De film waar ik op dit moment het meest naar uitkijk is Where The Wild Things Are. Dat heeft zo'n honderdduizend redenen, maar de belangrijkste is toch wel dat het gebaseerd is op een van mijn absoluut favoriete kinderboeken: Max en de maximonsters. Dit legendarische prentenboek uit 1968 van de Amerikaanse schrijver en illustrator Maurice Sendak over de kleine Max die zonder eten naar bed wordt gestuurd waarna er een oerwoud in zijn kamer groeit, moet mij honderden keren door mijn ouders voorgelezen zijn, terwijl ik er goed bij zat om die fantastische tekeningen te kunnen zien. 's Nachts droomde ik er dan van dat ik Max was, koning der Maximonsters. Ik heb er alle vertrouwen in dat de verfilming het boek recht zal doen, aangezien de regie in handen is van niemand minder dan Spike Jonze, die met de door Charlie Kaufman geschreven films Being John Malkovich en Adaptation wel heeft bewezen bijzondere plaatjes te kunnen schieten. Goed, nog drie maanden wachten en dan zullen wij Nederlanders het mogen beleven in de bioscoop. Voor nu is er alvast de soundtrack van de film, gemaakt door Jonze's ex-vriendin Karen O. Zij bracht eerder dit jaar al een album uit met haar band Yeah Yeah Yeahs. Die plaat, It's Blitz, heb ik op dit blog vrij postief gerecenseerd, maar eerlijk gezegd zet ik hem haast nooit meer op. Misschien wel omdat de liedjes knap in elkaar zaten en de sound lekker geil en opzwepend was, maar echte bezieling of magie ontbrak. De soundtrack voor Where The Wild Things Are is echter geheel andere koek: deze muziek klinkt in het geheel niet geil, maar juist wel ontzettend tijdloos. Het is het soort muziek dat ik altijd wel wil opzetten. De begeleidingsband van Karen heet hier 'The Kids' en bestaat uit haar bandleden van Yeah Yeah Yeahs, en muzikanten uit The Raconteurs, Liars en Deerhunter. Het bijzondere van deze plaat is dat het als een echte soundtrack klinkt en de sfeertjes die worden opgeroepen - afwisselend kinderlijk, gevoelig en oerwoud-achtig - perfect lijken te passen bij het verhaal zoals we dat kennen (luister maar eens naar Animal en zie de Maximonsters voor je ogen dansen), maar dat er tegelijk zoveel sterke liedjes op dit album staan die helemaal geen film nodig zouden hoeven hebben. Wat ik bedoel te zeggen is dat deze muziek helemaal bij de film hoort, maar ook bestaansrecht op zichzelf heeft. Sterker nog, er staan een paar van de sterkste liedjes op die ik dit jaar gehoord heb! Eerste single All Is Love klinkt zeer Arcade Fire-achtig, episch-meeslepend maar tegelijk juist heel klein en breekbaar. Capsize klinkt kinderlijk rebels, Rumpus is lekker uitbundig, Food Is Still Hot verstild-melancholisch en ga zo maar door. Natuurlijk kan op een project als dit een Daniel Johnston-cover niet ontbreken, Karen O and The Kids hebben gekozen voor zijn Worried Shoes en maken er een prachtig breekbare pianoballad van. Mijn favoriete track van het album is Hideaway, echt zo'n liedje om jezelf bij in slaap te huilen als je zonder eten naar bed bent gestuurd. Grootste kracht van deze soundtrack is toch wel Karen's stem, die een prachtige snik heeft in de gevoelige nummers en fijn kirt in de uitbundige liedjes. Bijzonder dat deze vrouw, die ooit juist berucht was als een van de grootste schreeuwlelijkerds van de indierock, tot zo'n hartverwarmende zangeres is uitgegroeid. Had ik dit album maar nooit gehoord, want het maakt het wachten op deze film nóg ondraaglijker dan het al was!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Kosmische country, prachtig gearrangeerd en bedroevend goed gezongen. Sterke liedjes bovenal, met subtiele melodieuze verwijzingen naar onder meer Neil Young en Nick Drake. Wat mij betreft een perfectionering van haar vorige plaat, die mij met vele prachtliedjes wist te verleiden maar me ook af en toe weg deed schrikken wanner ze poogde daar wat variatie in aan te brengen. Dat heeft die Kassi helemaal niet nodig. Deze plaat kabbelt van begin tot eind, zonder malle fratsen, maar vol meditatieve momenten om gelukzalig gebroken harten bij te warmen.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik deze week dit album besproken, beluister het hier.

Elke keer dat deze productieve muzikale tovenaar met een nieuw plaatje op de proppen komt, en ik hem opzet, is het eerste wat zich haast onvermijdelijk aan mij opdringt de vraag waarom ik toch niet vaker naar deze Stoltz luister. Op de een of andere manier weet hij zich maar niet aan mijn hoofd vast te hechten, terwijl tijdens het luisteren van zijn muziek hij me juist helemaal in zijn greep heeft. Met dit album lijkt er voor mij toch verandering in te komen, al is het maar dat ik ‘m meerdere keren per dag opzet en met de hoeveelheid fantastische muziek die de laatste tijd verschenen is zegt dat wel een hoop. En Kelley lijkt toch weinig anders te doen dan waar hij altijd al fantastisch in was: liedjes brouwen die enerzijds iets ontwapenend nonchalants hebben en anderzijds vernuftig hypnotiserend zijn. Het zijn liedjes die elk moment uit elkaar lijken te kunnen vallen, maar krachtig stand blijven houden, haast alsof ze van briljant toeval aan elkaar hangen, terwijl er niks minder dan uitgekiende genialiteit achter moet steken. Volstrekt eigenzinnig, maar tegelijk zo heerlijk in ‘t gehoor liggend. Op deze plaat is zijn unieke stijl misschien nog iets meer uitgekristalliseerd dan voorheen, werkelijk elk nummer zit vol verslavende elementen. Het is een plaat om volledig in op te kunnen gaan, maar die ook uitstekend op de achtergrond blijkt te kunnen werken. Ja, die blijft wel beklijven, dat kan niet anders. En zijn oudere werken krijgen zo natuurlijk vanzelf ook weer een kans van mij, maar voorlopig zal ik op deze nog niet uitgeluisterd raken. Ik zou hem gewoon nog een keer op willen zetten, als ik hem niet al op had staan.

Waarom staat deze onder 'verzamel'? Is gewoon zijn nieuwe album, die zoals de titel wel aangeeft een voortzetting van de vorige is. Een deel van de tracks zijn herarrangementen van nummers van die vorige plaat, maar er staan ook nieuwe nummers tussen. Een zeer puik geheel, minstens zo sterk als z'n voorganger!

Ik vind Morby’s platen altijd heel fijn, hoewel tot dusverre Singing Saw de enige is die me van begin tot eind in z’n greep wist te houden. Had geen rekening meer gehouden op een album van zulke consistentie, laat staan een plaat die dat weet te overtreffen. Maar ik geloof dat deze dat toch wel doet. Mijn aandacht wordt momenteel iets teveel opgeslokt door The Smile om het naar behoren te kunnen beoordelen, maar op het eerste gehoor is dit Morby’s meest meeslepende en eigenzinnige plaat. Prachtige teksten en arrangementen, een gloedvol persoonlijk geheel. En ik geloof dat ik zijn stem met de jaren alleen nog maar mooier ga vinden, ook dat nog eens! Ik word gewoon duizelig van hoe goed dit muziekjaar wel niet is, het ene meesterwerkje na het andere komt als manna uit de lucht vallen en we zitten nog niet eens op de helft. De creatieve oogst van de pandemie zullen we maar zeggen, iets om in de toekomst vol dankbaarheid op terug te kijken.

Wat een fantastisch verrassend plaatje is dit zeg, die toch van begin tot eind hélemaal klopt. Alle elementen zijn wel eens in de een of andere vorm voorbijgekomen in Kims werk met The Breeders, bijvoorbeeld het meer weemoedig-romatische aspect op een plaat als Title TK. En toch zo achter elkaar gezet en verder uitgekristalliseerd, zorgt dat voor een plaat die ze nooit eerder had kunnen maken - vol fraaie arrangementen en meeslepende melodieën - en die toch zo ontzettend hélemaal van haar is. Het solodebuut van een levende legende die al meer dan zes decennia op deze aardkloot rondloopt, waarvan de laatste vier op een haast plagerig kalm tempo al onzer indieharten veroverend, zou ten onder kunnen gaan aan een soort misplaatste bewijsdrang (zoals recentere platen van dat 'andere bandje', hoewel die toch ook steeds minder vies smaken). Dat zou best begrijpelijk en ook te vergeven zijn. In plaats daarvan klinkt dit volstrekt vanzelfsprekend, als een plaat die er altijd al moest komen, en die toch niet van tevoren te voorspellen was geweest. En wat blijft die stem waanzinnig mooi zeg!! Perfecte zomerplaat om de winter mee door te komen, wát een Top-Deal.

Ben al zo vaak van plan geweest eens fatsoenlijk in het oeuvre van deze artiest te duiken, want elke keer dat ik iets van hem langs hoor komen veert mijn ziel op. Dit is dan eindelijk zijn eerste plaat die ik meer dan vluchtig beluisterd heb, die ik de aandacht geef die het verdient. En wát een bijzondere plaat is dit zeg! Het is muziek die eigenlijk totaal niet zou moeten kloppen en dat toch helemaal doet. Een eigen universum van maffe meeslepende ontroering wordt hier gecreëerd, een universum dat meteen warm vertrouwd voelt, met een instrumentarium dat alle kanten op schiet maar de luisteraar van de eerste tot de laatste volledig in de ban houdt. Inclusief de droomdrone waar het mee eindigt, en die jammerlijk ontbreekt op het vinyl. Begrijpelijk wel, het had in tweeën geknipt moeten worden om op een plaat te passen, maar nu voelt het toch alsof deze plaat niet mag eindigen zoals het hoort. Klein smetje, maar verder niets dan lof voor deze muzikale tovenaar met zijn troostrijke Schotse strotje. Heel benieuwd naar zijn honderdduizend andere platen, maar voorlopig blijf ik dolgelukkig in deze duiken.

Heb een beetje een haatliefdeverhouding met deze band. Enerzijds onnavolgbaar opwindend live en met een adembenemende productiviteit, anderzijds weinig platen die écht bij me blijven hangen. Het is me vaak toch wat te doordacht en gecalculeerd, imponerend is het zeker, meeslepend bij vlagen ook wel, maar ik mis wat bezieling. Meestal ga ik hun zoveelste plaat toch maar wat plichtmatig beluisteren. Al wéét ik dat als ik er even ‘in’ kom, ik er het nodige plezier uit kan halen. Bij deze plaat blijkt dat opeens verrassend anders uit te pakken. Vanaf de eerste noten zit ik er ‘in’ en blijf ik dat tot het eind, daarna meteen zin hem nog een keer op te zetten. Denk dat ik er ook niet voor in een speciale stemming hoef te verkeren, dat het altijd wel ‘werkt’. Ik hoor hier een band die niet zo nodig een zelfopgelegd waanzinnig concept moet volgen (al zou die er heel goed evengoed kunnen zijn), maar eentje die simpelweg sterke songs in een hypnotiserende groove op de wereld los wil laten. Maakt het zeker niet minder eigenzinnig, deze band blijft uit duizenden herkenbaar, maar voor mij wel stukken aansprekender.

Nou, héél even waren ze dat toch wel, ten tijde van hun eerste twee platen, maar dan alleen omdat niemand toen zulke muziek maakte, en hun onsubtiele invloeden als zeer onmodieus en daardoor verfrissend werden beschouwd. Ook live was dit toch stiekem best opwindend om toen mee te maken. Maar al gauw raakte die Crispian in opspraak, viel de band uit elkaar, waren er saaie andere projecten, en sinds Kula Shaker terug is weten ze toch wel érg weinig toe te voegen aan wat in eerste instantie al zo onbeschaamd retro was. Maar ach - wat gênante teksten hier en daar negerend - moet toegegeven worden dat hun potsierlijke sound nog steeds staat al een huis en het allemaal prima wegluistert.

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik vandaag dit album besproken, beluister het hier.

In één klap vijf sterren wat mij betreft. Dit is veruit mijn meest gedraaide plaat van het moment, en dat zegt wel wat, want er komt toch behoorlijk veel moois uit dezer dagen (vind ik althans). Bovendien draai hem zeker driemaal daags van begin tot eind, zonder mij een moment te vervelen, en voor een volwaardige dubbelaar van zeventig minuten met dit soort dromerige gitaarmuziek is dat toch wel een behoorlijke prestatie te noemen. Kurt Vile is een artiest met een geheel eigen stijl, maar toch heeft elke plaat weer een heel eigen sfeer. Waar op de voorganger Smoke Ring For My Halo zang en muziek een desolate eenheid vormden, daar zit dat desolate nu vooral in de stem en contrasteert de muziek op bijzondere wijze door een geheel eigen weg te volgen, loom en avontuurlijk tegelijk. Dit is echt een album om helemaal in weg te zakken. Elke luisterbeurt ontdek je weer nieuwe dingen. Ook werkt de afwisseling tussen korte liedjes en lange stukken ontzettend goed. Dit mag dan een lang album zijn, er staat geen noot teveel of te weinig op, hij klopt gewoon van begin tot eind.