Ik was een beetje uitgekeken geraakt op deze band, voor mijn gevoel werden ze steeds meer een parodie op zichzelf, en het spreekt dus enorm voor dit album dat het dwars door mijn cynisme heen weet te breken en mij in één klap weer tot mijn oren verliefd laat zijn op de ongrijpbare klanken waar deze IJslanders patent op hebben.

Prachtig plaatje dit. Ik leerde deze band kennen op een manier die waarschijnlijk wat ongebruikelijk zal zijn: via het solowerk van Neil Halstead. Heeft muzikaal erg weinig hiermee te maken, zit meer in de Nick Drake-hoek. Maar de drie platen die hij tussen 2002 en 2012 uitbracht zijn stuk voor stuk pareltjes. Hopelijk komt er ooit nog een vervolg op, die laatste is dus inmiddels ook weer meer dan tien jaar oud. Ik wist wel dat hij ook van een band was, maar ben Slowdive later gaan checken en vond het wel fijn klinken maar echt hangen bleef het niet. Dan sprak zijn andere band, Mojave 3, mij toch meer aan, dat lag ook wel wat meer in de hoek van dat solowerk. Inmiddels ben ik ook groot Slowdive-fan, het is echt van die muziek om door opgezogen te worden en waar je nieuwe dingen in kan blijven horen ook. En uiteraard bijzonder invloedrijk. Ik lees dat velen de vorige plaat sterker vonden, maar ik vind deze veel meer op zichzelf staan. Je hoort dat de band niet zozeer bezig is hun naam waar te maken, maar muziek maken die ze willen maken. Dat moet bevrijdend zijn. Hopelijk blijven ze daar mee doorgaan, al hoop ik dus erg dat Neil ook wat momentjes tussendoor weet te vinden om z'n solocarrière voor te zetten.

Mooi artwork ook trouwens, maar wel vrij teleurstellend dat de vinylversie in wat saaiig zwart-wit gestoken is. Vreemd eigenlijk wel, het rood van de digitale versie (die hier op MuMe er ook bijstaat) is toch 'objectief' aanzienlijk mooier? Of wie denkt daar toch anders over?

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Heerlijk zomerse popplaat, misschien stiekem nog wel een pak sterker dan hun vorige twee (vind ik dan). Alleen het pinkfloydiaanse XXIII, alhoewel op zichzelf genomen best mooi, valt een beetje uit de toon en haalt de vaart uit de plaat. Ik zet het album vaak als geheel op, maar nummers als Idols en White Oath draai ik ook regelmatig los. Het zijn van die schijnbaar achteloos simpele popliedjes, die tegelijk melodieus onweerstaanbaar in elkaar steken en waar ik een heel verliefd gevoel van krijg.

Een ouderwetse topplaat van Soulwax stond niet echt op mijn bingokaart voor 2025, al mag je bij deze Gentse grootheden altijd wel kwaliteit verwachten. De laatste paar platen, of kan ik beter zeggen projecten, hielden best mijn aandacht vast, maar bleven ook op afstand. En dat is op zich prima, de Dewaele-broertjes hebben in de de loop der jaren duidelijk andere muzikale prioriteiten gevonden dan het uitbrengen van langspelers. Maar All Systems Are Lying blijkt een album waarop echt alles samenkomt: de gelaagde dansbaarheid waarmee zij als deejayende producers al enige decennia tot de wereldtop gerekend worden, maar toch ook het dwarse popgevoel van hun vroege werken, met uiterst aanstekelijke melodieeën, spannende sounds en zo nu en dan een verrassende uitbarsting. De luisteraar raakt wel enigszins uitgeput van deze contrastrijke luistertrip, iets meer rustpunten had het wat mij betreft een wat sterker geheel gemaakt, maar het is ook wel een behoorlijk onweerstaanbare uitputting waar Soulwax je hier op trakteert. Eigenlijk moest je 't niet doen, maar je zet hem toch maar gewoon nog een keertje op...

Wow, mijn verwachtingen waren al hooggespannen na het lezen van dat artikel (anders zou ik ook wel naar deze release hebben uitgezien, maar eerder een verzameling demo's hebben verwacht), maar dat het zo'n prachtig geheel zou blijken te zijn had ik echt niet durven hopen. Het voelt na drie luisterbeurten al als een volwaardige plaat binnen dat kleine maar o zo unieke oeuvre, op hetzelfde niveau als de rest en beter dan ieder geval één plaat die hij bij leven uitbracht (Dreamt for Light Years, absoluut ook verre van slecht). Ik zou hier graag meer zinnige woorden aan besteden, maar ik moet even emotioneel verwerken dat deze plaat bestaat. Voorlopig hoogtepunt is voor mij een nummer dat we al kenden, Daddy's Gone, dat hij op het Dark Night Of The Soul-project met zijn trouwe vriendin Nina 'Cardigans' Persson zong en daarop al een hoogtepuntje was met die onweerstaanbare bitterzoete Beatlesque melodie waar Linkous zo'n patent op had, die hij zo uit z'n mouwtjes leek te schudden. Maar deze versie vind ik nog wel malen meeslepender. En weet iemand op welke nummers Jason 'Grandaddy' Lytle meezingt? Van hem ben ik net zo'n levenslange fan als van Linkous, maar hun stemmen lijken zo op elkaar dat ik er helemaal op vergeet te letten. Maar goed, ik zal dit de komende tijd wel zo obsessief blijven draaien dat de details vanzelf komen bovendrijven. En dan blijkt er vast steeds meer moois onder de oppervlakte te vinden, zoals dat dan gaat. Echt bedroevend blij hiermee, een waar cadeautje uit de hemel!

Grappig om erachter te komen dat deze plaat slechts 1 seconde korter duurt dan z'n voorganger. Dat vond ik een prachtig album met vele hoogtepunten, maar het had ergens ook iets langdradigs. Deze plaat maakt een veel bondigere indruk. Misschien vind ik het wel Spinvis' sterkste geheel sinds z'n debuut. Er ontbreekt ditmaal ook zo'n spoken word-achtige track, die ik meestal op zichzelf best kan waarderen maar die ook altijd een beetje de vaart eruit halen. Maar vergelijken is suf, want ook al is het steeds 'typisch Spinvis' te noemen (wat dat ook moge wezen) staat elk deel in dit oeuvre toch weer behoorlijk op zichzelf. En dat dit deel een prachtige toevoeging aan dat oeuvre genoemd mag worden, staat buiten kijf. De teksten lijken wat minder prominent dan doorgaans bij hem het geval is, zinnen worden wat vaker herhaald, soms is het bijna popmuziek te noemen. De arrangementen zijn altijd verrassend, maar nooit te geforceerd. En zoals iemand hierboven al stelde: bij elke luisterbeurt ontpopt een andere track zich tot favoriet. Bijzonder proces is dat toch altijd, waarmee zo'n bijzondere plaat zich in je hoofd nestelt. Helaas moet ik het wel stiekem ervaren, want m'n geliefde is er allergisch voor.

Het zesde fantastische spinvisalbum op rij (in sommige recensies zie ik van een zevende gesproken worden, ik denk dan dat abusievelijk goochelaars & geesten meegeteld wordt). Het bijzondere vind ik dat spinvis altijd onmiddellijk en ontegenzeggelijk als spinvis klinkt (tot vreugde van de een en irritatie van de ander), maar elk album toch (in mijn beleving althans) een heel eigen karakter heeft. Om het karakter van deze zesde te duiden zal ik er de komende tijd me met veel plezier verder in onderdompelen, spinvis en mezelf kennende zal dan het nodige boven komen drijven zonder ooit de oppervlakte te bereiken. Wat een verwennerij om dat weer mede te mogen maken!

Ik vind de laatste paar Spinvis-platen bedwelmend mooi, maar ook wel erg 'keurig binnen de lijntjes'. Deze EP heeft veel meer de 'gecontroleerde gekte' van het vroege werk, waar ik ooit zo voor viel. En tegelijk toch behoorlijk anders, op zichzelf staand. Lekker zomers ook! Smaakt naar meer, veel meer.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Dit is zo’n plaat in de categorie ‘terug van nooit weggeweest’. Verwarrende categorie is dat wel, want vaak blijkt zulke vertrouwdheid bij nadere beluistering toch wat misleidend: wat ooit vernieuwend of onderscheidend was, is nu een wat opgewarmd prakkie, even lekker voor de nostalgische liefhebber maar die keert toch ook al gauw terug naar het oude werk. Bij Stereolab is dit zeer zeker niet het geval. Op de eerste plaats omdat in de vijftien jaar sinds hun laatste album, frontvrouw Laetitia Sadier geen moment stil lijkt te hebben gezeten. En al haar projecten - bijvoorbeeld met de Braziliaanse band Modern Cosmology, maar ook met altijd fantastische soloplaten - waren ondanks genoeg onderscheidende elementen, toch ook altijd wel een voortzetting van de Stereolab-sound. De honger daarnaar kon dus altijd wel enigszins gestild worden. Bovendien kán die sound nu ook eenmaal moeilijk ooit belegen gaan klinken. De combi van retroklanken en futurisme is per definitie een smakelijke aanvulling op elk muzikaal heden. En zo kan het zijn dat deze plaat nagenoeg geen verrassingen biedt en toch een meesterwerkje mag heten.

De verrassing is misschien wel hoe consistent het is, van de eerste tot de laatste noot blijf je aan je koptelefoon gekluisterd en creëeren de zwoele, licht-trippy klanken een landschap om gelukzalig doorheen te flaneren. En wat een melodieënrijkdom! Zelfs de intermezzo-achtige stukken nestelen zich al gauw onder je schedeldak en in je ziel. Terug van nooit weggeweest, deze flonkerende toevoeging aan dat imposante en toch ook wel invloedrijke oeuvre.

En wat fantastisch om deze band die ik al zo lang bewonder ook eindelijk eens live mee te mogen maken, komende zaterdag in paradiso. Wat een voorpret heb ik daarvan. Dat ik minstens zoveel uitzie naar nummers van deze plaat als naar hun klassiekers, mag toch wel behoorlijk wat boekdelen spreken.

Voor wat als een eeuwigheid voelt zit deze bandnaam al in een laatje in mijn hoofd, onder het label 'waarschijnlijk wel wat voor mij'. Waarom het dan nog tot vorig jaar geduurd heeft voordat ik het daadwerkelijk ben gaan luisteren, is mij een behoorlijk vreemd raadsel. Maar het bleek ieder geval dubbel en dwars waar te zijn, al die tijd had het geheel terecht in dat laatje gezeten: dit was liefde op het eerste gehoor van het ziekelijk verliefdmakende soort en hoe dieper ik in hun oeuvre dook, des te meer deze weemoedige poppy droomklanken zich vasthechtten aan mijn ziel. En ik had er nog geen idee van dat er een nieuw album op komst was, dus wat dat betreft was deze veel te late kennismaking toch wel mooi getimed.

Dit album klinkt in mijn oren als een perfectionering van wat al perfect was. Op momenten dreigt het wat té perfect te worden, ligt er saaïgheid op de loer (wat ik bij hun andere albums niet had). Maar elke keer wanneer ik dat even denk gebeurt er op detailniveau toch weer iets wat me tot grote hoogtes op doet tillen en waarmee de band laat horen dat ze dan inmiddels nog zo vertrouwd mag klinken maar toch steeds bijzonder weet te blijven. En het blijft hangen zoals dromen dat kunnen: onwerkelijk vaag maar tegelijk zo intens helder.

Enige smetje op deze meeslepende trip is toch wel die hoes, past totáál niet bij deze klanken en lijkt haast komisch bedoeld als een soort foute cliché-interpretatie van wat we met vaak met een droomband associëren - alsof ze AI dit bij elkaar hebben laten hallucineren - maar ik vrees dat het toch volle ernst is. Voor de rest niks dan lof voor deze zalige soundtrack om bij weg te zwijmelen nu het melancholische verlangen van steeds korter wordende nachten in de lucht hangt.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Ach, wat een walgelijk woord is dat toch, 'groeiplaat'. En wát is die term toch van toepassing op Sufjan's werkjes, voor mij op deze misschien nog wel meer dan ooit tevoren. Bij mijn eerste twee beluisteringen was ik ervan overtuigd met een iets mindere Sufjan te maken te hebben. Wat helemaal niet erg zou zijn, die man heeft de wereld al op zoveel magnifieks getrakteerd. En zelfs een mindere Sufjan is natuurlijk nog een groot genot. Inmiddels vind ik dit, tig luisterbeurten verder, tot zijn allerbeste werken behoren. Ongetwijfeld speelt het emotionele aspect daarin een rol, na van de achtergrond van dit album kennis te hebben genomen. De teksten en de manier waarop hij ze brengt komen harder aan dan zonder die kennis, zo werken die dingen nu eenmaal (althans voor mij). Maar op muzikaal vlak komt voor mij steeds meer naar voren dat, hoe vertrouwd Sufjan-esque alle afzonderlijke elementen ook mogen zijn (waardoor die eerste beluisteringen zo weinig verrassend aanvoelden), deze elementen hier op een manier samenkomen die zoveel meer is dan de som der delen en echt iets toevoegt. Zijn heerlijk geflipte elektronische kant van platen als The Ascension en The Age of Adz klinkt hier en daar door, vooral in de 'staartjes' van de nummers, maar dan vele malen gedoseerder en daarmee zoveel effectiever. Prominent is de sobere folky kant van Seven Swans en Carrie & Lowell, maar dan wat aardser, minder gewijd. En dat alles met een subtiel snufje van het korale/orkestrale/musicalachtige van Michigan, Illinois, All Delighted People, maar dan vele malen minder over-the-top; alles ten dienst staand van die hyperpersoonlijke liedjes. Het knappe is dat dit album toch echt niet als een combinatie van zulke uiteenlopende stijlen klinkt, verre van een bijeengeraapt zootje is, maar juist een hoogst gefocust en bijna vanzelfsprekend geheel. Hoe meer ik dit luister, des te vanzelfsprekender en daarmee (schijnbaar paradoxaal genoeg) bijzonderder dit album in mijn beleving wordt. Het voelt alsof Sufjans fascinerende zoektocht hem wel hier naartoe moest leiden en dit tevens een nieuw begin vormt. Ik kan niet wachten op wat nog allemaal komen mag.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

Er zijn van die bands en artiesten waar je de hele dag naar kan luisteren zonder je een moment te vervelen. Omdat ze zo goed zijn. Of omdat je die dag helemaal in de stemming bent voor hun muziek. Wat óók kan, is dat de artiest of band in kwestie zulke uiteenlopende gevarieerde muziek heeft gemaakt, dat je door hun platen door elkaar te draaien het idee krijgt eigenlijk naar verschillende artiesten te luisteren. David Bowie bijvoorbeeld. Zet maar eens zijn meesterwerken Hunky Dory en Low achter elkaar op. Het is dat je die typerende stem erbij hoort (al is kant b van Low volledig instrumentaal), maar voor de rest zijn die twee albums muzikaal gezien bijna elkaars tegenpolen. Beck is natuurlijk ook zo'n artiest met vele muzikale identiteiten, waardoor je ook zou kunnen stellen dat hij eigenlijk géén identiteit heeft. Minder bekend dan deze twee voorbeelden is een van de leukste popbands van de afgelopen twee decennia: Super Furry Animals uit Cardiff, Wales. Zij hebben vorige week hun negende album, Dark Days/Light Years, als officiele download uitgebracht (een fysieke release volgt komende maand) en dit album klinkt weer in niets als wat zij eerder hebben gedaan.

Super Furry Animals bestaat uit verschillende artiesten die ook actief zijn in vele andere bands en projecten. Zo heeft Gruff Rhys, de leadvocalist van de meeste SFA-liedjes, twee jaar geleden onder zijn eigen naam een prachtige soloplaat uitgebracht. Candylion heet dat album en hij klinkt daarop als een moderne Nick Drake, zeer laidback en sfeervol. Vorig jaar bracht hij met hiphop-producer Boom Bip het album Stainless Style onder de naam Neon Neon uit, een plat, geil en dansbaar kauwgomballen-electropop album. De projecten van de andere SFA-heren heb ik nooit zo goed gevolgd (daar ligt nog een hele wereld voor me open), maar die schijnen zich ook te bewegen in alle gebieden tussen psychedelica en techno. Al die invloeden komen samen in het werk van de Super Furry Animals.

Het woord 'eclectisch' lijkt voor het werk van deze band te zijn uitgevonden. Op debuutalbum Fuzzy Logic uit 1996 klinken ze nog enigszins als een typische britpop-band, vergelijkbaar met Blur en Pulp. Een jaar later kwam Radiator, waarop psychedelica, punk en rave elkaar afwisselden in ijzersterke songs. Op Guerilla uit 1999 nam het surrealisme de overhand en valt uit de potpourri van stijlen ironie en welgemeende pastische niet meer uit elkaar te halen. De gevoelige country van 'Fire in My Heart', de zwoele bossanova van 'Northern Lites', de duistere triphop van 'Some Things Come From Nothing' en ga zo maar door. Het is een schizofreen geheel en de totaal absurdistische teksten en het foeilelijke artwork (op dit laatste heeft de band patent) maken dit tot een totaal bizar album. De Furries komen overal mee weg, want hun muziek klinkt altijd hartstikke catchy en op een rare manier ook heel erg vanzelfsprekend. Met welke stijl ze ook experimenteren, het komt nooit geforceerd of gezocht over. Ook hun roots verloochenen ze zeker niet. Mwng uit 2000 is geheel in het Welsh gezongen. Raar taaltje is dat, met veel medeklinkers. Vijf jaar eerder debuteerde de band met de EP Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyndrobwllantysiliogogogochynygofod (In Space). Dat klinkt alsof een aap willekeurig op een toetsebord heeft zitten rammen, maar is in werkelijkheid een plaatsnaam in Wales. Raar volkje daar. Rings Around The World uit 2001 was makkelijker meezingbaar en dat album was ook mijn eerste kennismaking met de band. Net als op de twee opvolgers Phantom Power (2003) en Love Kraft (2005) tonen de Furries zich hier tovenaars in de studio en maken epische songs vol orkesten en koren, maar schuwen ook bijvoorbeeld metal en house niet. Twee jaar geleden kwam Hey Venus!, het meest simpele popalbum dat de band tot nu toe maakte. In de liedjes op dit album gebeurt nauwelijks iets vreemds, maar het zijn wel perfecte popsongs zoals The Beatles en The Beach Boys die ook schreven. En nu is daar dus Dark Days/Light Years. Na deze haastige, en wellicht onleesbare, samenvatting van het oeuvre van de band (en dan heb ik nog een heleboel EP's en shit overgeslagen, evenals de legendarische live-reputatie van de band) valt te begrijpen dat ik echt niet wist wat ik nu weer zou kunnen verwachten.

Op een of twee nummers per album na, deed Gruff Rhys altijd de leadvocals van alle Furry-liedjes en was ook de belangrijkste songschrijver van de band. Op Dark Days/Light Years horen we zijn gekke stem in slechts de helft van de tracks voorbijkomen (en dan nog vaak met een effect erover heen). De rest van de liedjes is geschreven en gezongen door de andere bandleden. Dat maakt Dark Days/Light Years al tot een ander soort album dan wat we van de band eerder gehoord hebben. Muzikaal gezien vertaalt zich dit naar een jaren zeventig jamsessie-achtig gevoel, alsof de plaat live in de studio is ingespeeld. Waar vorige SFA-albums nogal eens werden volgepropt met geluiden en instrumenten, grappen en grollen, is er juist heel veel lucht en ruimte op Dark Days/Light Years. De nummers nemen de tijd en zijn vaak slechts op een enkele riff of groove gebaseerd. Het melodieus vernuft van de band is op de achtergrond gesteld, echte popsongs zoals op Hey Venus! zijn hier nauwelijks te bekennen. Wat we ervoor terugkrijgen is een hypnotiserende combinatie van blues-rock, kraut-rock en psychedelica. Wat is gebleven is het absurdisme; de ongein zo u wilt. Zo is de titel van een liedje 'The Very Best of Neil Diamond'. Als dit nummer nu een pastiche was geweest op het werk van de bekende Amerikaanse countryzanger was het misschien flauw geweest. In plaats daarvan horen we een oosters strijdlied met tabla en strijkers, waar Gruff met vocoder overheen zingt: 'The very best of Neil Diamond sings as the bombs rain down from the crystal sky'. Dit is surrealisme van een hogere orde, je weet niet zo gauw wat je ermee aan moet, maar het overstijgt zeker de flauwigheid. Volgens mijn interpretatie gaat dit lied over Amerikaans imperialisme en de war on terror.

Luchtiger is de single 'Inaugural Trams', wat naar mijn idee echt niet meer is dan een heerlijk onzin-lied en waar Franz Ferinand-gitarist Nick McCarthy in het Duits op rapt. Dit liedje sluit het meest aan bij de jaren tachtig-sound van Gruff's Neon Neon-project. Het is het meest catchy liedje van Dark Days/Light Years, ook al wordt vijf minuten lang hetzelfde riedeltje herhaald en gebeurt er - op die gekke rap na - helemaal niets. Ook in opener 'Crazy Naked Girls', de meest heftige lompe rocker die de Furries ooit hebben opgenomen, ontbreekt de melodieuse hoek of verrassende stijlwisseling die je van deze band zou verwachten. Met uitzondering van de zoete popsongs 'Helium Hearts' en 'Where Do You Wanna Go?' en het heerlijk funky 'Moped Eyes' zijn eigenlijk alle nummers behoorlijk repititief. Dat maakt Dark Days/Light Years tot een SFA-album waar je even aan moet wennen, maar dat juist ijzersterk is omdat het zo op zichzelf staat en niet te vergelijken valt met de rest van hun werk. Een album waarop weinig gebeurt, maar dat toch helemaal 'klopt'. Dat klinkt misschien vaag, maar ik kan het op dit moment niet anders verwoorden.

Hoogtepunten zijn de twee lange (bijna tien minuten durende) psychedelische tracks, 'Cardiff In The Sun' en de in het Welsh gezongen afsluitende track 'Pric'. De eerste bouwt zeer langzaam op, vol vervreemdende geluiden en prachtig gitaarspel. Volgens mij is het niet vaak zonnig in Wales, maar dit is een zonovergoten lied dat je een verliefd gevoel bezorgd. En ook hier gebeurt eigenlijk nagenoeg niets, maar het werkt! Pric bestaat uit een hypnotiserende groove van oosterse instrumenten en electronica die steeds heftiger herhaald wordt en ergens naartoe lijkt toe te werken, maar dan eindigt in.... niets. Dat einde is eigenlijk wel een beetje flauw. Na de spannende ambient-geluiden aan het eind van Pric had nog wel iets van een climax of een verrassing mogen komen. Nu heb je het gevoel dat je door een gootsteentje wordt weggespoeld. Dat onbrevredigende gevoel zorgt er wel voor dat je dit album dan maar nog een keer opzet. En nog een keer. En nog een keer.

Het catchy 'White Socks/Flip Flops', het kabbelende 'Mt', het stompende 'Inconvenience' en het tropische 'Lliwiau Llachar' heb ik hier dan niet eens besproken. Dit is dan ook eigenlijk geen album waar je losse tracks van moet beoordelen, maar die je juist als geheel ervaren moet. Dark Days/Light Years is een zeer ongrijpbare plaat, waarvan ik nog steeds niet precies weet wat ik er nou van moet vinden. Ik ben niet overdonderd, niet geraakt, niet van mijn stoel gevallen, niet van mijn stoel gesprongen, maar ik beluister hem nu al bijna een week non-stop zonder enig moment van verveling. Deze plaat klinkt niet als de Super Furry Animals, maar had toch alleen door dat gekke gezelschap uit Wales gemaakt kunnen zijn. En eigenlijk klinkt geen enkel album van de Super Fury Animals als de Super Furry Animals, want elke plaat klinkt weer anders. En toch hadden ze alleen door dit gekke gezelschap uit Wales gemaakt kunnen zijn. Wat dat betreft is Dark Days/Light Years précies wat je mag verwachten.

Bron: http://kasblog.punt.nl/