Een aardig en veelbelovend debuut van deze iets jongere streekgenoot. Helaas is het album voor mij wel wat te tam en mist het uitschieters, al vind ik The One Eyed King een nummer dat mij wel degelijk weet te raken. Verder veel nummers die helaas niet het niveau van gemoedelijke achtergrondmuziek ontstijgen, waardoor dit album tekort komt voor mij als muziekliefhebber die op zoek is naar wat meer emotie en spanning.

Op zijn grote hits na, ben ik niet echt bekend met het eerdere werk van Jack White. Nu is er dus dit soloalbum en hij bevalt mij in ieder geval heel goed. Al moet gezegd worden dat de kwaliteit van de nummers wat minder wordt aan het einde van het album. Het begint in ieder geval uitstekend met een viertal knallers. Ook het trage titelnummer Blunderbuss klinkt goed en is op dit moment mijn favoriete nummer op het album. En I’m Shakin’ is weliswaar een apart nummer, maar mede door de stem van White behoort ook dit nummer tot de beste nummers van het album.

Ik had vooraf al hoge verwachtingen van dit album, en die zijn gelukkig helemaal uitgekomen. Hoogtepunt is wat mij betreft Sparrow and the Wolf, een nummer dat geweldig goed in elkaar zit, met een goed ritme. If I Had a Boat, We Don’t Eat en From the Woods zijn wat dat betreft totaal anders maar minstens zo krachtig. Een aantal nummers zijn helaas wel iets te simpel of weten mij niet volledig te raken. Maar dat McMorrow met dit debuut een onuitwisbare indruk heeft gemaakt, moge duidelijk zijn.

Wellicht niet zijn beste, maar op sommige momenten zeker zo hartverscheurend zoals op zijn andere albums. Neem die uithaal tijdens Some Things Never Try, werkelijk geweldig. Uitschieter is trouwens het openingsnummer, gaat door merg en been. Ook de melancholische klanken tijdens Alone with the Owl zijn heel bijzonder, net als de wanhoop in zijn stem tijdens Get Out Get Out Get Out.

Met Pyramid Electric Co. haalt Molina het niveau van andere persoonlijke favorieten Didn’t It Rain en het broeierige Ghost Tropic net niet. Favoriete moment is tijdens Division St. Girl waarin Molina het rechtstreeks tegen de luisteraar lijkt te hebben. Het zal mij niet verbazen als zijn albums op lange termijn nog wat zullen stijgen in waardering. Wellicht dat ik mij dan nog beter kan vinden in de intieme en zware teksten.

Naar aanleiding van het aanstaande optreden van Jenny and Johnny tijdens Rock Werchter 2011, heb ik dit album verschillende malen gedraaid. Hoewel ik niet zwaar onder de indruk ben, is het als tussendoortje best geslaagd. Zoals eerder is geschreven over dit album, verliest het naarmate het vordert steeds meer kracht. Maar de eerste helft klinkt bijzonder fris, het beste voorbeeld daarvan is het nummer Big Wave, wat is beschouw als het beste nummer van het album. Ook moet gezegd worden dat sommig teksten een stuk dieper gaan, dan je zou verwachten op basis van het deuntje. Qua ritme en samenzang, is de muziek een beetje te vergelijken met Belle & Sebastian.

Het titelnummer van dit eerste album van Josh Ritter vormt inderdaad het hoogtepunt. Voor de rest komt dit album helaas tekort om een dikke voldoende te kunnen scoren. De rustige nummers op dit album weten mij niet te raken, en de nummers met meer tempo vallen tegen, vooral in vergelijking met het latere werk van Ritter. Het is goed om te weten dat het met Josh Ritter toch nog behoorlijk goed is gekomen (in ieder geval muzikaal gezien).

Na zijn debuut (Golden Age of Radio) is Josh Ritter terug met Hello Starling. Blijkbaar heeft hij er 4 jaar over gedaan om dit nieuwe geluid op de cd te krijgen. Echt nieuw geluid is het ook weer niet, maar de kwaliteit ten opzichte van zijn debuut is sterk toegenomen. Over de gehele lijn is dit album een stuk beter en ook het aantal echte goede nummers is toegenomen.

De beste nummers zijn wat mij betreft Kathleen en Snow is Gone. Deze nummers hebben een goed tempo en daarnaast zijn de teksten van een hoog niveau. Mindere nummers staan ook op dit album, voorbeelden hiervan zijn Rainslicker, The Bad Actress en Bone of Song. Meestal zijn het de trage nummers van Ritter die mij niet weten te overtuigen.

De albums van Josh Ritter zijn toch wat wisselvallig. Zo ook dit laatste album van zijn hand. Prachtige nummers als Change of Time, Another New World en het absolute hoogtepunt The Curse worden afgewisseld met zeer tegenvallende nummers als The Remnant en Rattling Locks. En dat is toch jammer, want de potentie is zeker aanwezig. Wellicht had hij ook wat meer selectiever kunnen zijn, zodat het album iets korter zou zijn. Toch blijft Josh Ritter een artiest om in de gaten te houden, want er komt een dag dat hij het perfecte albums aflevert.

Een sterk album van Josh Ritter, al moet ik zeggen dat het verschil tussen goede nummers en mindere nummers iets te groot is. Voor mij zijn de beste nummers met afstand het prachtige Wolves en het epische Thin Blue Flame. Maar met name in het midden van het album neemt de kwaliteit iets af en ook het slotnummer had eigenlijk beter gemoeten.

Het nieuwe album van Josh Ritter is een album geworden die hij ogenschijnlijk op de automatische piloot heeft kunnen maken. Zijn veranderende liefdesleven heeft (helaas) niet geleid tot een woedende of bittere Ritter, maar eerder tot een melancholische Ritter die zijn leven weer oppakt en fluitend verdergaat. Dit gun ik hem van harte, maar een interessant album heeft het helaas niet opgeleverd. Nummers als Bonfire en Evil Eye zijn wat mij betreft echt te mager, en Ritter kan veel beter.

Dit tweede album van Joshua James komt helaas niet in de buurt van zijn debuut. Daarvoor is het album te eentonig en ontbreekt het aan echte topnummers. Het enige nummer wat wel in de buurt komt van de kwaliteit van het eerste album, is Wilted Daisies. Een heerlijk protestnummer met een uitstekende opbouw.

Hoewel het zijn zwakste album tot nu toe is, staan er wel degelijk een aantal nummers op die de moeite waard zijn. Daarnaast weet Joshua James mij altijd te raken met zijn stem. Met andere woorden, het is absoluut geen straf om een nieuw album van de beste man te draaien, en na zo’n optreden in Bitterzoet, ben ik ook overtuigd dat hij live zijn mannetje staat. Nu moet het grote publiek hem hier nog oppikken.

Hoogtepunten op het album zijn het schitterend opgebouwde Mystic, het ingetogen Ghost in the Town en het pakkende Queen of the City. Het bereik van zijn stem is het beste te horen in het venijnige Sister.

Een prachtig album van Joshua James. Wat mij betreft één van de beste singer-songwriters die op dit moment actief zijn. Snelle en vrolijke nummers als The New Love Song en Today worden afgewisseld met rustige maar zeer krachtige nummers als Geese en Dangerous. Daarnaast schuwt James ook de zwaardere thema's niet, hoewel hij wat mij betreft iets te ver gaat met Our Brothers Blood. De kritiek op de USA vind ik persoonlijk niet passen op dit persoonlijke album.

De mysterie omtrent zanger Ian Curtis vind ik persoonlijk heel bijzonder en het draagt daadwerkelijk iets bij aan de muziekbeleving. Zo ook bij dit album Closer, die ik persoonlijk iets lager inschat dan zijn voorganger. De wanhoop in de stem van zanger Curtis is meermaals te horen, neem bijvoorbeeld het laatste deel van A Means to an End en de zang bij Twenty Four Hours, het nummer dat ik naast Decades beschouw als het meesterwerk van dit album.

Kritiek leveren op albums die door vele luisteraars aanbeden worden is altijd lastig en in mijn geval veelal gevoelsmatig. Bij Closer mis ik een beetje “drive”, vooral omdat ik bij nummers als Shadowplay en Ceremony heel duidelijk heb gehoord dat Joy Division daar heel goed toe in staat zijn. Nummers als Colony en Isolation zijn wel degelijk opzweperig, maar klinken uiteindelijk iets teveel als tussendoortjes. Niettemin is Closer wel degelijk een bijzonder album, zowel tekstueel als qua sfeer, maar niet direct het meesterwerk waarop ik gehoopt had.

Unknown Pleasures is duidelijk een album dat steeds beter wordt naarmate je het vaker hoort en wanneer het steeds meer duidelijk wordt wat de betekenis achter de teksten is. In eerste instantie zijn het de losse nummers als Shadowplay en She’s Lost Control die veel indruk maken, maar al snel wordt duidelijk dat dit album als een geheel het meest tot zijn recht komt.

Een aantal aspecten maken dit album voor mij gedenkwaardig. Zo zijn er de doffe knallen die uit de drums komen, de beklemmende en vreugdeloze sfeer en teksten, de uitbarstingen en uiteraard de stem van Ian Curtis. Ondanks al deze lof, krijgt dit album (nog) geen 5 sterren. Deels komt dat doordat dit slechts voor een klein aantal albums is weggelegd, en deels vind ik het jammer dat Curtis zich op sommige momenten lijkt in te houden. Een plotseling uitbarsting zoals in Transmission, had dit album voor mij perfect gemaakt.

Een verslaving wil ik dit album van Julianna Barwick niet gelijk noemen, maar het komt aardig in de beurt. Al talloze keren heb ik mij laten onderdompelen in het warme bad dat keer op keer wordt gevuld door Julianna. Zowel als achtergrondmuziek als op een intensieve wijze is het genieten geblazen. Pure ontspanning, heerlijk wegdromen en het album vooral appreciëren als geheel. Het is dan ook moeilijk om bepaalde uitschieters aan te wijzen. Nummers als The Harbinger en Forever geven wellicht de kern van het album het beste weer in één nummer.

Maar zoals gezegd, dit is een album om volledig te draaien. Wat mij betreft tot op dit moment het beste album van een tot nu toe wat mager jaar met betrekking tot volledige albums.