Matig, en dat is jammer. Ondanks alle overbodige showelementen bij hun liveconcerten is 30 Seconds to Mars wel degelijk in staat steengoede rocknummers te produceren. Denk maar aan briljante nummers als Kings& Queens, Vox Populi en This is War, afkomstig van hun vorige album This is War. Op dit album is echter te horen dat ze het juiste pad zijn kwijtgeraakt: enkel Do or Die doet denken aan de ´hoogtijdagen´ van de band. Er zitten nog wel wat aardige elementen in: denk aan de soudtrackelementen in track 7 en de opener, en het redelijke Bright Lights. De rest van de nummers is echter zodanig matig, dat ik geen voldoende kan geven. Zonde, want de potentie is/was er. 2,5*

Goede Live EP met sterke Live zang en het oubliek draagt ook zn steentje bij.
Goede acoustische versies van Kings & Queens, Night of the Hunter en Hurricane en een prima cover van U2´s Where the Streets Have no Name. 4*

Een mooi hoofdthema, maar niet genoeg variatie om te verrassen. Een routineklusje voor Newman, maar dat de man zijn vak verstaat, mag duidelijk zijn.

Lastig te beoordelen. Uiteindelijk net geen voldoende; de nummers klinken daarvoor te repetitief en missen onderscheidingsvermogen. Ik heb een enorm zwak voor de stem van Chaplin, en ook op deze plaat is het bij vlagen weer genieten geblazen. De sound die Keane wist te creëren is echter nergens binnen bereik. Enkele nummers beroepen zich op een dissonant in het gehoor liggende electro-intro.
Dat paste wat mij betreft niet; houd het bij Chaplin, de piano en eventueel wat orchestrale elementen, zou mijn devies zijn. Met betere nummers was dat genoeg geweest voor een echt goede popplaat.

Wellicht niet de beste verzamelaar van Toto, maar wel precies de verzamelaar die ik op cd heb, als ook de plaat die ik zo'n beetje zwartgedraaid heb zonder dat 'ie ooit is gaan vervelen. Geen zwak nummer, al hebben de 'greatest hits' wel mijn absolute voorkeur: Rosanna, Pamela, Africa, I'll be over you, Stop Loving You en I won't hold you back. Stuk voor stuk persoonlijke favorieten. Altijd weer genieten dus, daar ik ze hier op een schijfje verzameld heb. 4,5*

Matig album van Train. De houdbaarheidsdatum van deze band lijkt nu toch wel definitief verstreken.
Angel in Blue Jeans vond ik nog wel een leuke single, en ook Bulletproof Picasso heeft wel wat potentie, maar de rest klinkt toch grotendeels wat inspiratieloos. Ook de leadzang gaat af en toe wat op de zenuwen werken. Echt slecht wordt het ergens, daar de meeste nummers nog wel degelijk zijn, maar dit levert geen voldoende op. 2,5*

De singles zijn heerlijke nummers die ik keer op keer kan blijven draaien: Drive By, 50 Ways to Say Goodbye, Bruises en Mermaid. Dat is dan toch al 1/3e van het album, dat verder allemaal leuke nummers bevat. Deze zijn echter allemaal net iets te simplistisch, en blijven eigenlijk niet hangen. Het geheel is leuk om naar te luisteren, en verdient dan ook gewoon 3,5*, maar doet onder voor voorganger Save Me, San Francisco.

Matig verzamelalbum van deze 1e Transformers-film. In tegenstelling tot op latere verzamelalbums, van de andere delen, staan er minder bekende nummers op dit album en ligt het accent sterker op de rock.
What I´Ve Done is een goed nummer en ook Before it´s too late is aardig, maar voor de rest vind ik niet dat er veel kwalitatief sterke songs opstaan.
Een vrij nodeloos album dus. 2*

Redelijke verzamelaar, maar deze is toch wel stukken minder dan de verzamelaar van Revenge of the Fallen. Positieve uitzondering is Iridescent, een werkelijk schitterend nummer dat in de film op een goed moment gebruikt wordt en voor een indrukwekkende kijkervaring zorgde die me is bijgebleven.
Verder vind ik dat er op dit album iets te veel doorsnee rocksongs zijn opgenomen, die niet echt weten te boeien.
Wel leuk dat de Goo Goo Dolls er weer opstaan, en Skillet, maar ik mis iedere vorm van samenhang.
Voldoende, 3*

Heerlijke verzamelaar. Bij de films van Transformers is met succes gebruikt gemaakt van zowel een soundtrack als diverse hits, waaronder nummers van Linkin Park, Green Day en Nickelback.
Zo zijn 21 Guns en New Divide erkende rocktoppers.
Van de meeste nummers kan ik me niet herinneren dat ze in de film zelf voorkwamen, behalve bij de aftiteling.
Maar dit zijn stuk voor stuk lekkere nummers, sommige meer dan andere.
Let it Go, Capital M-E, Not Meant to be, I don´t think i love you, Real World en vooral the Frey´s Never say Never zijn stuk voor stuk mooie of aangename songs die heerlijk wegluisteren.
Verder is er, behalve de overwegende rocksound, geen echt ´geheel´, maar de songselectie levert dik 4* op

Degelijk soundtrackje.
Muse, Linkin Park... grote namen, en in de film zit een heel aardige scene waarbij gebaseballd wordt op Supermassive Black Hole.
Dat zie ik graag:)
Leave out all the Rest is ook een mooi nummer.
Flyless Bird is niet alleen mooi, het nummer speelt ook een speciale rol in de film.
In deel 1 van Breaking Dawn komt het nummer weer terug, bij de bruiloft van Edward en Bella.
Full Moon vind ik ook nog wel goed, maar de rest is toch vooral opvulling.
Het betreft pop/rocknummers die in de film op de achtergrond wel aardig functioneren, maar los niet echt weten te boeien.
Stem van Pattinson vind ik ook niet echt interessant trouwens.

3*

Fantastische muziek, die precies in mijn straatje ligt. Epischer dan dit is bijna niet mogelijk. Het bombasme dat ik zo waardeer van Hans Zimmer is hier in overtreffende trap te horen, en dat in combinatie met schitterende vrouwenstemmen, pianoriedels en verstillende rustmomenten. Geen enkel nummer springt er op negatieve wijze uit, en met 26 nummers herbergt Archangel ook nog eens meer dan een uur aan luistermateriaal. Onorigineel? sommige nummers wellicht, maar het is wél heerlijk om naar te luisteren. Daarnaast hoor ik ook een hoop moois dat ik nog niet eerder op deze wijze heb gehoord; ik doel dan vooral op het gebruik van vrouwenstemmen.
Hoogtepunten zijn m.i. United We Stand, Het Titanic-achtige The Magic of Love, Strength of a Thousand Men en de afsluiter van de plaat.
Two Steps from Hell schaart zich zonder enige moeite in mijn rijtje favoriete artiesten. 5*