Een prima album van Kalle Matson. Maar verrassen kan het ook weer niet. Kenmerkend aan de nummers zijn de zorgvuldige opbouw van de nummers en de kalme stem van Kalle. Het tweetal Eyes Speak en The Moon is Gold vormt halverwege het hoogtepunt van het album.

Dit is het laatste album dat ik luister in voorbereiding op Werchter 2011. Het is duidelijk niet het beste album in een lang rijtje albums, en ook duidelijk niet het beste werk van Kasabian, maar slecht is het allerminst. Empire is een sterke opener en ook Shoot the Runner zorgt voor een knallend vervolg.

Daarna wordt het album wisselvallig. Sun Rise Light Flies is een hoogtepunt, blijkbaar een nummer dat hier ondergewaardeerd wordt, en ook The Doberman is een uitstekende afsluiter. British Legion weet als rustig nummer te overtuigen. Het liefst had ik dit nummer gezien op de opvolger van dit album, aangezien de rustige nummers op dat album nogal tegenvallen.

Het eerste album van Kasabian bevalt mij zeer goed en dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Dit is voor mij een zogenaamd groeialbum, ik moest namelijk heel erg wennen aan het stemgeluid van zanger Tom Meighan. Club Foot en L.S.F. zijn natuurlijk de eerste nummers die in positieve zin opvallen, maar ook Processed Beats, Running Battle en Reason is Treason zijn zeer zeker bovengemiddeld goed. Verder vind ik het bij mijn beoordeling belangrijk dat er geen nummers volledig in negatieve toon opvallen, en dat is bij dit album gelukkig niet het geval.

Dit derde album beschouw ik als beste album van Kasabian. Stuk voor stuk staan er uitstekende nummers op. Er is niet alleen sprake van een sterke opening, maar gedurende het hele album staan er een groot aantal sterke nummers op. Take Aim, Vlad the Impaler en Fire gaan niet onopgemerkt voorbij. Dat geldt helaas wel voor een tweetal trage nummers op het album. Happiness heeft als afsluiter niet het effect waarop ik gehoopt had en Secret Alphabets is simpelweg een te lang en zeer matig nummer.

Met dit album heeft Keane veel indruk op mij gemaakt. De liedjes op het album vormen een echte eenheid, hoewel dat door andere gebruikers ook als minpunt wordt gezien. Het is net wat je als luisteraar prefereert. Zelf zie ik graag een album zonder negatieve uitschieters, en dat is zeker van toepassing bij dit album.

Ik kan niet ontkennen dat Keane het zichzelf wel heel makkelijk maakt. Neem een nummer als Everybody’s Changing, dat wel heel erg leunt op het refrein. Ook andere nummers lijken een beetje op elkaar, maar echt storend wordt dit voor mij niet. Het beste nummer is met afstand het indrukwekkende Bedshaped. Het is jammer dat het minste nummer, Untitled 1, voor Bedshaped geplaatst is.

Uiteraard lees ik weer de meest vreemde vergelijkingen. Onder andere U2 en Muse worden gek genoeg genoemd. De vergelijking met Coldplay vind ik ook niet van toepassing. Daarvoor zijn de nummers van Keane toch iets te rechtlijnig en soms te simpel. Gelukkig wordt dat bij Keane nooit echt storend, al is het niet aan te raden om dit album constant op te zetten.

Na het horen van enkele nummers van zijn nieuwe album Birthdays, ben ik direct op zoek gegaan naar zijn debuutplaat Dear. Daar heb ik geen moment spijt van gehad. Keaton raakt je ziel met zeer gevoelige nummers zonder daarbij eentonig te worden. Dat is knap, want bij veel soortgenoten binnen het genre slaat de verveling al snel toe. Dit album is dus bijzonder consistent, waarbij ik een speciale vermelding wil maken voor You Don’t Know How Lucky You Are, waarbij de combinatie van zijn stemgeluid met de breekbare gitaarklanken tot een geweldig krachtig resultaat leidt. Eigenlijk is ieder een nummer bijzondere ontdekkingsreis in de gedachten van deze geweldige singer-songwriter.

Dit klinkt alweer een stuk beter dan de eerste cd van Kings of Leon. Dit album bevat veel meer afwisseling, vooral qua tempo. Ook zijn de nummers stukken beter opgebouwd en is de intensiteit wat beter verdeeld. Het album begint sterk met Slow Night, So Long. Andere favorieten zijn het fantastische Milk (doet mij altijd denken aan Knocked Up, het meesterwerk van het volgende album), en The Bucket, dat zich kenmerkt door zijn fantastische tempo. Op Day Old Blues en Rememo na, bevat de rest van het album vooral snelle en geslaagde rock-nummers. Echte missers kan ik dan ook niet opnoemen.

Blijkbaar ben ik de enige die vindt dat dit album minder is dan Aha Shake Heartbreak. De belangrijkste reden is vrij simpel aan te wijzen, het album wordt namelijk saai en eentonig. Nummers als Trunk en Camaro zijn bijzonder zwak, en verpesten in principe een album dat zeer goed begon met het fantastische Knocked Up. Samen met het soortgelijke Milk, is dit nummer met afstand mijn favoriete nummer van Kings of Leon.

Charmer en On Call zijn uitstekende nummers en ook Fans behoort tot mijn favorieten. Helaas bevat dit album teveel soortgelijke nummers, waardoor het als geheel zeer eentonig klinkt. De spanning die is opgebouwd in het begin van het album verdwijnt totaal en dat is zeer jammer.

Dit vijfde album van Kings of Leon is een grote teleurstelling. Voor de fans van het eerdere werk is dit album duidelijk te soft, en voor liefhebbers van Only by the Night is dit album te zwak, eentonig en komt niet één nummer in de buurt van de kwaliteit die op het vierde album van de band staat.

Voor mij heeft deze band bewezen dat zij met verschillende genres uitstekend uit de voeten kunnen. Knocked Up, The Bucket, Manhattan zijn allen totaal andere nummers, maar het zijn wel allemaal uitstekende nummers. Deze kwaliteit ontbreekt volledig op Come Around Sundown. Ik heb het album een eerlijke kans gegeven, maar het grootste deel van het album is simpelweg te zwak. Zanger Caleb Followill komt in een nummer als Mi Amigo niet veel verder dan wat gekreun, en ook instrumentaal is het album totaal niet spannend.

Enige lichtpuntjes staan ook wel op dit album. Hierbij denk ik vooral aan Back Down South wat wel lekker klinkt, en ook de single Radioactive is niet verkeerd. Het is te hopen dat de band beseft wat een zwak album ze geproduceerd hebben, en hopelijk in de toekomst met een fris geluid komen. Een mengeling tussen de drie eerder genoemde toppers, afkomstig van de vorige albums, lijkt mij een uitstekend uitgangspunt.

Als muziekliefhebber is het een zonde om dit commerciële album van Kings of Leon goed te vinden. De trend is dat dit album als troep wordt bestempeld, terwijl de eerdere albums de hemel in worden geprezen. Wat mij betreft is dat grote onzin. Natuurlijk is dit album qua geluid een totale stijlbreuk met het eerste album, en kan het als softe rock worden bestempeld. En ook ontbreekt het aan gewaagde nummers zoals het meesterwerk Knocked Up. Niettemin beschouw ik dit album wel als het album dat in zijn geheel het meest afwisselend is en daarnaast de gehele speelduur een relatief hoog niveau vasthoudt.

Met een nummer als Use Somebody spreekt dit nieuwe geluid een totaal ander publiek aan. Ik snap de teleurstelling ook wel bij de liefhebbers van de eerdere albums, maar ik vind wel dat dit album een eerlijke kans verdient. Nummers als Manhattan en Be Somebody zijn zeer sterk. En ook de grijsgedraaide singles zoals Notion, Use Somebody, Crawl en Sex on Fire zijn bovengemiddeld goed. In feite beschouw ik alleen I Want You als een misser, dit nummer is te traag en haalt onnodig het tempo uit het album. Wel is de aansluiting met Be Somebody sterk, voornamelijk doordat de drummer dit nummer een heerlijk ritme geeft.

Dit album beschouw ik als het beste werk wat Kings of Leon tot nu toe hebben afgeleverd, vooral doordat slechte nummers ontbreken. Bij andere albums waren deze nummers duidelijk wel aanwezig. Hopelijk geeft iedereen dit album een eerlijke kans, omdat het binnen zijn genre zeer geslaagd is. En nee, dit nieuwe genre beschouw ik niet als typische top 40 muziek. Daarvoor zijn een aantal nummers op dit album te gewaagd en apart voor.

Een zeer degelijk debuut van Kings of Leon. Een aantal nummers klinken mij zeer bekend, vooral doordat ze in een lokaal rockcafé veelvuldig nagespeeld worden. Na het luisteren van dit album is het in ieder geval duidelijk dat een band zijn geluid volledig heeft veranderd in de laatste paar jaar. Dit album is 100% rock. Helaas is dit soort garage-rock niet echt mijn ding. De nummers zijn zelf wat te eenzijdig, net zoals het album als geheel. Molly's Chambers en Red Morning Light zijn wellicht het beste wat dit album te bieden heeft, maar ook deze nummers beschouw ik niet als het beste werk van Kings of Leon. Met dit album weet Kings of Leon zich nog niet te onderscheiden van vele andere bands.