Ik vond Gaz per soloplaat al sterker en sterker worden, maar met deze overstijgt hij voor mij zowaar het niveau van zijn oude bandje en dat had ik nou ook weer niet zien aankomen. Niet dat die twee werelden in muzikale zin nog iets met elkaar van doen hebben, wat echo's hier en daar (vooral van het onderschatte Road To Rouen) daargelaten.

Wat een heerlijke koptelefoonplaat is dit, om heel diep in te verdwijnen! Werkelijk elk geluidje staat op de juiste plaats, het is spannend gelaagde muziek die tegelijk extreem melodieus en meeslepend is, regelmatig op het Beatlesque/Bowieësque af. Soms koel afstandelijk, dan weer met overweldigende pathos. Precies de juiste doseringen van zulke uitersten, waardoor ze elkaar des te meer versterken. Hij lijkt z'n stem ook meer dan ooit afwisselend in te zetten, geeft elk nummer een onderscheidend karakter. En zelfs de teksten, waar ik bij Gaz nooit al teveel aandacht aan heb besteed, klinken intrigerend. Wat een plaat, al met al. Enig smetje: die lelijke semi-nonchalante hoes (lijkt wel een bootleg) past op geen enkele manier bij dit meesterwerkje.

Mmm, van alle puike platen die er de laatste tijd uitkomen (Courtney Barnett, Beach House, Arctic Monkeys, Stephen Malkmus, Parquet Courts) springt deze er verreweg het meest voor mij uit, ik zet hem ieder geval het vaakst op. Maar net als Gaz' vorige twee solo-albums (beiden ook ontzettend sterk) lijkt het erop dat het nagenoeg genegeerd wordt, ik hoor en lees er ieder geval niks over. Nu heb ik Supergrass altijd ergens een wat miskend bandje gevonden, eeuwig geassocieerd met de kwik-kwek-en-kwak-rock van Alright terwijl ze zich per album weer verder ontwikkelden (vooral de derde, titelloze, en Road Of Rouen, zijn grote favorieten van mij). En solo gaat Gaz daar gewoon doodleuk mee verder. Qua productie klinkt dit album echt als een klok, zeker op koptelefoon wordt het op momenten welhaast Radioheadesque (Thom en Gaz zijn oude schoolvrienden heb ik wel eens gelezen, maar dat terzijde). En de songs openbaren zich per luisterbeurt verder. Natuurlijk blijft Gaz' strot z'n grootste troef, maar hij weet deze altijd in dienst van het nummer te stellen. Wie behoefte heeft aan een verslavend spannend weemoedig zomeralbum zoekt niet verder.

Toen ik voor het eerst van de band Girls hoorde was ik nogal sceptisch. Je band 'Girls' noemen? Nou nou, dat gaat misschien nog net. Maar wat was de naam van hun debuutalbum? 'Album'. Ja, je moet het maar bedacht hebben hè. Zoiets als een boek schrijven en het dan 'Boek' noemen. Stom conceptueel minimalisme, hipheid der valse bescheidenheid, wat krijg ik daar toch altijd jeukballen van. Ik had er ieder geval al helemaal geen zin meer in, in dit album genaamd Album en deze band genaamd Girls. Toch werd mijn aandacht wel weer getrokken toen ik hoorde dat zanger en songschrijver Christopher Owens uit een enge Californische sekte, the Children of God, was ontsnapt. Dat spreekt dan natuurlijk wel weer tot de verbeelding, zo'n enge sekte waar je moeder geprostitueerd wordt en je broertje is overleden omdat ze niet in medicijnen geloven en daar dan uit ontsnappen, onder de hoede worden genomen door een plaatselijke pedo-miljonair die je meeneemt naar San Fransisco, daar een bandje beginnen en dan natuurlijk alles doen wat God verboden heeft en dan onder alle verdovende middelen denkbaar met een bandje de studio in om een fantastisch stoere plaat op te nemen. Waanzinnig verhaal! En dan opeens heeft het wel weer wat dat die Owens zijn bandje Girls heeft genoemd en bijvoorbeeld niet The Children Of Fuck en het album Album, in plaats van 'We Like To Do Drugs With Your Daughters' of zoiets. En hoe klinkt deze plaat nou eigenlijk? Heerlijk rafelig romantisch! Owens' stem hangt ergens tussen Gaz Coombes, Pete Doherty en Elvis Costello in, lekker loom en verbeten tegelijk. En de muziek gaat eigenlijk alle kanten op. Ik hoor Pulp voorbijkomen (Laura), The Beach Boys (Big Bad Mean Mother Fucker), Scott Walker (Headache), The Jesus & Mary Chain (Summertime), My Bloody Valentine (Morning Light), Velvet Underground, Pixies, Blur, Strokes, en ga zo maar door. Veel invloeden dus, maar op deze plaat passen ze met een enorme vanzelfsprekendheid bij elkaar. Het klinkt ook in alles als het tegenovergestelde van waar ik de band op basis van zijn bandnaam en albumtitel in eerste instantie van betichtte, als doordacht en conceptueel. Dit is juist een hele pure en oprechte plaat; het product van een eigenzinnige ziel met een bizar levensverhaal die in korte tijd (want in de sekte was seculiere muziek verboden) de gehele popgeschiedenis geconsumeerd heeft en daar zijn eigen draai aan heeft gegeven. Een nummer als Hellhole Ratrace gaat door merg en been, omdat het zo oorspronkelijk en eerlijk klinkt en het gedreven wordt door een enorme onderhuidse spanning. Dat nummer is een van de mooiste liedjes die ik dit jaar gehoord heb, maar er staat eigenlijk geen zwakke track op deze debuutplaat. Album is zo'n fascinerend album, omdat tegenstellingen (simpel - complex, zoet - rauw) als schijnbare eenheid samengaan en deze eenheid net zo verbrokkeld, pijnlijk en ontroerend mooi is als het leven zelf.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag deze EP besproken, beluister het hier.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Nog geen bericht hier? Verplichte kost is dit voor liefhebbers van Department of Eagles en Grizzly Bear, want dit is het soloproject van DoE-lid Fred Nicolaus en hij wordt hierop bijgestaand door oa Daniel Rossen (die zowel in DoE als Grizzly Bear zit) en Chris Taylor en Christopher Bear (beiden van Grizzly Bear). Qua sound sluit het mooi aan op DoE-meesterwerk In Ear Park, maar is persoonlijker en toegankelijker. Deze bitterzoete indiepop is zeer meeslepend, maar weet zowel in hele kale als groots gearrangeerde songs steeds klein te blijven. Bijzonder is dat.

Zoals ik vaak (onder meer hier) betoogd heb, mag Jason Lytle van mij altijd hetzelfde liedje blijven schrijven. En dat doet hij op dit album dan ook weer, onmiskenbaar Lytle of Grandaddy (het onderscheid tussen zijn solowerk en zijn bandwerk - wat altijd al een dunne lijn was - is inmiddels volledig opgeheven) dertien tracks (ja, inclusief intro, intermezzo's en outro; want ook die zijn allemaal even kenmerkend) lang. En toch blijkt Blu Wav een behoorlijk opzichzelfstaande toevoeging aan dat prachtoeuvre te zijn, vele malen meer dan voorganger Last Place dat was. Daarop bracht Lytle zijn Grandaddy weer tot leven, door alle kanten van die band tentoon te spreiden, met een nummer als Jed the 4th zelfs letterlijk voortbordurend op het verhaal van The Sophtware Slump. Maar ook al klinkt elk geluidje en melodietje op Blu Wav even vertrouwd, zijn de verwijzingen naar technologische existentiële bevreemding ditmaal geheel naar de achtergrond verdwenen en zingt Lytle hier onomwonden zijn tijdloze hartenzeer van zich af. Dit soort compromisloze tearjerkers zijn zeker geen nieuw terrein voor hem, maar wel zo schrijnend direct op een plaat die van begin tot eind ermee gevuld is. Als het af en toe too much dreigt te worden, lijkt dat nou precies het punt te zijn. 'Don't let this go on or I'll play way more songs,' zingt hij haast als een moedeloos dreigement, de wrange humor gelukkig nooit volledig verliezend. Niet alleen tekstueel, ook muzikaal, is dit album een prachtig afgebakend geheel, met de constant aanwezige pedal steel (een instrument dat Lytle zich in de afgelopen jaren eigen heeft gemaakt) als klankthema. Het klinkt zo vanzelfsprekend in dit muzikale universum als de afwezigheid van de ooit onmogelijk weg te denken overstuurde gitaren en computerbliepjes dat doen, alsof deze verwisseling van ingrediënten het gerecht net weer anders doen smaken, waardoor hetzelfde liedje bepaald geen opgewarmd kliekje blijkt, maar een kersverse portie broodnodige grootvaderlijke tranenpuree.

Sumday is niet mijn favoriete Grandaddy-album - die eer gaat naar Under The Western Freeway - maar wel denk ik het album dat je hun beste werk zou kunnen noemen. 'Beste' als in: meest complete, consistente, mooist gearrangeerd en geproduceerd, waarin alle geniale elementen - nog veel meer dan op voorganger The Sophtware Slump, ondanks dat die zoveel succesvoller was en bewierookter is - op hun plekkie vallen. En ook wel, met behoud van alle karakteristieke eigenzinnigheid, de meest toegankelijke, catchy, poppy Grandaddy-plaat. Des te frustrerender dat deze plaat tot voor kort, zoals een groot deel van hun oeuvre, niet op de streamingdiensten te vinden was, en alleen voor extreme prijzen vindbaar op vinyl. Dankzij de twintigjarige verjaardag van de plaat verandert dit allemaal, hoewel ik de manier waarop dit gereleast wordt wel wat lastig te volgen vind. Een tijd terug verscheen deze demoverzameling, vond het al toen al wat apart dat dat zo los werd uitgebracht, en nu dan deze verzameling rarities (wat als losse release dan weer wél goed werkt). De band heeft al verscheidene rarities-compilaties uitgebracht, het verbaast me elke keer weer hoeveel er dan tussen staat wat ik nog niet ken, en hoe extreem mooi dat dan allemaal weer blijkt; echt een oneindig gevulde kluis met die Jason hebben. Als ik het goed begrijp vormt dit allemaal dan weer onderdeel van een boxset, met natuurlijk het album zelf er ook weer bij. Nou ja, hoe het ook allemaal zit, deze compilatie biedt domweg drie kwartier aan nóg meer Grandaddy-genot van Sumday-niveau. Sommige nummers doen niet onder voor het werk op het 'hoofdalbum', maar ook een mindere track blijft genieten geblazen vanwege die typische meeslepende sfeer. Er schijnt weer een nieuw album aan te komen, maar tot die tijd zijn we met releases als deze meer dan zoet.

Op papier niet meer dan een leuk extraatje om het porseleinen jubileum van deze cultklassieker te vieren, maar de uitwerking blijkt ijzersterk te zijn. Het wonderlijke van deze piano-uitvoeringen (gespeeld op de piano waar Jason deze nummers ooit op schreef) is dat ze eigenlijk niet eens zo heel veel verschillen van het studio-album. En dat terwijl de sound toch totaal anders, welhaast tegenovergesteld, is: The Sophtware Slump was het album waar Jason obsessief laag op laag op laag bouwde, dit is een verdwaalde synthflard in de verte daargelaten precies wat de titel belooft, bijzonder minimaal akoestisch dus. Maar de essentie, het bevreemd melancholische van teksten en melodieën, komt even sterk naar voren. Bovendien verliest Jason zijn humor nooit, waardoor het ook in deze sobere setting nooit loodzwaar wordt. Zo komen de bliepjes van A.M.180 even langs in The Crystal Lake - voordat je erbij stilstaat zijn ze alweer weg - en op de studioversie is dat ook het geval, maar daar zitten ze zo verstopt onder de wall of sound dat fans het pas na lange tijd ontdekten. In het kale landschap van deze versie kan je er niet omheen. Dat soort details maakt dat deze plaat meer biedt dan simpelweg een uitgeklede versie van een album, het is een volwaardige zusterplaat die je de nummers opnieuw laat leren kennen zonder iets van ongrijpbaarheid weg te nemen.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Wat grappig dat mensen Sleeping Ute als hoogtepunt noemen. Is dat niet gewoon omdat je dat nummer al langer kende? Precies de reden dat ik 'voorproefjes' ontwijk voordat ik een album als geheel ervaren kan, waardoor dus alles even nieuw is. Sleeping Ute vormt een prachtige introductie voor de rest, maar het sluit ook duidelijk het meest aan bij In Ear Park, Veckatimest en het onvolprezen Silent Hour/Golden Mile, oftewel een traditionele Daniel Rossen-track. De rest van de plaat is vele malen verrassender. In elke track zit wel een onverwacht element, zowel qua arrangementen als songstructuren, en dat maakt van Shields een zeer boeiende, avontuurlijke plaat, die tegelijk weer zo'n warmbloedig geluid heeft en zo vol aanstekelijk melodieën en bedwelmende harmonieën zit dat je je er echt door mee kan laten voeren en behoorlijk verslaafd kan raken aan deze trip. Een trip die leidt naar ijle hoogten en de zon in je ogen. Waren de eerdere reisjes waar Grizzly Bear ons op meenam in sfeervolle sepiatinten, ditmaal zijn de kleuren feller. Onmiskenbaar Grizzly Bear, maar toch weer een plaat die geheel op zichzelf staat en ons smachtend laat dromen over waar deze band de komende jaren nog meer mee op de proppen zal komen. Excuses voor deze slechte rijmelarij, maar elk woord krijgt toch iets banaals als je probeert recht te doen aan muziek van dit hemelse niveau.

Grizzly Bear's 'Veckatimest' is méér dan een meesterwerk. Het is een godsgeschenk. En een goddelijke verslaving. Mijn enthousiasme over deze plaat is te vergelijken met mijn enthousiasme over Animal Collective's 'Merriweather Post Pavillion' die ruim twee maanden geleden begon en ook nu nog lang niet gestild is. Beide platen zijn vergelijkbaar, in de zin dat het albums zijn die sprankelen en van begin tot eind 'kloppen'. Beide zijn afkomstig van Amerikaanse psychedelische folk-bands met een eigenzinnig geluid, die na tijden van geexperimenteer besloten hebben een intrigerend maar toegankelijk pop-album af te leveren. En beide maken met hun hemelse vocale harmonieën kans The Beach Boys van de jaren nul genoemd te mogen worden. Maar waar Animal Collective op hun nieuwe plaat door het gebruik van samples en beats hipper klinkt dan voorheen, is Grizzly Bear in vergelijking met hun ouder werk op Veckatimest juist traditioneler en minder electronisch geworden.

Grizzly Bear werd in 2004 in Brooklyn opgericht door singer/songwriter Ed Droste en debuutplaat 'Horn Of Plenty' is feitelijk een solo-album van hem alleen. Het is een schetsmatig lo-fi folk-album, erg charmant maar nog niet zo magisch als wat komen zou. Pas met het heftig hypnotiserende folktronica-album 'Yellow House' in 2006 werd Grizzly Bear een band, naast Droste bestaande uit drummer Christopher Bear, multi-instrumentalist en producer Chris Taylor en gitarist Daniel Rossen. Allevier zingen ze, wat tot de mooiste harmonieën leidt. De leadvocals worden verdeeld door Droste en Rossen, die ook verantwoordelijk zijn voor de meeste composities. Rossen was afkomstig uit de band Department Of Eagles, die naast Grizzly Bear blijft bestaan. Department Of Eagles bracht vorig jaar het prachtige 'In Ear Park' uit, een sprankelend laidback-popalbum.

Op 'Veckatimest' (deze rare titel is de naam van een klein eiland in Massachusetts) is de helft van de liedjes afkomstig van Droste en de andere helft van Rossen en klinkt dan ook als een schijnbaar vanzelfsprekend kruising tussen 'Yellow House' en 'In Ear Park'. Bij vlagen heftig en hypnotiserend, maar vooral heel erg laidback en met een enorm gevoel voor stijl en sfeer. Alle twaalf de tracks op het album bevatten gouden popmelodieën, een spannende opbouw en intrigerende hooks. Het album staat bol van de muzikaliteit en emoties en groeit en groeit en groeit per luistersessie. Ook in de lage geluidskwaliteit van de voortijdig gelekte versie zijn steeds weer nieuwe ontdekkingen te doen wat betreft betoverende geluidjes in de mix en melodieën die zich pas na een tijd openbaren. 'Veckatimest' is zo'n album dat je steeds maar weer opnieuw wil horen.

Tot slot een korte bespreking track voor track.
Southern Point: Meeslepende opener. Begint jazzy en minimalistisch en bloeit dan open tot een psychedelische symfomie.
Two Weeks: Dé popsong van het album. McCartney-achtige pianospel en een refrein om in te verdwijnen. Victoria Legrand van Beach House zingt hier mee.
All We Ask: Klassiek spel op akoestische gitaar, trage opbouw en dan weer zo'n hemelbestormend psychedelisch-bombastisch refrein.
Fine For Now: Heerlijk onbestemd gevoel krijg ik van deze epische compositie.
Cheerleader: Sprookjesachtig popliedje met kinderkoor.
Dory: Begint met a-capella kerkgezang en ontvouwt zich dan tot zoet wiegeliedje.
Ready, Able: Begint spannend-repititief en eindigt in orkestrale arrangementen.
About Face: Dit liedje klinkt als een wandeltocht over verlaten heuvels.
Hold Still: Bezwerende klassiek-aandoende muziek op akoestische gitaar.
While You Wait for the Others: Mijn persoonlijke favoriet van het album, een perfecte popsong die grillig en teder tegelijk is en met vocale bombast die het refrein open laat barsten.
I Live With You: Meest orkestrale nummer van de plaat. Alsof Jeff Lynne en Brian Wilson de handen ineen hebben geslagen.
Foreground: Pianoballade met kinderkoor, het perfecte huilliedje om dit meesterwerk mee uit te luiden.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Die Gruff blijft maar platen uitpoepen alsof-ie het niet tegen kan houden. Nu amper anderhalf jaar na het magnifieke Sadness Sets me Free, is het alweer tijd voor een volgende. En ditmaal vond hij het blijkbaar weer eens tijd voor een Welshtalige. Nu vind ik zijn welshtalige werkjes over het algemeen een stuk hypnotiserender dan zijn Engelstalige, maar uiteraard kan daarbij domweg een rol spelen dat ik niet ‘afgeleid’ raak door zijn immer geestige intelligente teksten en daardoor meer in de muziek opga. Hoe hij zo’n a-muzikaal klinkende taal zo muzikaal laat klinken, is sowieso weergaloos. Op deze plaat heeft de jazzy folkpop zoals we die ook van een Candylion kennen de overhand, maar nu en dan dienen andere invloeden zich aan waardoor de kabbelende klanken nooit vervelen. Echt verrassen doet Gruff al een tijdje niet meer, lijkt hij ook niet echt te proberen. Ooit was dat wel anders, maar ik mis die tijden alleen zo nu en dan. Daarvoor in de plaats komen consistente platen die haast achteloos klinken maar briljant in elkaar steken en zich steeds prettiger in je schedelpan nestelen. Dim Probs is zo’n plaat om op vele manieren naar te luisteren: op de achtergrond, op de voorgrond, om bij te ontwaken en om bij weg te dromen. En ondanks de vertrouwdheid blijft het fris en eigengereid, want al kennen we Gruff inmiddels door en door blijft er van hem toch echt maar één.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar inmiddels vind ik Gruffs solo-oeuvre misschien wel beter dan dat van zijn oude band. Of op z'n minst consistenter. En dit album vind ik denk ik wel zijn perfectste werk sinds mijn oude favoriet Candylion, terwijl alle tussenliggende albums ook stuk voor stuk fantastisch zijn. Maar de ongebruikelijke mix van stijlen heeft nooit zo vanzelfsprekend geklonken als hier, de arrangementen nooit zo hemels weldadig, de melodieën nooit zo subtiel aanstekelijk, de teksten nooit zo gortdroog en toch oprecht, het geheel nooit zo zalig rustgevend en toch vol spannende wendinkjes. Ja, Gruff kan weinig fout doen bij mij, en dat al zo'n kleine drie decennia. Briljant schizofreen ontregelen zoals hij ooit zo onnavolgbaar met zijn Furries deed is er allang niet meer bij; op zijn soloplaten heerst juist meer en meer een opgewekte opgeruimdheid, die echter misleidend is en je op ongrijpbare wijze een wonderlijke wereld weet in te trekken. En de wonderlijke wereld van Sadness Sets Me Free - alledaags en dromerig, nuchter en poëtisch, politiek en persoonlijk, poppy en folky, soulvol en surreëel - is er een om heel diep in te verdwijnen. Jammer dat ik het volgende Tolhuis-optreden van deze onwaarschijnlijke rasentertainer zal moeten overslaan, de vorige keer zal in mijn geheugen met een grote grijns gegrift blijven.

Nou kan Gruff sowieso vrij weinig verkeerd doen bij mij, maar goeie grutjes wat een onwaarschijnlijk fijn plaatje is dit zeg! Ik ben al erg lang groot Furry-fan, maar moet bekennen dat ik sowieso de laatste jaren steeds meer richting Gruffs solowerken opschuif. Ik haakte in bij Candylion en die bleef voor mij wel altijd op eenzame hoogte staan, hoe tof ik ook al zijn platen sindsdien vond, maar na twee luisterbeurten durf ik te stellen dat deze minstens zo briljant is. Ik vind het knap dat er enerzijds zo'n hoop in elk nummer gebeurt, en dat anderzijds zelfs op de meest epische momenten die typisch rhysiaanse haast achteloze helder-droge relaxtheid bewaard blijft. Hier ga ik echt nog heel lang van smullen!

Altijd lastig een score te beoordelen, eigenlijk moet je er dan toch ook de film bij gezien hebben om het op de juiste waarde te kunnen schatten. Maar van Gruff moet ik nu eenmaal alles horen wat los en vast zit, en dit is gewoon een uiterst prettige achtergrondmuziek die al vanzelf een eigen film naar voren tovert.