Catching a Tiger is een uitstekend debuut van Lissie. Het album kent wel een aantal mindere nummers, maar over het algemeen weet het wel de aandacht vast te houden. De sterkste nummers zijn wat mij betreft Bully en Cuckoo. Andere nummers als Record Collector lijken wel wat slordig te zijn en Loosen the Knot is weer simpel. Maar voor een debuutalbum is dit zeker niet verkeerd. Ik ben benieuwd in hoeverre Lissie zichzelf nog kan verbeteren in de toekomst.

Dit album van Little Scream verdient een groter publiek. Hoewel het album een paar mindere nummers bevat (met name People is Place en afsluiter Hallowed inclusief 3 minuten ruis), staan er zeker een paar parels op die geluisterd moeten worden door de gemiddelde folk-liefhebber. Met name het bekendste nummer van het album, The Heron and the Fox, is een uitstekend nummer. Maar ook nummers zoals Cannons, Amahl, Boatman en Red Hunting Jacket behoren tot de hoogtepunten.

Beetje vreemd dat ik recentelijk pas het debuut van Local Natives heb ontdekt, aangezien het in de perfect in de lijn van bandjes als Fleet Foxes en Fanfarlo ligt. Zo had Camera Talk gemakkelijk op het laatste album van Fanfarlo kunnen staan. Ter gelegenheid van de eerste editie van het Best Kept Secret Festival is het er toch van gekomen en daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.

Na een eerste luisterbeurt valt gelijk het nummer Airplanes op, duidelijk het nummer met de meeste hitpotentie. Maar met aanstekelijke nummers als Wide Eyes, World News, Sun Hands en Camera Talk wordt echt duidelijk wat de kwaliteit van Local Natives is. Schijnbaar zorgeloze nummers met een sterke opbouw. De geslaagde samenzang en wisselende drumlijnen vallen ook op, het enige minpuntje is dat een aantal nummers, zoals Sticky Thread en Cards and Quarters, een beetje inwisselbaar met elkaar zijn.

Deze opvolger van het uitstekende Gorilla Manor volgt duidelijk niet geheel dezelfde lijn dan het debuut. Het is allemaal iets gelaagder, donkerder en wat melancholischer. Wat dat betreft zou je kunnen concluderen dat ze gegroeid zijn als band. Het is alleen spijtig dat een ingetogen nummer als Three Months niet echt kan overtuigen en er hier en daar zelf nummers wat zeurderig klinken. Maar met Mt. Washington, het aanstekelijke Breakers en het grootse Wooly Mammoth bevat dit album genoeg om van te genieten.

Dat vrouwelijke stemmen in 2013 kunnen betoveren wist ik al na het wonderschone album Nepenthe van Julianna Barwick. Hannah Reid heeft dit met de debuutplaat van London Grammar weten te overtreffen. Een album zonder missers, maar met meerdere geweldige hoogtepunten die je raken.

Met Strong, Nightcall, Hey Now en Wasting My Young Years heeft deze band ‘even’ een moderne klassieker afgeleverd die zich wat mij betreft kan meten met het album van bijvoorbeeld The xx. De kwetsbaarheid waarmee Reid de juiste tonen aanslaat is wonderschoon. Maar ook het verschil in tempo dat in sommige nummers te horen is maakt van dit album een parel. Dit is het beste te horen in Sights en het eerder genoemde Nightcall. En dan zeggen ze dat er tegenwoordig geen mooie muziek meer wordt gemaakt…

Een heel lief album van deze Amerikaanse band. Lieve liedjes met harmonische samenzang dat nergens uit de bocht vliegt. Toch mist het een sterke opbouw en blijft het allemaal niet hangen. Met een speelduur van minder dan 25 minuten vliegt het album voorbij, maar afgezien van de single She Came Through (Again) en het opzwepende Enough is Enough maakt het onvoldoende indruk.

Van dit album heb ik al talloze keren de grote 3 (Alone Again Or, You Set the Scene, A House is Not a Motel) gehoord, en dan nu is ook de rest van het album aan de beurt. Waar de eerder genoemde nummers veel indruk op mij hebben gemaakt, is dat iets minder het geval bij het horen van de rest van het album. Want hoewel het niveau hoog blijft, had ik op een iets spannender geheel gehoopt. Voortkabbelend is wat overdreven, toch is dat een term die bij mij opkomt. Live and Let Live is trouwens wel een uitstekend nummer die het niveau van de andere toppers kan benaderen.