Er zijn vele redenen om een hekel aan U2 te hebben. Die Bono bijvoorbeeld, met z'n messiascomplex en zonnebrillencollectie, dat is natuurlijk een zeer onuitstaanbaar mannetje. Zo iemand die als je hem op een feestje uitnodigt met alle meisjes gaat zitten flirten en alle spelletjes wint en iedereen een schuldcomplex bezorgt met z'n geoudenhoer over Afrika. Dan is er nog The Edge - wat natuurlijk een achterlijke artiestennaam is - die altijd zo'n stom mutsje op z'n hoofd draagt en met zijn gitaarsound wel zo achterlijk veel bandjes heeft beinvloed dat je nooit van je leven aan zijn galm zal kunnen ontkomen. En dan is er nog het feit dat U2 gewoon een retecommerciele band is die instant radiohitjes op commando uit kan poepen, liedjes die iedereen na een luisterbeurt mee kan brullen en dat dan ook massaal doet in de megalomane stadions die het Ierse kwartet steeds weer weet te vullen. Sinds ze in 1976 bij elkaar kwamen hebben deze Christelijke gladjakkers tot doel gehad de grootste rock & roll-act ter wereld te worden en het lijkt ze aardig te zijn gelukt.

Voor zover het cynisme dat ik noodzakelijk achtte om dit stuk mee te openen. Want als ik eens mijn ongeremde enthousiasme over deze band openlijk laat gaan word ik altijd nogal vies aangekeken door mijn muziekminnende vrienden. U2, dat kan toch niet? Daarom lijk ik mij altijd te moeten verantwoorden als ik over deze band spreek. En eigenlijk heb ik daar schoon genoeg van! Want als je platen als The Unforgettable Fire en Achtung Baby hebt gemaakt, wat maakt het dan uit dat je je gezicht constant op goede doelen-benefieten laat zien en met wereldleiders rond de tafel zit en niet van de radio te branden bent? 'Cool' is zo'n betrekkelijk stempel. Het belangrijkste is dat ik U2 geloof. En het is zonder enige twijfel de meest bezielde band die ik ken.

Een kanttekening die ik echter wel moet plaatsen is dat ik hun vorige twee platen - million-sellers All That You Can't Leave Behind (2000) en How To Dismantle An Atomic Bomb (2004) - nogal middelmatig vond. Niet dat er geen goede nummers op deze albums staan, maar ze klinken wel heel erg als U2 op de automatische piloot. Nogal bloedeloos en weinig avontuurlijk. Terwijl deze band in de jaren tachtig en negentig zichzelf juist kenmerkte door een constante vernieuwingsdrang ten opzichte van haar eigen sound. U2 was een spannende band omdat ze met grote regelmaat van stijl veranderde. Van de new wave en postpunk van Boy (1980) en October (1981), tot de etherische gospel en soundscapes van The Unforgettable Fire (1984) en The Joshua Tree (1987) en van de blues en country van Rattle & Hum (1988) tot de eclectische alt-rock van Achtung Baby (1991) en de ambient van het onder het pseudoniem 'Passengers' uitgebrachte Original Soundtracks 1 (1995). De platen Zooropa (1993) en Pop (1997) zijn mijn persoonlijke favorieten van de band. Over het algemeen worden deze juist als hun minste gezien, omdat ze hierop teveel hun eigen sound zouden verloochenen. Maar de combinatie van techno, ambient, krautrock en britpop zorgde voor een broeierig gevoel van avontuurlijkheid dat mij simpelweg het meest wist te raken. Ik hou nu eenmaal van een beetje onvoorspelbaarheid in muziek. U2's werk in de jaren nul was echter zo voorspelbaar als het kapsel van Balkenende. En aangezien voorspelbaarheid nu eenmaal verkoopt verwachtte ik dat het wel voorgoed over zou zijn tussen mij en U2.

Toch werd mijn nieuwsgierigheid wel geprikkeld toen ik hoorde dat U2 op haar nieuwe album weer wat avontuurlijker uit de hoek zou komen. No Line On The Horizon - zo heet die plaat - komt over twee weken officieel uit, maar is gisteren reeds over het internet uitgelekt. Nieuws dat de kranten haalde, terwijl het voortijdig lekken van een plaat tegenwoordig toch eerder regel dan uitzondering is. Giel Beelen mocht er bij De Wereld Draait Door over komen praten en stelde daar dat het album niet makkelijk te downloaden was, alleen voor mensen met connecties in de muziekwereld zoals hij was het album vindbaar. Ik heb die Beelen altijd wel een sympathiek non-figuur gevonden, maar hier probeerde hij zich toch echt belangrijker voor te doen dan hij is. Ik had het album ieder geval binnen vijf minuten gevonden en op mijn harde schijf staan.

Maar goed, de vraag is nu of No Line On The Horizon inderdaad een U2-album is dat de gebaande paden weet te verlaten, een plaat die meer weet te bieden dan instant-megahits. Waarbij ik overigens wil benadrukken dat ik daar helemaal niet op neer kijk en er zelfs wel respect voor heb als je commercieel succes zo slim weet uit te melken als deze band op hun vorige twee albums wist te doen, maar dat het mij persoonlijk nou eenmaal niets doet. Een nieuw U2-album dat mijn bloed sneller kan laten stromen is natuurlijk iets waar ik stiekem op hoop, maar als dat niet het geval is: even goede vrienden. Ik heb immers genoeg platen van deze band waar ik wél ongelooflijk blij mee ben, dus alles wat daar bij zou komen is alleen maar mooi meegenomen. Bovendien, wie ben ik?

Met die instelling heb ik No Line On The Horizon aan een drietal luisterbeurten onderworpen en op dit moment schalt hij voor de vierde keer door mijn kamer. En ik kan zeggen: deze plaat laat mijn bloed zéker sneller stromen! Het biedt het beste van twee werelden. Aan de ene kant klinkt het typisch U2 en grijpen ze soms zelfs nóg meer naar hun vintage jaren tachtig-sound dan ze op hun vorige twee albums al deden. Daarmee lijkt de band toch het 'veilige pad' gekozen te hebben. Maar de nummers zijn meer dan gemakkelijke herhalingsoefeningen. Ze weten namelijk het 'mysterie' te vangen dat het beste jaren tachtig-werk van de band altijd méér liet zijn dan slim vakmanschap alleen en dat op die vorige platen nagenoeg ontbrak. Catchy liedjes die op meer dan één truukje berusten. Aan de andere kant gaat deze plaat óók verder waar het jaren negentig werk van de band (de trilogie Achtung Baby - Zooropa - Pop) gebleven was: een zoektocht naar nieuwe geluiden, sferen en stijlen.

De eerste single van het album, Get On Your Boots, was al wat langer bekend en is een zeer aanstekelijk lied. De vocale melodie is wel wat makkelijk geleend van Elvis Costello's Pump It Up - die het op zijn beurt weer jatte van Bob Dylan's Subterranean Homesick Blues - maar weet met z'n vuige gitaarriff en hiphop-break toch te verrassen. Toch is het het minste nummer van het album. I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight en Stand Up Comedy zijn minstens zo catchy en springerig, maar hebben een element van waanzin in zich dat ze meer laat zijn dan de zoveelste U2-meezingers. Ze lijken eerder uit de hoek van Achtung Baby's The Fly te komen dan dat ze voor de zoveelste keer het thema van Elevation of Vertigo uitkauwen.

De overige acht tracks van het album zijn stukken minder makkelijk dan deze drie songs en groeien per luisterbeurt. Het zijn gelaagde composities die soms wel zes of zeven minuten duren en waarin geluidsmagiër Brian Eno - de huisproducer van de band - zich helemaal kan laten gaan met spannende soundscapes en geluidjes. No Line On The Horizon is een uiterst sonisch avontuur. Dit komt het best naar voren in de eerste vier en de laatste twee tracks. Het titelnummer is het spannendste openingsnummer dat U2 heeft afgeleverd sinds Zooropa, Magnificent brengt het beste van The Unforgettable Fire en The Joshua Tree samen tot een intens beest van een song, het pastorale Moment Of Surrender is het meest epische nummer dat U2 geschreven heeft en Unknown Caller springt van de ene geniale melodie naar de andere. De twee afsluitende tracks, Breathe en Cedars Of Lebanon, zijn bijna psychedelisch te noemen. Mijn twee favoriete U2-songs, If You Wear That Velvet Dress en Wake Up Dead Man - beide van Pop - zijn bovendien in het laatste nummer terug te horen. Het pompeuze FEZ-Being Born en de intieme hymne White As Snow moeten voor mij waarschijnlijk nog groeien, maar klinken alvast veelbelovend.

Mijn enige kritiekpunt op No Line On The Horizon zijn toch wel de teksten. Als tekstschrijver heb ik Bono nooit erg hoog hebben zitten, maar toch wist hij mij vroeger nog weleens te raken. Toen durfde hij soms klein en persoonlijk te zijn. Helaas is hij op dit nieuwe album weer nogal sloganesk bezig en is op bijna elk nummer het woord 'love' te horen, waardoor dat nogal een dooddoener wordt. Jammer, want dit obstacel zou het album uiteindelijk ervan kunnen weerhouden volledig in mijn hart gesloten te worden. Zijn voordracht maakt echter een heleboel goed; hij weet zijn uitgekauwde verzen vol vuur te brengen, overschreeuwt zichzelf soms onderwets en lijkt er al met al tenminste zelf in te geloven.

No Line On The Horizon is op z'n minst een interessante U2-plaat te noemen en dat is zeker een verademing na twaalf jaar creatieve stilstand. Of deze plaat ook echt net zo goed is als dat ik hem nu vind zal de tijd uit moeten wijzen. Maar op dit moment ben ik weer eens volledig in extase over U2 en daar schaam ik mij in het geheel niet voor. Er zijn vele redenen om een hekel aan U2 te hebben, maar die wegen niet op tegen de redenen om deze band in je hart te sluiten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Nog geen bericht bij dit album? Ik vind het een zeer aangename plaat, heel sfeervol, Godrich's sound is natuurlijk altijd een genot voor de oren en aangezien dit toch min of meer helemaal zijn project is kan hij hier lekker losgaan (in plaats van zijn bijzondere geluidslagen in dienst te stellen van andermans composities). Alleen de stem van de zangeres is fijn maar heeft ook iets anoniems, het mist karakter van de artiesten waar Godrich doorgaans mee werkt en die altijd de aandacht naar zich toe trekken; daardoor wordt deze plaat achtergrondmuziek. Maar écht goede achtergrondmuziek is zeldzamer dan je zou denken, daarom is dit toch een zeer knap album dat ik heel veel draai om lekker bij te lezen.