Na het briljante Hospice, zijn de verwachtingen voor dit album hooggespannen. Wat mij betreft worden die niet helemaal waargemaakt. Daarvoor zakt het album een aantal keer wat in, zoals bij het nummer Tiptoe, Hounds en Rolled Together. Het niveau van het album is wat te wisselvallig, en dat terwijl het album zo goed begint en eindigt. Daarnaast mis ik een overkoepelend thema of gevoel, zoals het geval was bij Hospice. Niettemin moet niet vergeten worden dat dit zeker geen slecht album is. Het kost alleen een groot aantal luisterbeurten om ook de trage nummers volledig te kunnen waarderen.

The Antlers hebben weer een verhaal die ze kwijt willen. En wat kunnen zij dat toch op een hemelse manier verpakken. Palace, het nummer van 2014, is daar een treffend voorbeeld van. Het raakt je! De orkestrale inslag bevalt mij goed en het is bewonderenswaardig hoe zanger Silberman zijn volledige woordenschat kan verwerken in zijn muziek. Na het 5 sterren album Hospice en de zeer aardige opvolger, bewijzen The Antlers dat zij zeker blijvertjes zijn.

Dit album van The Antlers is niets minder dan briljant. Het groeit per luisterbeurt, vooral nu het voor mij steeds duidelijker wordt waar het in dit album over gaat. Ze behandelen namelijk een onderwerp dat doorgaans niet op deze wijze voorkomt binnen de muziek.

Maar een goed concept, leidt niet direct tot een goed album. Hier geldt dit echter wel. Korte en lange nummers wisselen elkaar af, en hetzelfde geldt voor uitbundige en ingetogen nummers. Maar nergens krijg ik het idee alsof er een nummer overbodig is of verkeerd is geplaatst. De hoogtepunten op dit album zijn dan ook talrijk. Mijn favoriete nummer is waarschijnlijk Two, maar ook Wake, Epilogue, Sylvia komen in de buurt. The Antlers leveren met dit album een emotioneel zeer krachtig album af, dat zoveel mogelijk gekoesterd moet worden.

Een zeer sterke EP van The Antlers. Het mist wellicht het overweldigende gevoel van Hospice, maar niettemin staan er een paar pareltjes op dit album (Stairs to the Attic en The Universe is Going to Catch You). Ook de instrumentale nummers passen perfect in het geheel. Na 2 albums en een een goede EP is het mij nu wel duidelijk dat deze band constant nummers van een hoog niveau kan produceren, en dat is zeer knap.

Hoeveel sterren geef je een album die vol staat met nummers die weliswaar goed zijn, maar helaas niet geweldig. Het album I and Love and You is zo’n evenwichtig album met 13 nummers, waarvan niet één nummer een onvoldoende scoort. De samenzang is geslaagd en de afwisseling tussen de nummers is prima. Wel is het jammer dat de nummers achteraf maar moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn.

Ik heb een beetje gemengde gevoelens bij dit debuut van The Boxer Rebellion. De kwaliteit van de band is wel degelijk te horen bij nummers als We Have the Place Surrounded en Cowboys and Engines. Maar als geheel vind ik het iets te mager en ook te wisselvallig. Een behoorlijke opbouw ontbreekt in sommige nummers, terwijl de band in latere albums duidelijk heeft laten zien dat ze dat wel kunnen. Daarnaast is er niet echt een nummer dat een blijvende indruk op mij heeft achtergelaten. Zelfs de rustige nummers niet.

Ik moet wel zeggen dat mijn smaak veel meer aansluit bij de twee albums die volgen. Bij die albums tonen ze wat mij betreft hun ware kracht. Voor de liefhebbers van krachtige rock, kan ik dit album zeker aanraden.

The Boxer Rebellion staat met het unieke The Cold Still op een mooie plaats in mijn top 10. Dat album bevat een tiental nummers die ik allen goed tot geweldig vind en oneindig vaak geluisterd kunnen worden. Nu is er dus de opvolger en logischerwijs zijn de verwachtingen torenhoog, te hoog blijkbaar. Dit geldt niet voor mij, maar ook voor medegebruikers die zelfs door de teleurstelling hele lage scores toekennen.

Na een eerste luisterbeurt zou mijn waardering ook niet hoger komen dan een krappe voldoende, maar na meerdere luisterbeurten verandert het teleurstellende gevoel in een gevoel van berusting. Zo slecht is het allemaal niet, maar het blijft wel jammer. Neem nummers als Safe House en New York. Beide hebben qua klanken een typisch TBR-geluid, alleen de tekst is zeer matig en zelfs ergerlijk. Het pompeuze geluid in combinatie met het engelengeluid van zanger Nathan Nicholson is zoals altijd schitterend en het is spijtig dat die geweldige overgang in Safe House wordt verpest door het clichématige refrein.

De lof voor Diamonds is geheel terecht en ook het gelikte Keep Moving en Dreams zijn bovengemiddeld goed. Andere nummers leunen duidelijk teveel op het refrein, zoals het titelnummer en Always. Ik mis hier duidelijk de subtiliteit en dus vooral teksten mij kunnen raken. Overigens vind ik het wel knap dat TBR zich zo goed houdt aan het overkoepelende thema Promises en ik hoop dat zij zich over een paar jaar revancheren met een echt goed album.

Met dit derde album volgt The Boxer Rebellion de weg die eerder ingeslagen is met Union. Dit album is zelfs nog beter dan dat album, voornamelijk omdat het album prachtig in balans is. Er is echt nagedacht over de volgorde van de nummers. Ook wordt op dit album uitstekend gebruik gemaakt van de prachtige stem van zanger Nathan Nicholson. Hoogtepunten op dit album zijn voor mij de combinatie tussen Both Sides Are Even en The Runner. Beide nummers verschillen nogal van elkaar, maar ze bewijzen met deze nummers dat de band zeer gegroeid is ten opzichte van voornamelijk het eerste album.

Dit is duidelijk het betere werk van The Boxer Rebellion. Hun eerste album, Exits, was niet echt iets voor mij. Union is dat zeker wel. Wat mij vooral bevalt is de uitstekende opbouw in sommige liedjes. Een goed voorbeeld hiervan is het nummer Misplaced. Vooral tijdens livoptredens zijn dit soort nummers geweldig. Wellicht mijn favoriete nummer van The Boxer Rebellion staat ook op dit album. Dit is namelijk Spitting Fire, en heerlijk nummer met een lekker ritme.

Andere favorieten zijn de albumopener, Evacuate, Semi-Automatic en Silent Movie. Het enige echt zwakke nummer is wat mij betreft Forces. Dit nummer vind iets te makkelijk gemaakt. Verder niets dan lof, ook voor de prachtige albumcover.

Een heerlijk album van The Bronze Medal. Ideaal om tussendoor af te spelen, máár ook om intens van te genieten op een rustige zondagochtend. Misschien ontbreekt het wel aan het echte venijn, echter wordt dit ruimschoots goedgemaakt door hemelse melodieën. Hoogtepunten zijn de nummers Walls en Tunnels.

Een aantal jaar geleden had ik nooit kunnen indenken dat de muziek van The Cure mij zo goed zou kunnen bevallen. Ik wist dat het een band was met een groot aantal albums en die ene grote hit die altijd hoog staat in de Top 2000, maar op basis van fragmenten van andere nummers werd ik nooit geprikkeld om in het oeuvre van de band te duiken. Toen was er opeens de ommekeer door met name het nummer Fascination Street. Het tempo en de wanhoop dat te horen is in dat nummer is briljant.

Een soortgelijk nummer is het epische titelnummer Disintegration. Ook in dit nummer is de wanhoop te horen, maar mede door de lengte, de tekst en de opbouw van het nummer is dit mijn favoriet van het album. Wat dit album verder zo goed maakt is het gegeven dat er geen zwak nummer te bespeuren is.

Wat zijn die uithalen van Jim Morrison heerlijk om te horen en ook de kenmerkende drums bevallen mij goed. Desondanks moet ik helaas concluderen dat dit legendarische album van The Doors iets te wisselvallig is voor mij. Met name de korte nummers op het tweede deel van het album zijn mij iets te gezapig. Natuurlijk is The End nog steeds een wervelend slotstuk en ook Light My Fire en Break on Through blijven geniale nummers, maar verder kan ik helaas niet meer dan een ruime voldoende kwijt. Zo zijn Back Door Man en het zelfs wat vervelend klinkende Alabama Song niet echt mijn ding.

Het kost weliswaar wat luisterbeurten om dit album volledig te waarderen, maar wanneer dat eenmaal gebeurt is, is het echt genieten. Met name God Bless Mom, Seven Day Mile en Pavement Tune zijn betoverend mooi. Het niveau zakt hier en daar wel een beetje met Hollociane en Neath the Beeches, maar niettemin is dit een zeer geslaagd album van The Frames.

Dit derde album van The Gaslight Anthem is wederom constant van niveau. Helaas ligt het niveau een stuk lager dan bij de eerste twee albums. Het is alsof de echte pit hier ontbreekt, en dat is nu net de belangrijkste component die ervoor zorgt dat met name The `59 Sound hoog in mijn top 10 staat.

Positief aan The Gaslight Anthem is dat zij het gehele album zich houden een bepaald thema, zonder dat het eentonig wordt. Net als de vorige albums, bevat ook dit album afwisseling qua tempo. Met The Queen of Lower Chelsea wordt zelfs geprobeerd een hele nieuw geluid te laten horen, wat naar mijn mening niet volledig is geslaagd.

Net als op het album The `59 Sound met Here's Looking at You, Kid, staat ook hier een rustig en gevoelig nummer op. Op dit album vormt We Did It When We Were Young het absolute hoogtepunt. De stem van Brian Fallon past uitstekend bij alle nummers en ook met dit bijzondere nummer heeft hij geen probleem om dit op een fantastische wijze te doen. Het andere hoogtepunt wordt gevormd door Bring It On, een nummer dat niet zou misstaan op de eerdere albums van de band.

Met de eerste 2 albums bewees The Gaslight Anthem dat zij uitstekend in staat zijn om met behulp van tempowisselingen te zorgen voor een perfecte opbouw van de meeste nummers. Met nummers als Stay Lucky en Orphans mislukt dat deze keer, waardoor deze nummers al snel eentonig en saai worden. Niettemin bewijst The Gaslight Anthem voor mij dat ze een blijvertje zijn. Ondanks dat dit album iets minder is, scoort het nog steeds een ruime voldoende.

Als groot liefhebber van de eerste 2 albums van The Gaslight Anthem (The ’59 Sound prijkt hoog in mijn top 10) zijn de verwachtingen logischerwijs hooggespannen. Met name doordat gezegd werd dat ze zouden teruggrijpen naar het oude geluid, aangezien het derde album tegenviel. In mijn recensie van American Slang noemde ik dat namelijk een album zonder pit.

Een pitloos is Handwritten zeker niet geworden, maar dat is dan ook het enige echt positieve punt aan dit album. Het is in feite een grote teleurstelling, omdat zij met dit album aangeven dat zij niet gegroeid zijn als band en Fallon zo nu en dan duidelijk faalt als songwriter.

Wellicht hadden ze beter wat meer de tijd kunnen nemen, maar Handwritten lijkt op een eentonige b-kant van The ’59 Sound. Het meest mis ik de geweldige opbouw, versnellingen en spanning die kenmerkend was voor een aantal nummers van het eerste album (Wooderson, 1930, We Came to Dance) en bijna het gehele 59 Sound album. Nu zijn het allemaal simpele nummers die vooral leunen op het refrein. Ook het rustige nummer (National Anthem) kan niet in de schaduw staan van nummers als Blue Jeans & White T-Shirts en vooral Here's Looking at You Kid.

Nu is het de vraag hoe het gaat aflopen met deze band. Hopelijk beseffen ze zich dat ze helaas te weinig risico met dit album hebben genomen en de aankomende jaren de tijd nemen om met een nieuw en vooral fris klinkend album te komen. Ondanks deze teleurstelling, zal ik wederom uitkijken naar dat album (en naar het optreden in oktober).

Dit eerste album van The Gaslight Anthem geeft uitstekend weer waar deze jongens toe in staat zijn. Perfect opgebouwde punk-rock nummers worden afgewisseld met rustige en zelfs reflectieve nummers. Naast het heerlijke tempo waarmee een aantal nummers gespeeld worden, valt het vooral op dat het eigenlijk vrij warme nummers zijn, waarbij met enige vorm van weemoed wordt gekeken naar het verleden. Van standaard schrijfwerk is hier dan absoluut geen sprake.

Het absolute hoogtepunt wordt voor mij gevormd door We Came to Dance. Met name die laatste minuut is fabelachtig. 1930 is een nummer met een hoger tempo, en vormt mijn tweede favoriete nummer van het album. Ook nummers als Wooderson, Angry Johnny and the Radio zijn uitstekende nummers. Binnen het album last The Gaslight Anthem tweemaal een succesvolle adempauze in met de nummers The Navesink Banks en Red at Night.

Enige zwakke nummers zijn wat mij betreft I'da Called You Woody, Joe en met name We're Getting a Divorce. You Keep the Diner. Deze zijn helaas iets te eentonig, maar gelukkig heeft de rest van het album allang bewezen dat dit een uitstekend begin van een oeuvre dat hopelijk nog meer parels als dit album zal opleveren.

De vergelijkingen die hier langskomen snap ik eigenlijk niet. Het stemgeluid van Brandon Flowers lijkt totaal niet op die van Brian Fallon. Ik weet niet wie hiermee begonnen is, maar die zit er in ieder geval flink naast. De enige die qua stem een beetje lijkt op de stem van Brian is Bruce Springsteen. Maar het belangrijkste verschil is dat de meeste nummers van Springsteen en The Gaslight Anthem totaal niet op elkaar lijken, het grootste verschil is het tempo, dat bij The Gaslight Anthem een stuk hoger ligt. Hoewel Born to Run en Badlands nummers van The Gaslight Anthem zouden kunnen zijn.

Wat mij opvalt aan de muziek van The Gaslight Anthem, is de opbouw binnen de nummers. Eigenlijk vind ik deze kenmerkende opbouw een beetje lijken op de opbouw van een aantal nummers van Arcade Fire, en dan met name #1, #3 en Rebellion. De opbouw is bij de meeste nummers geniaal, en overstijgt het simpele couplet-refrein principe. Daarnaast bevatten de meeste nummers een geweldig ritme, waardoor het live altijd zeer aanstekelijk werkt, ook voor degene die niet bekend zijn met de muziek.

De grote kracht van The '59 Sound is het gegeven dat het album geen zwakke nummers bevat. Inmiddels luister ik al naar deze band sinds het optreden op Pinkpop 2009. Bij dit optreden vielen vooral de eerste 3 nummers van het album op. Hoewel Old White Lincoln nog steeds één van mijn favoriete nummers is, geldt dat nu ook voor een groot aantal andere nummers. Het duo High Lonesome en Film Noir klinken beide als een achtbaanrit, met wederom een sterke opbouw. Miles Davis & the Cool, Meet Me by the River's Edge behoren ook tot mijn persoonlijke favorieten en weten nog steeds niet te vervelen.

Speciale aandacht gaat uit naar Here's Looking at You, Kid. Met dit rustige nummer toont Fallon zijn veelzijdigheid. Werkelijk een prachtige tekst en gelukkig ook een nummer dat nog altijd bij bijna alle concerten gespeeld wordt.

Ik kan niet anders dan dit album met 5 sterren te belonen. Hoewel mijn favoriete nummer van The Gaslight Anthem niet op dit album staat (We Came to Dance), is het dit album die over de gehele lijn het sterkst is, en eigenlijk geen minpunten bevat. Ik zie dit album in ieder geval niet snel uit mijn top 10 verdwijnen, en ik zie met bijzondere belangstelling uit naar het optreden tijdens Werchter 2011.

Voor mij is dit niet alleen het album waarop de monsterhit Iris staat. Hoewel Iris uiteraard de reden is waarom ik dit album ben gaan luisteren (of meer waarom ik dit album blijvend heb geleend van mijn grote broer). Hoewel Iris inderdaad is grijsgedraaid, gaat het niet vervelen. Maar daarnaast bevat dit album nog veel meer mooi materiaal.

Wat vooral opvalt is dat The Goo Goo Dolls niet één stijl hanteren. Persoonlijk vind ik dat het bij dit album niet helemaal geslaagd is. Vooral omdat een aantal snelle nummers nogal zwak zijn. Dit geldt vooral voor de nummers die gezongen worden door bassist Robby Takac. De stem van Robby verbleekt bij de stem van zanger Johnny Rzeznik, en daarnaast zijn de nummers die gezongen worden door Robby zeer oppervlakkig.

Een speciaal gevoel zal ik altijd houden voor Black Balloon, het mooiste nummer van dit album. Naast de Load Out/Stay van Jackson Browne, is het namelijk het enige nummer die ik op een bepaald moment heb uitgeroepen tot mijn favoriete nummer. Het is een prachtig opgebouwd nummer, dat een stuk complexer is dan de titel in eerste instantie aangeeft.

Van de snelle nummers is zonder twijfel All Eyes on Me mijn favoriet. Ook Bullet Proof en Dizzy bewijzen dat The Goo Goo Dolls best in staat zijn om te “rocken”. Daarnaast vormen ook Slide, Acoustic #3 en Hate This Place hoogtepunten van dit album.

In feite is het alleen jammer dat het album bevuild is met een aantal zeer zwakke nummers. Hierbij denk ik vooral aan January Friend, Full Forever en Extra Pale. Het is extra jammer dat deze nummers zich bevinden tussen de verschillende parels die dit album rijk is. Toch zorgen All Eyes on Me, Iris en vooral Black Balloon dat ik dit album nooit zal vergeten.

Dit album van The Goo Goo Dolls is in zekere zin te vergelijken met voorganger Dizzy up the Girl. De nummers waar zanger Johnny Rzeznik de zang voor zijn rekening neemt zijn vele malen beter dan de nummers die worden gezongen door bassist Robby Takac.

Favoriete nummers zijn in dit geval de opener Big Machine, de hit Here is Gone en It’s Over. De overige nummers die Rzeznik zingt, zijn allen van een zeer acceptabel niveau. Maar zoals gezegd zijn er een aantal nummers die zeer zwak zijn en de kwaliteit van het album naar beneden haalt. Het opeenvolgende koppel Smash en Tucked Away zijn hier goede voorbeelden van. Jammer dat The Goo Goo Dolls deze wisseling van zangers hanteert. Hierdoor heeft elk album toch een nare nasmaak.

Dit album van The Hold Steady is een ware parel. Wellicht klinkt de titel in eerste instantie een beetje simpel, maar de nummers zelf zijn schitterend. Een prachtige afwisseling tussen rustige nummers (First Night) en snelle nummers (Chips Ahoy, Stuck Between Stations) die uitstekend werkt. Negatieve uitschieters zijn op dit album amper te bespeuren, al had ik het rommelige Same Kooks best kunnen missen. Wellicht is het enige nadeel dat er geen echte prijsnummers op staan.

Wat een geweldig album van The Jayhawks. Eigenlijk kent dit album geen slechte nummers, en dat maakt het zo sterk. Het aantal uitschieters is wellicht iets te beperkt, maar dat is voor mij absoluut geen probleem. Het doet precies wat de titel van het album belooft. Heerlijk voor een regenachtige zondagmiddag.

Er zijn wat mij betreft wel een aantal nummers die de uitschieters vormen op dit album. Het beste nummer is Save It for a Rainy Day. Dit tempo heeft een heerlijk ritme, en is wat mij betreft één van de beste nummers in het genre folk/rock/country. Daarnaast vormen ook Stumbling Through the Dark en Tailspin een sterk tweetal in het begin van het album.

Net als Rainy Day Music, kan ik Tomorrow the Green Grass ook alleen maar positief beoordelen. Dit album heb ik altijd iets minder gevonden, maar ook op dit album zijn zwakke nummers zeldzaam. Dat kenmerkt wat mij betreft The Jayhawks, namelijk veilig maar wel goed. Het enige nummer dat wat afwijkt van de rest is Ten Little Kids, en dit nummer vormt gelijk het hoogtepunt.

Wat gemengde gevoelens over dit nieuw album van The Killers. Aan de ene kant klinkt het weliswaar best lekker na een aantal luisterbeurten, aan de andere kant mis ik een vorm van passie, enthousiasme en originaliteit. Het moge duidelijk zijn dat zij niet nogmaals de wereld zullen veroveren met dit album en dat zij de albumverkoop voornamelijk te danken hebben aan het verleden.

Runaways en het ingetogen Be Still zijn losstaande nummers die bovengemiddeld goed zijn. Daarnaast vind ik het nog steeds mooi als Brandon Flowers al rijmend verschillende zinnen aan elkaar plakt. Ik kan in ieder geval concluderen dat het album niet zo slecht is als het cijfer hier doet vermoeden. Maar hopelijk komen ze in de toekomst niet nogmaals met een dergelijk (saai) album.

The Killers zijn met Day & Age wellicht te ambitieus. Daardoor schieten ze een aantal maal volledig uit de bocht, en klinken al die metaforen die gebruikt worden eerder knullig dan betekenisvol.

De eerste 3 nummers op het album klinken lekker, hoewel de thema's die bij het tweede en derde nummer aangesneden worden totaal niet passen bij de toon van de muziek. Losing Touch is trouwens een heerlijk nummer dat zonder problemen op Hot Fuss had gekund. Na deze nummers volgt het extreem zwakke Joy Ride. Wat een slecht nummer is dat, met die vreselijke voor de hand liggende rijmpjes. Dit komt overigens nog een aantal maal terug in het album, zoals bij Neon Tiger.

Na Joy Ride volgt wellicht het beste nummer dat The Killers tot en met nu hebben uitgebracht. A Dustland Fairytale is werkelijk een sprookje en eindelijk een nummer waarbij de goedbedoelde intenties van The Killers samenkomen tot een succesvol eindresultaat. Het verhaal achter het nummer is aangrijpend en zal iedereen kunnen aanspreken. Daarnaast kent het nummer ook een perfecte opbouw, en wordt de stem van Brandon Flowers uitstekend benut.

De rest van het album is een mengeling van snelle nummers (Neon Tiger) en donkere nummers zoals Goodnight, Travel Well. Wat mij betreft zijn al deze nummers niet geslaagd, en vormt het naar mijn mening ook geen echt album. Hopelijk kunnen The Killers zich in de toekomst weer onderscheiden met de muziek zoals op Hot Fuss en Sam's Town, hoewel ik ambiteuze nummers zoals A Dustland Fairytale graag voorbij hoor komen.

Dit is de eerste plaat van The Killers, die erom bekend staat dat hij begint met 5 topnummers en vervolgens inzakt tot een bedenkelijk niveau. Hier ben ik niet helemaal mee eens. Ik ben het wel eens dat die eerste 5 nummers goed tot zeer goed zijn. Jenny was a Friend of Mine is een opener van een ongekend hoog niveau en de platen die volgen zijn stuk voor stuk klassiekers.

Het album vervolgt zich met Andy, You’re a Star, een nummer die mij altijd goed bevallen is. Ik ben altijd benieuwd naar de betekenis achter het nummer, maar echt opgezocht heb ik het ook weer niet. De drie volgende nummers (On Top, Change Your Mind, Believe Me Natalie) zijn weliswaar geen klassiekers, maar klinken nog steeds goed. Deze nummers blinken vooral uit door het lekkere ritme. Het wordt pas minder met Midnight Show en vooral Everything Will Be Alright. Een sloom nummer dat lijkt alsof het 15 minuten duurt. Waarschijnlijk hadden The Killers de intentie om nog wat te variëren aan het einde van het album, helaas mislukt dit volledig.

Als bonus klinkt Glamorous Indie Rock & Roll zeer goed, en spoelt het de nare nasmaak van het vorige nummer weg. Uiteindelijk blijft een album over met maar 2 echte missers, wat dus zeker niet verkeerd is voor een debuut.

Sam’s Town is een uitstekende opvolger van Hot Fuss. Ik schat dit album zelfs iets hoger in dan het debuut van The Killers. Het begint al met het titelnummer, waarmee het album knallend begint. Het titelnummer behoort met het meesterwerk (Read My Mind) tot mijn favoriete nummers op het album.

Naast deze twee nummers is er nog meer te genieten op dit album. Ook nummers als My List, When You Were Young en This River is Wild zijn zeer sterk. Met Bling en For Reasons Unknown heb ik weinig, al maken de laatste minuut van beide nummers veel goed.

De kritiek op deze plaat vind ik nogal misplaatst en kortzichtig. Met name als men een simpel nummer als Bones aanprijzen als beste nummer van het album (met uiteraard When You Were Young), wil dat in mijn ogen zeggen dat het album geen volwaardige kans heeft gehad. Bones is het zwakste nummer van het album, omdat het teveel leunt op het refrein. In vergelijking met Hot Fuss is de verdeling op dit album stukken beter (overigens iets wat met Day & Age weer volledig verleerd lijkt). Het is goed dat Brandon Flowers nu solo bezig is, aangezien ik verwacht dat The Killers knallend terug zullen komen met een album dat hopelijk de ingeslagen weg van Sam’s Town opvolgt.

Een heerlijk eerste album van The Maccabees, waarbij goed is nagedacht over de wijze waarop de nummers in elkaar zitten. Vele tempowisselingen komen voor en dat werkt meestal heel goed. Van enige vorm van eenzijdigheid is wel sprake en daarnaast is het nogal een veilig album, maar als tussendoortje is er vrij weinig mis met dit album. Hoogtepunten zijn er voor mij in de vorm van First Love, opener Good Old Bill en Precious Time.

Met Given to the Wild pakken The Maccabees het anders aan. Het geluid is een stuk grootser en ook kent het album wat meer variatie dan zijn 2 voorgangers. Helaas is dit geen garantie voor een beter album. Op Pelican, Went Away en Feel to Follow na ontbreekt het aan de echte topnummers en verder lijkt de band vergeten te zijn wat hun kwaliteit was, namelijk korte rocknummers met een zogenaamde twist aan het einde en de veelal choatische en urgente zang van Orlando Weeks. Ik kan begrijpen dat zij na een tweetal gelijkaardige albums iets nieuws proberen, maar helaas is dat deze keer niet helemaal gelukt.

Dit album van The National is helaas iets te wisselvallig. Met name het middenstuk vanaf ongeveer nummer 5 t/m 8 valt iets tegen. Het mist overtuiging. Gelukkig wordt dat volledig hersteld met het prachtige All the Wine (mijn favoriet). Werkelijk een geniale tekst en prachtig gezongen. Het slot van het album is vervolgens zeer sterk, met het altijd heerlijke Mr. November als slotnummer. Wellicht had een tweetal minder nummers de uiteindelijke impact van het album vergroot. Niettemin is dit wederom een sterk album van een band die anno 2011 ook al bij het grote publiek bekend is.

Ik denk dat ik in de minderheid ben, maar eerlijk gezegd vind ik Boxer minder dan Alligator. Natuurlijk staan er voldoende prachtige nummers op dit album (Fake Empire, Mistaken for Strangers, Slow Show), maar met een aantal nummers heb ik net geen klik. Green Gloves, Guest Room en Racing Like a Pro zijn voor mij net niet. Dit komt grotendeels door het tempo van de nummers, in combinatie met de zang van Matt Berninger. Waar anderen de band waarderen voor de wijze waarop zij deze nummers brengen, heeft het voor mij niet eenzelfde rustgevend effect.