Nog geen berichten hier? Zo'n heerlijke plaat dit, uit de hoek van zijn ex Cate Le Bon (die het produceerde, je herkent haar sound direct), zijn andere ex Aldous Harding (met wie hij nu tourt; ik zou ze vorige week zien maar helaas moest ik vanwege omstandigheden verstek laten gaan), en mede-Welshman (zo te zien geen ex) Gruff Rhys. Dit is een plaat die bij elke draaibeurt ongrijpbaar blijft maar toch heerlijk in het gehoor ligt, het heeft het speels-bevreemdende van Bowie's Berlijnse periode dat je ook altijd wel in Le Bon's muziek terug hoort, maar dan een stuk warmer en meer laid-back. Ben benieuwd naar zijn eerdere werken, hij heeft een hoop gemaakt zo te zien, en een veelbelovende kennismaking is dit zeker!

Nou ja, heerlijke plaat is dit ieder geval. Het openingsnummer is misschien wel mijn meest gedraaide song van het jaar, ook al is het dus eigenlijk van vorig jaar. En ook van de rest kan ik moeilijk genoeg krijgen.

Ik zie hier in meerdere berichten verwezen worden naar 'de twee meesterwerken van Midlake', hiermee wordt dan volgens mij steeds The Trials of Van Occupanther en The Courage of Others mee bedoeld. Geen liefhebbers van Bamnan and Slivercork hier? Weliswaar een behoorlijk afwijkende plaat qua sound - duidelijk meer door een band als Grandaddy geïnspireerd dan de seventies-sound van die latere platen - maar wat mij betreft (ik ben dol op dat soort knotsgekke klanken) echt een meesterwerkje hoor. Ik heb dan weer eerlijk gezegd altijd een stuk minder met The Courage gehad, voor mij een fikse domper na het zoveel prikkelendere Occupanther (denk dat we het wel met z'n allen er over eens kunnen zijn dat dat toch duidelijk hun beste werk blijft). Over de twee Tim-loze Midlake-platen hoeven we het hier niet al te uitgebreid te hebben natuurlijk; elke keer dat ik ze hoor vind ik ze verrassend sterk eigenlijk wel, en toch voel ik nooit de behoefte ze te luisteren en dat zegt toch ook eigenlijk wel wat. Maar dan nu dit Harp.

De eerste paar luisterbeurten overheerste bij mij toch de teleurstelling. Want als een genie tien jaar aan een plaat zit te sleutelen, krijgt zo'n project iets mythisch en worden de verwachtingen vanzelf onmogelijk hoog, een beetje het Smile/Chinese Democracy-effect zullen we maar zeggen. Maar ook met realistischere verwachtingen, valt me toch vooral op hoe dicht deze plaat tegen Midlake aan schurkt. En dan de Midlake van waar hij gebleven was met The Courage, waar ik dus sowieso al wat minder mee had. En waardoor het voor mij moeilijk te plaatsen is waarom hij hiervoor eigenlijk de band uit moest stappen.
Niet dat ik per se op een hiphopplaat of free jazz gerekend had of weet ik veel, maar ik dacht dat dat hele 'je eigen muze' moeten volgen-idee toch wel in iets afwijkenders, iets meer op zichzelf staands, zou resulteren.

Maar goed, na meerdere draaibeurten begint deze plaat wel iets meer eigen smoel voor mij te krijgen en ook al zal ik er niet voor uit m'n stoel springen, is het zeker aangename muziek om als een lappendekentje onder te kruipen. En dat is met deze kille dagen toch ook wel wat waard.

Heel fijn plaatje dit, vind deze muziek ook een stuk beter tot z'n recht komen met een kortere speelduur. De voorganger verzandde wat teveel in gelanterfant, terwijl een deel van die nummers tot z'n best werk behoorden. Deze borduurt daarop voort maar is bijna de helft korter en daardoor krijgt de dromerigheid iets vluchtigs, op een positieve manier, als iets wat je vast wil grijpen maar vervolgens verdwenen is. Ik zie in sommige reviews het lounge-woord voorbijkomen, maar het knappe van Helado is dat hij bepaald nooit de makkelijke weg kiest, sommige nummers zitten behoorlijk bevreemdend in elkaar, en tegelijk laat hij het totaal vanzelfsprekend klinken, ja net zoals dromen vaak tegelijk vreemd en vanzelfsprekend zijn. Dit is niet zomaar muziek om op te 'loungen' (wat klinkt dat woord toch ook altijd ordinair) maar om je geheel door mee te laten voeren, naar een volstrekt unieke wereld die alleen door deze artiest kon worden geschapen.

Naar aanleiding van de laatste Tapedag - Wens de Satelliet (2022) - MusicMeter.nl weer eens in dat heerlijke High The Moon-oeuvre gedoken, tot mijn verbazing bleek er maar één album op MuMe te staan. Nou ja, zo vreemd misschien ook weer niet, aangezien dat de enige is die op een label (Excelsior) verscheen. De andere twee zijn dus in eigen beheer uitgebracht, maar sluiten er in muzikale zin logisch op aan. Fijne wegdroommuziek vol melodietjes die zeer plezierig blijven rondspoken in je hoofd, de betere zolderkamerkunst.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Zoals ik ook hier al schreef, heb ik de albums die High The Moon in eigen beheer heeft uitgebracht nu ook op MuMe gezet. Ik vind ze allemaal prachtig, deze is net iets minder dromerig en iets poppiër dan de rest, maar het ligt allemaal toch wel behoorlijk in elkaars verlengde. Keez' gevoel voor melodie, zoals we ook van onder meer Lola Kite weten, blijft behoorlijk onweerstaanbaar, en de sfeer die hij weet te scheppen (zoals recent ook met Tapedag) volstrekt uniek. Echt een artiest om eens in de zoveel tijd weer te herontdekken.