Wonderlijk wel, ook al vond ik de singles stuk voor stuk hartstikke leuk en wezen die er toch duidelijk op dat dit album mij een stuk meer zou moeten gaan aanspreken dan de voorganger (die voor mij dan ook nogal een bittere teleurstelling was), toch zag ik niet per se enorm uit naar deze plaat. Misschien omdat de band en ik gevoelsmatig toch een beetje uit elkaar waren gegroeid, want hoe obsessief ik indertijd ook verknocht was aan die eerste drie platen, ik voel eigenlijk nooit zo de behoefte meer om ze op te zetten (hoewel, als er iets van voorbijkomt vind ik het wel altijd meteen weer hartstikke goed). Daarnaast zijn er de laatste tijd zo enorm veel platen uitgekomen, zat veel tussen wat mijn aandacht dan een stuk meer trok.

Maar inmiddels is dit tot mijn blijde verrassing van al die releases toch degene die ik het vaakst opzet, en die me van begin tot eind een bijzonder goed gevoel geeft. Zeker nu het zonnetje wat meer gaat schijnen, zijn deze klanken een groot genot voor de oortjes. Vreemd om te bedenken dat Rostam hier niet bij betrokken is, zo vintage VW klinken veel van deze nummers. Het bijzondere is wel dat alle elementen die deze band ooit zo bijzonder maakten stuk voor stuk terug zijn, maar in plaats van dat ze inmiddels te vertrouwd zijn om hetzelfde effect als toen te bewerkstelligen, weten ze juist hun bijzonderheid opnieuw te openbaren en benadrukken. Ik kan er moeilijk de vinger opleggen hoe de band dat doet, het heeft wel iets van toverkunst. Bovendien worden er regelmatig genoeg ingrediënten aan het recept toegevoegd, waardoor dit album toch ook weer behoorlijk op zichzelf staat en als een stapje verder voelt. Neem nou dat laatste nummer, zoiets hadden ze nog niet eerder uitgebracht en je hoort meteen dat dit hun ontwikkeling ons volstrekt logisch daarheen heeft geleid. Ik kan al met al deze band weer volledig in m'n hart sluiten, nu ik ontdek dat die daar nooit helemaal uit verdwenen was.

Enige minpuntje is wel de prijs, waarom moet zo'n plaat 45 euro's kosten? Tja, die prijzen blijven maar stijgen zolang wat we 'normaal' achten ook maar op blijft rekken (zo knipper ik inmiddels al meer nauwelijks van 35, terwijl ik dat nog geen twee jaar geleden ook bespottelijk vond). Maar goed, dat is weer een heel andere discussie natuurlijk.

Vanishing Twin wordt veelvuldig vergeleken met bands als Broadcast, Stereolab en Soundcarriers. Allemaal namen waar ik meer dan dol op ben, met name Broadcast heeft een heel diep plekje in mijn hart. Vanishing Twin borduurt inderdaad vrolijk voort op de werken van deze sonische tovenaars, maar onderscheidt zich door het jazzy gefröbel met pling-plong-plang-geluiden (zo nu en dan zelfs een United States of America in herinnering roepend). Doorgaans werkt zulk gefröbel behoorlijk op mijn zenuwen en plasspieren, maar wonderlijk genoeg trek ik het van Vanishing Twin uiterst goed. Op deze plaat misschien nog wel meer dan op de drie voorgangers. Dat waren stuk voor stuk prachtplaten, die in mijn beleving soms iets teveel op twee gedachten hinkten. Enerzijds dat kunstacademische gefröbel, anderzijds juist uiterst rustgevende melodieuze licht-psychedelische lieflijke popmuziek. En dat had ook wel wat: om van het ene uiterste naar het andere meegesleept te worden, daardoor zijn die platen kronkelige universumpjes om merkwaardig zalig in te verdwalen. Afternoon X vind ik wat dat betreft minder van de uitersten, het voelt veel meer als een afgewogen geheel, maar het is er geenszins minder eigenzinnig door en misschien wel nog een stuk meeslepender zelfs. Het is een kaleidoscopisch klankenbad om je in onder te dompelen, en met een verliefd verdwaasd gevoel weer herboren uit te stappen.

Aanvankelijk was ik wat teleurgesteld dat dit album zo enorm in de lijn van de singles bleek te liggen, en als geheel wel het minst verrassende Villagers-album tot op heden genoemd kan worden. Hun (of eigenlijk 'zijn') sentimentele kant, die het kitscherige niet schuwt, voert ditmaal de boventoon. Nu trek ik dat bij hem op zich verrassend goed, maar ik had verwacht dat een album lang wat veel van het goede zou worden. Na enkele luisterbeurten moet ik echter concluderen dat het juist tot een van hun/zijn meest bedwelmende en consistente werken heeft geleid (ieder geval zoveel beter dan de voorganger, die ik zo graag briljant wilde vinden vanwege de briljante hoes, maar die toch best wel wisselvallig was). Het meer avontuurlijke/ontregelende (enkel present in die laatste anderhalve minuut van Behind That Curtain, wat we denk ik moeten beschouwen als geinig plagerijtje) mis ik hier niet. Dit album is een warm bad om je in onder te dompelen, maar gezapig wordt het toch nooit. Daarvoor blijft Conors stem te onderscheidend, behalve hoogst romantisch toch ook altijd met een schalks randje, en geven zijn teksten zich nooit te makkelijk weg. Het concert van vorige week (sinds ik ze 12 jaar geleden in het voorprogramma van Grizzly Bear zag zo vaak van plan geweest ze nog eens te zien, maar eindelijk kwam het er dan van) liet horen hoe deze nummers zich verhouden tot het oudere werk, en hoe veelzijdig dit oeuvre inmiddels genoemd mag worden, blijkt het dan toch allemaal weer een bijzonder samenhangend landschap te vormen. En daarbinnen voelt dit album toch ook wel weer echt als een nieuwe stap, ik zie bijzonder uit naar wat er nog meer allemaal volgen mag.