In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Radiohead kan - op z'n zachtst gezegd - weinig fout doen bij mij, maar dit vind ik een wat lastig plaatje. Natuurlijk klinkt 't als een klok, er is nu eenmaal weinig indrukwekkenders en meeslependers dan Radiohead-concerten, maar als release vind ik het nogal on-Radiohead-achtig. Ik snap het verhaal erachter wel, dat Thom bezig was met dat Hamlet-project en toen op deze opnames stuitte, en al zou je denken dat deze band bepaald geen 'zoethoudertjes' nodig heeft (of iets om ze weer in de aandacht te brengen, die nieuwe concerten zijn natuurlijk binnen een seconde allemaal uitverkocht), zal het toch wel een bepaalde functie vervullen. In artistieke zin voelt het, voor hun toch altijd zo neurotisch zorgvuldige doen, ietwat willekeurig. Vergelijk het met hun enige andere officiële live-release, I Might Be Wrong Live Recordings. Die was indertijd zo tof, om de 'buitenwereld' (wij fans wisten dat natuurlijk allang) te laten horen hoe de Kid A/Amnesiac-nummers zich naar live-versies vertaalden. Echt iets op zichzelf staands dus en daarmee een duidelijke toevoeging aan hun oeuvre, terwijl HTTT een plaat is die al relatief live klinkt, waarvan de live-versies niet al te veel verschillen (natuurlijk wel met mooie toevoegingen zo nu en dan, zoals die freaky solo in Go To Sleep, indertijd heb ik die ook veel van een bootleg beluisterd; al die hoogstaande bootlegs hebben officiële live-platen toch ook altijd wat onnodig gemaakt). En dat de volgorde van de plaat is aangehouden vind ik ook iets a-typisch gemakzuchtigs. Was toch vele malen passender geweest om met There There te openen, want dat was doorgaans de set-opener in die tijd. En dan Backdrifts en Punch Up weglaten? Dat heb ik nou altijd twee van de spannendste nummers gevonden. Nou ja, HTTT blijft een album waar ik nooit genoeg van zal krijgen, dus uiteraard geniet ik intens van deze muziek. En wie weet dat Thom en de zijnen een dagje ouder en commerciëler geworden zijn en we meer van dit soort uitgaves uit de bomvolle (live-)archieven kunnen verwachten. Dan zal ik m'n beeld maar moeten bijstellen en domweg genieten van de geniale klanken.

Maar waarom dan? Op de MK's, en misschien het heerlijk broeierige Up On The Ladder na (al scheelt die niet veel), is elke track toch van nagenoeg hetzelfde niveau als de meeste 'reguliere' In Rainbows-nummers. Aan Bangers + Mash moet ik de laatste tijd veel denken, omdat die single van The Smile een soortgelijke gestoorde energie oproept. Last Flowers was al erg lang een van mijn absolute favorieten en moest wel wat wennen aan de kale studioversie, maar dat is toch wel een liedje waar elke songschrijver een driedubbele moord voor zou doen. Down Is The New Up is zo zalig sardonisch en bombastisch, Go Slowly een heerlijk melancholische trip, en 4 Minute Warning troostrijk als een dekentje om onder te schuilen. In korte tijd zoveel prachtsongs zeg, geen enkele andere band als Radiohead kan dat zo nonchalant 'terzijde' schuiven.

Gefeliciteerd allemaal met de twintigjarige verjaardag van dit briljante kind! Geen enkel album zal ooit hetzelfde effect op mij hebben, als toen ik hier als zestienjarige maandenlang op koptelefoon mee rondliep. Ik was al groot Radiohead-fan; OK Computer was lange tijd voor mij de enige cd die ertoe deed, dus de anticipatie was enorm. En net als veel andere Nederlandse liefhebbers was de kennismaking met dit album via 3fm, die het een tijd (geen idee meer hoe lang, iemand?) voorafgaand aan de release integraal uitzond. Dat werd uiteraard nauwkeurig getapet en zo intensief beluisterd, dat ik nog lange tijd de irritante jingles na elk nummer in mijn hoofd bleef horen. En toen ik de officiële cd kocht, was dat met de 'foute start' waarvan ik altijd stiekem ben blijven geloven dat het intentioneel was, ook al weet ik dat het niet zo is. Toch ben ik blij dat ik niet in ben gegaan op het aanbod de cd in te ruilen voor een 'goed exemplaar', want dit is nu toch wel bijzonder om te hebben. En ook al heb ik inmiddels ook een vinylversie en kan ik het altijd van Spotify opzetten, kies ik toch steeds voor dat oorspronkelijke schijfje, want zonder foute start is Kid A Kid A niet voor mij. En dan is er natuurlijk nog het 'verborgen boekje' (ben altijd benieuwd wanneer mensen daar achterkwamen, ik volgens mij echt pas na een paar maanden; dat het internet nog niet zo alom aanwezig was om alle mysteries weg te geven draagt natuurlijk ook wel bij aan de mystiek van deze release). En de poster met het beertje die ik uit een abri stal en die ik vandaag voor de gelegenheid maar weer eens opnieuw heb opgehangen. Het concert in Nijmegen drie weken voordat het album uitkwam en dus de daadwerkelijke kennismaking met het merendeel van deze nummers. In een circustent en met Sigur Rós als voorprogramma. Ik en een vriend spijbelden van school om er 's ochtends vroeg al bij te zijn, toen die tent nog opgebouwd moest worden. Zaten we daar urenlang in de regen, gewoon maar om alles met volle teugen mee te maken. En toen vervolgens alle mysterieën rond Amnesiac nog geen acht maanden later. Sorry, ik merk dat ik het over allemaal schijnbare randzaken heb en niet de revolutionaire impact van de muziek zelf, maar ik word nu eenmaal wat nostalgisch op een dag als vandaag. De muziek blijft echter staan als een huis en al houd ik van alles wat Radiohead sindsdien uitbracht met heel mijn ziel, blijft dit toch het meest opwindende meesterwerk uit hun oeuvre. Ook over tweehonderd jaar zal dat nog het geval zijn.

Het blijft een bizarre keuze dat op deze boxset geen ruimte is gemaakt voor de fantastische b-sides (enkel op de cassette-editie, maar daar ook slechts een paar). Het was tof geweest om die allemaal bij elkaar op een plak vinyl te hebben staan, zoals bij OKNOTOK het geval was. Kid Amnesiae is als toevoeging daarentegen wel vele malen intrigerender. Als geheel is het haast een soort collage, bij sommige overgangen moest ik een beetje aan Revolution 9 denken. Zoiets als de strijkers van How To Disappear los horen, zou op papier weinig toevoegen en lijkt ergens ook niet echt bij Radiohead te passen, maar werkt hier als wonderschone apotheose. Na alle verschillende incarnaties viel deze sobere Follow Me Around mij aanvankelijk ietwat tegen, maar begin hem inmiddels steeds meer op zichzelf te waarderen. If You Say the Word blijft toch ergens de grootste traktatie, aangezien we daar (op wat notities uit Ed's dagboek na dan) nooit eerder van gehoord hadden en het zo verrassend 'af' is. Had zeker niet op deze twee albums gepast, maar toch fascinerend dat het daarna nooit elders terecht kwam. De rest is een kijkje in de Radiohead-keuken, zonder dat er ook maar iets van het mysterie verloren gaat. Integendeel zelfs. Al met al een prachtig geheel!

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

De eerste drie Real Estate-platen zijn altijd klassiekertjes voor mij gebleven, de vierde vond ik ietsje minder, de vijfde nogal niksig (die twee soloplaten van Martin Courtney draaide ik met meer plezier). Maar hier is dan nummertje zes en wat een zalige terugkeer naar hun oude niveau blijkt dit opeens te zijn. De band doet precies doet waar het zo goed in is, maar weet tegelijk voldoende toe te voegen aan die sound om het fris te houden. Geen enkele andere band die ik ken weet zo schijnbaar vanzelfsprekend te laveren tussen dreutelende druilerigheid en zonnige extase, en dat doen ze hier weer elf harmonieuze popparels lang. Dit is nou echt een album om de winter in de lente mee te zien overgaan, dus laat dat nou maar gebeuren.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik deze week dit album besproken, beluister het hier.

Wat een heerlijke rarities-verzamelaar zeg! Die Strokes-cover was ik helemaal vergeten, indertijd veel gedraaid, wat een fijne herontdekking. De rest is grotendeels nieuw voor mij, maar voelt zoals eigenlijk alles bij deze band meteen zo ontzettend vertrouwd. En mooi ook dat het, veertien jaar en een gitaristenwisseling bestrijkend, toch verre van bijeengeraapt klinkt. Lekkere lome klanken voor bij het open raam, jammer daarom wel dat-ie pas in september op vinyl verschijnt.

Fascinerend verschrikkelijk album dit! Niet dat ik ooit nog op iets echt goeds zat te rekenen van Mad Richard, maar hiermee overtreft hij zichzelf toch wel echt op weergaloze wijze. Wie weet kan dit ooit nog uitgroeien tot een cultklassiekertje onder muzikale massochisten.

Wat een wonderschone toevoeging aan een steeds klassieker wordend oeuvre dit weer. De misleidende magie van Hawley is dat alles aan hem - stem, muziek, teksten - zo’n intens ouderwetse klasse ademt, dat je het te makkelijk als gegeven kan beschouwen, en niet hoort hoe verduiveld goed dit allemaal in elkaar steekt, hoe zeer hij van al die vertrouwde elementen toch iets volstrekt welgemeends en zeer eigens weet te brouwen. Dit album is een stuk basaler, minder weelderig, dan eerdere werken, meer Cash of Campbell dan Walker of Hazlewood, met zo nu en dan een snufje Everly Brothers, al blijft de eeuwige Orbison toch ook nooit ver weg, en voor een hedendaagsere vergelijking hoor ik met enige regelmaat de bezwerend desolate kraak van wijlen Mark Lanegan er doorheen klinken. Het zou allemaal zo makkelijk in een potpourri, een act, kunnen verzanden, maar daar weet Hawley al negen albums verre van te blijven en ook hier kan je er van de eerste tot de laatste noot niet omheen dat het hem Menens is. Romantische, weemoedige, tijdperkoverstijgende Menens. Om met een kop koffie of glaasje whisky heel lang mee uit het raam te staren, perfect voor deze miezerige lentedagen.

Dit vind ik toch wel overduidelijk hun beste album tot dusverre. Op de vorige platen stonden een paar verslavende uitschieters en de rest was ‘gewoon’ bijzonder aangenaam, maar hier vind ik elk liedje van hetzelfde hoge niveau. Blijft knap van deze band dat ze zo lekker achteloos weten te klinken, terwijl hun nummers uiterst ingenieus in elkaar steken. In dat contrast zit denk ik wel het verslavende voor mij.

Er wordt weleens beweerd dat wanneer The Rolling Stones in '72 - na het uitbrengen van hun pièce de résistance Exile On Main Street - er de brui aan hadden gegeven, ze een veel mythischere status bereikt zouden hebben dan nu het geval is. En al heb ik een zwak voor enkele van de albums die de band na die tijd uitbracht, denk ik dat deze theorie zeker klopt. [Lees verder op: kasblog]

Deze recensie van mij is ook gepubliceerd op webzine Hard//Hoofd, vandaar dat ik 'm niet in z'n geheel copy-paste (zoals ik dat vroeger wél altijd deed met mijn recensies van Kasblog op MuMe).

Ik ben overigens zesentwintig jaar en een groot fan van The Beatles en The Stones. Maar mijn grootste helden zijn toch wel Bob Dylan en Tom Waits.

Logisch natuurlijk dat een release als deze een hoop reacties, zowel overdreven positief als negatief, oproept. Ik vind het zeker geen slecht, maar ook niet een heel erg goed album. Het is eigenlijk precies wat je kan verwachten: het luistert lekker weg maar voegt weinig toe. En misschien mag je ook niet méér dan dat verwachten, want als ze echt nog iets toe te voegen hadden dan hadden ze toch wel wat eerder weer iets uitgebracht. Toch staan er een aantal behoorlijk goede nummers op, zoals alleen deze band ze kan maken. En zoals op zowat elk later Stones-album (een van de weinige gouden regels in het leven) is de door Keef gezongen song weer een hoogtepuntje.

Het blijft jammer dat de heren nooit in zee zijn gegaan met Jack White; ik weet niet in hoeverre dit slechts een gerucht was maar ik meen een jaar of vijftien geleden gelezen te hebben dat hij hen zou gaan produceren en dat had me nou wel een match made in heaven geleken. Of anders met een Dan Auerbach of een andere epigoon die de rauwe bluessound begrijpt en daar een frisse indie-twist aan weet te geven waardoor het op ongeforceerde wijze op de tijd aansluit. Gemiste kans.

Onderstaand artikel vond ik trouwens ook heel relativerend om te lezen; zo veel slechter dan deze plaat waren de meeste Stones-albums in de afgelopen vier decennia nou ook weer niet. En ik ben het met de schrijver eens: Voodoo Lounge was de beste. The Rolling Stones 'Hackney Diamonds' Review: Where's It Rank? - uproxx.com

Op 18 januari 2007 stormde het nogal. Er werd gewaarschuwd vooral binnen te blijven, maar de Britse songsmid Ed Harcourt zou optreden in Paradiso en daar wilde ik per se naartoe. Het was een hele onderneming om van mijn huis naar het Leidseplein te komen. De electriciteitsleiding van de tram brak en ik moest de gehele Overtoom tegen de wind in lopen. Het leek wel alsof iedereen op straat aan het dansen was, dansen tegen de zwaartekracht. Ook moest ik onderweg een paar keer wegduiken voor instortende luifels en vliegende honden.

Toen ik aankwam was de Grote Zaal van Paradiso slechts met een stuk of dertig mensen gevuld, de rest had het blijkbaar niet gehaald of - waarschijnlijker nog - het überhaupt niet geprobeerd. Het voorprogramma was al begonnen. Een meisje met vuurrood piekhaar stond achter een keyboard en zong met onvaste stem en moeilijk te plaatsen tongval: 'Mij blaas je niet om, sta met beide steunzolen op de grond.' Dat was fijn om te horen, want ik tolde nog steeds. Het was mijn kennismaking met Roos Rebergen uit Gelderland, toen nog maar negentien lentes jong en twee jaar eerder winnares bij de Grote Prijs van Nederland. Ze speelde met haar band Roosbeef en al was ik blij mijn wandeltocht overleefd te hebben, het was geen liefde op het eerste gehoor. Charmant vond ik het zeker, maar ik heb nu eenmaal (een Spinvis of een Drs. P daargelaten) zeer weinig met Nederlandstalige muziek. Voor mij is het altijd óf te plat-amuserend, óf te sentimenteel-cabaretesk en in die laatste categorie leek mij deze zangeres met band te behoren. Toch herinner ik me dat optreden van Roosbeef nog als de dag van gisteren, terwijl van het concert van Harcourt dat volgde mij niets meer is bijgebleven. Behalve dan dat hij zijn nummer 'The storm is coming' weigerde te spelen.

Het zusje van mijn vriendin vroeg mij afgelopen zaterdag mee naar een optreden van Roosbeef in het Patronaat te Haarlem. Het had me leuk geleken, maar ik had meer zin in thuis films kijken. Ik word ook een dagje ouder. Mijn vriendin en haar zus hadden samen het afgelopen jaar Roosbeef vaak gezien. Op de Parade, op Oeral en op andere theater-achtige festiviteiten. Het bevestigde mijn vermoeden dat deze muziek meer kleinkunst dan pop zou zijn. Mijn vriendin kwam thuis met het album van Roosbeef. Roos had hem voor haar gesigneerd. Gisteren laadde ik in alle vroegte het album in mijn iTunes. Om zeven uur 's ochtends stond ik te huilen op station Sloterdijk. Ik huil niet snel en misschien was ik gevoelig door het nieuwe ritme dat mijn werk van mij verlangt en waar ik nog erg aan moet wennen. Maar Roosbeef was even het allermooiste, het allergeniaalste en het allerwáárste wat ik ooit gehoord had. 'Ben je te heet gewassen? Speel je koehandel met een ander?' zingt ze droog en verbolgen. En even later: 'Ze zegt: ik kom uit de Randstad / O, wat moet je dan met hem? / Heb je een OV ofzo?' En minstens zo geniaal: 'En toen jij het uitgemaakt had / Heb ik mijn donorkaart ingevuld / Zodat er iemand nog met mijn hart speelt.' Roosbeef is op geen enkele manier kleinkunst, ze probeert je namelijk niet te raken. Ze dóet het, door naief en urgent te zijn. En dat is pop.

Net als Spinvis vangt Roosbeef dagelijkse zinnen in surrealistische beelden, schuwt ze clichés niet en gaat het metrum vaak in tegen elk gangbaar gevoel voor poëzie. 'Muur' mag ook gerust op 'muur' rijmen, als dat zo uitkomt. Maar in tegenstelling tot Spinvis lijkt Roos zich niet zo bewust te zijn van de vervreemding die ze op deze manier oproept. Dit is een leuk en gek meisje, dat praat zoals ze praat. Ook haar muziek is verre van gekunsteld. Aanstekelijke frisse popliedjes die soms de bocht uit vliegen en mooi gearrangeerd zijn. En ze houdt je aandacht vast met haar slepende en zeurende stem. Wanneer ze zingt over de boerderij waar ze is opgegroeid en die wordt afgebroken ('De boerderij krijgt een spuitje / Zonder verdoving'), over een vriend die naar het front (vermoedelijk Afganistan) wordt gezonden ('Hij zit liever op het strand / Ik zeg daar heb je ook veel zand'), over de eerste keer op school met buitenboordbeugel ('Ik ruik de geur / Van schimmelbroodjes / In plasticzakjes in prullenbrakjes') en over verliefdheid ('En alle liedjes op de radio lijken heel veel op elkaar / Maar ik zing nu alles mee, vind de gekste dingen mooi / Zelfs Bløf die brak bij mij een snaar'). Roosbeef is een volstrekt origineel en eigenzinnig talent en een absolute aanwinst voor de Nederlandse taal! De titel van het debuutalbum dat eind vorig jaar verscheen en dat ik gisteren ontdekte is: Ze Willen Wel Je Hond Aaien, Maar Niet Met Je Praten. En zo is het maar net.

Bron: http://kasblog.punt.nl/