Voor de helft een prima album en voor de andere helft niet. De nummers van Paul vind ik stuk voor stuk goed. De songs van Gene vind ik echter helemaal niks. Gitarist Mark st. John is ok. Jammer dat hij alleen maar op dit album te horen is.

'Asylum' klinkt als het broertje van 'Animalize' maar is toch niet zo goed als die plaat is. De nummers van Simmons zijn evenals op 'Animalize' niet sterk maar ook niet alle nummers van Stanley zijn zo goed als op het vorige album. 'Who wants to be lonely', 'Tears are falling' en 'Uh all night' zijn mijn favorieten.

Een commercieel, stevig door keyboards ondersteund album en dat pakt helemaal niet zo gek uit. 'Crazy crazy nights' was zelfs het eerste top 40 hitje in zeven jaar en vooral in Engeland een vette top 10 hit. De nummers van Gene zijn ook best goed. De enige song waar ik niks mee heb is 'Bang bang you.' 'Reason to live' vind ik misschien wel de beste Kiss ballad.

De come-back plaat van Kiss. Voor de oude fans kwam dit echter te laat. Het album verkocht zeer matig en ook de bijbehorende tour liep niet. Aan de kwaliteit van 'Creatures of the night' ligt het echter niet. De hardste plaat die Kiss ooit maakte. Harder en meedogenlozer dan ze in de jaren zeventig ooit waren geweest. Hun platen uit die tijd vind ik meer rock. 'Creatures of the night' hardrock die tegen metal aan zit. De steviger sound wordt voornamelijk veroorzaakt door het power drumwerk van Eric Carr. Vooral op 'I love it loud' is dit goed te horen. Mijn favoriete track is overigens 'Rock and Roll hell'. Vier sterren.

Een goed geproduceerde plaat onder de productionele leiding van Bob Ezrin, voor mij persoonlijk net ietsjes beter dan hun debuut. Favoriete songs: 'Detroit rock city', 'Flaming youth' en 'Do you love me?' 'God of thunder' hoor ik liever live zoals op 'AliveII'

Aardig overzicht van de Kiss discografie tussen 1974 en 1977. Luistert lekker van begin tot eind weg. Bij deze plaat valt mij op dat Kiss in de jaren 70 vooral een (glam) rockband was met zo af en toe een hardrocknummer zoals 'Detroit Rock city' en 'Makin' love' bijvoorbeeld. Vanaf 'Creatures of the night' werden ze een stuk harder, een hardrockband dus. Voornamelijk door de man die van een stevig drumgeluid hield: Eric Carr.

Een beetje tegenvallend kissalbum en ik vind dit de minste van hun eerste zes albums. Alleen 'She' vind ik een echt goed nummer. 'Rock and roll all night' ben ik ook niet zo weg van.

'Dynasty' wordt gezien als het Kiss album waar de disco invloeden overheersen. Dit vind ik wel meevallen. Eigenlijk gaat dit alleen op voor de openingstrack en de grootste hit die de band in Nederland scoorde: 'I was made for loving you'. Voor de rest is het toch voornamelijk rock en is het zeker geen slechte plaat. Vooral Frehley is op dit album goed op dreef met de Stones cover '2000 man' en 'Hard times'. 'Save your love' vind ik dan wat minder. De inbreng van Simmons is op deze plaat niet erg groot. Twee songs. 'Charisma' is een typisch Simmons nummer. Al met al toch een goed album en beter dan het poppiër 'Unmasked' dat hierna kwam.
3,5 ster.

Een te lang album en daardoor ook teveel filler. Als ze nu de beste tien songs hadden overgelaten: Rise to it, Betrayed, Hide your heart, Forever, Silver spoon, Caddilac dreams, King of hearts, You love me to hate you, Little Ceasar, Boomerang was het een heel aardig album geweest.

Tweede plaat van Kiss, over de hele linie toch net ietsjes minder dan het debuut. Mijn favorieten zijn: 'Parasite' en 'Strange ways'.

De oude songs hadden voor mij niet gehoeven, het zijn de vier nieuwe nummers die voor mij een meerwaarde geven aan deze plaat. 'I'm a legend tonight' en 'Partners in crime' vind ik de beste, 'Down on your knees' en 'Nowhere to run' zijn echter ook niet verkeerd. Dus best een goede plaat.

Een album vol met klassiekers: 'Strutter', 'Deuce', '100 000 years' en ga zo maar door. Een lekker weg luisterende plaat. Echt hard is Kiss hier nog niet, dat werden ze eigenlijk pas vanaf 'Creatures of the night'. Dat neemt niet weg dat dit een fijne eerste plaat van Kiss is.

Een plaat die niet zo goed is als 'Creatures of the night'. Zo wordt 'Lick it up' vaak weggezet. Ik vind 'Lick it up' echter net zo goed als 'Creatures of the night'. De openingstrack 'Exciter' vind ik nog een klasse beter dan 'Creatures of the night' op het gelijknamige album. Het gitaarwerk van Vincent kan ik wel waarderen. Over de hele linie zeker net zo hard als 'Creatures'. Favoriete nummers: 'Exciter', 'Not for the innocent', 'Lick it up' en 'All hell's breakin loose'. Vier sterren.

Je zou 'Love Gun' een broertje van 'Rock and roll over' kunnen noemen omdat ze ongeveer hetzelfde klinken, toch vind ik de songs op de voorganger beter met uitzondering van de geweldige titeltrack.

Vorig weekend 'Monster' gekocht. Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Ik volg de heren al sinds hun doorbraak met 'I was made for loving you' in 1979. Sindsdien zijn heel wat muzikale stijlen de revue gepasseerd. Disco invloeden op 'Dynasty', pop(rock) op 'Unmasked', een conceptalbum 'Music from the Elder' tot ze in 1982 besloten terug te keren naar de hardrock met 'Creatures of the night' en daarmee de hardste plaat in hun bestaan maakten. Voor 'Creatures' vond ik Kiss helemaal niet zo hard. Het vreemde is nu dat ik 'Sonic boom' eigenlijk te soft vond klinken. Maar ik heb 'Monster' nu een paar keer beluisterd en eigenlijk vind ik deze té hard en ligt 'Sonic boom' me juist weer prettiger in het gehoor. Op zich is 'Monster' geen slechte plaat, maar de productie had beter gekund. Ik ben het dus wel eens met sommige anderen hier die ook vinden dat het geluid niet goed is. Het is een massief dichtgeplamuurd geluid. Monsterachtig zou ik willen zeggen. De nummers zijn in principe wel goed maar als de sound nu net zo klonk als op 'Creatures' of 'Revenge' hadden ze mijns inziens met 'Monster' een werkelijk meesterwerk gemaakt.
Een gemiste kans.

Mijn eerste indruk is dat dit toch wel de slechtste uit de Off The Soundboard reeks is. De band klinkt ongeïnspireerd en slordig. Tussen de nummers door voert Stanley zoals gewoonlijk overmatig het woord. De bas solo van Gene is overbodig net zoals het nummer 'Oh ! Susanna'. Verder worden de songs in hoog tempo afgeraffeld. Ik ben dus verbijsterd over de hoge score.

Helemaal geen verkeerde plaat al is het niet het beloofde reüniealbum geworden. Criss en Frehley spelen voor zover ik weet alleen op 'Into the void' mee, en op 'You wanted the best' zijn hun vocalen te horen. Voor de rest wordt er door Stanley en Simmons gewerkt met andere muzikanten. Dat maakt voor de muziek echter niets uit. Ik vind dit een veel rauwere en rockender plaat dan bijvoorbeeld 'Sonic boom'. Beste nummers: Psycho circus, Within, Into the void, en You wanted the best.

Misschien wel de beste plaat die Kiss gemaakt heeft. Wat hier vooral opvalt zijn de geweldige songs van Gene. Normaliter vind ik de nummers van Paul beter maar hier toch die van Gene. 'Unholy', 'Domino' en 'Thou shalt not' zijn zwaar OK en ook 'Spit' en 'Paralyzed' zijn best te pruimen. De ballad 'Everytime I look at you' en 'God gave rock 'n roll to you II' zijn niet zo mijn cup of tea. Het eerbetoon aan Eric Carr is ook prima. Geen kleffe ballad maar de man is zelf te horen. Over de hele linie een rauwe, gitaar georiënteerde plaat.
4,5 ster.

'Rock and roll over' klinkt weer wat rauwer ten opzichte van 'Destroyer'. Toch vind ik ze beide even goed, dus ook voor dit album 3,5 ster.

Een popplaat en eigenlijk helemaal niet zo'n slechte maar geen goede Kiss plaat en zeker geen rock. Ook hier vallen net als op 'Dynasty' de nummers van Ace weer positief op. Van Simmons vind ik 'Naked city' de beste track. De nummers van Paul vind ik allemaal wel aangenaam, alleen 'Easy as it seems' wat minder. Op zich heel aardig maar geen echte Kiss plaat. Ze waren duidelijk de weg wat kwijt en probeerden hierna indruk te maken met 'The Elder'. Ook al geen slecht album maar geen Kiss plaat. Kiss kwam uiteindelijk terug met het overrompelende en snoeiharde 'Creatures of the night'. 3 sterren voor 'Unmasked'.