Wat een verrassing dit! De laatste paar Of Montreal-platen waren mij te hysterisch, te melig, en vooral te gewild-funky, en dat Kevin Barnes dus ooit weer terug zou gaan naar het niveau van meesterwerkjes als Satanic Panic In The Attic, The Sunlandic Twins en Hissing Fauna, Are You The Destroyer? had ik echt nooit verwacht, maar misschien is deze zowaar nog een stukje genialer dan die platen. De teksten zijn tegelijk cynisch en ontroerend, Barnes stem in al zijn arrogante spleen heerlijker dan ooit, en de muziek is behoorlijk sixties, afwisselend rockend en barokkig en soms licht-spiegedelisch, met hier en daar een snufje folk en glam, maar Barnes geeft er constant genoeg een eigen draai aan om het toch helemaal van hem te laten zijn. 'Colossus', 'Sirens Of Your Toxic Spriti' en 'Obsidian Currents' zijn eng-mooie ballades, die zomaar voor altijd door je hoofd zouden kunnen blijven spoken en dat zou zeker geen straf zijn, maar de andere acht tracks - zelfs de paar die aanvankelijk misschien wat gewoontjes klinken - hebben allemaal een melodieuze overgang, tekstflard of geluidje dat je ernaar doet verlangen het steeds opnieuw te beluisteren en dan nog een keer en nog een keer. Zalige plaat!

Van alle platen die Thorpe en Fleming sinds het uiteenvallen van hun Wild Beasts uitbrachten, vind ik deze veruit het meest op zichzelf staan. Die platen (nog maar een maand geleden de intrigerende conceptplaat Ness van Thorpe) zijn nooit minder dan briljant te noemen, maar roepen toch altijd wel bij mij een gemis op aan de samenzang van die bijzondere stemmen. Bij Endless Rain heb ik dat niet, daarvoor staat de sfeer te ver af van Wild Beasts. Die sfeer zou ik willen omschrijven als 'broeierig druilerig' en wat wonderschoon is dat! Fleming scheurt z'n ziel voor ons open en doet dat delicaat, somber maar sereen. Wel helaas bevat deze plaat net een nummer of twee teveel, daardoor verliest het wat aan kracht. Deze muziek is namelijk niet bepaald rijk aan variatie, maar dat wordt ruim gecompenseerd door een rijkheid aan gevoel. Benieuwd naar Flemings volgende stappen.

Een nieuwe Other Lives is altijd wat om naar uit te kijken. Van hun broeierige symfonische folk vol barokke westernelementen is het moeilijk niet volledig meegesleept te raken, daarnaast heeft ondanks de direct herkenbare Other Lives-sound (die instrumentaties, die samenzang) elk album toch ook weer een eigen karakter. Dat wil zeggen, tot dit vijfde deel. Voor het eerst klinkt Other Lives een beetje formule-achtig. Nou, niet helemaal voor het eerst, ik had dat ook wel op die soloplaat van Jesse Tabish, waarover ik me al verwonderde waarom hij zo nodig een soloplaat uit wilde brengen als het zo identiek klinkt aan zijn band. Het voegde niet heel veel toe, en dat doet dit album ook niet, ondanks een aantal echt sterke songs die heel prettig door je hoofd blijven galmen. Die songs zorgen ervoor dat ik deze plaat blijf opzetten, ook omdat de rest zeker niet vervelend klinkt. Echt negatief kan ik dan ook allerminst zijn over V. Maar zo'n bijzondere band als Other Lives heeft de lat nu eenmaal nogal hoog voor zichzelf gelegd. Op nummertje zes dus wat minder gemakzuchtige betovering graag.