Hier kun je zien welke berichten Maartenn als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Bob Dylan - Time Out of Mind (1997)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 27 april 2010, 13:05 uur
Een interessant stukje, met het nodige venijn.
Toch kan ik me goed voorstellen dat dit een album is wat je niet kan liggen. Ikzelf vind het één van Dylan zijn eerlijkste albums, maar om nou te zeggen de beste die hij ooit gemaakt heeft, nou nee.
Ik zie ook dat ik in een euforische bui een 5.0* heb gestemd, dat verlaag ik toch maar na een 4.0* nu dit album voor mij persoonlijk over zijn hoogtepunt heen is, maar ik het nog steeds een 'goed' album vind.
Toch kan ik me goed voorstellen dat dit een album is wat je niet kan liggen. Ikzelf vind het één van Dylan zijn eerlijkste albums, maar om nou te zeggen de beste die hij ooit gemaakt heeft, nou nee.
Ik zie ook dat ik in een euforische bui een 5.0* heb gestemd, dat verlaag ik toch maar na een 4.0* nu dit album voor mij persoonlijk over zijn hoogtepunt heen is, maar ik het nog steeds een 'goed' album vind.
Bob Dylan - Together Through Life (2009)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 12 mei 2009, 19:28 uur
Antonio schreef:
En weer dwaalt er een schaap van Dylan's kudde af en alleen Dylan's licht zal je het juiste pad kunnen wijzen
Uiteraard speelt de naam (of produkt, zoals je wilt) ''DYLAN" een zeer grote rol in het feit dat er erg veel media-aandacht voor het nieuwe album is.
Maar ja, die vlieger gaat ook op voor ouwe lullen zoals U2, Bruce Springsteen, Leonard Cohen, AC/DC en Neil Young.
Zulk soort dinosaurussen (en dan is Dylan misschien wel de opper-dino...) hoeven alleen maar een teken van leven te geven en het is vaak al meteen een meesterwerk, aldus de bladen en een hoop fans...
Wat betreft dat co-writer gedoe, het is niet voor het eerst dat Dylan er gebruik van maakt, alleen gaat het in dit geval om een compleet album ipv een aantal nummers.
Ten tijde van The Basement Tapes schreef meneer nummers samen met leden van The Band en ten tijde van Desire schreef hij een aantal songs (waaronder Hurricane en Joey) met Jaques Levy.
Zo zijn er nog wel wat voorbeelden op te noemen, volgens mij heeft hij ergens in de jaren 80 een compleet album opgenomen en geschreven samen met Michael Bromberg...wat nooit is uitgebracht.
En wat te denken van Slow Train Coming ?
Dat hele album is mede-geschreven door Onze Lieve Heer
Je bent een Judas, die Dylan 3 zoenen zou geven en daarna keihard zou liegen door te vertellen hoe geniaal jij zijn nieuwe album wel niet vindt, zelfs Warner krijgt jou de hemelpoort niet meer binnen
En weer dwaalt er een schaap van Dylan's kudde af en alleen Dylan's licht zal je het juiste pad kunnen wijzen
Uiteraard speelt de naam (of produkt, zoals je wilt) ''DYLAN" een zeer grote rol in het feit dat er erg veel media-aandacht voor het nieuwe album is.
Maar ja, die vlieger gaat ook op voor ouwe lullen zoals U2, Bruce Springsteen, Leonard Cohen, AC/DC en Neil Young.
Zulk soort dinosaurussen (en dan is Dylan misschien wel de opper-dino...) hoeven alleen maar een teken van leven te geven en het is vaak al meteen een meesterwerk, aldus de bladen en een hoop fans...
Wat betreft dat co-writer gedoe, het is niet voor het eerst dat Dylan er gebruik van maakt, alleen gaat het in dit geval om een compleet album ipv een aantal nummers.
Ten tijde van The Basement Tapes schreef meneer nummers samen met leden van The Band en ten tijde van Desire schreef hij een aantal songs (waaronder Hurricane en Joey) met Jaques Levy.
Zo zijn er nog wel wat voorbeelden op te noemen, volgens mij heeft hij ergens in de jaren 80 een compleet album opgenomen en geschreven samen met Michael Bromberg...wat nooit is uitgebracht.
En wat te denken van Slow Train Coming ?
Dat hele album is mede-geschreven door Onze Lieve Heer
Je bent een Judas, die Dylan 3 zoenen zou geven en daarna keihard zou liegen door te vertellen hoe geniaal jij zijn nieuwe album wel niet vindt, zelfs Warner krijgt jou de hemelpoort niet meer binnen
Waanzin! Pure waanzin! Maar daar hou ik dan ook wel weer van.
Even een stukje wedercommentaar; ik was er inderdaad van op de hoogte dat Dylan al eerder gebruik had gemaakt van een co-writer, maar als ik ook actief naar de teksten luisterd, dan mis ik zoveel diepgang wat in zijn oude teksten wél zat. Dylan is niet zo scherp meer als vroeger, een feit waar we ons bij neer moeten leggen.
En dan nog even een stukje commentaar op de recensie van Lennonlover. Ik vind het jammer dat je stem mede wordt gevormd door nostalgie. Hoezeer ik Dylan aanbid met al zijn fantastische muziek, ik vind dat er voor iedere artiest hoort te gelden dat je een album toch nog enigzins objectief beluisterd. In dit specifieke geval kom ik dan helaas tot de conclusie dat dit album niet eens een voldoende waard is. Zit er wel tegenaan, maar net niet.
Bob Dylan & The Grateful Dead - Bob Dylan & The Dead (1989)
1
Maartenn (crew)
geplaatst: 15 september 2017, 09:47 uur
The Greatful Dead slaagt er niet in om een stempel te drukken op de nummers van Bob Dylan.
Dit is een van de weinige cd's van Dylan die ik niet in de kast heb staan. Maar toen kwam Spotify en dan heb je opeens alles 'in bezit'. Zo ook deze plaat, dus dan toch maar eens aandachtig beluisteren.
Van tevoren was ik vooral nieuwsgierig naar de combinatie van beide grootheden. The Dead die met hun improvisatie prachtige stukken muziek kunnen voortbrengen en Dylan die dan zijn nummers uit handen geeft aan deze nieuwe begeleidingsband. Dat moet bijna wel een spetterende combinatie opleveren. Zeker als ze een relatieve dwarsdoorsnede van Dylans oeuvre spelen.
Helaas gebeurt dat niet. The Dead spelen veel te veel in dienst van de nummers, waarmee ik bedoel dat er zelden wordt afgeweken van de arrangementen die op de studioalbums staan. Alleen Joey wordt van een nieuw arrangement voorzien, terwijl je verwacht dat The Dead hun bluesstempel drukken op de nummers. Helaas wordt dat dus vrijwel volledig nagelaten op een enkele korte gitaarsolo zoals in Queen Jane na. Daardoor ontstijgt dit album bij lange na niet het niveau van 'selchts' een prima liveplaat.
3,0*
Dit is een van de weinige cd's van Dylan die ik niet in de kast heb staan. Maar toen kwam Spotify en dan heb je opeens alles 'in bezit'. Zo ook deze plaat, dus dan toch maar eens aandachtig beluisteren.
Van tevoren was ik vooral nieuwsgierig naar de combinatie van beide grootheden. The Dead die met hun improvisatie prachtige stukken muziek kunnen voortbrengen en Dylan die dan zijn nummers uit handen geeft aan deze nieuwe begeleidingsband. Dat moet bijna wel een spetterende combinatie opleveren. Zeker als ze een relatieve dwarsdoorsnede van Dylans oeuvre spelen.
Helaas gebeurt dat niet. The Dead spelen veel te veel in dienst van de nummers, waarmee ik bedoel dat er zelden wordt afgeweken van de arrangementen die op de studioalbums staan. Alleen Joey wordt van een nieuw arrangement voorzien, terwijl je verwacht dat The Dead hun bluesstempel drukken op de nummers. Helaas wordt dat dus vrijwel volledig nagelaten op een enkele korte gitaarsolo zoals in Queen Jane na. Daardoor ontstijgt dit album bij lange na niet het niveau van 'selchts' een prima liveplaat.
3,0*
Bodyjar - How It Works (2001)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 5 augustus 2013, 13:16 uur
Ben ik de enige die hier nog op heeft gestemd?
Destijds groot geworden door het eerste nummer van deze plaat, |Not the Same, onderdeel was de soundtrack van Tony Hawks Pro Skater III. In die tijd dat nummer helemaal grijs gedraaid, maar nooit de plaat in handen kunnen krijgen. Voor mensen na 1990: een cd niet in handen kunnen krijgen kon nog toen er geen internet was.
Afijn, dit is een aardige punkplaat waar niet zo heel veel aan mankeert. Paar hoogtepunten en wat fillers, zoals het dergelijk platen betaamt.
3.5*
Destijds groot geworden door het eerste nummer van deze plaat, |Not the Same, onderdeel was de soundtrack van Tony Hawks Pro Skater III. In die tijd dat nummer helemaal grijs gedraaid, maar nooit de plaat in handen kunnen krijgen. Voor mensen na 1990: een cd niet in handen kunnen krijgen kon nog toen er geen internet was.
Afijn, dit is een aardige punkplaat waar niet zo heel veel aan mankeert. Paar hoogtepunten en wat fillers, zoals het dergelijk platen betaamt.
3.5*
Bon Iver - Bon Iver, Bon Iver (2011)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 24 augustus 2011, 14:58 uur
Ik kan er niet omheen om dit album te verhogen naar een 4.5*. Het album blijft me boeien en het schijfje is al vier weken praktisch onafgebroken in mijn cd-speler aanwezig.
Bonnie Cried - We Were Lovers (2019)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 19 april 2019, 20:11 uur
Tot mijn verbazing stond de tiende release van het immer inspirerende Final 500 Records nog niet op musicmeter; schande natuurlijk.
Deze laatste worp is er weer eentje waar ik weer heel vrolijk van word. Afgaande op de foto van de band die op de binnenhoes was afgedrukt, kreeg ik de indruk dat ik met rock in het hardere genre te maken zou krijgen. Mannen met baarden en zwarte leren jassen kijken me wat meewarig aan. Verrassend was het dus dat deze plaat bij beluistering blues pur sang bevat.
Qua vergelijkend materiaal, moest ik gelijk een van mijn favoriete, niemand kent ze, band The Animen denken. De zang van Theo Wyser is natuurlijk niet te overtreffen, maar muzikaal liggen ze zeker in elkaar verlengde; een volle jaren '60 sound die bij vlagen doet denken aan de eerste plaat van The Doors.
Geweldig hoe de mannen van Final 500 er weer in geslaagd zijn om een puike release uit te brengen.
Deze laatste worp is er weer eentje waar ik weer heel vrolijk van word. Afgaande op de foto van de band die op de binnenhoes was afgedrukt, kreeg ik de indruk dat ik met rock in het hardere genre te maken zou krijgen. Mannen met baarden en zwarte leren jassen kijken me wat meewarig aan. Verrassend was het dus dat deze plaat bij beluistering blues pur sang bevat.
Qua vergelijkend materiaal, moest ik gelijk een van mijn favoriete, niemand kent ze, band The Animen denken. De zang van Theo Wyser is natuurlijk niet te overtreffen, maar muzikaal liggen ze zeker in elkaar verlengde; een volle jaren '60 sound die bij vlagen doet denken aan de eerste plaat van The Doors.
Geweldig hoe de mannen van Final 500 er weer in geslaagd zijn om een puike release uit te brengen.
Boudewijn de Groot - Waar Ik Woon en Wie Ik Ben (1975)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 24 juni 2009, 11:59 uur
Zeer leuke plaat van een van Neerlands betere singer/songwriters. De afwisseling in nummers is leuk, de teksten origineel als altijd en het vormt een leuk geheel allemaal.
Kortom; Boudewijn doet zijn ding en dat doet het wederom goed. Een 3.5*
Kortom; Boudewijn doet zijn ding en dat doet het wederom goed. Een 3.5*
Bruce Springsteen - Working on a Dream (2009)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 30 januari 2009, 19:17 uur
Mijn ouders hebben deze plaat alweer in huis gehaald als verstokte Bruce Springsteen fans, maar wederom kon het mij niet de broek bollen. Het gaat maar door in 1 dralerige tendens, niks geen opmerkelijke momenten, niets interessant.
Deze man heeft mij nooit kunnen boeien, maar dat fans dit soort albums nog willen hebben verbaast; het lijk namelijk weer meer van het zelfde kunstje, alleen dan ongeïnspireerd op de automatische piloot.
Overigens stond de drum soms zwaar naar de voorgrond gemixt.
Deze man heeft mij nooit kunnen boeien, maar dat fans dit soort albums nog willen hebben verbaast; het lijk namelijk weer meer van het zelfde kunstje, alleen dan ongeïnspireerd op de automatische piloot.
Overigens stond de drum soms zwaar naar de voorgrond gemixt.
Bruce Springsteen & The E Street Band - Hammersmith Odeon, London '75 (2006)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 1 november 2013, 19:30 uur
Daar waar Bruce Springsteen mij totaal niet weet te overtuigen op welke individuele plaat dan ook, is dit een geniaal concert. Bruce is werkelijk fantastisch bij de stem, de setlist is imponerend en het enthousiasme en de overgave waarmee wordt gespeeld is verbluffend. Zijn studioplaten zal ik niet gauw opzetten, maar dit is een meesterconcert.
5.0*
5.0*
Buck Owens and His Buckaroos - Before You Go (1965)
1
Maartenn (crew)
geplaatst: 28 augustus 2018, 09:26 uur
Op de kop getikt in Amerika toen ik er de laatste keer was. Een mooie monopersing met schitterend geluid.
Buck Owens zijn muziek past perfect in de tijdsgeest. Beetje rockabilly, wat doo-wop en gladgestreken bombastiek. Het swingt, het zwijmelt en is vooral niet te gecompliceerd. Music for the working man op een juiste manier uitgevoerd.
3,5*
Buck Owens zijn muziek past perfect in de tijdsgeest. Beetje rockabilly, wat doo-wop en gladgestreken bombastiek. Het swingt, het zwijmelt en is vooral niet te gecompliceerd. Music for the working man op een juiste manier uitgevoerd.
3,5*
Bully - Bully (2013)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 7 augustus 2017, 11:39 uur
Bij Bully - Bully:
Een teasertje voor wat hun latere album zou worden. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat Stewart Copeland (ja, die van The Police inderdaad) in deze band speelt
3,0*
Een teasertje voor wat hun latere album zou worden. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat Stewart Copeland (ja, die van The Police inderdaad) in deze band speelt
3,0*