Ben verbaasd over de negatieve reacties hier. Ik vind het een bijzonder fijne plaat en eigenlijk best wel afwisselend. Natuurlijk, door de typische productie en constante stemvervorming, heeft de plaat een heel duidelijk afgebakend geluid, maar dat vind ik er juist heel sterk aan. Binnen dat geluid komen er heel wat soorten liedjes voorbij. Vergelijkingen met Jacco lijken voor de hand te liggen, maar voor mij roept deze plaat een heel ander soort sfeer op. Ook sprookjesachtig, maar dan wat duisterder, vreemder en nonchalanter. Ja, dit plaatje bevalt mij wel!

Na het maken van akoestische en rockende platen, instrumentale meditaties en malle experimenten (iemand enig idee wat dit nu weer is? moet ik indertijd gemist hebben), lijkt Edje met dit album heel duidelijk terug te willen keren naar het muzikale universum waarin hij ooit begon: zinderende pianoballades die laveren tussen dronken verliefdheid en verscheurende melancholie, vol betoverende orkestraties en dromerige details. En ja, dat universum is nu eenmaal de zijne, dus ook hiermee krijgt hij ons meteen weer in z'n gouden greep. Toch is het vrij onvermijdelijk bij het weerzien van zoveel vertrouwde elementen, dat het vergelijken toeslaat. En dan blijkt El Magnifico helaas toch best een wisselvallig plaatje, voor Ed's doen dan tenminste. Minder dan goed wordt het weliswaar nooit, daarvoor blijft Harcourt nu eenmaal een te vakkundig songsmid, een te smaakvolle arrangeur en een te meeslepende zanger. En een aantal nummers is ook echt geweldig. Maar wat ik een beetje mis zijn de subtiliteiten en contrasten. Harcourt lijkt zich vaak net iets te bewust van zijn krachten, waardoor die juist aan kracht verliezen. Op die oude albums werden de grootste romantische nummers vaak afgewisseld met gekkere kleinere songs of meer spannend onbestemde passages, waardoor de boel heel mooi in balans bleef en ook zo kleurrijk was. Nu slaat al die meeslependheid over Liefde en Onsterfelijkheid soms een beetje... dood. Jammer wel, want op de momenten dat hij me raakt doet hij dat zoals alleen hij dat kan en deze plaat bewijst hoe dan ook dat deze unieke artiest nog lang niet is uitgespeeld.

Weer een erg puike plaat van deze fantastische songsmid!
Ik heb hem besproken in mijn wekelijkse radiorubriek: klik

Weer nogal onmogelijk om drie favoriete nummers aan te moeten kruisen, maar dan wordenhet denk ik toch Church, Morning Sun en het beklemmende So I've Been Told. (De bonus-cd ken ik trouwens nog niet, wel erg benieuwd naar. Is het wat Aero?)

Mijn verwachtingen voor dit album waren nogal laag, maar waar ik op zijn vorige rits platen steeds 2 of 3 nummers eruit vond steken en de rest klonk alsof E het in z'n slaap geschreven had, vind ik deze plaat van begin tot eind toch wel vrij sterk. Al doet hij weinig anders dan normaal - vernieuwingen verwacht ik in dit stadium toch niet meer van hem - werken die bekende trucjes ditmaal wél. Mooie balans tussen zijn vrolijke en verdrietige kant ook en een fijne productie. Ik hoop dat mijn aanvankelijke enthousiasme voor dit album zal blijven en ik er alsnog niet gauw op uitgeluisterd raakt, de tijd zal het leren. E blijft een van m'n grote helden dus ik gun hem ook gewoon een terugkeer naar minstens een glimp van zijn oude niveau, het valt niet te ontkennen dat dat toch ook een rol speelt.

Mmm, toen ik mijn recensie hierboven een kleine maand geleden neertypte, was ik me volledig bewust van het risico dat ik te vroeg juichte. En helaas blijkt dat het geval. Na een paar ontzettend blije luisterbeurten, merk ik vrij weinig behoefte te voelen hem weer op te zetten. Misschien komt dat wel weer terug, maar wat voor mij vooral blijft hangen is de enorme gefragmenteerdheid van deze plaat. Zoals iemand hier ook opmerkte eindigt zowat elk nummer in een fade-out, wat veelzeggend is voor het gebrek aan substantie. Al heeft het ook iets heel erg spontaans voor E's doen, op zich blijf ik dat tof vinden. Maar de licht-afwijkende, eigenzinnige sound van deze plaat blijkt een beetje een valstrik. Het is alleen verpakking in een andere kleur, bij nadere beluistering dring je dichter tot de kern en dat blijkt dan gewoon E te zijn die doet wat hij altijd doet en wat hij bovendien zo vaak zoveel beter heeft gedaan. Deze relatieve vernieuwingen (en een ingrijpende operatie) hebben E ieder geval niet uitgedaagd eens daadwerkelijk zijn grenzen te verkennen. Terwijl dat juist zo interessant was geweest, al was 't maar voor een keertje. Ik denk dat dat voor mij de grote teleurstelling is: niet zozeer dat dit een wat wisselvallig album is, wel dat het gewoon de zoveelste typische E-plaat blijkt. Dan had ik een écht slecht album toch meer toegejuicht, hoe gek dat wellicht ook moge klinken. Als er maar wat meer risico's waren genomen, iets meer op het spel werd gezet. Dit is zo toch een beetje vleesch noch visch, of is dat nou paling voor de zwijnen? Goed, waarschijnlijk schiet ik nu weer door in negativiteit en moet ik over een tijdje hier opnieuw inloggen om dan tot een of ander 'redelijk midden' te komen. Ach, het houdt me van de straat zullen we maar zeggen hè. Voor nu ieder geval een halfje d’r af.

Oei, dit had ik niet zien aankomen. Een van mijn meest dierbare songschrijvers aller tijden maakt al 17 jaar hoogst wisselvallige platen. Steeds paar goeie liedjes, verder automatische piloot. Op deze nieuwe doet hij niks wat hij niet eerder deed, maar het stáát weer eens echt. En dat terwijl die 4 singles (artiesten brengen steeds meer losse nummers uit voor een album, stomme trend) totaal geen indruk op mij maakten. Nu vallen ze stuk voor stuk heerlijk op hun plek. Maar belangrijk nog, stiekem gehoopt maar nooit verwacht: deze plaat heeft precies het omgekeerde van die vorige rits platen, hier zijn de singles juist de minste nummers. En de sound van het geheel is zo'n ruimtelijke verademing na de wat opgepropte akoestiek die ik van hem gewend was geraakt. Ook de teksten klinken, in alle geestige simpelheid, veel minder op de automatische piloot dan wat ik van hem ben gaan accepteren. Dit moet ik echt even op me laten inwerken. Ben echt heel bang dat bij een derde luisterbeurt (heb er net twee opzitten) mijn enthousiasme toch begint weg te ebben. Je weet het niet, mijn verwachtingen waren ook wel echt lachwekkend laag. Nou fuck it, ik geef het voor nu 4 sterren en dan merken we nog wel of dat naar onder of wie weet zelfs boven bijgesteld moet gaan worden, of daar lekker op kan blijven stellen.

Dit is een ingekorte versie van wat ik op mijn blog over eels heb geschreven naar aanleiding van deze nieuwe plaat:

Ik was erg benieuwd wat deze plaat zou bieden, wat het zou kunnen bieden. Immers, had E niet alles gezegd wat hij had kunnen zeggen op Blinking Lights And Other Revelations en dan vooral in dat laatste nummer? Wat zou er nog aan kunnen toegevoegd? Heel simpel natuurlijk, hij doet gewoon weer hetzelfde als wat hij deed na Daisies: hij kruipt in de huid van een ander. Zijn baard is er weer en zelfs nog groter dan ten tijde van Souljacker! 'Hombre lobo' betekent 'wolf-man' in het Spaans en dat is wat E hier speelt: een weerwolf. Maar de weerwolf staat voor de eeuwige jacht naar lust en liefde, de eeuwige jacht naar geluk, de jacht van de eenzame outlaw die zichzelf moed in heeft gedronken. En E rockt weer en harder dan ooit tevoren! Dat wil zeggen, op de helft van de liedjes. De andere helft bestaat weer uit typische eels-tearjerkers. De plaat is zo opgebouwd dat na elk ruig nummer een soft liedje komt. Normaal hou ik daar niet zo van, omdat je dan de hele tijd heen en weer geslingerd wordt en daardoor moeilijk in een sfeer kan blijven hangen. Het stoorde mij ook de eerste paar keer dat ik dit album beluisterde. Daarna kwam ik erachter dat dit précies het concept van deze plaat betreft: 'het heen-en-weer-geslingerd worden'. In het ene liedje is E een bloedgeile weerwolf die gevaarlijk huilt in het holst nacht. Moeders houd uw dochters binnen, Mr. E. komt eraan! Maar in het volgende liedje komt hij van een koude kermis terug, met hangende pootjes, de staart tussen zijn benen en tranen in zijn baard. Toch niet écht een weerwolf. Zoals we al dachten.

12 Songs Of Desire, daar is geen woord van gelogen. Verlangen is het thema van deze plaat, dat eigenlijk gewoon een onvervalste blues-plaat is. Om het meisje van zijn dromen te krijgen wil E best zijn ware aard even verloochenen, en houdt haar voor in album-opener Prizefighter: 'I'm a dynamiter! I'm a prizefighter!' en even later zelfs: 'I'm an everything's-all-righter', en: 'I'm a don't-do-it-wrong-do-it-righter'. Wel, wij kennen E natuurlijk langer dan vandaag, ons hou je niet voor de gek. De muziek van dit nummer is trouwens hélemaal Bob Dylan anno Highway 61 Revisited, pure blues-stoomtrein-rock&roll. En het gespeel met eindrijm past daar natuurlijk perfect bij, Dylan deed niet anders in die tijd. E brult, schreeuwt en huilt door het nummer heen: hier is hij overduidelijk de weerwolf, op jacht naar vrouwenvlees. Maar in het volgende liedje That Look You Give That Guy is hij weer het eeuwige regenwolkje. Het is zo'n liedje waarvan je makkelijk zou kunnen opmerken dat het 'té eels' klinkt, iets wat hij al zo vaak eerder heeft gedaan. Maar als E dit soort liedjes niet meer schrijft, wie zou het dan moeten doen? Het is waar hij goed in is. Of goed? Hij is gewoon de beste in het maken van het ultieme gebroken-harten-lied! ''That look you give that guy I wanna see, looking right at me. If I could be that guy instead of me, I'd never let you down.'' Deze tekst mag dan misschien een beetje kinderlijk klinken als je het leest, maar als je het E hoort zingen met zijn gebroken stem krijg je steken in je maag. Iedereen kent namelijk dat gevoel, iedereen is weleens ziekelijk jaloers geweest. En het werkt des te pijnlijker juist omdat E in het vorige nummer nog zoveel goede moed had, onverslaanbaar leek. Ik heb That Look You Give That Guy ergens beschreven zien worden als 'een Creep voor volwassenen' en kan me daar eigenlijk wel in vinden. Het klinkt hoe dan ook als een klassieker. De ultieme smeekbede! Hoe vaker je dit liedje hoort, hoe moeilijker het voor te stellen is dat dit liedje ooit niet bestaan heeft. Dat het daarbij dezelfde akkoorden gebruikt als zoveel andere eels-liedjes, en qua sound ook net zo goed op pakweg Blinking Lights had kunnen staan, maakt eigenlijk niet zoveel uit. Dit is waar E goed in is en het wérkt gewoon altijd!

In het volgende liedje, Lilac Breeze, is E weer de 'enge vieze man' die hij op dit album zo graag speelt: ''Girl, I want it bad! Girl, I want it bad! Why won't you hear me? I'm a desperate man. Darling, don't fear me, just say we can.'' Dit nummer, met z'n stuiterende bas en smerige gitaarlijn, is bijna 'punk' te noemen. E's schorre stem gaat steeds net te snel of te langzaam voor de melodie, alsof hij niet precies weet wat hij eigenlijk moet zeggen. Hier klinkt hij pas echt 'desperate'! Een naar liedje, alsof hij de self-loath van het vorige nummer voorbij is en nu écht niets meer te verliezen denkt te hebben. God, wat zal hij de volgende morgen spijt hebben! En ja hoor, in de volgende track In My Dreams herinnert hij zichzelf er weer eens aan dat alles waar hij naar verlangt alleen maar in zijn dromen bestaat: ''Whatever's wrong with me, her kiss redeems. And it's all there, in my dreams.'' En ook dit liedje klinkt weer eels-by-numbers, alsof hij in de melancholische tracks zichzelf nooit kan verloochenen. Deze kinderlijke melodieën, deze dromerige sound, dat ís wat eels is, al probeert hij er steeds weer aan te ontsnappen.

Tremendous Dynamite is het hardste en smerigste nummer van de plaat. Wat mij betreft ook de sterkste van de 'rockers' hier. De stem van E klinkt alsof een voodoo-pop van Tom Waits in de kokende olie is geworpen. En die gitaren zijn totaal manisch, ze scheuren een weg naar je geslachtsorganen. Horen we hier echt dezelfde man die ooit de ontroerende zondagochtend-plaat Daisies Of The Galaxy maakte? Wel, Souljacker was natuurlijk ook een enorme shock omdat we daarop voor het eerste hoorde dat E zo vunzig bleek te kunnen rocken. Maar dit is nog zóveel harder! De agressie en de waanzin vliegen alle kanten op, worden ingehouden en weer uitgeblazen, ingehouden en uitgeblazen, en dat in een song van minder dan drie minuten. E is nu overduidelijk meer wolf dan man en brult, snuift, spuwt: ''I am el hombre lobo, on the prowl for a restless night. I got her right here in my sights, got a fuse that I can light. She's tremendous. She's dynamite!''

En tja, dan is het in het volgende nummer weer even uitblazen natuurlijk. Na het felste eels-liedje ooit komt een van z'n meest desolate: The Longing. Een prachtige atmosferische track, dat ergens aan Electro-Shock Blues doet denken, maar ook een nummer als Bus Stop Boxer van Souljacker in herinnering roept. De tekst is weer eens bloedmooi in al z'n simpelheid: ''I feel like she's here and feel like she knows that when I say I would die for her, it's not just words, I really would. And to make the world a safer place for her, well I believe I really could.'' De wereld zou dus veiliger voor het meisje zijn als weerwolf E er niet meer was en daarom overweegt hij zichzelf op te offeren, omdat hij zoveel van haar houdt. Het klinkt typisch E, maar hij gaat hier misschien nog wel verder dan hij ooit gegaan is.

Dan is het tijd voor de single van het album, Fresh Blood. Van dit nummer is ook een prachtige videoclip gemaakt, geregisseerd door Jesse Dylan (inderdaad de zoon van). Eels heeft trouwens altijd te gekke bizarre clips - vaak zijn ze ook heel erg komisch! - kijk ze maar eens op youtube. Fresh Blood is een perfecte single-keuze, verschrikkelijk catchy nummer! Ditmaal geen overdreven hard of zacht nummer, maar strak mid-tempo met een enorme onderhuidse spanning. En invloeden uit 'electro-rock'! Iets wat we nooit eerder bij eels gehoord hebben, deed me zelfs een beetje aan de laatste plaat van de Yeah Yeah Yeahs denken, echt waar. Ja, dit nummer zou het best goed kunnen doen op de indie-dansvloer. En de weerwolf huilt er weer lustig op los in deze perverse horror-song: ''The moon shines on the autumn sky, growin´ cold the leaves all die. I´m more alone than I´ve ever been, help me out of the shape I´m in. After the fires, before the flood. My sweet baby I need fresh blood!''

What's a Fella Gotta Do klinkt dan weer als sixities-garagerock, met springerige bas en beukende drums en in het refrein een funky koortje dat zingt: ''What's a fella gotta do, to spend a little time with you?'' Wellicht het meest 'frisse' liedje van deze plaat, dit swingt de spreewoordelijke pan uit! My Timing Is Off is dan weer eels-by-numbers en na That Look You Give That Guy wellicht de sterkste ballad van het album. Ook deze klinkt meteen als een klassieker, een liedje dat helemaal 'klopt'. E is hier weer als z'n openhartige oude zelf, als hij met een pruillipje (zo stel ik me dat althans voor) zingt: ''My timing is off, she isn't ready for my love. It's all that I got, but it's a pretty big thing that she should recognize; the truth between us cannot hide.''

All the Beautiful Things is opnieuw een sterk staaltje 'E die E doet', maar voor het eerst op dit album (of misschien wel überhaupt voor het eerst) stoort het mij. De man ligt weer eens bij zichzelf op de sofa en zingt: ''Everyday I wake up and wonder why I'm alone when I know I'm a lovely guy''. Dit liedje mist een sterke hook of briljante zin, waardoor je het hem moeilijker kan vergeven dat we de melodie al zo vaak eerder hebben gehoord. Mischien dat iemand die Daisies Of The Galaxy nooit gehoord heeft dit wel het mooiste liedje van Hombre Lobo zou kunnen vinden. Maar dit nummer klinkt gewoon echt teveel als een daisies-out-take, inclusief het typische geluid van melancholische geblaas op een hoorn in de verte. Het doet me hier gewoon niet zoveel, ik vind het flets. Wel weer grappig is dat een vermoeid klinkende E het nummer inleidt met: 'One... I'm not gonna count.' Zelfs te apathisch om af te willen tellen.

Het volgende liedje, Beginner's Luck, doet me ook niet zo heel erg veel, maar is ieder geval wel nogal verrassend te noemen. Klinkt zowaar als Status Quo-achtige 'pub-rock'! Een zeer vrolijke zomerse melodie, waar E vol vuur overheen zingt: ''I've got a plan, you know I've got it all worked out. And all you gotta do is pack your bags and check your doubts. You come around and you will see just what I am: a true love through the worst of times, a true love till the end!'' Gewoon een erg fijn liedje, niet minder maar ook niet heel veel meer.

En dan besluit deze plaat uiterst waardig met Ordinary Man, een typische berustende eels-afsluiter, vergelijkbaar met P.S. You Rock My World en Things The Grandchildren Should Know, waarin hij de dingen in perspectief kan plaatsen: ''I'd rather be alone, than try to be someone that I'm not. And you seem like someone who could appreciate the fact, that I'm no ordinary man.'' Dit liedje is de synthese tussen de 'stoere' en de 'zielige' E, de weerwolf en het schaap, hier laat hij zien wijzer te zijn dan beide. De muziek is een beetje country-achtig en je ziet het E zingen, zittend op zijn veranda met een gitaar in de hand en een smeulende sigaar in de asbak, kijkend naar de sterrenhemel. Fijn dat hij ons zo achterlaat! Niet verscheurd door uitersten, maar de innerlijke strijd juist (tijdelijk?) overwonnen.

Hombre Lobo: 12 Songs Of Desperation is een essentiële plaat voor de eels-fans, maar waarschijnlijk ook een heel fijn album voor wie de 'band' (beter gezegd: 'de man') nog niet zo goed kent. Het blijft altijd spannend waar E een volgende keer mee aan komt zetten, maar ik vertrouw erop dat het weer goed zal smaken. Want of hij nou nieuwe stijlen uitprobeert, of eeuwig hetzelfde liedje blijft schrijven, uiteindelijk maakt het niet zo veel verschil. Deze artiest heeft karakter, daarom kan je hem vertrouwen. No ordinary man indeed, maar E is een man om van te houden!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Als rechtgeaarde albumpurist zou ik het normaal hartgrondig met jou eens zijn. Als echter één artiest vraagt om krentenuitdepapvisserij is het wel E, die wat mij betreft tussen 1996 (of eigenlijk al vanaf '92, als je zijn eerste solowerken meetelt) tot aan 2005 voor Absolute Perfectie stond, maar daarna (de periode dus die deze verzamelaar grotendeels behelst) frustrerend wisselvallig uit de hoek kwam. In de afgelopen jaren vormde dat voor mij (en vast ook voor veel andere fans) een uitdaging lekker aan playlists te knutselen, die konden bewijzen dat de beste nummers uit deze periode nauwelijks onderdoen voor de hoogtepunten uit zijn 'gouden periode'. Ik zeg 'nauwelijks', want over het algemeen vind ik de teksten (waar E ooit juist zo in uitblonk) vele malen minder onderscheidend erop geworden. Maar in muzikaal opzicht - hoewel bijna nooit meer echt verrassend - blijft hij op elke plaat toch wel in een aantal nummers bewijzen het allerminst kwijt te zijn. Dus wat mij betreft zou een verzamelaar als deze, door die nummers bij elkaar te brengen op een officiële uitgave, zeker wel een functie vervullen.

Helaas volbrengt het die taak niet bepaald. Mogelijk omdat de nadruk echt op de singles ligt, op zich geen onlogische keuze natuurlijk want volgens mij gold dat voor deel 1 ook. Maar daar was elke potentiële selectie - of het nou een hitje of deep cut betrof - van het hoogste niveau. In deze tweede periode waren die paar goede nummers per plaat soms de singles (The Deconstruction, That Look You Give That Guy), maar vaak ook niet (Spectacular Girl, Today Is The Day). En meestal waren het ieder geval de meest vertrouwd klinkende nummers, veilig voortbordurend dus op het bekendere werk, waarmee deze compilatie dus alleen maar het beeld van een zwakkere periode bevestigt. Daarnaast had het de kwaliteit van dit geheel enorm omhoog kunnen brengen, als er meer over de volgorde van de selecties was nagedacht. Voor mij is dat bij het maken van zo'n playlist nu juist het grote plezier, om daarmee de nummers nog beter tot hun recht te laten komen. Hier is het gewoon in chronologische volgorde erop gekwakt. Krijg je bijvoorbeeld enorm veel rustige liedjes achter elkaar bij het begin (track 2 t/m 6) in plaats van de contrasten waar Eels nou juist zo in kan uitblinken, komt de dynamiek weinig ten goede.

En tja, opmerkelijke keuze ook om te eindigen met een paar (best vermakelijke) soundtracknummers en het laatste album volledig te negeren. Nu vind ik dat misschien wel het beste (of ieder geval meest consistente) Eels-album sinds Hombre Lobo, en wie weet vindt E dat zelf ook en ziet hij het daarom als een mooie opening van een derde periode, waar dan in 2037 ofzo een derde best-of-volume van kan worden samengesteld. Wie weet blijkt hij nog wel tot een grotere opleving te komen ook, zo mooi zou dat zijn.

Dus tja, ik zie dit wel als een gemiste kant en hou het toch liever bij m'n eigen compilaties wat deze wisselvallige periode betreft. Maar ach, ook in een wisselvallige periode blijf ik E/Eels een zeer warm hart toedragen.

Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen dat ik toch een beetje teleurgesteld ben in deze plaat. Er staan een paar prachtige nummers op, waarvan vooral Swallow In The Sun mij erg weet te raken. Maar als geheel is het toch wat magertjes. Vraag me af of E ooit nog echt weer een beetje zal verrassen. Niet dat dat hoeft, maar het zou zo leuk zijn. Ik moet ieder geval stoppen er elke keer weer stiekem op te hopen.

Weet je wat ik eigenlijk vooral ergerlijk en ook wat treurigmakend vind aan deze plaat? Niet eens zozeer dat het bestaat uit alwéér de zoveelste variaties op wat hij eerder (en doorgaans beter) heeft gedaan. Dat is hoogstens jammer, maar ik wil best accepteren dat E nou eenmaal al relatief vroeg zijn eigen prachtige stijl gevonden had en daar altijd op voort zal blijven borduren, simpelweg niet geïnteresseerd is in schokkende veranderingen. En als je het vergelijkt met een plaat als End Times (waar werkelijk elk liedje meteen een ouder liedje in gedachten roept), valt het hier op zich nog wel mee. Een paar nummers staan best op zichzelf, zoals het eerder door mij geprezen Swallow In The Sun.

Waar ik me alleen een beetje ongemakkelijk bij voel, is dat E in de presentatie (de titel, de hoesfoto, titels als 'Where I'm At', 'Where I'm From' en 'Where I'm Going') de indruk wekt dat hij ditmaal weer eens ouderwets de autobiografische dieptes in duikt. In interviews stelt hij zelfs dat mensen dankzij deze plaat van zijn fouten kunnen leren, zodat zijzelf die fouten niet meer hoeven te maken. Dat klinkt op zich zeer nobel en wie weet zal, wanneer een dezer dagen het album op mijn deurmat valt (want ik blijf ze toch maar trouw op voorhand bestellen, om de collectie compleet te houden) en ik het tekstboekje uitgebreid kan bestuderen, de werkelijke betekenis van dit werkje nog tot mij doordringen. Maar wat ik nu van zijn teksten opvang zijn het slechts wat mijmeringen over oude liefdes en gemiste kansen, zonder echt een lijn of duidelijk verhaal, laat staan een moraal (althans geen moraal die hij niet eerder met ons gedeeld heeft). Hoeft ook helemaal niet, maar waarom dan toch zo nodig die indruk willen wekken? Onderwerpen als dit zijn bovendien toch juist zo mooi, omdat iedereen er wel ervaringen mee heeft, niet omdat E ons er nou iets specifieks over kan leren? Die indruk krijg ik door deze plaat ieder geval niet (maar nogmaals, misschien komt dat nog). Voor een 'confessionele plaat' vind ik bovendien dat het allemaal nogal tam en vrijblijvend klinkt. Melancholisch zeker, maar pijnlijk nauwelijks.

Kijk, ik heb de albums na zijn magnum-opus Blinking Lights altijd als een soort 'afterthoughts' beschouwd, met per plaat twee of drie briljantjes (een That Look You Gave That Guy, Line In The Dirt, This Is Where It Gets Good, The Turnaround, en nu weer Swallow In The Sun legitimeren stuk voor stuk dat hij gewoon stug door is blijven gaan), maar de consistente genialiteit van het oude werk lijkt ver weg te zijn en dat komt omdat (met de eerste helft van zijn oeuvre plus zijn autobiografie) zijn levensverhaal eigenlijk uitverteld is en hij daarmee een groot deel van zijn zeggingskracht heeft moeten inleveren. Maar ik kreeg nooit de indruk dat hij daarna iets meer ambieerde, dan gewoon het uitbrengen van nog wat fijne eels-plaatjes. Deze nieuwe plaat lijkt echter meer te willen zijn dan dat; door het uitgesproken autobiografische karakter en vergelijkbare muzikale palet gaat het automatisch de concurrentie aan met platen als Electro-Shock, Daisies en Blinking Lights, een bij voorbaat verloren strijd waarvan ik niet begrijp waarom E hem aan zou willen gaan. Misschien kijk ik nu wat cynisch naar de motieven van mijn grote held, en het doet mij veel pijn om dat te doen, maar ik kan me toch niet onttrekken aan het gevoel dat hij een niet onaardige zoveelste collectie van eels-by-numbers-liedjes van een bepaalde schijn van gewicht heeft willen voorzien, in een verlangen de tijd terug te brengen dat zijn platen per definitie garant stonden voor gewicht.

Puur op kwaliteit vind ik dat deze plaat een 3 of zelfs een 3,5 verdient. Maar ik vind dat ik E ditmaal een strafpuntje mag geven, dus het wordt een 2,5. Toch blijf ik van hem houden.

Een eeuwigheidje niet meer geweest op deze site, maar een nieuwe Eels leek me wel een aardige gelegenheid hier weer eens een meninkje achter te laten. Wie mij hier nog kent weet immers vast wel hoeveel deze artiest voor mij betekent.

Ach, E had dit album beter The Deception kunnen noemen. Niet dat het slecht is; ik geniet van elk Eels-album, ook de zwakkeren. Maar op de drie uitstekers van dit album (nooit was het zo makkelijk voor mij die hier aan te kruisen): The Deconstruction, Bone Dry en Rusty Pipes laat hij horen nog wél songs te kunnen schrijven die verrassend klinken, die je weer eens eventjes de lucht intillen, je emoties bezorgen die normaal niet samengaan. Als de gehele plaat van dit niveau was, was het met gemak z'n beste geweest sinds Blinking Lights. Maar net als élke plaat sinds dat gedoodverfde magnum opus bestaat het merendeel uit liedjes die hij zo in z'n slaap geschreven had kunnen hebben. Slecht wordt het nergens, en als geheel luistert het prima weg, maar de 'wederopstanding' waar ik zo op gehoopt had is het zeker niet.

Héél even (ik luisterde eenmaal naar de titelsong voordat de plaat uitkwam, had ik misschien ook niet moeten doen) dacht ik dat hij die middelmatigheid eindelijk eens had weten te doorbreken. Blijkbaar zit er toch nog wel een meesterwerkje ergens in hem. Maar helaas. Zal waarschijnlijk ook wel nooit meer gebeuren dan, beter te accepteren dat het zo is en blij zijn met de paar puike liedjes die elke plaat toch wel weer met zich mee weet te brengen. Ik denk dat ik maar een playlistje samen ga stellen met de uitschieters van die zes post-blinking-albums en dan kom je tenminste op iets uit dat prima naast al het werk van daarvoor kan staan.

Tenslotte nog wel een gedachte over die drie songs en waarom ze me - veel meer dan de uitschieters van die voorgaande albums - zo doen opveren: het voorgaande werk was naar mijn smaak teveel gericht op ofwel hard/luid/rauw dan wel zacht/melancholisch/gevoelig, maar voornamelijk de titeltrack doet me denken aan wat Eels in eerste instantie zo onweerstaanbaar maakte in liedjes als Novocaine For The Soul, Last Stop This Town, Flyswatter en Bus Stop Boxer: juist de middenweg tussen die twee uitersten. Die steeds net iets te traag voelende midtempo-rock waar trippy productie en rauwe emotie elkaar op bevreemdende wijze vinden (op Tomorrow Morning en Wonderful, Glorious deed hij weliswaar nog wel enkele pogingen iets daarvan terug te brengen, maar de tracks waren dan gewoon weer net niet sterk genoeg).

En het is echt niet zo dat E nou per se het wiel compleet opnieuw hoeft uit te vinden. 'Zo onverwacht' merkte mijn zevenjarige op toen de titelsong na een korte stilte doodleuk werd hervat. Dat E dit trucje al tientallen keren heeft toegepast - er haast mee is vergroeid zou je kunnen zeggen - hoeft haar luisterervaring nog niet te kleuren, maar ook als je hem wél van mijlenver aan voelt komen werkt het toch gewoon nog wonderlijk goed. Wat dat betreft mag E tot in de lengte der dagen zichzelf blijven herhalen, zolang hij maar het soort muziek blijft herhalen dat hem zo bijzonder maakt. Muziek die als weinig anders klinkt dan Eels. Een hele plaat vol daarmee zou prachtig zijn op een dag, maar anders blijf ik van frustrerende allegaartjes als The Deconstruction toch ook nog best genieten.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Elbow is een band die al bijna een kwart eeuw weet te boeien, zonder zichzelf ooit radicaal opnieuw uit te hebben hoeven vinden; ze bleven trouw aan de unieke sfeer die ze vanaf hun debuut consistent hebben neergezet, maar door steeds nét genoeg subtiele veranderingen door te voeren wisten ze zich voor saaiheid te behoeden. Nou ja, tót hun vorige album Flying Dream 1 dan, want hoewel verre van slecht (en ook weer een paar ware prachtnummers bevattend) was dat over de gehele lijn toch wel een wat saaiig plaatje. Maar ik had er alle vertrouwen in dat dit op een volgend album helemaal zou worden rechtgezet (ook omdat eigenlijk alle albums sinds Build A Rocket Boys voor mij om-en-om zijn: The Take Off And Landing... vond ik magistraal, Little Fictions dan weer aanzienlijk minder, Giants Of All Sizes weer subliem, Flying Dream 1 dus hoogst wisselvallig; die tendens volgend zou Audio Vertigo dan weer een hoogvlieger moeten worden).

De singles bevestigden die aanname dubbel en dwars, maar deze plaat als geheel blijkt zelfs nog een stukje sterker dan ik had durven hopen. Ik vind het een opvallend fris album voor een band al zo lang bezig is en niks meer te bewijzen heeft; het is dat Garvey's stem en Potters productie zo hoogst vertrouwd voelen anders had dit haast iets van een debuut. Meest verrassend is wel hoe (zéker voor Elbow-begrippen toch wel) 'funky' deze plaat genoemd mag worden. En het is heus niet zo alsof er nooit eerder funky elementen in hun muziek zaten; zoals eerder geschreven doet deze band niet aan radicale veranderingen, eerder ligt de nadruk per album op weer andere elementen die altijd al in hun muziek zaten maar die dan verder worden uitgebouwd. Wat dat betreft is Audio Vertigo dus vooral vernieuwend met vertrouwde elementen, razendknap hoe de band dat doet. Ja, dit is het zoveelste (om precies te zijn: tiende) album waarop Elbow doet wat Elbow doet, de band blijft zichzelf met terechte trots omarmen, maar tegelijk staat deze plaat weer volstrekt op zichzelf, alsof we hiermee de band voor de zoveelste keer opnieuw mogen ontmoeten.

Het meest fascinerende blijft toch wel dat Garvey, met die hemelse stem om je benauwend dicht tegenaan te drukken, eigenlijk altijd doodleuk op dezelfde manier blijft zingen en die Stem gewoon bij elke stijl of sfeer blijkt te passen als een jas, nooit ontstaat er ook maar iets van een vreemd contrast terwijl je dat wel zou verwachten, en dit lijkt me een van de belangrijkste ingrediënten waarom wat ze ook doen het vanzelf zo volstrekt eigen, zo volstrekt Elbow, klinkt.

Zie er erg naar uit om dit in Carré mee te mogen maken. Heb Elbow erg vaak gezien, maar de laatste keer is inmiddels meer dan tien jaar geleden. Natuurlijk zal het op de eerste plaats een vertrouwd weerzien zijn, maar met de hernieuwde energie van dit album op zak verwacht ik ook dat het ook wel iets van een hernieuwde kennismaking zal hebben. En wat mij betreft kan deze band er dan weer probleemloos een eeuwigheidje tegenaan.

Van een band als Elbow verwacht je geen grote veranderingen meer, maar voor hun doen was hun vorige (tiende) album best wel onderscheidend, want soulvol, groovy en op momenten aardig rockend, zonder in te boeten op de sterke teksten en meeslepende melodieën waar ze meesters in zijn. Deze vier nummers haalden de tracklist nét niet en worden nu los als EP uitgebracht - en meteen toegevoegd aan een luxe-editie van dat album, zoals dat dan gaat. Qua stijl hadden deze nummers er meer dan prima tussen gepast, alleen het hypnotiserende Timber is wat afwijkend. Qua kwaliteit doet ook geen van de vier onder voor het merendeel van de songs op Audio Vertigo, ze zijn allemaal even onweerstaanbaar melodieus en met een fijne onderscheidende groove, typisch Elbow en toch duidelijk nog behorend bij een verrassende nieuwe zet binnen het oeuvre van de band (die ze hopelijk nog een poosje door blijven zetten). Het enige wat ik op kan merken aan deze EP, is dat men een EP toch minder snel opzet dan een langspeler en het dus enigszins zonde is dat ze deze vier juweeltjes niet gewoon in de kluis gehouden hebben voor op een volgend album.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hierr.

In eerdere berichten hier nam ik het op voor Elbow, tegen de verwijten dat hun recente werk veilig, saai en meer van hetzelfde zou zijn. Maar laat ik helaas bij dit album die verwijten toch wel gegrond vinden. Overduidelijk heeft de band ervoor gekozen hun zweverig-lieflijke kant, die op elk eerder album in enige mate aanwezig was, een plaat lang uit te rekken. Zeker de helft van de nummers is op zichzelf meer dan mooi, maar als geheel verzandt het zo toch wel in saaiigheid. Ik mis de afwisseling die hun andere platen spannender en ook pakkender maakt, waardoor die lieflijke nummers ook sterker tot hun recht komen. Nou ja, prima plaatje om een boek bij te lezen ofzo en dat is ook wat waard, maar ik hoop dat ze op een volgend album de lijn van Giants of all Sizes oppakken en verder doorvoeren.

Toen hij twee jaar geleden zijn album Ash Wednesday uitbracht dachten veel mensen dat Elvis Perkins een pseudoniem was, vernoemd naar de rock & roll-legendes Elvis Presley en Carl Perkins. Elvis Perkins is echter zijn eigen naam. Hij is de zoon van Anthony Perkins, de bekende acteur uit 'Psycho' die aan Aids overleed. Zijn moeder was de fotografe Berry Berenson, die zich bevond in een van de vliegtuigen die zich door de Twin Towers boorde. Aan haar is Ash Wednesday opgedragen en deze hele plaat behandelt die zwarte september-woensdag aan het begin van dit decennium en de nasleep daarvan. Toch is het album vele malen lichter dan je op basis van dit onderwerp zou denken. Perkins is een lyrische singer-songwriter die van zijn hart bepaald geen moordkuil maakt, maar het relativerende gelukkig nooit schuwt. Ash Wednesday is een prachtige plaat die ik iedereen van harte kan aanbevelen voor een druilerige zondagmiddag contemplatief hangen op de bank. Omdat het verhaal van die plaat echter zo op zichzelf staat, heb ik mij er nooit echt een voorstelling van kunnen maken hoe Perkins zijn muziekcarriere zou kunnen vervolgen.

Nu is daar dan zijn tweede plaat, met de merkwaardige titel Elvis Perkins in Dearland. Dat schijnt tevens de naam van zijn huidige begeleidingsband te zijn. Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van deze plaat is dat het minder introspectief en donker is dan het debuut en inderdaad meer als een band-product klinkt. De muziek is bij vlagen zelfs vrolijk te noemen. Wat ik meekrijg van de teksten heeft hij het echter nog steeds voornamelijk over eenzaamheid en de dood. Elvis Perkins in Dearland is een oerdegelijk Americana-album en doet mij af en toe denken aan een Bright Eyes zonder indie-randje. Deze plaat is zeer aangenaam, maar ik mis de intensiteit die Perkins voor mij zo'n bijzondere artiest maakte. Ik vraag mij zelfs af of ik deze plaat wel zo vaak zou luisteren als ik zijn voorganger nooit gehoord had. Dat debuut maakte een verliefheid in mij los voor de toon en stijl van deze bard, een verliefdheid die ik nog steeds tevergeefs op dit vervolg probeer terug te vinden. Toch ga ik kijken hoe hij het er live vanaf weet te brengen, 3 april in de kleine zaal van Paradiso.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Zeker geen onaardige plaat. Het mag uiteraard niet in de schaduw staan van Jonny's en Thom's buitenschoolse activiteiten, maar is een pak beter te verteren dan Phil's krampachtige pogingen. Muzikaal is dit een prima plaat om lekker bij weg te dromen en aardig gevarieerd ook, grootste struikelblok blijft wel Eds stem. Je hoort in alles dat hij een leven lang tweede stem heeft mogen spelen en het zeer onwennig is om op de voorgrond te treden. Maar misschien is dat een ontwikkeling die hij nog door moet maken en gaat hij op volgende soloplaten steeds meer op zijn plek klinken.