The Ghost I Used to Be was het eerste nummer van Pallbearer waarvoor ik gewonnen werd, al ben ik achteraf hun debuut nog meer gaan waarderen dan de eveneens uitstekende opvolger waar dit nummer op staat. Het nummer zelf blijft ook nog steeds een van mijn favoriete Pallbearer tracks.

The Czar is natuurlijk het moment waar Mastodon op hun prog hoogtepunt waren. Minder sludge dan de voorgaande albums en minder rock'n'roll dan de opvolgers, maar een huzarenstukje werd met dit nummer (en met Crack the Skye in het algemeen) zeker wel neergezet.

De laatste worp van Ahab heb ik eigenlijk minder beluisterd dan de voorgaande albums (en dan vooral het magistrale debuut). Ik zou het album eigenlijk nog eens moeten draaien, want The Isle is uiteraard fraai.

Enslaved is als band eigenlijk subtiel blijven evolueren in de progressieve viking metal band - een genrecombinatie waarmee je 30 jaar geleden vast werd uitgelachen als je zou verkondigen dat zoiets ooit zou ontstaan - die ze vandaag de dag zijn. Vertebrae was een van de overgangsalbums, maar het blijft een verdomd sterk overgangsalbum.

Thou is een van de favorieten binnen de moderne "blackened sludge" stroming. Ondanks het feit dat deze stijl doorgaans uit de Midwesterse rioolputten van Chicago en Indianapolis gekropen komt (Lord Mantis, Indian, Coffinworm...) neemt Thou als zuidelijke band uit Louisiana (waar metal normaal garant staat voor een portie smerigheid of een overdosis aan motorvestjes) een licht "kunstzinnige" wending. Altijd een enorm consistente band geweest, maar met Heathen kwam eindelijk wat meer erkenning. Feral Faun is ook mijn favoriet op dit album. Heb ze een jaar of twee geleden ook nog eens live aan het werk gezien en dat is het verlaten van de huiskamer/sportschool/stamkroeg zeker wel eens waard.

Dat was inderdaad een lange zit, dat laatste blokje.

Het nummer van Pallbearer is niet slecht, maar had korter gekund en komt niet echt binnen bij mij (bij jou gelukkig wel, daar gaat het om). En waar ik trebremmits keuze voor The Hunt wel kon waarderen, valt The Isle helaas ook tegen. Ik hoor er inderdaad wel wat Opeth-achtigs in. De loodzware grunts maken wel wat goed, maar in zijn geheel genomen vind ik het toch wat saai.

Gelukkig is daar nog Enslaved. In het nummer Ground hoor ik zelf niet echt Pink Floyd terug, maar dat geeft niet, want dit is een sterk nummer. Mooie afwisseling van dromerige, cleane zang en kwaadaardig gegrom. De drummer voorkomt met afwisselend een poppy of juist tegendraads ritme dat het trage shit wordt. Heerlijk die snare heel simpel op 2 en 4, en dan onder de solo even op half tempo.

70-66

Bolt Thrower walst inderdaad over je heen als een tank. Heerlijk log nummer.

Lantlôs had ik al eens eerder iets van gehoord, en ook nu weer een zeer prettige sound. Waar ik binnen dezelfde stijl met Jesu niet zoveel kan, raakt dit nummer bij mij de juiste snaren. Heerlijke riff die halverwege wordt ingezet ook. Deze schrijf ik weer op.

'Seemann' komt van een Rammstein album welke ik graag hoor, maar dit nummer is me nooit echt bijgebleven als zijnde een hoogtepunt. Het komt vooral omdat ik de stem van Lindemann bij ballads niet goed kan hebben. Er komt een lading dramatiek overheen die ik nog maar net vind kunnen. Het steekt daarbij ook erg af tegen de hardere nummers.

Heftig verhaal zit er achter die laatste Woods of Ypres, zeg. Met dat in het achterhoofd maakt dit nummer wel indruk, al moet ik wel zeggen dat ik de Type O Negative-achtige zang maar in kleine hoeveelheden kan hebben.

Oceans of Slumber is een band die ik heel graag goed wil vinden, maar echt een nummer vinden dat me grijpt is me nog niet gelukt. Helaas geldt dat ook voor 'The Banished Heart'. Cammie Gilbert is een fantastische zangeres, maar de muziek wordt te snel te zweverig om haar heen gezet. Het komt allemaal wat eentonig op me over op die manier. Wel een erg sterk begin. Jammer dat het niet uit de bocht vliegt na die opbouw.

75-71

Surf Nicaragua is een iconisch thrashnummer, en beukt natuurlijk lekker weg. Dat surfstuk in het midden is ook aardig verfrissend én verrassend.

Angel of Death is mijn favoriet nummer van de LP Reign in Blood, en misschien wel van Slayer tout court. De tekst is erg sterk en confronterend, de vocale prestatie van Araya indrukwekkend en het instrumentale gedeelte gooit ook hoge ogen. Dit is gewoon een knaller van jewelste, veel meer kan ik daar niet over kwijt.

Brute death metal van Cattle Decapitation, van de eerste tot de laatste seconde erg intens, met een hoofdrol voor de vocalen van de frontman, die bepaald gevarieerd en krachtig overkomen.

Solide death metaltrack van Pestilence, maar heel veel heb ik er verder niet mee. Dat het goed is, hoor ik ook wel, maar het trekt me niet helemaal aan, merk ik, waar ik dat bij een band als Testament bijvoorbeeld wel iets meer heb.

Pantera is de laatste van dit vijftal, en dit nummer is erg lekker, met vooral sprankelend gitaarwerk. De gitaarsolo's met name zijn, zoals Don al zegt, fantastisch!

60-56

60. Sleep – Sonic Titan

Dopesmoker geniet de meeste status in metalland, maar het is toch The Sciences dat voor mij het beste werk van Sleep is. Dit is ''Sabbath worship'' op zijn allerbest met heerlijke riffs, maar wel met een extra laag. Sleep bestaat uit drie virtuozen (Matt Pike, Al Cisneros en Jason Roeder) die duidelijk feilloos op elkaar zijn ingespeeld. De band komt stiekem namelijk behoorlijk jazzy uit de hoek, waarbij ritmes zelden helemaal rechtlijnig zijn. Het heeft echt een ''flow'' in zich.

Album: The Sciences (2018)

59. Vader – This is the War (nummer start in deze YouTube-video vanaf 1:26)

Vader brengt hier een ronduit waterdichte drie minuten durende deathmetalbom. De introductie is fantastisch met de marssnaredrums en daarna barst de boel compleet los. Vader heeft veel meer van dit soort tracks, maar op This is the War wordt alles messcherp uitgevoerd.

Album: The Art of War (2005)

58. Urfaust – Der Einsiedler

Tijd voor een Nederlands gezelschap! Urfaust heeft een hele eigen geluid in het blackmetalgenre: behoorlijk ritualistisch en psychedelisch. Het zijn vooral de eigenzinnige cleane vocalen die zich echt onderscheiden met een heel speciaal geluid, bijna als een bezeten volkszanger die in tongen zingt. Ook zijn de jaren '70 ambientstijl synths hier heel erg mooi geïntegreerd. Echt een track om compleet in te verdwijnen.

Album: Einsiedler (2009)

57. Gojira – The Heaviest Matter of the Universe

Ik kocht maandelijks van mijn zakgeld de Rock Tribune, een Belgische rock/metalblad. Bij dat blad zat ook altijd een sampler-CD met de nieuwste metaltracks. Op de CD van september 2005 stond de toen nog redelijk populaire band Gojira met The Heaviest Matter of the Universe waar ik behoorlijk door werd weggeblazen. Gojira brengt hier een monsterlijke combi van Sepultura, Meshuggah en Morbid Angel. De eerste minuut is echt een rollercoaster van tempo- en riffwisselingen, waardoor de stuwende midtempogroove die daarna ingezet wordt nog harder overkomt. Ook het middenstuk dat duidelijk door Morbid Angel geïnspireerd is, is echt heerlijk.

Album: From Mars to Sirius (2005)

56. Death – Flattening of Emotions

Chuck Schuldiner is een van de beste componisten die metal ooit gekend heeft en Death heeft een van de speciaalste oeuvres in het genre. Van hoeveel bands kun je zeggen dat ze ieder album een behoorlijk ander geluid brachten en met deze verschillende sounds bakken met metalbands hebben beïnvloed? Zo heb je hordes aan bands die de sound van Scream Bloody Gore aanbidden, maar ook de ''technische'' deathmetal van albums als Human, Individual Thought Patterns en Symbolic heeft overduidelijk zijn sporen achtergelaten op het huidige deathmetallandschap (Blood Incantation bijvoorbeeld). Ik vond het waanzinnig moeilijk om één track te kiezen van Death, maar uiteindelijk ben ik gegaan voor de track die mij het beste gevoel geeft: Flattening of Emotions. Ten eerste buig ik diep voor het drumintro. Sean Reinert (die helaas dit jaar is overleden) is een waanzinnig grote inspiratie geweest op mijn drumwerk: overdonderend, bakken met groove en een fenomenale jazzy swing met bijbehorende accenten. Flattening of Emotions is een nagenoeg perfecte balans tussen brutaliteit en subtiliteit met een song die substantie én toegankelijkheid bevat.

Album: Human (1991)

Spotify-playlist (56-100)

The Sciences was inderdaad een knaller van een comeback voor Sleep. Dopesmoker is inderdaad een topper, maar wanneer Sleep songs met een kop en staart schrijft, komen ze ook uitstekend uit de verf.

Ik heb hier zelf behoorlijk wat van Vader liggen, maar dit album en deze song heb ik volgens mij slechts een keer beluisterd. Ik prefereer ander werk van hen, maar Vader is Vader: je krijgt altijd wel waarom je vraagt.

Van Urfaust heb ik alleen Der Freiwillige Bettler liggen, maar Einsiedler zou ik ook nog eens moeten draaien. Ik ken eigenlijk geen andere black metal band die zoals deze Nederlanders klinkt. Ze weten als geen ander een soort van demonisch bokkenrijder sfeertje op te roepen zonder dat het cartoonesk wordt.

The Heaviest Matter of the Universe was een van mijn eerste Gojira nummers. Ik liep het tegen het lijf op zijn Large compilatie-plaatje. Uit nostalgische overwegingen altijd een van mijn Gojira favorieten gebleven.

Het is inderdaad retemoeilijk om een favoriete track van Death's Human te kiezen. Aangezien het midden wordt gehouden tussen de vlotte death metal van de eerdere albums en de technische inslag van de opvolgers staat dit album samen met Individual Thought Patterns als een in het oog springende periode in de Death kronieken.

65-61

Pallbearer kan ik bij tijden goed hebben en ook deze track vind ik niet verkeerd klinken. Vooral de emotionele lead guitar doet me goed.

Met Mastodon nooit zo'n klik gehad, maar 'The Czar' is toch wel een heel verfrissende kijk op het vrij uitgekauwde progmetal genre. Van de zang tot het gitaarspel moge het duidelijk zijn dat deze heren de inspiratie eens niet uit Genesis, Rush en Dream Theater halen, maar uit Ozzy Sabbath en stoner. Niet gek dat dit nummer het zo goed doet. Ik zal toch Crack the Skye ooit maar eens moeten opzetten.

Het nummer dat trebremmit plaatste van Ahab deed het bij mij niet heel goed. Dat het debuut wat meer een totaalervaring zou moeten zijn geloof ik dan graag, want deze track vind ik heel vet klinken. Kraakheldere productie, zware gitaren en sfeervolle instrumentatie. Als ik nu in een volgend lijstje weer een toffe track van Ahab hoor ga ik een album checken.

Enslaved omschrijf je interessant, al is Pink Floyd in huize The_CrY niet zo gewaardeerd als elders. En zo ervaar ik Enslaved ook. Hier kon ik vooralsnog niet zo veel mee.

Thou heb ik weleens een nummer van gehoord dat me beter lag, maar aanwijzen waar dat dan aan ligt vind ik lastig. Op papier gewoon een prima nummer, maar het deed me niet zo veel.

Na dit blok weer een rustdag, dan zitten we alweer op de helft. Morgen een intermezzo waarin ik meer zal vertellen over mezelf als metalliefhebber en -muzikant.

55. Entombed – Wolverine Blues

Wat een vieze openingsriff en dan die mokerslagen van Nicke Andersson op zijn snaredrum, daar kan ik van watertanden. Dit is smerig en groovet als een malle, een track die ik altijd met heel veel plezier opzet. Het drumwerk van Andersson is echt genieten op deze track, vol met zeer goed geplaatste fills en kleine accenten. En dat ''buzzsaw''-gitaargeluid, poeh! Deze ''death-n-roll''-sound lijkt vooral in de hardcorescene veel indruk achter te hebben gelaten. Zo heb je een tijd bands gehad zoals Nails, Trap Them en Black Breath die ''Entombed-core'' werden genoemd.

Album: Wolverine Blues (1993)

54. Korn – Here to Stay

Wat Korn hier doet is heel erg knap: waanzinnig heavy uit de hoek komen met laag gestemde brute riffs, slappende bas en donderende grooves, maar stiekem gewoon een fantastische popsong onder de metaloppervlakte. Een van de weinige tracks uit de ''eigengemaakte compilatie-CD''-periode (2002/2003) die dit soort lijsten haalt.

Album: Untouchables (2002)

53. Ne Obliviscaris – Tapestry of the Starless Abstract

Wat maakte Ne Obliviscaris een verpletterende indruk met Portal of I! Ik heb die plaat zelfs een tijd op 5* gehad en volgens mij zelfs in mijn top 10 aller tijden. Zo enthousiast ben ik niet meer, maar dat Portal of I een van mijn favoriete metaldebuutplaten van de afgelopen tien jaar is, daar is geen twijfel over mogelijk. Ne Obliviscaris bestaat uit muzikanten met een zeer hoog niveau van instrumentenbeheersing. De bas speelt behoorlijk prominent jazzy baslijnen, het drumwerk heeft een enorme volharding met enorm lange blastbeatsecties en dubbele bassstukken en de viool huilt prachtig over het metalgeweld heen. Dit is als Opeth uit conservatoriummuzikanten bestond.

Album: Portal of I (2012)

52. Steak Number Eight – Black Fall

Het is me nog steeds een raadsel dat Steak Number Eight in Nederland nooit echt voet aan de grond heeft gezet. Ik heb ze drie keer live gezien voor een publiek tussen de 50 en 100 man, en de laatste (vierde) keer in Breda was wat drukker, al was het vrij duidelijk dat het merendeel Belgische bezoekers waren. Steak Number Eight groeide al vrij snel uit tot een van mijn favoriete post-metalbands. Ze hebben een sound die me aan ISIS (de band) en Oceansize doet denken, en dat zijn niet de minsten! Brent Vanneste heeft ook een jaren '90 grungetoon in zijn cleane vocalen die heel erg goed werkt. Deze band is erg goed in het neerzetten van catchy melodieën in een post-metalmuur van geluid.

Album: All Is Chaos (2011)

51. Strapping Young Lad – All Hail the New Flesh

Devin Townsend, een absolute alleskunner. Naast zijn solowerk brak hij geluidsbarrières met Strapping Young Lad. Deze track is Fear Factory in een verder gevorderde vorm en Townsend's vocalen zijn messcherp op dit nummer. Toch laat hij hier ook al zijn dromerige cleane vocalen horen en is er ook veel ruimte voor melodie in de industriële metalmaalstroom die op je afgevuurd wordt.

Album: City (1997)

Spotify-playlist (51-100)

Ik heb het de afgelopen week behoorlijk druk gehad met studie en heb dus echt alleen maar even het blok neergezet en af en toe lees ik de reacties. Op deze wilde ik nog even reageren:



Ja, dit snap ik, vooral omdat Colored Sands een 5*-plaat is en zelfs een tijd in mijn top 10 heeft gestaan. De reden waarom er geen nummer van Colored Sands in mijn top 100 staat is omdat ik Colored Sands altijd als een geheel luister en er daardoor geen los nummer van de plaat naar boven kwam tijdens het maken van de keuzelijst. Als ik een los Gorguts-nummer luister is het vaak Obscura (of Inverted).

60-56:

Vader vind ik altijd vrij goed, maar nooit héél goed. Voor dit nummer geldt dat ook.

Urfaust klinkt mooi maar ook deprimerend, niet in de laatste plaats omdat ik op Wikipedia lees dat ze Grimm-leden in de gelederen hebben en ik nu met enige weemoed terugdenk aan de band Grimm waarvan ik een van de leden vaag kende rond 2002 (een vriend van een vriend). Ik speelde toen zelf nog in een band en onze eerste twee optredens waren op minifestivalletjes in Heusden/Asten waar ook Grimm speelde. Maar ik dwaal af. Ik laat Urfaust voor wat het is en ga iets vrolijkers luisteren. Dat is in dit geval dus Gojira. Gojira vind ik soms goed, soms niet. The Heaviest Matter of the Universe valt aan de goede kant uit. Lekker energiek nummer dat nergens inkakt.

Het nummer van Death raakt me niet zo, ik weet niet waarom. Juist vanwege de drums denk ik.

55-51

Dit nummer van Entombed gaat erin als zoete koek. Het heeft haast een soort nu-metalgroove en duurt geen seconde te lang. Het drumwerk is inderdaad heel aangenaam, stuwend en niet te simpel. Net als bij Entombed tillen de drums van Here to Stay het geheel naar een hoger niveau. Here to Stay is ook een van mijn favorieten van Korn. Je noemt het een popsong en dat is precies waarom dit liedje me zo bevalt. Te veel artiesten kunnen wel riffs bedenken maar er vervolgens geen effectief nummer van maken. Korn kon dat wel heel goed. Ik vind Jonathan Davis hier ook erg sterk zingen (op het hele album eigenlijk wel). Het nummer van Ne Obliviscaris ligt me dan weer ietsje minder. De muziek is van hoog niveau en er zit genoeg afwisseling in om de lange lengte te rechtvaardigen; ik voel er alleen niet zo veel bij.

All Hail the New Flesh van Strapping Young Lad is erg goed, zeg! Het heeft inderdaad wat weg van Fear Factory. Ik heb de band altijd links laten liggen en vraag me nu af waarom…

Wolverine Blues moest ik aanvankelijk aan wennen, omdat ik vooral gewonnen was voor de lekker vuige death metal van de eerste twee Entombed platen. Gaandeweg ben ik het rock-out-with-your-cock-out gehalte van deze death-n-roll mijlpaal ook erg goed gaan appreciëren.

Untouchables is als geheel voor mij de minste van de eerste 5 Korn albums, maar Here To Stay vind ik op dit album veruit het sterkste nummer. Ooit heb ik ze dit nummer nog live weten spelen en samen met een paar anderen die er zin in hadden een moshpit op gang gekregen, terwijl we omringd werden door een groep duffe hazen die als een zoutpilaar richting het podium gedraaid stonden.

Ne Obliviscaris heb ik lange tijd weinig aandacht aan geschonken, maar sinds ik ze een klein anderhalf jaar geleden nog eens heb geprobeerd, ben ik ze gaan waarderen. Portal of I vind ik uiteindelijk ook hun sterkste werk, al hebben ze tot nog toe niet teleurgesteld wanneer het op kwaliteit aankomt.

Ik moet bekennen dat ik van Steak Number Eight nog nooit een volledig album heb beluisterd. Dit nummer is zeker wel aardig uitgevoerd. Zal ze ook maar op de lijst zetten om te zien of ik vervolgens de nationale producten nog wat kan steunen.

All Hal the New Flesh is eveneens mijn favoriet van SYL's sterkste worp City. Devin Townsend bevalt me persoonlijk het best wanneer hij dichtgeplamuurde industriële maar creatieve herrie maakt (City en Alien) of wanneer hij de emotionele gelaagdheid brengt onder een muur van gitaargeluid (Ocean Machine of Terria). Voor die rock opera's en dat orkestrale bombasme dat de beste man nu al lange tijd brengt, is klaarblijkelijk een groot publiek te vinden, maar tot dat publiek behoor ik zelf iets minder.

Zeker doen inderdaad. Verder mad respect voor Sonic Titan, Flattening of Emotions en Black Fall

Inmiddels heb ik tot nummer 80 geluisterd en het beviel prima. Vooral Ruins of Beverast vond ik een mooie ontdekking. Lekker afwisselende set nummers. Aparte grunts bij Weakling, geeft wel een leuk sfeertje. Ook Laster vond ik gaaf.

60-56

Heftige set! Veel death metal. Hoewel Vader, Death en Gojira absoluut hun sporen verdient hebben, blijft het een moeilijk genre voor mij. Sleep beviel me een stukje beter dan ik had verwacht, maar ook de stoner van deze giganten is niet echt aan mij besteed.

Urfaust vond ik wel een fijne ervaring. Hele sfeervolle track. Mooi omschreven ook; kan me volledig vinden in je tekst.

Intermezzo

Naast het luisteren van muziek schrijf ik ook graag over muziek en maak ik muziek.

Schrijven over muziek

Op MusicMeter ben ik al tien jaar actief en schreef ik al veel stukjes/recensies. In de zomer van 2013, toen ik mijn eindexamen had gehaald en een tussenjaar ging nemen, nam ik een gok door te solliciteren voor een positie als redacteur bij Zware Metalen, een metal e-zine. Ik was toen dus zeventien, waarmee ik nog behoorlijk jong was om als ''deskundige'' mijn oordeel te geven. Aan de andere kant was ik al sinds mijn zesde bezig met metal en is het internet natuurlijk een goudmijn voor kennis over het genre, dus ik ging ervoor. Ik stuurde een aantal recensies op die ik op MusicMeter had geschreven en ik kreeg eigenlijk al een vrij snel een bericht dat ik welkom was als redacteur!

Het was een snoepwinkel waar ik in viel. Ineens ligt er een schatkist aan metalalbums voor me om te bespreken, sommige die zelfs nog pas over een maand of drie officieel verschijnen. Zo had ik de eer om in november 2013 al een promo van Shelter van Alcest (wat toen ook al een van mijn favoriete bands was) te hebben, terwijl die pas in januari 2014 zou uitkomen. Ik schreef op een behoorlijk tempo een flinke verzameling aan recensies en ontdekte ontzettend veel nieuwe bands. Tijdens mijn tijd bij Zware Metalen is vooral mijn liefde voor funeraldoom gegroeid. Zie hier de verzameling aan recensies die ik heb geschreven. Ze staan niet allemaal meer online, maar dit geeft sowieso een overzicht. In juni 2015 stopte ik met schrijven. Het werd lopendebandwerk, een ''moet''. Ook merkte ik dat mijn aandacht voor andere genres sterk verminderd was, wat ik erg jammer vond. Op MusicMeter neem ik nu af en toe de tijd om een grote recensie te schrijven en schrijf ik tussendoor veel kortere stukken over nieuwe albums. Ook op mijn Twitter-account schrijf ik hele korte aanbevelingen over albums. Dat is een erg goede schrijfoefening, omdat je in heel weinig woorden de essentie van een album moet beschrijven.

Muziek maken

Ik drum al veertien jaar en heb dat ook redelijk constant gedaan (ook speel ik acht jaar bas en zes jaar gitaar). In de beginjaren heb ik veel in samenspeelbands van de muziekschool gespeeld, waarvan als laatste bij een soul/funkcoverband. Metaldrummen gebeurde dus vooral thuis. Als eerste heb ik een tijdje gejamd met twee gasten: stoner/doom à la Ufomammut, YOB en Conan. Dit is in het oefenruimtestadium gebleven.

Daarna kwam mijn eerste langdurige band: The Circle Remains. Dit is een band die in de stijl van bands als Killswitch Engage en Lamb of God speelde, wat heel erg lekkere muziek is om te spelen. Ik had het geluk dat ze een bandwedstrijd hadden gewonnen voordat ik bij ze kwam, waardoor we gratis studiotijd hadden. Ik had nog nooit in een echte studio opgenomen, dus dat was een bijzondere ervaring. Deze opnames zijn nooit verder gekomen dan het demostadium, deze flarden zijn te horen:




Met deze band heb ik drie ontzettend leuke optredens gespeeld, maar het ambitieniveau verschilde op een gegeven moment te veel. Ik zet mijn studie altijd om nummer één en dat was met het plan dat ze hadden niet meer mogelijk. Dus ik ging weer terug naar de zolder om muziek te maken.

Hier kwam weer verandering in. In januari 2017 werd ik benaderd via Zware Metalen of ik geïnteresseerd was om de drummer te worden van River of Souls, een death/doomgezelschap. Ik kreeg wat tracks toegestuurd en was daar erg enthousiast over. Dit was een stijl waar ik me erg in kon vinden: Peaceville Three (Anathema, My Dying Bride, Paradise Lost) in combinatie van oude Opeth. Na een eerste kennismaking was het officieel en kreeg ik de tracks voor de aankomende EP in om te studeren. Die werden in april opgenomen. Door line-upwisselingen duurde het even voordat er optredens kwamen, maar ik had eindelijk een officiële release op mijn naam staan: The Nihilist (2018).




Ook met deze band speelde ik drie optredens, waarvan de laatste toch wel het hoogtepunt was van mijn muziekloopbaan tot nu toe: de Dutch Doom Days in de Baroeg in Rotterdam. Dat is toch wel een festival dat een status geniet in de doomwereld. Ineens stond ik met River of Souls op dezelfde poster als Esoteric: wauw! Het optreden was een euforische adrenalinerush dat echt voorbij vloog. In februari 2019 eindigde mijn avontuur met de band met exact dezelfde reden als de vorige: de ambitieniveaus liepen steeds meer uit elkaar.

Nu ben ik vooral hobbymuzikant. Gewoon muziek maken zonder een doel, dat had ik even nodig. Thuis neem ik covers op. Ik heb ook een aantal nummers van mijn top 100 gecoverd, dit zijn er twee van.

Vein - Doomtech




Dit is een tipje van de sluier: Oathbreaker - Second Son of R

70-66

Bolt Thrower is geen hoogvlieger, wat mij betreft, maar zo’n nummer tussendoor kan ik wel velen. Dit World Eater is lekker lomp en maar weinig subtiel. Krachtig spul!

Lantlôs vind ik een bijzonder interessante band. Hoewel Agape wat mij betreft hun beste plaat is, kan ik er goed inkomen dat Melting Sun in elk geval de populairste is. De melancholie druipt er in dikke, vette klodders af. De hoes, die best spetterend en warm te benoemen valt, dekt de lading perfect; de muziek (zo ook dit openingsnummer) voelt soms aan als een lekker knus dekentje, ook door de fraaie shoegaze-invloeden (en hoor ik hier en daar zelfs een snuifje dream pop? Het klinkt alvast heerlijk dromerig). Deze plaat heb ik thuis op CD liggen, het wordt tijd om ‘m nog eens uit de kast te trekken.

Rammstein heeft een aanzienlijk aantal grote hits gescoord en is binnen het universum der zwaardere muziek wellicht één van de grootste bands. Ik heb hen nog nooit live gezien, maar van kennissen al gehoord dat hun live-shows steeds indrukwekkend zijn. Dit nummer is wat minder bekend (ik kende het althans niet), en klinkt ook best anders dan bekender werk. Deze komt ook van het debuut, en daarna zijn ze andere paden gaan bewandelen. Voor hen heeft dat goed uitgepakt, natuurlijk!

We blijven de melancholische tour opgaan, met Woods of Ypres ditmaal. Een wat langer uitgesponnen track, maar de klik met deze band is er eigenlijk nooit gekomen. Ook nu niet; best aardig, maar veel meer kan ik er helaas niet van maken. Het verhaal van Gold’s dood is natuurlijk wel tragisch.

Overdonderend, noem ik de zangprestatie van Cammie Gilbert in deze song. Ik ken nog wel wat losse nummers van de band, en ze is gewoon een erg goeie, soulvolle zangeres; een wapen voor deze band, die qua sound ook heel mooi bij haar stemgeluid aansluit.

Toffe stukjes, Don!

Muziek is ook nice; ik shuffle de playlist af en toe en dat bevalt goed. Soms even wennen

Tijd voor de start van de tweede helft!

50-46

50. Immortal – Solarfall

De riffs van Abbath zijn van wereldklasse. Hij mengt heavymetal (vooral Iron Maiden-galopriffs), jaren '80 thrashmetal en ijzige atmosferische cleane tokkels tot een stijl die echt eigen is. Ook zijn raspende stem is er één die je binnen no time herkent. Solarfall is een ongelofelijke pakkende track met een heerlijke stuwende groove en een prachtige dromerige middensectie.

Album: At the Heart of Winter (1999)

49. Astronoid – Up and Atom

Het is altijd leuk, dat eerste gesprek met nieuwe studie/werkgenoten over je muzieksmaak. Natuurlijk is metal mijn hoofdgenre en praat ik daar met veel passie over (als daar in ieder geval animo voor is, haha). Een die je vaak hoort is: ''ik kan niks met dat geschreeuw''. Dat is voor mij het teken om diegene eens kennis te laten maken met Astronoid. Vaak zijn ze vrij verrast over wat ze horen.

Ik heb een spuughekel aan de video's van grote metalsites zoals MetalSucks en Metal Injection waarin nietsvermoedende passanten op straat wat metal te horen krijgen. Dan hebben we het over Cannibal Corpse bijvoorbeeld. Echt niemand start met Cannibal Corpse met metal. Met dit soort videos vergroot je de vooroordelen van de sound van het genre alleen nog maar meer, waardoor het nog minder uitnodigend is om mee te beginnen. Het kost tijd om gewend te raken aan metal en dat gaat in stappen qua extremiteit. Zo, rant-tijd is over, tijd om het weer over de track te hebben.

Astronoid rekent namelijk af met alle vooroordelen die metal op zich af krijgt. Metal is duister en depressief -> Astronoid speelt euforische en opbeurende muziek. Metal is allemaal maar geschreeuw -> hoor je die zoetgevooisde dreampopstem over de riffs heen galmen? Het knalt enorm met blastbeats en dubbele bass, maar het is gewoon ontzettend blije muziek. De track heeft een ronduit epische opzet waarbij zelfs in de solo's nog wat powermetal tevoorschijn komt.

Album: Air (2016)

48. Oranssi Pazuzu – Uusi Teknokratia

Bij een vak van het eerste jaar van mijn studie Onderwijswetenschappen was het de bedoeling dat er iedere week een vrijwillige individuele presentatie werd gehouden over het onderwerp dat werd besproken. Een van de onderwerpen zou ''uit je comfort zone stappen'' zijn, waarbij ik al heel snel wist dat ik dit onderwerp wilde aanpakken.

Ik wist al vrij snel dat ik ze Oranssi Pazuzu wilde laten horen. Oranssi Pazuzu vind ik namelijk een van de meest vooruitstrevende metalbands op de planeet en hun optreden op Roadburn 2016 is nog steeds het beste dat ik ooit heb gezien. Voordat ik een track ging laten horen (Hypnotisoitu Viharukous) heb ik eerst veel context gegeven. Uit welke bestanddelen bestaat de sound van Oranssi Pazuzu eigenlijk? Als eerste ''psychedelische pop/rock'' waarbij ik Tomorrow Never Knows van The Beatles gebruikte met zijn progressieve gebruik van geluidsmanipulatie en repetitie. Daarna ''blackmetal'' met zijn melancholie en grimmigheid waarbij ik Transilvanian Hunger van Darkthrone liet horen met daarbij nog de suggestie om door de geluidskwaliteit heen te luisteren en je af te vragen hoe de melodieën bijvoorbeeld op een viool zouden klinken (deze bevatten namelijk een enorme tristesse). Natuurlijk had ik ook nog Kosmische Musik kunnen behandelen, maar dat vond ik voor het doel van de presentatie iets te veel. De reacties waren verrassend positief, ook over de muziek. Door de context geven waren de bestanddelen duidelijker, waardoor mensen overduidelijk meer met een ''open mind'' gingen luisteren. Aan het einde van de cursus kreeg ik zelfs van iemand te horen dat de interesse voor metal was aangewakkerd. Missie geslaagd zullen we maar zeggen.

Uusi Teknokratia is de beste track van Oranssi Pazuzu tot nu toe. Het is een 2020-track die dus al opvallend hoog in deze lijst staat. Oranssi brengt krautrock en electronic binnen het blackmetalgeluid met een tranceopwekkende groove. Ook zijn de Steve Reich-achtige koortjes ronduit geniaal. De vocalen zijn demonisch en hebben echt iets onaards. De band houdt de boel ook best ingetogen, maar de uitbarsting na het onheilspellende zangintermezzo is echt monumentaal. De onconventionele gitaarsolo schreeuwt echt over de kakofonie heen en het dystopiaanse ambientoutro is ook ontzettend mooi. Deze track zou bij een latere revisie van de lijst zeker wel eens hoger kunnen eindigen, maar de tijd zal het leren.

Album: Mestarin Kynsi (2020)

47. Black Sabbath – Into the Void

De grootvaders van de metal. Master of Reality is de eerste stonermetalplaat met riffs die nog steeds reteheavy zijn. De tientonners van riffs van Tony Iommi op deze track, wauw! De ritmesectie Butler/Ward is ook een van de beste in de rock/metal: soepel en jazzy, maar waanzinnig solide. De nasale en ijzige stem van Ozzy past er ook perfect bij. Dit is zo'n track waar je een enorme glimlach van op je gezicht krijgt.

Album: Master of Reality (1971)

46. Downfall of Gaia – Carved Into Shadows

Downfall of Gaia is een blackmetalband die me qua sound ontzettend aanspreekt. Het is namelijk grimmig en melancholisch, maar ook opzwepend. De combinatie van blackmetal, post-metal en zelfs wat hardcore in het drumwerk is om van te watertanden. De tremologitaarlijnen die boven de rest uitschreeuwen zijn waanzinnig mooi. De vocalen zijn enorm doorleefd en bevatten bakken met emotie. Het drumwerk is behoorlijk atypisch voor blackmetal, vol met subtiele jazzy accenten en soepele fills.

Album: Aeon Unveils the Thrones of Decay (2014)

Spotify-playlist (46-100)

Black Sabbath en Immortal.

65-61

Pallbearer brengt verrassend melodische doom, steeds erg melancholisch ook – alsof je eind aan het wegmijmeren bent. Don kiest hier wel een toptrack uit, moet ik zeggen, want beter heb ik ze nog niet horen klinken. De plaat waarop dit nummer staat, moet ik nodig nog eens onder de loep nemen! Ze komen dit jaar trouwens met een nieuwe, Forgotten Days.

Mastodon is verre van mijn favoriete band, maar dit is een machtig nummer, daar kan ik gewoon niet omheen. Lang en ambitieus als het is, slaagt het volledig in zijn opzet en laat het de luisteraar flabbergasted achter, om het op z’n Engels te zeggen. Het lijkt wel alsof je naar drie verschillende nummers zit te luisteren, zoveel wisselingen in tempo en sfeer zijn er!

Over de track van Ahab zegt Don dat het bijna is alsof Opeth funeral doom speelt; treffende omschrijving, zeer goed gevonden! Van Ahab zou ik eerder geneigd zijn een nummer van hun spraakmakende debuut te kiezen om in mijn eigen top 100 te zetten, maar dit is geenszins een misselijke keuze. Ahab stoomt in deze track soms opvallend jachtig door, en dan vallen de rustpunten des te frappanter op.

Mijn favoriete plaat van Enslaved is Axioma Ethica Odini. De plaat waarop dit nummer staat, is de voorganger daarvan, en moet ik eigenlijk nog steeds aanschaffen (staat op mijn lijstje, maar dat is behoorlijk lang). Geweldig nummer, zonder meer. Zowel de harsh als de clean vocals maken erg veel indruk op me, om maar te zwijgen van het monumentale riffwerk..

Een straffe, smerige opdonder van een song als afsluiter van dit vijftal, zo heb ik het graag. Het begint nog braaf, met fraaie slowcore-invloeden (Red House Painters was een nam die ook bij mij naar boven kwam), maar wanneer de boel openbarst, lijkt het wel een gigantische etterbuil te zijn geweest, want dit klinkt vies, vuil en vuig. Op een positieve manier, hoor!

Ik draai het ijzige snelle norsecore werk uit de vroege Immortal dagen misschien net iets vaker dan de thrashy Bathory-verering van de latere platen, maar dat doet uiteraard niets af van de kwaliteit van At the Heart of Winter. Die middensectie van het sublieme Solarfallis inderdaad een van de sterkste die Abbath op plaat heeft gezet.

Astronoid is helaas een band waar ik weinig mee kan. Niet omdat ik tegen shoegaze-achtige post-metal ben (Alcest, Lantlos, Holy Fawn...vind ik stuk voor stuk top), maar omdat de specifieke vibe die Astronoid neerzet me gewoon niet grijpt. Deze track is helaas niet anders...

Oranssi Pazuzu brengt Hawkwind 2.0 op steroïden met nog een extra tabletje LSD en een vocalist die als een maniakale gek over het al dolle geheel zijn longen aan gort schreeuwt. Het resultaat is voor mij een van de interessantere en meest consistente metal bands van de afgelopen 10 jaar. Mestarin Kynsi is wat mij betreft hun sterkste worp tot nu toe. Topper.

Black Sabbath staat bij mij ver boven in de top van favoriete bands. Neem het werk met Ozzy, het werk met Dio en voeg er zelfs nog een hoopje songs met Gillan en Martin aan toe...gooi een muntje op...en je hebt me beet.

Downfall of Gaia is ook weer een van die bands die ik een tijd geleden wel eens heb beluisterd, maar die me toch niet helemaal intrigeerden tot verder onderzoek. Het nummer hierboven is zeker wel aardig. Zal de band in het algemeen nog wel eens een kans geven.

55-51

Entombed groovet lekker. Death 'n roll is dit, toch? Zeker niet verkeerd.

Ha, mooi om deze van Korn hier te zien! Dit is ook mijn go-to Korn track, dus die zal in mijn lijst ook verschijnenen. Inderdaad fantastisch hoe Korn met gemak zware riffs in een popsong weet te verwerken. Precies de reden waarom nu-metal zo'n mooi genre is als je het mij vraagt.

Ne Obliviscaris heeft me altijd geïntrigeerd en dit nummer is geen uitzondering. Mooie avontuurlijk progdeath met veel dynamische wisselingen. De echte klik is nog niet gebeurd, helaas, maar je hebt me er wel aan herinnerd het nog een keer te proberen.

Steak Number Eight kan ik een stuk meer mee in hun huidige vorm als STAKE, maar dit nummer is zeker wel vet. Misschien moet ik ze nog een kans geven. De opbouw duurt mij wat lang, maar die uitbarsting is het wachten wel waard.

Strapping Young Lad knalt lekker hard! Wist wel dat Devin Townsend hier zijn heftigste werkjes mee heeft gemaakt, maar desondanks nooit wat van geluisterd. Zeker wel tof.

Ook leuk om je te zien drummen! Je kan een behoorlijk potje slaan, toch.

Na dit blok weer een rustdag, aangezien er in dit blok twee nummers zitten die richting de tien minuten gaan en zelfs een die bijna twintig minuten duurt.

45-41

45. The Angelic Process – The Promise of Snakes

Wanneer je The Promise of Snakes op een flink volume zet heb je bijna het gevoel dat je letterlijk verzwolgen gaat worden door de zwaarmoedige muren van gitaren. The Angelic Process combineert meesterlijk het gewicht en het tempo van doommetal met de dromerige muren van geluid die je in shoegaze hoort. De kille drumcomputer past helemaal bij het ijzige gevoel en de gepijnigde cleane vocalen.

Album: Weighing Souls with Sand (2007)

44. Ultha – I’m Afraid to Follow You There

Ultha zijn meesters in het opbouwen van tracks. De introductie van I'm Afraid to Follow You There is guur en mysterieus, met galmende cleane gitaren die je ook bij een band als The Cure zou kunnen horen. Langzaam aan worden de drums steeds meer aanwezig en wordt de synthlaag dikker. Het nummer wordt stap voor stap naar een uitbarsting gebracht, en wanneer die komt is het ook echt een blackmetalrifffeest van jewelste, vol met stemmige akkoorden, melancholische tremololijnen en doorleefde vocalen. Ultha doet me denken aan Weakling, een band die al eerder langs is gekomen in mijn metal top 100.

Album: The Inextricable Wandering (2018)

43. ISIS – Ghost Key

De band is zelf niet zo tevreden meer met Wavering Radiant, maar ik heb daar maling aan: het is mijn favoriete ISIS-plaat. Wellicht komt dat omdat de invloed van Tool hier duidelijker is en dit ontzettend goed werkt in een post-metalcontext. Vooral de weidse en galmende The Cure-stijl baslijnen hadden ook door Justin Chancellor (Tool) gespeeld kunnen worden. Toch barst de track op een gegeven moment uit met heerlijke sludgy riffs en de majestueuze brul van Aaron Turner. Deze track voelt heel organisch aan, alle veranderingen vloeien heel natuurlijk in elkaar over.

Album: Wavering Radiant (2009)

42. System of a Down – Chop Suey

De enorme populariteit van System of a Down blijft een van de grootste raadsels in rock/metal. Niet qua kwaliteit, want de band heeft een vlekkeloze discografie, maar qua sound. Het is een beetje alsof Mr. Bungle een nummer 1-hit zou scoren. Chop Suey werd een enorme hit, maar het is absoluut geen popsong. Nog steeds krijg ik kippenvel als ik het einde van de track hoor, wetend door welke achtbaanrit je bent gestuurd in de voorgaande drie minuten. System of a Down weet in een ontzettend korte tijd zo veel te vertellen en ook nog met heel veel herkenbare motieven. Met recht een moderne metalklassieker.

Album: Toxicity (2001)

41. Celtic Frost – A Dying God Coming Into Human Flesh

Wanneer je in de jaren '80 ronduit revolutionaire platen in het metalgenre uitbrengt en in 2006 terugkeert met je beste plaat: dan ben je een hele grote. Monotheist is een monster van black/doommetalplaat en A Dying God Coming Into Human Flesh vind ik het meest indrukwekkende nummer. Er gebeurt muzikaal eigenlijk helemaal niet zo veel, maar dit is ook echt een geval ''less is more''. De desolate tokkel heeft geen extra tierlantijnen nodig, juist de ruimte creëert een ongelofelijke onderhuidse spanning. Ook die logge monoliet van een riff is oersimpel, maar die voel je diep. En die constante “I am a dying god coming into human flesh'', kermend, steeds krankzinniger gezongen door Martin Ain, en daarna door Tom G. Warrior juist bezwerend die op een gegeven moment ook uitbarst. Wat een track.

Album: Monotheist (2006)

Spotify-playlist (41-100)

Idd, ook mijn verlate complimenten. Had je hier ook al regelmatig aan de slag gezien. Nooit begrepen hoe iemand dat kan, drummen - respect.

Helaas ben ik te ver achter met dit topic om nog bij te kunnen benen...

Ik heb een Spotify-playlist, die blijft natuurlijk gewoon online staan nadat mijn lijst klaar is.

Heb geen spotify, maar de nummers (ook die van trebremmit) kan ik hier ook altijd terugvinden. Ik ga tzt zeker nog es wat checken om evt. ideeën op te doen.

50-46

Immortal is wederom een band die ik nooit goed beluisterd heb. Komt vanzelf een keertje. Deze track klinkt in ieder geval erg goed. Inderdaad verrassend traditional voor een black metal band. Zeker niet verkeerd.

Tof, Astronoid! Sterke track van het debuut, welke is destijds veel gedraaid heb. Komt ook een track van in mijn lijst, maar niet deze. 'Up and Atom' is echter wel een prachtig nummer met dromerige zang, en een ware wervelstorm van gitaar en drums onder alle sfeerlagen. Jammer dat het live voor geen ene meter uit de verf kwam.

Oranssi Pazuzu, weer zo'n band die ik nog steeds eens moet beluisteren. Deze track kende ik toevallig al. Fenomenaal nummer. De eerste toon intrigeert al meteen. Die opbouw, die sfeer, die zanger... Gewoonweg fantastisch!

Ozzy Sabbath, nee, dat is echt niet voor mij. De latere incarnaties doen me meer goed dan deze vroege klassiekers. Ik kan het moeilijk afluisteren met Osbourne op zijn meest nasaals.

Downfall of Gaia klonk interessant. Inderdaad, wat je noemt, het drumwerk valt het meeste op als uit de toon springend, en de algehele vibe bevalt me wel. Zeer prima nummer.

Weighing Souls With Sand is een album dat enorm dicht tegen mijn top 10 ligt. Bij de eerste tonen van The Promise of Snakes was ik zo verkocht dat ik meteen een grote smak geld neertelde voor een indertijd zeldzaam kopietje op CD, niet wetende dat amper een jaar later een goedkopere reissue uitkwam.

Ultha vind ik wel aardig, maar ik werd er nooit zo ingezogen dat ik veel naar de band geluisterd heb. Verkeerd is het uiteraard niet.

Mijn favoriete Isis plaat is Wavering Radiant dan wel niet, het blijft toch een sterk staaltje progressieve harde muziek van een topband. Ghost Key is ook mijn favoriet van een meer dan waardige zwanenzang.

Chop Suey ben ik in de vorige lijst nog tegengekomen; een van de eerste rockende nummers die ik hoorde waarvan de waarde behouden blijft.

A Dying God Coming Into Human Flesh leerde ik al kennen als broekventje van 15 toen het ergens voorbij kwam op Vevo (ik weet niet of iemand dit nog kent). Destijds geen geharde metalhead, maar de track maakte toen al enorme indruk. Een van de beste tracks van een van de meest briljante comeback albums aller tijden.

60-56

Een sonische titaan, dit nummer van Sleep. Rond de eeuwwisseling maakten ze twee straffe platen, waarna het een hele tijd stil werd rond de band. De bandleden bleven wel bezig, daar niet van; Pike oogstte succes met High on Fire (dat nog iets meer richting de stoner-uithoeken gaat), Roeder met Neurosis en Cisneros met Om en het eenmalige project Shrinebuilder. Maar in 208 kwam het drietal met de plaat The Sciences, een geweldige comeback. De geest van Sabbath waart hier duidelijk in rond, maar de klasse van deze gasten spat uit de boxen, in de vorm van zware riffs, hallucinante vocalen en een verrassend jazzy ritmesectie.

Een kopstoot van Vader gaat er altijd wel in. De Poolse deathmetalband klinkt bruut en nietsontziend. Anno 2020 klinken ze nog erg strak, by the way.

De vocalen in dit nummer van Urfaust zijn wat wennen, maar passen wonderwel bij de muziek, die erg weids klinkt. Het ritme is echt bezwerend, hypnotiserend bijna. Een mooie trip.

Lekker zware track van Gojira, die na de laatste noot nog enige tijd blijft nazinderen. From Mars to Sirius was de doorbreekplaat voor Gojira, en sindsdien is de Franse band (terecht) behoorlijk groot geworden in de metalscene.

Death is een geweldige band, meer hoef ik er echt niet over te zeggen.