Vandaag tijdens het wandelen weer eens opgezet. De eerste luisterbeurt was toch een tikkeltje minder dan ik had verwacht, even een weekje laten bezinken en vanmiddag maar weer eens opgezet. Het is eigenlijk al wel gauw duidelijk, dit album vind ik echt wel vet maar, het is toch een tikkeltje minder dan zijn voorganger. Toch weet ook deze plaat wel wat indruk op me te maken, zeker van het laatste nummer keek ik wel echt op.

Voor de rest waren mijn verwachtingen denk ik iets te hoog voor wat we hebben gekregen. Het klinkt wel gewoon standaard en volgens het boekje, en ik vond dat ze bij de vorige plaat toch wat meer uit hun comfort zone traden en wat experimentele voelden. Toch blijft het een goede plaat, en de vijfenveertig minuten vliegen werkelijk voorbij, zonder dat je hekelt aan bepaalde stukken.

Vier jaar geleden in 2021 ooit met deze band in aanmerking gekomen. Dankzij hun nieuwste EP 'Terminal Aggressor II' was mijn interesse voor Dragged into Sunlight direct gewekt, balend dat de band vrij weinig had uitgebracht. Ik zag in mijn last.fm statistieken voor me en zag dat deze plaat zelfs in 2023 nog een opwekking heeft gehad in mijn muzikale landschap maar, het bleken maar sporadische pogingen te zijn die wellicht weinig indruk achterlieten.

Dankzij de tip van Apollo wederom terecht gekomen bij deze plaat. Mede omdat ik wederom niet heb gestemd op deze plaat terwijl ik hem dus al wel een enige tijd ken. Helaas mis ik behoorlijk wat stemmen op albums, omdat ik pas sinds vorig jaar echt actief ben geworden op deze website. Enfin, dankzij die tip weer terug hier gekomen en vanmiddag tijdens mijn dagelijkse wandeling besloten op te zetten. Eigenlijk wel concluderend dat ik iets heb gemist destijds wat ik nu wel hoor of, misschien is mijn smaak in die korte jaren toch drastisch veranderd, wie zal het weten?

Wat een fantastische trip is dit zeg. Deze plaat is gruwelijk hard, een enorme bak geweld wat je kant wordt gesmeten en zoek maar uit wat je er mee doet. Fantastische doom, ontzettend sloom maar tevens ook onwijs hard. Ik ga héél goed op de manier hoe de band hun nummers in elkaar heeft gezet, waar we veel audiolines horen die volgens mij uit films of series zijn gehaald (weet jij dat misschien precies, Apollo?).

Nogmaals, prachtige plaat. Ga ik dit jaar sowieso nog veeel vaker checken en hopelijk brengen deze gasten nog even meer van dit soort bangers uit!

Kan in mijn ogen aardig mee komen met het debuut, alleen wel in mindere maten. Doet eigenlijk het zelfde kunstje volledig opnieuw, men gebruikt een paar passages maar, werkt dit wel uitstekend af. Het is wederom loodzwaar, gitzwart en er komt een enorme bak geluid je kant op maar, toch wel een beetje het gevoel dat het niet zo heftig is dan het debuut. Althans, het komt niet zo heftig binnen. Opzich wel een toffe plaat maar, Part I van bijna een kwartier duurde me net iets té lang, waar we eigenlijk 15 minuten meer naar een stukje klassieke muziek zaten te luisteren dan het gene wat ik had gehoopt en verwacht.

Overigens zijn de twee opvolgende delen wel tof, Part II vond ik zelf erg tof maar ook Part III weet te overtuigen. Dankzij deze twee tracks toch nog een aardig vermakelijke plaat, alleen mis ik wel de nodige stemmen. Apollo heb je deze ook al gehoord? Anders zeker wel even een keer checken!

Ik voeg me eigenlijk volledig bij de woorden van 'Yestsida'. 'Rich Flex' had echter bij mij in het begin nogal wat afkeur, het klonk allemaal wat slap misschien zelfs vals en zeker niet zoals ik hoopte, ik moest vooral heel erg wennen aan deze song. Na de vele memes die online te vinden waren over dit nummer (waar ik ook heel erg smakelijk om gelachen heb) en ik hem vaker ook luisterde kon het nummer mij toch meer bekoren.

Het is zeker niet mijn favoriete song, ik denk dat ik dan toch meer neig naar 'On BS', waar ik dan weer de outro een smet vind van de track, dat duurt te lang en vond ik niet echt nodig. Voor de rest zit dit album vol met prima songs, na een teleurstellende 'Honestly, Nevermind' heb ik hier tenminste wel weer meer aan.

Dit album zit bordenvol memes, grappen en vurige lines waarmee ze de mensen om zich heen toch wel te kijken kunnen zetten. Ook het feit dat er wat politieke statements naar voren kwamen was niet te missen maar, wel belangrijk dit te melden (o.a. Abortion). Ik had echter wat meer tracks gewild zoals 'Jimmy Crooks', die echt super goed is. Dat mis ik een beetje maar, dat dit duo een prima album neergezet hebben is niet te missen.

Zondagochtend, moeder natuur geeft ons nog wat stoten aan vrieskou (die vannacht nog lager raken) maar, in de mooie prachtige ochtend toch een heerlijk zonnetje, de vorst nog te zien op het grasveld, de bomen en struiken en goed dicht bepakt klaar voor mijn eerste wandeling van de dag. Elke zondagochtend herhaalt zich de zelfde vraag, welk album ga ik vandaag tijdens de wandelingen luisteren? Vanwege de kou maar ook het zonnetje kwam bij mij al gauw deze plaat van de Oekraïners naar boven, die ik om één of andere reden wederom niet bestempeld heb met een cijfer (terwijl ik al wel de gehele discografie van deze band ken, althans, ik heb er wel eens naar geluisterd).

Maar deze plaat is toch wel weer even een statement dat ik de hele band langs moet gaan. Waanzinnig lekkere atmosferische black metal die je vanaf nummer twee direct mee sleurt en waar je eigenlijk zonder dat je het echt door hebt zo doorheen bent. Swingt als een tiet, is keihard maar ook niet té extreem en weet eigenlijk alles bijna perfect te doen. Summoning the Rain en Wind of the Night Forests duidelijk mijn favos!