Ach, wat houd ik toch van artiesten als deze Neale, die een heel duidelijk eigen universum scheppen dat toch meteen zo vertrouwd voelt. Nou ja, op haar eerste album brengt ze nog weelderige folkpop die prachtig maar nog niet zo onderscheidend is. Maar vanaf haar tweede album is haar muziek onmiskenbaar van haar: elke noot klopt, vaak krakerig en een beetje spookachtig maar toch zo lieflijk en minimaal maar meeslepend en haast achteloos hypnotiserend. Elke volgende plaat is een logische voortzetting, steeds meteen herkenbaar maar toch altijd met voldoende subtiele verbredingen van het pallet om het spannend en fris te blijven houden. Een beetje zoals Beach House haar oeuvre opbouwde. Wie weet waar Lael ons op haar reis nog allemaal brengen zal...

Dit vierde album is ieder geval weer een tussenstadium om niet op uitgeluisterd te raken. Elk nummer heeft een melodie die je opzuigt, een tekst die simpel maar doeltreffend je hart in schiet en een sfeer om heel diep in weg te zakken. Het is haar meest rock&roll-plaat tot dusverre, op de verstild bezwerende wijze van een Spiritualized. Maar Nico is ook nooit ver weg. Hoe lieflijk Neale ook klinkt, je zou best een beetje bang van haar kunnen worden. Er zit een dreiging in deze plaat die ingehouden blijft, dat maakt het zo spannend. Maar haar stem, die van een door weemoed verscheurde nachtegaal, biedt toch vooral een Grootse Troost.

La Sadier is lekker productief de laatste tijd, met nog geen jaar na dit prachtplaatje nu alweer vers solowerk. Nieuwe wegen slaat ze hier niet echt op in, het klinkt allemaal behoorlijk fijn vertrouwd met die ongrijpbare mix van zwoel- en afstandelijkheid, nostalgische relaxtheid en futuristische bevreemding, maar toch weet ze die combinaties opnieuw zoveel frisser te laten klinken dan haar vele epigonen. In de laatste paar nummers raakt ze me een beetje kwijt, maar dat is wellicht een kwestie van vaker draaien. Dat ga ik dan ook met veel liefde de komende tijd heel vaak doen!

Over het algemeen minder meeslepend dan NFR, maar die plaat kabbelde me wel net iets te lang in hetzelfde sfeertje door. Deze is enigszins afwisselender en vooral een flink stuk korter, waardoor ik hem (zo merk ik eigenlijk meteen al) toch vaker opzet. Veel mensen (zowel hier als in mijn huishouden) kunnen het openingsnummer niet uitstaan, maar die afgeknepen zang (alsof een nachtegaal tussen het autoraampje in is gekomen) vind ik juist een imponerend indringend en gedurfd begin. Het bijzondere van Lana vind ik dat alles wat zij doet vrij snel vanzelfsprekend klinkt, terwijl ze toch behoorlijk haar eigen pad blijft volgen.

Wow, dit album hakt er wel in bij mij zeg! Bij Liars was het altijd zo dat ik helemaal 'in' hun albums moest zitten, anders vond ik ze storend of gingen ze juist langs me heen. Dat zorgde ervoor dat als ik ervoor ging zitten ik ze ook meteen zeer intens beleefde, maar ik uiteindelijk zo'n plaat dan eigenlijk maar heel weinig draaide. Deze is een stuk toegankelijker, zo kan je dat denk ik toch wel zeggen, ik kan hem dus gewoon opzetten op veel verschillende momenten, maar op geen enkel manier doet dat iets af aan de diepte die het te bieden heeft. Het kruipt juist enorm onder mijn huid en blijft daar lang hangen. Een beetje zoals The Other Side of Mt. Heart Attack - toch wel mijn favoriete Liars-nummer - maar dan een heel album lang, ruimtelijk en melodieus. Met lucht (voor hun doen althans). Maar lucht kan ook zwaar hangen. Griezelig, maar op een subtiele, suggestieve manier. Enger kan meestal juist niet. Denk maar aan de Blair Witch Project waarin je niets ziet, dat is veel angstaanjagender dan afgehakte ledematen waar het bloed uit spuit. Het roept op 'wat allemaal zou kunnen'. Je nekharen gaan overeind staan door wat je niet ziet/hoort. En toch kan je deze plaat dan dus zomaar weer opzetten, niet uit morbide zelfkastijding, of niet alleen althans, maar ook en vooral omdat het potjandorie uiterst sublieme sfeermuziek is. Bijzonder!

Dit is een gedeelte uit een artikel dat ik voor mijn blog schreef:

De muziek van Lola Kite wordt regelmatig beschreven als 'synthesizerpop'. Een begrijpelijke benaming, aangezien de drie bandleden zowel in de studio als op het podium omringd worden door batterijen synthesizers, samplers en drumcomputers. Muziek uit de jaren tachtig, zoals Depeche Mode en Orchestral Manoeuvres In The Dark, zijn overduidelijke invloeden, evenals de onvermijdelijke electro-pioniers van Kraftwerk. Toch is de eighties-revival alweer enige jaren op z'n retour en klinkt Lola Kite te kleurrijk om ze tot die stroming te scharen. Wat de meeste recensenten lijkt te ontgaan is dat de jaren zestig een wellicht subtieler klinkende, maar zeker zo belangrijke, invloed op de 'Lola-sound' vormen. Niet zo vreemd ook als je je bedenkt dat tweederde van de band al van jongs af aan deel uitmaakt van sixties-coverband De Biet en in die hoedanigheid menige bruiloften en koninginnedagen naar een hoger plan speelde met nummers van ondermeer The Beatles en The Kinks. In de zangharmonieën van Lola Kite klinken vaak The Beach Boys en The Byrds door en in de soms psychedelische instrumentatie (zoals het gebruik van een sitar en orgeltje) de vroege Pink Floyd en The Doors. Brengt Lola Kite dan het perfecte huwelijk tussen de jaren zestig en de jaren tachtig (met soms een vleugje nineties-house en een korreltje zeroes-indie)? Ook dat is weer onzin, want als Lola Kite niet meer bracht dan de som van uiteenlopende invloeden, zou deze band niet meer dan een onderhoudende gimmick zijn. En dat is Lola Kite allerminst (al hadden ze bij hun eerste optredens nog wel eens rare pakkies aan en is hun naam een klankanagram van Cola Light), het is juist een band die enorm fris en eigenzinnig klinkt, eigenwijs ook eigenlijk wel, met nummers die enorm pakkend en regelmatig dansbaar zijn, maar waar je ook heerlijk op kan wegdromen. Lights is een enorm veelzijdige plaat waar momenten van euforie, gevoeligheid, humor en hallucinaties elkaar op evenwichtige wijze afwisselen in het warme en heldere geluid van producer Juno Jimmink. De band laat op hun debuut vele kanten van zichzelf horen, die mogelijk op volgende platen verder kunnen worden uitgediept (de drie nieuwe nummers die in Pakhuis Wilhelmina werden gespeeld beloven alvast erg veel goeds voor de toekomst). Lights vormt in al haar veelzijdigheid zeker geen potpourri van een teveel aan smaken, maar is juist een mooi geheel met een fantastische opbouw. Het is een plaat waar je steeds nieuwe kanten van ontdekt om intens blij van te raken.

Bron: Kasblog

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Otto Wichers was een vriend van vrienden van mij. Een heel aardige jongen, die ik af en toe tegenkwam op feesten en partijen. Op zekere dag zag ik hem gitaar spelen en liedjes zingen op een kunstzinnige studentenavond waar ik ook gedichten voordroeg. Ik vond het vreselijk wat hij deed; een slechte Bob Dylan-imitatie, vals gezongen, gekunsteld, verlegen en onhandig. Inmiddels weet ik dat hij nog maar kort voor die avond besloten had muzikant te worden, iets waar hij eerder nooit aan gedacht had, en dit een van zijn eerste optredens betrof. We zijn nu inmiddels een aantal jaartjes verder en Lucky Fonz III - want onder die naam opereert Otto - is een van de meest gerespecteerde artiesten die Nederland momenteel rijk is. Hij is in die tijd dan ook onvoorstelbaar gegroeid. Niet alleen is hij nu een innemende en entertainende podium-persoonlijkheid (zijn cover van André Hazes' De Vlieger op Lowlands vorig jaar is bijvoorbeeld weergaloos charmant, evenals zijn muzikale intermezzo's bij De Wereld Draait Door), ook schrijft hij prachtige verhalende liederen die sterk weten te ontroeren en toch altijd een bijzondere luchtigheid in zich dragen. De Dylan-vergelijking is hij allang ontgroeit, Lucky Fonz III heeft een totaal eigen stijl. Op zijn vorige twee albums (het titelloze debuut uit 2005 en de opvolger Life Is Short uit 2007) was het wel vooral folk wat de klok sloeg, maar op zijn nieuwste album A Family Like Yours die vorige week uitkwam verlegt hij zijn muzikale grenzen. Zo horen we de McCartney-kant van The Beatles terug in de vrolijke opener Summer Day, denk maar aan een kruising tussen Martha My Dear en Lady Madonna en je zit aardig in de buurt van hoe dit nummer klinkt. The World on the Street doet dan weer in de verte denken aan Lennon's Being for the Benefit of Mr. Kite. Naast The Fab Four horen we ook happy hardcore terug op A Family Like Yours. Otto was immers, voordat hij een folky werd, een gabbertje met kaalgeschoren kop en trainingspak. In Your Underwear en vooral The World Wants You to Stay worden gedreven door een olijke housebeat, al komt er nauwelijks electronica aan te pas. Het spookachtige Leave Your Body heeft iets Rufus Wainwright-achtigs en Asylum, met zijn staccato pianoakkoorden en theatrale melodie, doet dan weer aan Muse denken. The Mermaid is een regelrechte country-en-western-song en Station Wagon rockabilly. Toch is de oude Lucky ook in genoeg nummers terug te horen, zo zijn My Daughter, het met mooie blazers opgesierde Every Ghost Back to Blanket en de met Carol van Dijk (Bettie Serveert) gezongen afsluiter We Are Still Young echte folkparels. Grootste kracht én valkuil blijft natuurlijk Otto's stem. Die is zo onvast als maar zijn kan, maar weet daarmee juist de aandacht naar zich toe te trekken. Het maakt, samen met zijn intrigerende teksten (I'd like to be a cynic / But without you I'd be dead / I'd set myself on fire / Just to light your cigarette) dat ondanks de veelheid aan stijlen, alle nummers op A Family Like Yours als typisch Lucky Fonz III klinken. Bovendien vormen die nummers samen een fonkelend zomers geheel dat ook nog eens smaakvol en gelaagd geproduceerd is. De zeer stijlvolle foto die de cd-cover siert maakt het kunstwerk helemaal af. Had mij die avond enkele jaren terug proberen wijs te maken dat ik ooit nog eens verslaafd zou raken aan een plaat van die slechte dylan-imitator daar op dat podium en ik had je straal uitgelachen. Maar iedereen die niet ontzettend blij raakt van A Family Like Yours verdient een nekschot. Nederland mag héél héél trots zijn op Lucky Fonz III, een uiterst sympathiek en volstrekt eigenzinnig groots talent.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Luke Temple, een ongrijpbare artiest die behoorlijk wat lol lijkt te beleven aan zijn eigen ongrijpbaarheid. Zo opereert hij onder een veelheid aan namen en projecten: van Here We Go Magic en Art Feynman (waarvan het laatste, behoorlijk verslavende, album nog maar acht maanden jong is), tot onder zijn eigen naam. Dat levert muziek op in een stortvloed aan stijlen, van ambient en afropop tot folk, funk, shoegaze, krautrock en noem maar op. De verbindende factor is altijd die licht-nasale Paul Simon-achtige fluisterstem, die altijd een vreemd soort opgewekte melancholie met zich meebrengt, alsof hij je geheimpjes wil vertellen die even treurig als grappig zijn. En nu is er dan weer een plaat onder zijn eigen naam, alleen dan nu opeens met de toevoeging van The Cascading Moms. Wie dat zijn zal vast een mysterie blijven, de lijn tussen platen waarop Temple alles zelf inspeelt en waar hij met anderen samenwerkt is vaak ook lastig te trekken. Maar wat het oplevert is een album dat wonderlijk vertrouwd klinkt, alsof zijn twee decennia aan spielerei met namen en stijlen hier naartoe hebben geleid, maar dat tegelijk toch ook weer volstrekt op zichzelf staat. De eerste helft doet mij op momenten denken aan A Different Ship, het door Nigel Godrich geproduceerde hoogtepunt van het Here We Go Magic-oeuvre en misschien wel Temple's meest bedwelmende meesterwerk. Toch lijkt Temple weinig interesse te hebben om weer zo'n album af te leveren dat van begin tot eind helemaal klopt, en daarom begint hij in de tweede helft lekker plagerig te freaken. Het leidt tot lichte irritaties bij deze luisteraar, en tegelijk lukt het mij maar niet de muziek af te zetten. Daarvoor heeft die Temple me toch weer teveel in zijn rare ban. Dit album onderstreept maar weer eens wat een artiest dit toch is; hoe graag hij ook wil dat we de weg kwijt raken moeten we hem vooral blíjven volgen.