Een groot fan van Pearl Jam ben ik zeker niet, maar wat Eddie Vedder met deze soundtrack heeft gedaan is zeer lovenswaardig. Een veelgehoorde kritiekpunt is dat het album (en de losse nummers) te kort zijn, en dat kan ik alleen maar beamen. Het is een soort luxeprobleem. Ook vind ik het door de korte nummers, nogal moeilijk om favoriete nummers aan te wijzen. Vedder heeft er een echt geheel van gemaakt. Als ik zou moeten kiezen, dan gaat mijn voorkeur uit naar Long Night en Setting Forth.

Helemaal foutloos is ook dit album niet. Vooral het ontbreken van echte uitschieters is hier de reden van. Gelukkig ontbreken negatieve uitschieters ook, al vind ik het wel vervelend dat het slotnummer 5 minuten te lang doorgaat.

Dit album is zijn 5* waard. Dit heeft een aantal redenen. Ten eerste is het aantal losstaande nummers dat ik met 5* zou kunnen belonen zeer hoog. The Racing Rats en Escape the Nest zijn fantastisch, en dan heb je ook nog de opener met Smokers Outside the Hospital Doors. Ik denk niet dat Editors ooit nog in de buurt komen van dat nummer. Een nummer met een prachtige opbouw, hierdoor klinkt het zowel live als op het album fantastisch. Zonder twijfel staat dit nummer in mijn persoonlijke top 10.

Daarnaast klinkt het album echt als een geheel, en kun je horen dat er veel tijd is besteed aan het ordenen van de nummers. Na een krachtige opening met de eerste 2 platen, wordt vervolgd met The Weight of the World, wat meer ingetogen is. Deze balans wordt het hele album behouden.

Kleine minpuntjes bevat het album ook. When Anger Shows, Push Your Head Towards the Air en Well Worn Hand halen als rustige nummers van het album helaas niet het niveau van The Weight of the World. Maar gelukkig zijn ze goed geplaatst op het album, en volgen deze mindere nummers elkaar niet op. Overigens is het woord minpunt een relatief begrip, want echte zwakke schakels bevat de album gelukkig niet.

Grappig om de reviews van Pitchfork over de Editors nogmaals door te nemen. Ze lijken wel geschreven uit een vorm van jaloezie die ik niet direct kan plaatsen. Ook het constant klagen over het ontbreken van een eigen identiteit en het vergelijken met artiesten uit het verleden lijkt te horen wanneer een album van de Editors onder de loep wordt genomen. Zelf vind ik dit zeer overdreven en na ze live te hebben mogen aanschouwen tijdens Werchter 2012, weet ik dat ze live ook zeker hun plaats als headliner hebben verdiend.

Nu nog even over deze plaat uit 2009. Zelden heb ik zo’n effectieve opening gehoord. Het titelnummer is zeer sfeervol en duister en maakt dan ook veel indruk. Wat volgt is het beste nummer van dit album. Bricks and Mortar is episch. En hoewel ik de teksten van Smith niet altijd goed kan plaatsen, weet hij als geen ander de juiste sfeer te creëren. Wat verder opvalt aan het album is dat het met veel precisie is samengesteld. Het is jammer dat het niveau van Bricks and Mortar niet meer wordt geëvenaard, hoewel zwakke nummers hier zeker niet op staan. Dat kunnen we Smith en co wel toevertrouwen.

Dit eerste album van Editors is een verzameling van uitstekende rocknummers. Hoogtepunt is wat mij betreft Fingers in the Factories. Het tempo in dat nummer is zeer goed. Ook nummers als All Sparks, Bullets, Camera, Lights, Munich en Blood zijn allen goed te noemen. Nummers met iets meer inhoud en verrassing ontbreken helaas, of zijn net niet goed genoeg (Distance, Fall). Niettemin is dit zeker een album om af en toe op te zetten.

Na het onverwachte geniale optreden van Editors tijdens Werchter 2012, zijn de verwachtingen torenhoog geweest voor dit nieuwe album. Hoewel de wisseling van bandleden meestal geen goed teken is, zou dit album weleens de uitzondering op die regel kunnen zijn.

Helaas is dit niet het geval. Het meest ergerlijk is dat het venijn, wat ik altijd zag als de meerwaarde van deze band, is verdwenen. Er staan weliswaar een aantal aardige nummers op dit album en de stem van Tom Smith blijft intrigerend, maar echt vernieuwend of spannend klinkt het allerminst. Nothing, A Ton of Love en Two Hearted Spider zijn allen prima en ook What is this Thing called Love vind ik een voldoende waard. Maar aan het eind van het jaar zullen zowel dit album als de losstaande nummers niet te bewonderen zijn in mijn jaarlijst, en dat is toch iets wat ik vooraf wel had verwacht.

Wat een geweldig debuut van Eels. Wat vooral opvalt is dat het album geen zwakke nummers bevat. Zelfs de mindere nummers zijn nog steeds goed. Tot deze categorie behoren wat mij betreft Metal en Manchild. Dan zijn er nog de zeer goede nummers en de klassiekers zoals Novocaine for the Soul en Susan’s House.

In eerste instantie moest ik wel wennen aan de donkere teksten en het cynisme. Maar uiteindelijk is het wat mij betreft vooral een album dat hoop uitstraalt. Met name een nummer als Spunky is daar een voorbeeld van. Eels heeft met dit album duidelijk zijn visitekaartje afgegeven, mede doordat de ijzersterke teksten op het album voor iedereen wel een beetje herkenbaar zijn.

Werkelijk een heerlijk album en een zeer positieve verrassing in de voorbereiding op het Best Kept Secret Festival 2012. Na enkele luisterbeurten bevalt het hele album al snel, al moet ik bekennen dat absolute topnummers ontbreken.

De kracht van Efterklang is mijn inziens het beste te horen tijdens Black Summer. Een schitterende melodie, onverwachte tempowisselingen, de warme stem van de zanger en de samenzang aan het einde van het nummer. Ook in nummers als Apples en Sedna is dit terug te horen. Uitzondering op de regel is Dreams Today. Dat nummer klinkt meer mysterieus en de opbouw is prachtig. Piramida is een zeer geslaagd album, alleen zijn een paar nummers iets teveel inwisselbaar met elkaar.

Een goed maar weliswaar geen fantastisch album. Het album opent op een gewaagde wijze met The Birds. Daaropvolgend is het hoogtepunt van het album, met Lippy Kids. Werkelijk een prachtig nummer dat maar moeilijk te overtreffen wordt in 2011. Andere hoogtepunten worden gevormd door onder andere With Love en Dear Friends. De andere nummers zijn helaas niet memorabel genoeg.

Met een opener als Starlings, kan maar moeilijk van een valse start gesproken worden. Werkelijk een uitstekend nummer, waarbij ook The Bones of You en Mirrorball hier perfect op aansluiten. Helaas volgen dan een tweetal nummers die mij wat minder bevallen (Audience with the Pope en in mindere mate Grounds for Divorce). Samen met The Fix zijn deze drie nummers de mindere schakels op het album. Al snap ik wel dat deze nummers noodzakelijk waren voor de afwisseling. Voor de rest staan er wat mij betreft alleen maar parels op dit zeer geslaagde album.

Via de MuMeLadder ben ik achter het nummer The Only Moment We Were Alone gekomen. Daarmee was dit ook mijn eerste echte kennismaking met post-rock. Voor dit album geldt helaas dat dat nummer toch het beste nummer op het album is. De opbouw is werkelijk magistraal en het einde is ongehoord krachtig. De rest van de nummers zijn iets minder, maar ook nog steeds behoorlijk sterk. Duidelijk een band waar ik meer van wil horen, hoewel ik wel het gevoel heb dat het voor zo’n band zeer moeilijk moet zijn om van geluid te veranderen, waardoor de impact dat dit album op mij heeft gehad geleidelijk zal gaan afnemen.

Het is wederom genieten met een album van Explosions in the Sky. Met name Have You Passed Through This Night? Is een waar meesterwerk. Ook Yasmin the Light, Greet Death en het slotnummer behoren tot de hoogtepunten. Afzonderlijk is er eigenlijk geen zwak nummer aan te wijzen, de enige zwakte is eigenlijk het gebrek aan variatie. Daarom is dit ook geen album om helemaal grijs te draaien.