Deze band heeft een vreemde uitwerking op mij. Elke keer dat ik een nieuwe plaat van ze hoor, denk ik: 'ja ja, zo weten we het wel weer, jullie hebben vooraan in de klas gezeten bij de cursus vroege jaren tachtig synthpop voor gevorderden, dat weten jullie griezelig goed na te bootsen, haast niet van echt te onderscheiden.' Nou ja, dat denk ik dan zo ongeveer smalend tijdens het luisteren naar zo'n plaat, die ik dan toch maar steeds niet afzet aangezien het nu eenmaal lekker wegluistert en het toegegeven toch ook wel behoorlijk sterke liedjes zijn. Liedjes die aanvankelijk niet al teveel opvallen, maar al gauw diep onder je huid kruipen. Waardoor ik toch elke keer weer terug moet komen op die aanvankelijke scepsis, moet toegeven dat deze band wel degelijk aan dat vertrouwde recept iets volstrekt eigens weet toe te voegen, wat dat dan ook moge zijn. Met dit album heb ik dat nog aanzienlijk meer dan met de voorgangers. Ik hoor hierop ook wel iets meer andere invloeden naar voren komen, hier en daar een snufje shoegaze bijvoorbeeld. Deze band ontwikkelt zich op een subtiele en intrigerende manier. En wat een sterke melodieën zijn 't weer, die zalig blijven rondspoken in je hoofd. Dat Nation Of Language een bedrielijke band is, moge inmiddels wel duidelijk zijn. Met albums als dit blijf ik daar maar al te graag keer op keer intrappen.

Holy fuck, wat een prachtplaat weer! Derde meesterwerkje op rij. Hey Daydreamer vind ik misschien zelfs het mooiste liedje dat ik dit jaar gehoord heb, maar er staat hier eigenlijk geen enkele noot op die niet magisch is. En dat terwijl het toch allemaal zo bescheiden, vanzelfsprekend haast, klinkt. Een album om mee ingesneeuwd te raken.

Ik zal maar niet teveel woorden vuil maken aan de nieuwe Neil Young. Nooit eerder heb ik namelijk zó'n tenenkrommend slecht album gehoord van een songschrijver die ik zó hoog aansla. Mijn liefde voor Young begon toen ik op dertienjarige leeftijd de LP-collectie van mijn moeder plunderde en daar After The Gold Rush uit 1970 in ontdekte. Nog steeds ken ik geen popplaat die eenzaamheid en melancholie mooier weet te vertolken en het hielp me grotendeels mijn puberteit door. Later ontdekte ik andere Young-schatten (met en zonder zijn begeleidingsband Crazy Horse) zoals Harvest, On The Beach en Everybody Knows This Is Nowhere. Ook zijn vroege werk met Buffalo Springfield en Crosby, Stills & Nash wist me erg te raken. Met het latere werk van Neil Young ben ik nagenoeg onbekend. Toch maar voor de grap zijn nieuwste gedownload, getiteld Fork In The Road. En zoals gezegd is die kut. Al is 'kut' nog een understatement. Dit is belabberd. De milieu-bewuste Young heeft een conceptplaat over zijn electrische auto geschreven. Wie zit daar nou op te wachten? Een hele plaat over zo'n stomme auto?! De muziek is fantasieloze rock & roll, zonder ook maar één goede melodie en met de stomste achtergrondkoortjes die ik ooit gehoord heb. Young zingt op totaal onbevlogen wijze en waar het tegen-het-valse-aanzitten vroeger zijn grote charme was, gaat hij nu ver over de grens heen en lijkt niet eens moeite te doen er iets van te maken. Fork In The Road is een plaat die we maar snel moeten vergeten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Dit album zou niet moeten werken, en toch werkt het wel.

Interessante discussies hier. Ik denk dat Cave én heel integer én heel theatraal is. Dat is de paradox die hem zo heerlijk ongrijpbaar maakt. Maar wat zowel One More Time With Feeling als Skeleton Tree voor mij zo onverteerbaar pijnlijk (maar ook zo pijnlijk wonderschoon) maakten, is dat hij toch een deel van de theatraliteit, van dat almachtig boven de materie staande verhalen-vertellende waar hij zo berucht om is (en wat ook zo fantastisch naar voren komt in 20.000 Days on Earth), om zeer begrijpelijke redenen onmogelijk nog op kan brengen. Voor mij poogt hij vervolgens met Ghosteen, The Red Hand Files, The Conversations Tour en ook deze solo-registratie die twee kanten enigszins bij elkaar brengen en daar nieuwe betekenissen in te vinden. Dat hij hier grotendeels voor oude nummers kiest, is ook om te laten zien dat alles uiteindelijk onderdeel is van eenzelfde oeuvre. Dit lijkt me dan ook geen onderdeel meer van zijn rouwverwerking, maar een poging om na zo'n ingrijpende periode zijn werk te herdefiniëren. Ik ben heel benieuwd wat hij hierna gaat doen, hij hintte op The Red Hand Files al eens op een heroprichting van Grinderman, maar wat het ook worden mag, de kans lijkt me bijzonder klein dat het meer van dit zal zijn.

Blijf het overigens wel nog steeds een beetje suf vinden dat de stream hiervan als zoiets exclusief eenmalig werd gebracht en dat het dan alsnog wordt uitgebracht, maar goed. Als liveplaat is dit wel wat aan de lange kant. Veertien tracks ofzo, dat was perfect geweest. Daarom zal ik ook niet hoger dan een 4 geven, terwijl de muziek an sich toch echt wel een dikke 5 verdient.

Een nummer als Into My Arms had bijvoorbeeld niet gehoeven, die speelt hij toch al bijna elk concert op precies deze manier en dat geldt eigenlijk ook voor The Mercy Seat, zijn ook al eerder stillere uitvoeringen van uitgebracht. Dat nieuwe nummer, Euthanasia, waar ik tot mijn verbazing wat zuinige reacties op lees, vind ik wel echt tranentrekkend mooi. Toch een klein beetje rouwverwerking hier dan wel, al heb ik een hekel aan dat woord. Maar verder zijn het tot mijn eigen verrassing juist de oudste nummers die mij het meest raken. Papa Won't Leave You, Henry vind ik bijvoorbeeld echt een hoogtepunt. Altijd wel een sterk nummer gevonden, maar zo helemaal opnieuw leren kennen. Je gaat met zo'n soort uitvoering toch ook nog net wat meer op de teksten letten dan normaal en dat is bij deze artiest uiteraard bepaald geen straf. En zoals gezegd, laat hij op deze wijze dus vrij overtuigend horen dat het uiteindelijk allemaal bij elkaar hoort.

Ik laat me altijd graag door mr cave verrassen en vond het daarom wat jammer dat hij in tegenstelling tot z’n vorige paar platen dit nieuwe album niet in één keer dropte, maar al zo ver van tevoren nummers ervan uitbracht. Nummers die me wel uitstekend smaakten en het vermoeden bevestigden dat er een nieuwe periode aangebroken was in zijn werk, na het hoofdstuk van benauwende ontreddering gedoopt in spookachtige synthesizers. Carnage voelde al als een overgangsplaat, met nummers waarin er plots weer branie in zijn stem klonk en manie in de muziek. Die lijn wordt op Wild God dapper doorgetrokken en het album als geheel blijkt mij gelukkig wel degelijk zeer te verrassen. Op basis van met name het titelnummer had ik verwacht dat hij voor iets relatief lichtzinnigs zou gaan, zijn masker van gospelprediker uit de Abattoir Blues-mottenballen halend. Na een periode van diepe donkerte is het begrijpelijk en ook heel goed dat het licht gaat schijnen, maar ik ben toch wel heel blij dat Wild God meer is dan een heerlijke herhalingsoefening. Véél meer.

Ondanks de godvruchtige koren en louterende toon heeft Wild God toch meer gemeen met een Ghosteen dan met een Abattoir Blues, dat wil zeggen: de muziek mag dan grotendeels episch extatisch klinken, de enorme gebrokenheid klinkt nog steeds door Caves stem, dit wordt op geen enkele manier verdoezeld, het masker blijft af. En in zijn teksten blijft zijn persoonlijk zoektocht naar zingeving in een verscheurde wereld centraal staan, associatief verhalend, met altijd meer vragen dan antwoorden.

In die teksten zal ik me wel meer moeten verdiepen, want wat mij ook opvalt aan Wild God: dit is waarschijnlijk van al Cave's platen (op zijn soundtracks uiteraard na dan) degene waarin de teksten het minst centraal staan. Simpelweg omdat de muziek zo enorm overrompelend is, een wall of sound waarin zelfs die immer hemel en hel aanroepende stem zo nu en dan in mag verzuipen. Al is Fridmann een van mijn favoriete producers leek hij me aanvankelijk een onlogische combinatie met Nick en zijn zaadjes, maar de kenmerkende surrealistische bombast (met hier en daar wat elektronische elementen) past juist wonderlijk goed bij de honger van met name Warren en Nick om steeds weer nieuwe meeslepende muzikale wegen te betreden en maakt van Wild God een album dat - ondanks de nodige vertrouwde elementen - in dit Oeuvre toch weer zo volstrekt op zichzelf staat.

Ik zie ernaar dit album steeds verder te ontpellen, om er steeds weer achter te mogen komen hoe heerlijk raadselachtig het blijft, en het over enkele weken ook weer live mee te maken. Zal weer volstrekt anders zijn dan de laatste keer dat ik hem zag, met Warren in Carré, maar net als toen zal het weer een nieuwe verdieping en troostrijke intensiteit geven aan de muziek, en daarmee aan het leven.

Grappig, ik vind geouwehoer doorgaans juist wel een meerwaarde op een liveplaat, een van de vele dingen waarmee het zich zo mooi van een studioalbum weet te onderscheiden. En goed, Cave's gezwets kan ik dan ook hoogst waarderen, niet voor niets was ik bij zijn vorige 'optreden' waar geen enkele noot muziek klonk.

Bij het optreden daarvoor in Carré was ik eveneens, waardoor deze liveplaat voor mij ook een extra waarde heeft (al speelde bij ons basheld Colin Greenwood niet mee en waren er - op die van Warren na natuurlijk - ook geen strijkertjes, en zo zijn er zo nog wel wat verschillen). Breathless is hier wel een bijzondere verrassing, had ik graag in Carré gehoord in plaats van een net iets te vaak gehoorde Into My Arms of God Is In The House (fijn dat die hier dus ontbreken). Ze speelden op deze tour wel nog wat meer oude (soms ook wat obscuurdere) nummertjes, maar Breathless is samen met het T. Rex-nummer en I Need You de enige song op deze liveplaat die niet van Ghosteen of Carnage komt, en mogelijk het meest optimistische Cave-nummer dus een welkome ademteug zo halverwege deze inktzwarte benauwende set. Ook daarom vind ik die kleine praatjes en grapjes tussendoor echt meer dan prima werken; het geeft de nodige lucht voor zowel publiek als muzikanten, waardoor de grote kracht van deze diep emotionerende nummers alleen maar harder binnen komt. En het klinkt natuurlijk allemaal als een klok: bezield en meeslepend en toch grotendeels zo intens beheerst (haast misselijkmakend spannend in de twee langere Ghosteen-stukken). En de koorzang komt vaak haast nog mooier binnen dan in de studioversies.

Binnenkort schijnt er een nieuw Bad Seeds-album te komen dat weer totaal anders belooft te gaan klinken, dus kan dit ook wel een mooie afsluiting van dit hoofdstuk gezien worden. Al schreef ik volgens mij ook iets soortgelijks bij Nick's vorige liveplaat/concertfilm, het volledig in zijn uppie gebrachte Idiot Prayer.

Maar wat is het trouwens voor iets bizars dat dit album in de vinylversie maar 8 van de 18 nummers telt? Vreemde zaak, het omgekeerde (dat er op vinyl extra nummers staan) komt ook wel eens voor maar vind ik dan toch logischer...

Dit album is alles waarop ik hoopte en meer: de beklemmende droevenis van de voorgaande platen heeft plaatsgemaakt voor een manisch pallet aan emoties, zonder daarbij ook maar een klein beetje aan de onnavolgbare spookachtige intensiteit van die platen in te binden. Bij elke luisterbeurt ontpopt zich weer een andere track als favoriet, altijd een uitstekend teken voor een ware klassieker (zijn hoeveelste inmiddels wel niet, maar ze staan allen toch zo volstrekt op zichzelf) in de dop. Warren en Nick zijn werkelijk magiërs die hun eigen universum creëren om het onze van betekenis, troost en verlichting te vervullen.

De originele kwaliteiten van bewierookte voorganger Painless hoorde ik natuurlijk heus wel, maar toch ging het album wat langs me heen. Maar op My Method Actor heeft Nilüfer mij helemaal in haar greep. Wat een warm eigenzinnig gitaarspel, wat een ontroerend onderhuids soulvolle stem, wat een onweerstaanbaar rare maar toch zo kloppende liedjes, waarin de contrasten tussen leegte en noise haast voorbestemd bedwelmen. Deze plaat is een warme jas op een kille herfstdag, om diep in weg te kruipen al dromend naar een nieuwe lente.