Opvallend dat mijn favoriete tracks op dit album van R.E.M. de laatste 3 tracks zijn. Overigens is het begin van het album ook zeer sterk met Drive en de daaropvolgende nummers. Ik heb meer moeite met het middenstuk. Sweetness Follows, Star Me Kitten vind ik nummers zonder pit. Monty Got a Raw Deal en Ignoreland vind daarentegen iets te rommelig. Niettemin staan er genoeg goede nummers op dit album, maar een meesterwerk is het voor mij dus niet.

Dit eerste album van Radical Face is behoorlijk lastig te beoordelen. Natuurlijk staan er prachtige nummers op, maar het grote probleem is dat de muziekstijl van Radical Face soms lijkt op een trucje. Het onderlinge verschil tussen de verschillende nummers is mijn inziens wat te klein. Ik ben in ieder geval benieuwd in hoeverre hij zich zal ontwikkelen op zijn volgende album. Hoogtepunten op het album zijn het meeslepende Wrapped in Piano Strings en het glorieuze Glory.

Hoewel ik moet zeggen dat dit album van Radical Face qua geluid heel erg te vergelijken is met zijn eerdere uitmuntende album Ghost, heb ik daar verrassend genoeg geen moeite mee. Dit komt om de simpele reden dat dit album kwalitatief gezien nog een stukje beter is dan zijn voorganger. Blijkbaar vormt dit album het tweede deel uit een trilogie.

Hoogtepunten zijn talrijk en minpunten zijn schaars. Deels komt dit doordat de nummers nu eenmaal veel op elkaar lijken, maar ook omdat het duidelijk is dat Radical Face niet gaat voor de hitnummers, maar voor een album die over de gehele lijn goed is. Daarin is hij geslaagd en ik kan niet wachten op het derde album van de trilogie, ongetwijfeld volgepakt met wederom ijzersterke nummers.

Met al die verschillende spelletjes op MusicMeter, bleek ik al een groot deel van het album met grote regelmaat gedraaid te hebben. Alleen met Airbag, Electioneering, Fitter Happier en Climbing Up the Walls was ik nog niet bekend. De nummers waar ik al bekend mee was, bleken bijna allemaal beter te worden naarmate ik er vaker mee geconfronteerd werd. Want waar nummers als Karma Police, Let Down en No Surprises al vrij snel bevielen, gold dat niet voor Paranoid Android en Exit Music (For a Film). Gek genoeg zijn dat nu mijn favorieten.

Of dit album de nummer 1 plaats in onze Top 250 verdient is moeilijk te zeggen, maar dat dit een bijzonder album is dat door iedereen een kans moet worden gegund lijkt mij duidelijk. Het is een groeibriljant die niet snel gaat vervelen, mede doordat de teksten van Yorke veel diepgang kennen.

Zoals bij Radiohead hoort, heb ik dit album vele malen beluisterd om zo mijn oordeel zo goed mogelijk te kunnen verantwoorden. Laat dat oordeel nu vooral zeer positief zijn. Een vergelijking maken met het latere werk van Radiohead zal ik trouwens niet doen, omdat ik op OK Computer na nog niet heel bekend ben met de overige albums.

Het album The Bends stelt mij in ieder geval niet teleur. Afgezien van enkele uiterst gevoelige meesterwerken zoals het magische Fake Plastic Trees, High and Dry, Sulk en natuurlijk de legendarische afsluiter Street Spirit (Fade Out), bevat dit album verder geen zwakke nummers. De balans is simpelweg perfect, waardoor dit album gemakkelijk met grote regelmaat gedraaid kan worden.

Toen ik Ray zag in Paradiso, speelde hij gelukkig wel een aantal nummers van dit album. Wat eerlijk is eerlijk, solo hoor ik hem het liefst.

Het beste werk van Ray staat op dit album. Vooral het viertal Be Here Now, Empty, Lessons Learned en Till the Sun Turns Black zijn geniaal. Met name de tekst van Lessons Learned is fantastisch. Had nog vier van deze nummers toegevoegd, en de rest geschrapt, dan was het zonder twijfel het beste album van de laatste 10 jaar. Helaas is dit niet het geval. Hoewel er eigenlijk geen nummers op het album staan die in negatieve zin opvallen, staan er voor mij verder geen klassiekers meer op.

Een heerlijk album van Ray LaMontagne. Het album leunt niet op bepaalde nummers, maar is over de gehele lijn van hoog niveau. Iets snellere nummers worden afgewisseld door donkere en wat tragere nummers. Dit is vooral duidelijk bij de overgang tussen Burn en Forever My Friend. Wat mij betreft een geslaagde keuze.

Hoogtepunten staan er genoeg op dit album. Mijn favoriete nummer van Ray LaMontagne komt als eerste aan bod, het gaat hier om Trouble. Met dit nummer haalt LaMontagne alles uit zijn stem, en weet je direct wat je allemaal nog meer kan verwachten op dit album. Met het rustige Jolene bewijst LaMontagne dat hij ook uitstekend met materiaal kan omgaan wat meer rustig en wat zwaarder is. Mindere nummers zijn wat mij betreft How Come en All the Wild Horses, maar ook deze nummers scoren nog een voldoende.

Mooi maar iets te herhalend. Hier kun je rustig naar luisteren als achtergrondmuziek, maar geconcentreerd luisteren naar deze plaat leidt bij mij niet tot echte opwinding. Soms hoop je op wat uitbarstingen, ook omdat de band muzikaal wel zeer vaardig is. Dan toch liever iets als Youth Lagoon, die in een vergelijkbaar genre wel indruk maakt.

Lekker in het gehoor liggend album, dat zeker. Met Beachcomber en Suburban Dogs bevat het album 2 uitschieters. Maar over het hele lijn is het mij toch iets te vlak. Ook live kwam het maar niet uit de verf. Bij mij is er helaas geen echte klik met Real Estate.

Helaas, de echte klik met dit album van Red House Painters komt er maar niet. Eigenlijk heb ik het een beetje opgegeven. Waar de stem van Kozelek mij met name bij het album April (van Sun Kil Moon) met gemak kon overtuigen, werkt het dromerige aspect hem hier een beetje tegen. Dit album voelt iets te afstandelijk en onnodig uitgerekt. Heel negatief ben ik eigenlijk ook niet, maar ik had nu eenmaal meer verwacht.

Een sterk debuut van Revere, dat zeker. Desondanks word ik steeds minder enthousiast naarmate ik het album vaker beluister. Mijn bewondering voor het nummer The Escape Artist is trouwens onverminderd groot. Heerlijk theatraal, uitbundig en een perfecte opbouw. Voor dit soort nummers luister ik naar muziek en ga ik naar concerten. Het andere prijsnummer, We Won't Be Here Tomorrow, is totaal anders en beschouw ik als een ultiem indie-rock nummer. Niks mis mee.

En waarom dan toch het verminderde enthousiasme? Waarschijnlijk omdat het mij niet volledig weet te raken. De teksten doen mij vrij weinig en ondanks het grote scala aan subtiele elementen en bombast, kan het mij als geheel niet helemaal bekoren. Nummers als I Can’t (Forgive Myself) en Maybe in Time klinken zelfs wat zeurderig en tekstueel eentonig. Slecht is het allemaal allerminst (gezien mijn 3,5*), maar een staande ovatie kan ik helaas niet kwijt aan dit muzikale theaterstuk.

Goed, heel goed zelfs. De documentaire had mij al warm gemaakt voor dit album en zoals verwacht valt het helemaal niet tegen. Sixto is duidelijk een man van de straat en dat is te horen in zijn ogenschijnlijk simpele teksten. Door de korte speelduur lijkt dit al snel een tussendoortje, maar dat is het zeker niet. Al kan het mij ook weer niet echt ontroeren, waardoor een echt hoge waardering uitblijft.

Dit tweede album wijkt qua stijl niet heel veel af van het eerste album van Sixto Rodriguez, hoewel er wel meer rustige en reflecterende nummers op staan. Het schitterende Cause en breekbare Silver Words zijn daar mooie voorbeelden van. Verder is het allemaal minder spannend en vernieuwend dan het eerste album, al probeert hij met A Most Disgusting Song wel wat anders. Dit komt niet helemaal goed uit de verf. Al met al een prima album, maar niet zo wereldschokkend.