Werd wel tijd voor een liveplaat van deze zwaar ondergewaardeerde groep. En deze tracklist laat maar weer eens zien wat bizar veel prachtsongs ze toch geschreven hebben (en dan staan bijvoorbeeld To You en Storm Warning er niet eens tussen, om maar wat te noemen). Ik heb de band een paar keer live mogen meemaken, maar altijd als drietal en de laatste keer is alweer een tijdje terug. Kan iemand vertellen hoeveel gastmuzikanten ze tegenwoordig bij zich hebben? Sommige van de arrangementen op deze plaat vind ik echt prachtig, zorgt ervoor dat je die bekende nummers met nieuwe oren hoort. Al met al een heel fijn live-album dit, wat ik alleen wel mis is het geouwehoer van Bramwell tussendoor. Hoort toch wel bij de sfeer van een Kloot-concert, vreemd dus dat ervoor gekozen is dat weg te laten. Sowieso vind ik elk nummer eindigen en beginnen met een fade-out/fade-in applaus (dat geldt voor meer live-albums) gauw storend worden. Ik snap wel dat dit opnames zijn van verschillende concerten, maar volgens mij moet het toch niet moeilijk zijn om de applausjes in elkaar over te laten lopen. Het zou dit meer het gevoel van een geheel geven.

Na hun eerste twee briljante platen leek het er even op dat I Am Kloot voorgoed in ongeïnspireerde middelmatigheid zou verzakken, en wat eeuwig zonde zou toch geweest zijn, maar sinds hun vorige album Sky At Night uit 2010 werd zowaar weer een stijgende lijn ingezet die nu drie jaar later met Let It All In nog een stukje verder wordt doorgetrokken. Had in interviews gelezen dat dit album meer 'stripped down' zou zijn dan de orkestrale voorganger, maar eigenlijk vind ik dat verschil heel erg meevallen. Wie een puur akoestische plaat verwacht in de trant van het debuut, komt ieder geval bedrogen uit, al staan er wel enkele kalere songs tussen daar bijna op gepast hadden. Als geheel is deze plaat meer een aangename mengeling van typische 'klooty' walsjes en wiegenliedjes en meer psychedelische tracks (met mooi ruimtelijk geluid en bijzondere arrangementen). Bramwell's teksten zijn minder bitter dan we van hem gewend zijn, maar zelfs als het zoetsappig dreigt te worden weet hij daar volledig in te overtuigen want je hoort aan z'n strot dat elke letter van diep uit zijn hart komt. Te gek trouwens hoe zijn raspende stem opeens aan Lennon anno '65 doet denken in Masquerade, een verliefdmakend klein liedje. Dit is een zeer afwisselende en uiterst sfeervolle plaat waar ik voorlopig niet op uitgeluisterd zal raken. Deze band timmert al zo lang aan de weg, maar zo lang ze plaatjes als dit blijven afleveren laat ik ze binnen.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken (al lag ik vandaag ziek op bed, dus werd voor de verandering mijn tekst door iemand anders gedeclameerd), beluister het hier.

Wat een hoop schitterende Schotse platen komen er deze dagen uit de lucht vallen zeg. De opzwepend verbitterde nieuwe Arab Strap bijvoorbeeld, of de verliefdmakende nieuwe Camera Obscure. Omdat ik ze binnenkort live ga zien, ben ik me ook weer eens helemaal aan het onderdompelen in het magische oeuvre van eeuwige favorieten Belle & Sebastian. En dan is er nu de nieuwe plaat van de weemoedig zuchtende celliste die ooit in die band begon, maar zich daarna verschillende kanten op ontwikkelde. Zoals de rits platen bedwelmende folk met rochelgrootheid Mark Lanegan, god hebben zijn ziel en anders de duivel wel. Pas onlangs kwam ik erachter dat zij degene was die alle muziek op die platen schreef, hij kwam alleen maar langs om ze in te zingen en had verder het volste vertrouwen in haar. Dat zegt wel wat over haar grootsheid en veelzijdigheid.

Eerst met The Gentle Waves en daarna op haar soloplaten verkent zij de verschillende stemmen in haarzelf, maar door de vanzelfsprekende vertrouwdheid van haar stem, die altijd klinkt alsof zij nog wakker aan het worden is - half verkerend in een suikerzoet dromenland en half in de teleurstellende realiteit van de koude ochtend - kan je maar al te makkelijk over de avontuurlijkheid van de muziek heen luisteren. Bow To Love is wat mij betreft haar eerste album waarop die avontuurlijkheid minder verborgen gaat, die op momenten niet alleen bedwelmend maar ook echt hypnotiserend genoemd mag worden. En toch schuurt dat geen moment, klinkt het toch weer zo volstrekt vanzelfsprekend als bij Campbell altijd het geval is.

Ik probeer dat verschrikkelijke woord 'tijdloos' te omzeilen, maar dit album had net zo goed vijftig jaar geleden als over vijftig jaar gemaakt kunnen zijn. En toch had het alleen door Isobel Campbell gemaakt kunnen worden. Het is een logische perfectionering van waar zij al decennia in vele vormen aan werkt maar toch ook echt een dappere nieuwe stap. Ik ben razend benieuwd wat er nog meer volgen mag.