, aangezien ik nooit zijn albums in zijn geheel heb gedraaid. Deze dus wel, en dat is goed bevallen. Naast de krakers Born to Run en Thunder Road, vallen vooral de rust en ruimte tijdens Jungleland op, het gevoelige in Meeting Across the River en het aanstekelijke stemgeluid in Backstreets. De overige nummers zijn ook goed, waarbij ik alleen de stijl van Tenth Avenue Freeze-Out niet echt kan waarderen. Dat nummer valt bij mij gewoon net verkeerd.