menu

Genres / Rock / De metal top 100 van...

zoeken in:
avatar van AOVV
Ik hoop morgen door te kunnen met het vervolg van m'n eigen toplijst, nu nog een mini-sessie ertussendoor:

Cryotank, 30-26

Foute clip, maar best een vet nummer van Moonspell. Lekker naargeestig sfeertje, goeie vocalen en een leuk refrein.

Scorpions ken ik uiteraard van naam, maar van muziek eigenlijk helemaal niet zo goed. Ik begrijp dat dit nummer, Alien Nation, tot de zwaardere songs uit het repertoire behoren. En het bevalt me, zeker wel! Vuig gitaarwerk, en de synths kiezen op de snelweg van de smaak niet de afrit richting “Fout”, maar gaan lekker rechtdoor, op hun doel af. Aanstekelijk nummer ook, hier ben ik wel voor te vinden!

Dragonforce vind ik helemaal niets. Ja, het is aanstekelijk. Ja, het zullen heus begaafde musici zijn. Maar het laat me gewoon koud, terwijl draken toch vuur zouden moeten spuwen? Het komt ook allemaal wat cliché, schatplichtig over. Next!

Overkill vind ik echt heel erg gaaf. Deze song heeft een punky, chaotisch karakter. De wat overstuurde zang van Ellsworth draagt daar natuurlijk erg aan bij. Het gitaarwerk is sterk, met name de solo’s! En die drums stuwen het geheel ook een eind voort. Toptrack!

The Kovenant zou ik nooit hoog op mijn favorietenlijstje zetten, maar dit nummer weet me wel te intrigeren. Ondanks ruim 6 minuten verveelt het nergens, en dat zal zeker te maken hebben met de variatie in het nummer. Zwaarder werk wordt afgewisseld met bijna elegische achtergrondzang en een machinale groove.

avatar van AOVV
70-66

70. Mayhem - Freezing Moon

Mayhem heeft doorheen de jaren heel wat boeiende doch lugubere muziek op de wereld losgelaten, niet noodzakelijkerwijs in dezelfde vorm. Freezing Moon is voor mij nog steeds hun toptrack, dat intro alleen is heerlijke black metal van de meest onheilspellende soort. En wanneer de versnelling dan volgt, en Attila Csihar de boel komt opjutten met zijn zieke vocalen.. Het middenstuk van de song geeft het geheel ook nog een log, doomy karakter. De finale zorgt dan nog voor een versnelling; heerlijk demonisch genot!

Mayhem - De Mysteriis Dom Sathanas (1994)

69. Akhlys - Ephialtes

Over demonisch gesproken.. Enter Akhlys!

Wat was ik eind vorig jaar volledig de kluts kwijt toen ik het schitterende Melinoë ontdekte; alsnog een album dat zich m'n album top 10 inknokte. De angstaanjagende albumhoes zegt al genoeg, vind ik; de demon Melinoë (Griekse mythologie) wordt in al zijn/haar uitzinnigheid afgebeeld. Ephialtes is nog zo'n demon, die volgens de overlevering heftige nachtmerries veroorzaakte. Nou, dan heeft Naas Alcameth (bezieler van dit project) dat onthutsend goed in muziek kunnen vatten. Hij wordt overigens wel 'ns de vaandeldrager van dark ambient black metal genoemd. Luister deze song, en je weet genoeg. Of neen, luister gewoon het hele album. Maar niet voor het slapengaan!

Akhlys - Melinoë (2020)

68. Mgla - Exercises in Futility I

Mgla is een Poolse black metalband die niet vies is van een experimentje, en met Exercises in Futility brachten ze in 2015 een bescheiden meesterwerkje uit. Ik heb daarvan het openingsstuk gekozen (al kan je het album ook als één lang nummer beluisteren), omdat het meteen alle ingrediënten op een rijtje zet: schurende, grauwe vocalen; genadeloos dissonante gitaarstormen; machtige drumsalvo's; episch, unheimlich sfeertje. En dat acht minuten lang.

Mgła - Exercises in Futility (2015)

67. The Great Old Ones - Mare Infinitum

Epische black metal, het visitekaartje van The Great Old Ones uit Frankrijk. Hun bandnaam is goedgekozen, want hun composities klinken monsterlijk, als uit een ver verleden, toen giganten heersten. Deze track is de afsluiter van EOD: A Tale of Dark Legacy, vooralsnog hun beste worp, wat mij betreft. Nooit eerder klonk de band zo duister, episch en krachtig. Overdonderend nummer!

The Great Old Ones - EOD : A Tale of Dark Legacy (2017)

66. Secrets of the Moon - Nyx

We sluiten dit - toch wel - duistere vijftal af met het gepast getitelde Nyx van Secrets of the Moon. Ik heb er ooit een lyrische, nogal lange review over geschreven (voor de doorzetters: klik), en vooral de laatste drie songs van het album zijn geweldig, met deze als summum. Heerlijk duister en dreigend, zwaar op de maag, je kan er een tijdlang wakker van liggen, ogen wijd opengesperd. Black metal overheerst in deze track, maar er wordt erg veel sfeer in verwerkt, en ook een ambient outro die zo rond de 8ste minuut begint; weergaloos!

Op hun meest recente plaat (uit 2020) klinken ze overigens weer behoorlijk anders. Maar ook die plaat is een aanrader, en zet de genialiteit van een song als Nyx nog eens extra in de verf, want de (gothic) echo's van die latere platen hoor je hier al terug.

Secrets of the Moon - Seven Bells (2012)

avatar van AOVV
Cryotank, 25-21

Vrij onopvallend nummer van Paradise Lost, met een catchy refrein (dat dan weer wel). Spreekt me niet heel erg aan, maar de vocalen klinken best doorleefd, en de solo aan het eind brengt wel wat leven in de brouwerij.

Vervolgens een verrassend lekker gothic nummer van Theatre of Tragedy, een band waarvan ik niet veel ken, maar die me wel aanspreekt. De vocalen klinken duister (man) & licht (vrouw), de strijkers treden dramatisch op de voorgrond en het gitaarwerk zwelt sfeervol aan.

De beschrijving van Cryotank eerder in dit topic over het nummer van Tiamat snijdt hout; het nummer roept zeker een dromerig, nevelig sfeertje op. Langgerekt, maar de band slaagt er tien minuten lang in de aandacht vast te houden met een hypnotische compositie. Dromerige gitaargeluiden, mysterieus gefluister en aangenaam klinkende drums op de achtergrond zorgen daarvoor.

Moonspell kwam eerder al langs in de top 100 (op positie 30), en dat nummer was prima. Vampiria is echter nog een ander paar mouwen, en misschien ook wel mijn favoriet van het obscure Portugese gezelschap. Akelig koude zang, een occult sfeertje dat wordt opgewekt door toetsen en vrouwelijke achtergrondzang, en ook nog ‘ns stevig gitaarwerk hier en daar. Allemaal in functie van de song, met maximaal effect. Meesterlijk gedaan!

De groove van The Blond Beast van Marduk (leuk trouwens, een recent Marduk-nummer in de top 100!) is uitermate bezwerend, en daar begint het al mee. De gitaren klinken lekker smerig, en Mortuus doet wat, tja.. Mortuus doet. Zijn duivelsverzen, nadat ze door de rasp zijn gemangeld, op het luisterend publiek loslaten.

avatar van jasper1991
AOVV 70-66:

Freezing Moon vind ik een heerlijk smerige metalklassieker vol effectieve agressie en verdorvenheid.

Ephialtes van Akhlys was overrompelend. 8 minuten lang een volle, rijke, en duistere en agressieve ervaring. Werkelijk een storm uit de hel, hoewel de contouren en opbouw van het nummer niet beklijven.

De andere twee blackmetalnummers had ik gister beluisterd, maar vergeten aantekeningen te maken... Ze bleven me niet heel erg bij in vergelijking met Mayhem en Akhlys.

De slepende dreiging van Secrets of the Moon kwam me bekend voor en maakte inderdaad al enige indruk op me toen ik de lijst van Don Cappuccino aan het beluisteren was. Veel spanning, best goed.

avatar van AOVV
Het volgende vijftal!

65. Shining - Besvikselsens Dystra Monotoni

Niklas Kvarforth, de illustere frontman van het Zweedse Shining, is niet bepaald een lieverdje. Hij heeft een nogal kwalijke reputatie als live-artiest, en zijn songs gaan over naargeestige onderwerpen. Toch spreekt de muziek me om één of andere reden erg aan, en dan vooral de geweldige klassieker V: Halmstad, waarop dit nummer met de schier onuitsprekelijke titel staat. Dit klinkt, na een al niet bepaald lichtvoetig (maar wel erg fraai en sfeervol) intro, behoorlijk kwaadaardig, en ook best desolaat. De krankzinnige wanhoop nabij gromt, gilt en ploetert Kvarforth zich door deze song, en geeft het geheel daardoor ook een soort Celtic Frost-zwaarte mee. Op instrumentaal vlak is het verrassend gevarieerd en dynamisch. De opbouw is succulent, met agressieve blasts, maar evengoed sfeervolle, spannende intermezzo's, met bijvoorbeeld een prominente rol voor de bas, en lekker los, jazzy drumwerk. Veel meer dan traditionele, conventionele black metal is dit een ontzettend goed uitgedachte compositie.

Shining - V: Halmstad (2007)

64. Judas Priest - Painkiller

Na het kwaad van de voorbije tien minuten komt een pijnstiller goed van pas. Alleen is het bekende nummer van Judas Priest helemaal geen aspirientje, maar eerder een keiharde mokerslag, waarbij het doel voor de volle 100% wordt getroffen. Ziedende, bezielde vocalen van Halford, heerlijk episch gitaargeweld (check die solo's!) en een drummer die gerust de bijnaam "Metronoom" verdient. Wat is er eigenlijk niét goed aan deze song?

Judas Priest - Painkiller (1990)

63. Der Weg Einer Freiheit - Aufbruch

Zo nu en dan komt er, tussen al dat beruchte en felbejubelde geweld, een wat onbekender parel voorbij. Ik denk dat we deze song van het Duitse Der Weg Einer Freiheit, daar gerust onder mogen scharen, maar alle duivels, wát een parel is het dan ook! Toen Finisterre in 2017 uitkwam, heb ik het album, en dit monsterlijke nummer in het bijzonder, een tijdlang platgedraaid. Dat is nu uiteraard wat minder, maar ik heb toen de CD ook aangeschaft, en die trek ik graag uit de kast. Sowieso heb ik de indruk dat de laatste 10-15 jaar ontzettend goeie black metal wordt gemaakt. Duitsland is één van de landen waar één of ander smerig goedje in het water zit, denk ik; die donkere bands putten daar met veel enthousiasme uit.

In november komt het nieuwe album van deze band uit, daar kijk ik al erg naar uit! Tot dan blijft het dubbel en dwars genieten van dit Aufbruch; dat tussenstuk bijvoorbeeld is om te janken zo mooi.

Der Weg Einer Freiheit - Finisterre (2017)

62. Overkill - Rotten to the Core

Een lekkere openingsriff en een sardonisch klinkend lachje; meer heeft Overkill niet nodig op Rotten to the Core om de aandacht te trekken. Vervolgens ontplooit zich een heerlijk festijn van een goeie 5 minuten; thrashy, speedy en heavy. Feel the Fire luidt de titel van het album waarop dit nummer glinstert en glimt. En jawel, ik voel het Heilige Vuur!

Overkill - Feel the Fire (1985)

61. Bathory - One Rode to Asa Bay

Afsluiten doen we ditmaal met een episch werkstuk van de Zweedse vikingen van Bathory. Het intro is meteen een beetje vreemd, en intrigerend. Daarna zetten koorgezangen zich in, iets later vergezeld door gitaargeweld en een maniak achter een drumstel. De zang van Quorthon kan lang niet iedereen velen, maar ik vind het echt geknipt voor dit soort sfeervolle krijgersmuziek. Sfeer, dat is het kernwoord; daar moeten de composities op Hammerheart het vooral van hebben, en ik had ook voor één van die andere lange meesterstukjes op de plaat kunnen kiezen. Maar deze heerlijk aanslepende, majestueuze afsluiter heerst nog het meest van al.

Bathory - Hammerheart (1990)

avatar van jasper1991
AOVV 65-61:

Shining bood een lekkere, snelle heavymetalbeat met verdorven gejank en geschreeuw eroverheen als boeiend tegenwicht. De Opeth-achtige break was niet geforceerd. Deed het hier al met al wel goed.

Painkiller is helaas niet mijn favoriet van Priest. Halford en co hebben wel een aantal aardige nummers geschreven, maar dan denk ik eerder aan Metal Meltdown of Nightcrawler. Deze titelsong is me wat onrustig en heeft een refrein dat niet helemaal lekker loopt.

Der Weg Einer Freiheit klonk als puike blackmetal. Lekker fel, effecief bombastisch en ze lijken wel met 5 drummers te spelen.

De klassieke metalsong Rotten to the Core was hem niet helemaal voor mij, hoewel de zanger van Overkill me bevalt.

Deze soort van klassieker van Bathory vind ik wel gaaf, mooi intro, mooie folky melodieën, episch, het wordt alleen een klein beetje eentonig zo tien minuten lang.

avatar van Don Cappuccino
AOVV's top 100: 70-66

Fenomenaal blok dit!

Freezing Moon is absoluut een blackmetalklassieker. Iconisch riffwerk, opvallend groovende drumpartijen en natuurlijk de stemacrobatiek van Attila Csihar. Het zegt trouwens genoeg over het niveau van dit blok dat de twintig seconden dat Attila echt probeert te zingen het enige kleine minpunt zijn van alle vijf tracks.

Akhlys maakte vorig jaar ook indruk bij mij met zijn zeer onheilspellende en onder de huid kruipende helse blackmetalsymfonieën. Ik snap zeker dat deze track een plek in de top 100 heeft bemachtigd.

De openingstrack van Exercises in Futility is ook mijn favoriete Mgla-track. Het is een band die moeilijk te categoriseren valt binnen blackmetal: ze zijn redelijk traditioneel, maar ook experimenteel, maar ook weer niet de post-kant op of avant-gardistische dissonanten à la Deathspell Omega. Het Poolse gezelschap heeft echt een eigen geluid waarin ijzig maar gedetailleerd riffwerk fenomenaal wordt ingekaderd door het drumwerk van Darkside, die behoort tot de allerbeste drummers in metal. Hij accentueert heel veel details van riffs met prachtig bekkenwerk, alsof hij een ware arrangeur van de volledige band is.

Ook The Great Old Ones is een moeilijk te typeren blackmetalband. Uiteindelijk zie ik ze als de missende schakel tussen Emperor en latere sludge/post-metal: symfonische sound, maar ook veel meeslepende grooves en melancholische gitaarmuren. Dit is ook mijn favoriete track (en plaat) van The Great Old Ones en was bij mij een kandidaat voor de top 100.

Nyx van Secrets of the Moon stond in mijn top 100, ik schreef dit erover: Doom en blackmetal, voor mij een topcombi. De grimmige atmosferen komen zeer goed over door het doordringende gitaarwerk dat ruim de tijd heeft om door te klinken. De vocalen zijn getormenteerd en accentueren de sfeer van de instrumentatie waanzinnig goed. Ook ben ik fan van het melancholische ambientoutro met orgel dat door een lid van Bohren & der Club of Gore wordt gespeeld. Een track die echt een indruk op je achterlaat.

avatar van Don Cappuccino
AOVV's top 100: 65-61

Shining is een band waar ik niet zo veel luistertijd in heb zitten. Als ik deze track hoor snap ik weer waarom. De gepijnigde en progressieve blackmetalsound is erg goed uitgevoerd, maar ik mis echt net die klik om er verder in te duiken.

Painkiller is een klassieker en er is inderdaad eigenlijk niks op aan te merken. Vooral het drumwerk is erg goed, toevallig vorige week nog tijdens een drumsessie meegespeeld toen ik de Iron Maiden-radio aan had staan op Youtube Music. De vocalen van Rob Halford blijven voor mij een heikel punt, maar het instrumentale gedeelte compenseert dat ruimschoots. Toch nog steeds geen track die ik zelf zou opzetten.

Der Weg Einer Freiheit is daarentegen een van de beste moderne blackmetalbands. Live is het krankzinnig strak gespeeld en Tobias Schuler is enorm precies als drummer op behoorlijk hoge tempo's. Deze openingstrack van Finisterre zet gelijk de toon enorm goed met het gesproken stuk: het concept van de plaat is geïnspireerd op Herman Hesse's Steppenwolf. Net als het eerder langsgekomen The Great Old Ones kan de band met zijn sound de oude en de nieuwe blackmetalkern behagen: het is traditioneel en grimmig genoeg, maar heeft ook een duidelijke moderne post-metallaag in zich zonder in enorm dromerige atmosferen te belanden als de ''blackgaze''-bands. De productie is sowieso een masterclass in hoe je ruw maar gedetailleerd kan klinken als blackmetalband. Duitsland heeft met Der Weg Einer Freiheit, Ultha en Downfall of Gaia inderdaad een aantal van mijn favoriete blackmetalbands in het algemeen.

Overkill klonk wel lekker. Niet iets wat ik zelf opzet.

Bathory is eerder langs gekomen in een andere lijst, ik schreef er dit over: Bathory is ook een band waar ik veel respect voor heb omdat ik me donders goed besef hoe belangrijk ze zijn, maar weinig mee kan. Het voelt voor mij zo amateuristisch aan. Vooral het drumwerk is echt lomp en verpest de majestueuze sfeer die het nummer had kunnen hebben. De vocalen zijn ronduit matig en zijn ook een behoorlijk hinderende factor. Niet toonvaste vocalen heb ik geen problemen mee, maar ik vind het ook compleet niet bij de muziek passen. Ik zou benieuwd zijn hoe dit zou klinken als een zanger als Garm er elegant over heen zou galmen of ICS Vortex zijn kunsten er op loslaat.

avatar van AOVV
60. Drudkh - Sunwheel

Van Drudkh's Autumn Aurora had ik ook Wind of the Night Forests kunnen kiezen (zo goed vind ik die plaat), maar deze song heeft een speciale betekenis voor mij, omdat het me in dit album heeft meegezogen; het bekende kwartje was daarmee dus gevallen. Black metal die ruw en gepolijst tegelijk klinkt, dankzij het heldere gitaargeluid en het wat vuigere vocale werk. Daarbovenop hoor ik erg fraaie folk-invloeden terug in het werk van Drudkh, en zeker dit nummer. Het is werk van de lange adem, met behoorlijk wat repetitie, maar saai wordt het eigenlijk nergens. De kwaliteit van dit soort songs is voor mij dan ook dat er een ijzersterke sfeer wordt neergezet, die je als luisteraar gewoon dwingt er helemaal in mee te gaan.

Drudkh - Autumn Aurora (2004)

59. Full of Hell - Armory of Obsidian Glass

Huiveringwekkend en beklemmend mooi tegelijk; dat was één van mijn eerste indrukken van deze knaller van Full of Hell. Sta ik nog steeds grotendeels achter, hoewel ik me in een helder moment (die zijn schaars) wel 'ns afvraag wat hier nou toch mooi aan is? De overdonderende geluidsmuur, die door zanger Dylan Walker genadeloos wordt gesloopt? Het gepijnigde, griezelig klinkende klaagkoor op de achtergrond? Het spookachtige tussenstuk richting ziedende finale? Al het voorgaande, vermoedelijk.

Full of Hell - Weeping Choir (2019)

58. Imperial Triumphant - Atomic Age

Wie deze track na 25 seconden hoofdschuddend uitzet met de gedachte "Wat doet barbershop nu toch in de top 100 van AOVV?", komt bedrogen uit. Dit is namelijk het ietwat aparte intro van Atomic Age, het meesterwerkje van de avant-gardistische metalheads van Imperial Triumphant. Het eerste gedeelte klinkt erg hoekig en dreigend, zeker in combinatie met de videoclip een behoorlijk indrukwekkende ervaring. Maar de track barst pas echt los wanneer Yoshiko Ohara een koppel demonen (en haar longen misschien ook wel) haast uit haar lijf krijst, met een apocalyptische muur van gitaar- en drumgeweld op de achtergrond. En die heerlijke solo zo rond de vijfde minuut. En dat atypische roffelwerk op de drums. Maar bovenal wordt er een dystopische, apocalyptische sfeer neergezet, zo intens en beklemmend dat je er bang van wordt.

Imperial Triumphant - Alphaville (2020)

57. Insomnium - One for Sorrow

Over naar de melancholie van Insomnium, andere koek dan het geweld dat we hiervoor hebben mogen ervaren. Deze song is m'n favoriet van de Finse death metalband. De song schiet traag uit de startblokken, een wat weemoedige sfeer wordt gecreëerd. En tot dan is het misschien niet meteen een nummer dat de hoogste toppen scheert, maar dat refrein vind ik wonder- en wondermooi, en dat maakt het verschil. Steeds weer is het van "ogen dicht, optimaal genieten". En daarenboven ook ontzettend meticuleus vakmanschap!

Insomnium - One for Sorrow (2011)

56. Glaciation - Kaputt

Dit blokje wordt afgesloten door een wat minder bekende naam. De Franse band Glaciation bracht tot heden slechts één EP en twee platen uit, waarvan enkel het album waarop deze song staat op MusicMeter staat (note to self: voeg de rest van de discografie toe!). Op dit nummer horen we echter wel Winterhalter, de geweldige drummer van het al even geweldige Alcest. En hoewel deze band andere paden betreedt, hoor je dat dromerige van Alcest hier vaag in terug. Maar bovenal is het een geweldig intense, emotionele topper van een black metalsong. Destijds schreef ik er een lyrische review over; dat enthousiasme is er nog steeds, merk ik.

Glaciation - Sur les Falaises de Marbre (2015)

avatar van jasper1991
AOVV 59-56:

Deze Sunwheel van Drudkh had ik ook in mijn lijst! Mooie folky black, prettig repetitief met een spannende riff, herfstachtig, maar niet geheel neerslachtig; er lijkt ook iets van een zonnetje door te breken. Sfeervol en toch een beetje origineel.

Full of Hell vond ik ook wel gaaf. Beetje Sunn 0)))-achtig begin. Slepend, duister, goede, volle grunt en rijk geluid, maar heeft zeker ook iets eigens en de opbouw inclusief de break is mooi natuurlijk.

Imperial Triumphant is 9 minuten lang freaky, niet echt lekker lopende dissonantie. Antimuziek. Kan spannend zijn, maar mij deed het niet zo veel.

Insomnium - One for Sorrow vond ik een aardige metalballad, maar meer ook niet. Wel een goede grunter.

Glaciation vond ik lekker pittige, maar toch dromerige blackmetal. De combinatie van de intense drums en de zachtaardige sfeer werkte wel.

avatar van Cryotank
Wegens een nieuwe baan sinds een paar maanden kom ik niet veel meer aan MuMe toe, maar ik zal in mijn eigen slakkengangetje de lijstjes van jasper1991 en AOVV langslopen (en de uitvoerige reacties van AOVV op mijn eigen nederige lijstje, waarvoor dank!) Daarna weet ik niet of het allemaal nog kan blijven volgen, maar dat zie ik dan wel weer.

20-16 van Jasper:
Svartsot - På Odden Af Hans Hedenske Sværd: De muziek bevalt me goed, stevig en volks, maar de zang begon tegen het eind wat te vervelen. Ik had er liever een krijs of cleane vocals bij gehoord.
Iron Mask - Blizzard of Doom: Wat een tempo! Met het gaspedaal vol omlaag snelt het op een bocht af en vliegt er daar uit. Technisch heel knap maar van mij mag de maximumsnelheid gehandhaafd worden.
Helloween - The Departed (Sun is Going Down): Op de een of andere manier word ik er wat somber van. Maar het swingt wel. Goed nummer maar niet een die ik zelf snel zou luisteren.
Nightwish - Music: Nightwish heeft me nooit kunnen betoveren, maar daar komt nu toch verandering in! Het begint al met een fantastisch intro dat uit een adventure game lijkt te komen. Van mij hadden de zang en gitaren zelfs wel weg mogen blijven. Als die zang dan toch komt, blijkt die toch welkom te zijn dankzij de eigenwijze melodie die in de verte wat Kate Bush-achtig aandoet. Erg knap gedaan.
Symphony X - Egypt: Ook hierin zit een zeer bijzondere zanglijn.

avatar van Don Cappuccino
AOVV's metal top 100: 60-56

Ook dit is weer een erg sterk rijtje!

Drudkh is een band waar ik niet heel bekend mee ben, maar deze track beviel me goed. Het is opvallend vrolijk voor blackmetalbegrippen, ik hoorde wel sferen à la Ulver en Alcest minus de dromerige shoegaze. Het drumwerk is binnen de traag bewegende track de meest dynamische factor.

Fenomenale track van Full of Hell. Daar waar het grootste gedeelte van Weeping Hour bestaat uit deathgrindknallers en noise-erupties, overdondert de band hier met een meeslepende zwartgeblakerde sludgetrack à la Thou met de ijzingwekkende spookachtige achtergrondzang van Kristin Hayter (Lingua Ignota). De vocalen van Dylan Walker behoren tot de sterkste binnen extreme metal: enorme intensiteit en diepte. De versnelling aan het einde is de kers op de taart.

Atomic Age stond ook in mijn metal top 100 op plek 14. Ik schreef er dit over:

Imperial Triumphant is een band die nog een stap verder gaat in de evolutie van death/blackmetal. De invloed van jazz is zeker al in de progressievere kanten van het subgenre geslopen, maar Imperial Triumphant voelt als de eerste ware samensmelting van experimentele death/blackmetal en jazz. Atomic Age is een beleving, een hoorspel, meer dan een song. Een muzikaal snapshot van New York in de roaring twenties. De track opent dan zelfs ook met een barbershopkwartet om daarna in de chaos te belanden. Ongemakkelijke dissonante gitaarpartijen en mokerslagen van de ritmesectie komen op je af, met demonische Portal-stijl vocalen. In het midden vindt er een ronduit overdonderende wervelwind aan instrumentatie plaats die je absoluut niet tijdens een eerste luisterbeurt gaat vatten. Gitaren gillen als alarmen, gelijkend op Penderecki's Threnody for the Victims of Hiroshima. Yoshiko Ohara krijst als een bezetene over de chaos, maar daarna bloeit de track echt open. Het is ronduit adembenemend wat er gebeurt: een ronduit desoriënterende, maar melancholische blackmetalpassage met blazers. Dit is een compositie die inspeelt op onderbuikgevoelens, een waar meesterwerk.

Insomnium is een band waar ik nooit iets mee heb gehad. De melodeathdoom is voor mij te veel middenweg: het wordt nergens echt dromerig, melodieus, diepgaand of juist opzwepend. Het is allemaal grijs gebied, een beetje hetzelfde probleem als bij Katatonia voor mij. Het is allemaal erg vlak en blijft ook compleet niet hangen.

Glaciation sluit het blok erg mooi af. Mooie balans tussen ruwe atmosferen en melancholische melodieën, wanhopige vocalen en smaakvol drumwerk van Winterhalter.

avatar van AOVV
Don Cappuccino schreef:
Insomnium is een band waar ik nooit iets mee heb gehad. De melodeathdoom is voor mij te veel middenweg: het wordt nergens echt dromerig, melodieus, diepgaand of juist opzwepend. Het is allemaal grijs gebied, een beetje hetzelfde probleem als bij Katatonia voor mij. Het is allemaal erg vlak en blijft ook compleet niet hangen.


Het vreemde is dat ik het hier eigenlijk grotendeels mee eens ben wat dit soort bands betreft, maar toch hebben ze enkele songs die me enorm weten te beklijven. En dat vind ik wel fijn.

avatar van Johnny Marr
Don Cappuccino schreef:

Drudkh is een band waar ik niet heel bekend mee ben

Wow, echt? Dat is verrassend!

avatar van AOVV
Ach, Johnny Marr, daar zou ik me niet te drudkh om maken.

avatar van Johnny Marr
AOVV schreef:
Ach, Johnny Marr, daar zou ik me niet te drudkh om maken.




Dat nummer van Glaciation klinkt heel 'dope' trouwens, ouwe!

avatar van Cryotank
Ik kom in de buurt van de volgende lijst maar eerst nog even 15-11 van jasper1991:

Domine - The Aquilonia Suite: Alles waar de woorden 'Conan' en 'Barbarian' in voorkomen, verdient mijn goedkeuring. Een goed nummer om met een tweehandig zwaard tegenstanders doormidden te klieven. Laat de bicepsen en hoofden maar rollen!
Nile - Unas Slayer of the Gods: Het heeft zo momenten en knap is het zeker, maar al met al niet echt mijn kopje thee. De akoestische bridge vind ik dan wel weer erg gaaf.
Virgin Steele - Rising Unchained: Apart begin maar daarna volgt een ontzettend catchy nummer met aan het eind zeer sterk akoestisch gitaarspel.
Luca Turilli's Rhapsody - Anahata: Best een suffe bandnaam, maar dat terzijde. Heeft zeker iets te maken met rechten? Het nummer zelf is mij wat te gladjes.
Theocracy - I Am: Vooral de instrumentale stukken bevallen me uitstekend. De zang is zeker niet slecht, juist niet eigenlijk, maar wel erg op de voorgrond. Moet ik aan wennen. Voor een nummer van 11 minuten voelt het niet eens zo lang, al hadden ze dat laatste pianoakkoord eraf mogen knippen. Hoe kun je in hemelsnaam (haha) zo'n einde verzinnen? Anticlimax. Afijn, ik heb het meteen nogmaals beluisterd, dus dat is een goed teken: deze noteer ik voor later!

avatar van AOVV
Johnny Marr schreef:
Dat nummer van Glaciation klinkt heel 'dope' trouwens, ouwe!


Bedankt, snotneus! Maar nu is het tijd voor het volgende kwintet.

55. Vektor - Collapse

Eigenlijk had ik van het album Terminal Redux ook een andere song kunnen kiezen, wat wel iets zegt over de kwaliteit (in mijn ogen dan toch) van die plaat (waar hebben we dat nog gehoord?). Mijn oor is echter op Collapse gevallen, de magnifieke song die de ultieme finale van het album inluidt. Deze song is misschien wel de meest verrassende van het stel, met een erg lang, dromerig prog-intro. Na drieënhalve minuut wordt er heerlijk gitaarspel ingezet, gaan de vocalen wat gruiziger klinken en merk je dat de muzikanten geduldig richting climax toewerken. Vektor is een thrash-band, maar thrash doet eigenlijk pas zijn intrede zo rond de vijfde van ruim 9 minuten. De band geeft er echter ook dan zijn geheel eigen draai aan, met heerlijk slepende, doorleefde vocalen en epische gitaarwervelwinden. En die baslijntjes, man.. Alleen dat maakt het al enorm de moeite deze track met hoofdtelefoon of oortjes te luisteren.

Vektor - Terminal Redux (2016)

54. Dio - Holy Diver

Af en toe eens een klassieker ertussen proppen, daarvan is nog nooit iemand ten hemel gevaren. In dit geval zal het zelfs eerder duiken zijn, op die van ettelijke mijlen afstand herkenbare machtige gitaarriff en heerlijke vocalen van Ronnie James Dio, een ontzettend begaafde zanger. Luistert en geniet.

Dio - Holy Diver (1983)

53. Candlemass - A Sorcerer's Pledge

Candlemass, Zweedse Sabbath-adepten. Dat sinistere, haast occulte geluid van Black Sabbath hebben zij erg goed geïncorporeerd in hun muziek, wellicht nog het best op het wel erg gevat getitelde Epicus Doomicus Metallicus. Deze song sluit die plaat, toch wel een mijlpaal in de doom metal, af en heeft het tot ergens halverwege mijn top 100 geschopt. Voornaamste redenen? De machtige vocalen (zowel mannelijk als vrouwelijk!) en het meeslepende (en ook wel wat naargeestige) sfeertje, dat je volledig mee in het nummer trekt, als was het een niet-aflatende bezwering van een bovenmatig getalenteerd tovenaar. Maar hé, ook al de rest aan het nummer is best goed, hoor.

Candlemass - Epicus Doomicus Metallicus (1986)

52. Morbid Angel - Chapel of Ghouls

Als ik het goed heb, ben ik in dit prijzenswaardige topic alweer de vierde die Morbid Angel in het toplijstje heeft opgenomen. Wat me daarbij opviel, is dat het steeds een song van een ander album betreft. Morbid Angel heeft dan ook een discografie om spontaan van te watertanden. Op de hoes van het album Altars of Madness zijn een heleboel waanzinnige, half-gesmolten donkere geesten/spookverschijningen/demonen te zien. En zo klinkt dit waanzinnige (excuus voor de herhaling, ik heb er niet meteen een geschiktere term voor) nummer ook. Zo kwaadaardig deze song klinkt, zo strak is het allemaal ingespeeld.

Morbid Angel - Altars of Madness (1989)

51. Type O Negative - Black No. 1 (Little Miss Scare -All)

Dit blokje (en de eerste helft van mijn lijst) wordt afgesloten door een andere band die hier aardig geliefd lijkt te zijn. Dit monumentale nummer duurt ruim 11 minuten, maar je verveelt je werkelijk geen seconde. Er zijn maar weinig songs die zo aan de huid blijven kleven, Peter Steele had daar toch wel een zeer fijne neus voor. Telkens weer een heerlijke ervaring, dit nummer; een mini-gothic suite.

Type O Negative - Bloody Kisses (1993)

avatar van jasper1991
Cryotank schreef:
Ik kom in de buurt van de volgende lijst maar eerst nog even 15-11 van jasper1991:

Theocracy - I Am: Vooral de instrumentale stukken bevallen me uitstekend. De zang is zeker niet slecht, juist niet eigenlijk, maar wel erg op de voorgrond. Moet ik aan wennen. Voor een nummer van 11 minuten voelt het niet eens zo lang, al hadden ze dat laatste pianoakkoord eraf mogen knippen. Hoe kun je in hemelsnaam (haha) zo'n einde verzinnen? Anticlimax. Afijn, ik heb het meteen nogmaals beluisterd, dus dat is een goed teken: deze noteer ik voor later!
Leuk om te horen! Grappig hoe druk je je kunt maken over dat piano-einde, ik vind daar niet zo veel van volgens mij.

avatar van jasper1991
Vektor: Begint met prettige poprock, de grunts voelen vervolgens heel even wat ongemakkelijk, maar het werkt wel. Lichte associatie met Between the Buried and Me, behalve het metalgedeelte. Bouwt al met al natuurlijk op, niet per se geforceerd. Vond het al met al wel aardig.

Dio - Holy Diver: Wat had deze kleine man een grote stem, zoveel kracht, gevoel en drama. Ik vind dit ook een van zijn betere als solozanger, hoewel ik hem nog liever bij Rainbow hoor.

Candlemass - A Sorcerer's Pledge: Een van mijn favoriete nummers van deze Zweedse doomgrootheden, met de heerlijke zang. Prachtig opgebouwd nummer, met sfeer en vette riffs.

Morbid Angel: Toch wel erg goede death, met veel explosiviteit, een subtiele, effectieve sfeertoevoeging en een spannende vertraging. Echt een reisje in 5 minuten.

Type O Negative: Sterke gothicrock. Goede centrale riff, verder veel spannende variatie, klavecimbel is goed ingepast.

avatar van AOVV
Zo tussendoor nog ‘ns een blokje Cryotank: 20-16!

Saxon heeft het ook tot mijn toplijstje geschopt, maar dan wel met een song die bijna 30 jaar ouder is dan deze stamper. Dat wil zeggen dat de Britten er al een hele carrière op hebben zitten, maar dat ze nog steeds meekunnen, bewijst dit nummer toch wel. Heerlijk energiek én aanstekelijk, met een lekker refrein.

Naargeestig sfeertje, lekker kronkelend baswerk, onaangekondigde temposhifts.. Dit nummer heeft wel een aantal troeven, moet ik zeggen. Het werk van Annihilator heb ik nooit echt verkend, maar dit nummer ken ik wel. En als ik het zo terug hoor, vind ik het behoorlijk vreemd dat ik nog niet veel meer van de band heb geprobeerd. Alice in Hell ga ik maar ‘ns op mijn luisterlijst zetten.

De Duitse Vikingen van Falkenbach weten er de sfeer vervolgens in te houden, met een vinnige, stuwende track. De fluit speelt een markante rol en zorgt hier en daar voor fraaie tierlantijntjes. De zang is misschien net niet krachtig genoeg om het geheel te dragen, maar geen misse track!

Fear of the Dark is niet mijn favoriete Maiden-plaat, verre van zelfs. Toch staan er enkele sterke tracks op, met de titeltrack en Afraid to Shoot Strangers, maar ook de enorm vinnige opener Be Quick or Be Dead. Gewoon een erg puike track. Dickinson klinkt goed, de immer guitige Nicko McBrain legt een lekker tempo neer en met name het gitaarwerk is schitterend.

De song van Turnstile duurt nog geen 2 minuten, en weet niet meteen een blijvende indruk op me na te laten. Prima hoor, maar verder doet het me weinig (al is dat outro stiekem wel tof).

avatar van Don Cappuccino
AOVV's top 100: 55-51

Lekker tijdje weer!

Terminal Redux is een topplaat, maar het is op Collapse (en Recharging the Void, dat in mijn top 10 metalsongs stond) dat de band echt een nieuw niveau aanboort en all time progressieve thrashmetalclassics neerzet. Prachtig dromerig psychedelisch intro om daarna in zijn scherpe riffwerk nog steeds die sfeer te behouden.

Holy Diver is een klassieker. Fijn nummer, lekkere groove, Ronnie James Dio is gewoon een topzanger.

Dit is mijn favoriete Candlemass. Heerlijke klagende vocalen en melancholische riffs.

Morbid Angel was bij mij met een ander nummer vertegenwoordigd (Where the Slime Live), maar het had ook Chapel of Ghouls kunnen zijn. Op Altars of Madness klinkt Morbid Angel nog als het satanistische en meer opgefokte broertje van Slayer die in schriften constant pentagrammen en omgekeerde kruizen tekent en thuis met kaarsen en rook een mysterieuze sfeer wil brengen. Interessante inspiratie die ik laatst las: de solo's van Trey op Altars of Madness (en ook dit nummer) hebben jaren '60 psychedelische rock als grootste inspiratie. Ze zijn dan ook behoorlijk vervreemdend en geestverruimend.

Black No. 1 is de viering van de gothgirl met een fikse knipoog. Het blijft knap hoe Type O Negative op deze track tekstueel ontzettend ''tongue in cheek'' uit de hoek komt en Peter Steele zijn vampier-achtige trekjes enorm aanzet, maar het voelt niet als een parodie. En loving you was like loving the dead, wat een hook! De track duurt elf minuten, maar verveelt geen moment. New-wave Black Sabbath, zo klinkt Type O Negative op deze track.

avatar van AOVV
We naderen stilaan de ontknoping in Cryotank’s top 100! 15-11

Samael opent het bal het een intrigerend nummer. Het is zo’n band waarvan ik nooit weet wat er nou écht van te denken, deze track doet het wel voor me. Aangenaam stuwende drums, sfeervolle toetsen die me toch een beetje ongemakkelijk maken en machtig-krachtige vocalen.

Fel gevarieerde track van My Dying Bride. Dat intro is echt vintage, maar daarna weten ze me toch wel wat te verrassen met een versnelling. De manier waarop de tekst wordt gedeclameerd, heeft inderdaad wel wat weg van poëzie.

Lekker, kwaadaardig nummer van Cradle of Filth, op een beetje een kitscherige manier, maar toch effectief. Het spel der stemmen draagt ook bij tot de dynamiek, naar mijn mening.

Vervolgens een vrij vroege epic van Moonsorrow. Hier is al duidelijk te horen hoe goed de band zou worden in dit soort lange songs met folk-invloeden (Vikingcultus). Schier levensecht ook; tijdens het beluisteren waan ik me midden in een glorieuze veldslag waar, als puntje bij paaltje komt, eigenlijk bitter weinig glorieus aan is. Bloed, stank en krakende botten. Zoiets.

Dit blokje wordt afgesloten door het schitterende Blackwater Park van Opeth, een band die in ongeveer iedereen zijn toplijstje wel voor lijkt te komen (wat uiteraard een spoiler is voor mijn eigen lijst…). Dit nummer zit enorm vernuftig in elkaar, de gedroomde grand finale van een album ook. De grunts van Åkerfeldt klinken zo goed, niet normaal. Instrumentaal is dit ook een erg boeiende track, met duidelijke thema’s (die al eens durven wederkeren) en verschillende, soms verrassende invalshoeken. Genres als blues en jazz schieten me ook wel eens te binnen. De laatste pakweg drie minuten van de song zijn misschien nog het beste; een mallemolen die energiek ronddraait tot de boel helemaal wordt afgefakkeld en de nog smeulende puinhoop met wat gitaartokkels richting afgrond wordt begeleid.

avatar van AOVV
Genoeg gedraald; tijd om te beginnen aan de tweede helft!

50-46

50. Negură Bunget- Ţesarul de Lumini

De eerste track is het geweldige magnum opus van de Roemeense band Negurã Bunget, die eigenlijk als eerste echte song de plaat Om mag openen. Deze track duurt bijna 13 minuten, wees dus gewaarschuwd! Ţesarul de Lumini schiet het dissonante gitaarwerk als een geselende katapult op je af, laag per laag per laag. Opvallend is dat het vrij lang duurt vooraleer de drummer ook een woordje mee mag praten (ook de vocalen blijven behoorlijk lang uit trouwens, maar die zijn wel meteen spookachtig). Hoewel de riff tegen dan al een keer of drie een ander spoor heeft gekozen, zijn het de drums die de song pas echt uit zijn sloffen doen schieten. Het subtiele keyboardspel zorgt voor een extra scheut naargeestigheid in het toch al sinistere sfeertje. Na beluistering heb ik ook steeds het gevoel alle hoeken van de kamer te hebben gezien.

Negurã Bunget - Om (2006)

49. Nocte Obducta - Und Pan Spielt die Flöte (Desîhras Tagebuch Kapitel II)

Nocte Obducta is misschien wel één van de minst bekende bands in deze top 100.. en alweer een Duitse black metalband. Deze epic leerde ik een heel aantal jaren geleden in één of ander topic kennen (ik weet niet meer zeker welk topic dat was, één of andere metalladder-variant, denk ik), en de song sprak meteen tot de verbeelding. Het intro, het machtige maar ritmische drumwerk, de gevarieerde vocalen, de fraaie snel-traag-dynamiek.. Het komt allemaal erg authentiek over, klinkt allemaal erg organisch. Als één met de natuur, vrijwel. De Griekse mythologie speelt een belangrijke rol, maar ook thema's als de natuur en vergankelijkheid worden verdiept.

Ik moet bekennen dat ik van de band verder niet al te veel ken, wat wellicht wat bizar overkomt als deze gewoon vrij hoog in mijn persoonlijke toplijst staat. Moest ik toch maar 'ns werk van gaan maken. Maar eerst nog even van deze fabelachtige song genieten!

Nocte Obducta - Nektar - Teil 2: Seen, Flüsse, Tagebücher (2005)

48. Triptykon - Abyss Within My Soul

Voor deze top 100 heb ik me zo goed mogelijk proberen houden aan de vuistregel "1 song per band/artiest". Wat Thomas Gabriel Fischer betreft, had ik dus een truc kunnen uithalen door zowel Triptykon als Celtic Frost te nomineren, maar omdat er nu al geweldige artiesten/bands uit de boot vielen, heb ik dat niet gedaan. Mijn keuze viel na lang twijfelen op een song van Triptykon's eerste plaat uit 2010, Abyss Within My Soul. Een machtige, loodzware verschrikking, perfect naar het image van de albumcover (klik maar 'ns op de link onder deze paragraaf). Die onafwendbare afgrond wordt écht opgeroepen door deze song. Ik kijk erin, en wat ik zie, is een afgrijselijk spektakel. Maar net daarom heeft de song zo'n onverwoestbare impact.

Triptykon - Eparistera Daimones (2010)

47. Alcest - Faiseurs de Mondes

Nog een song die aan de ziel gelieerd is, zij het ditmaal via de albumtitel: Les Voyages de l'Âme is de derde plaat van Alcest, het paradepaardje van het Franse fenomeen Neige, tevens m'n favoriet van de band. En deze song is daarvan dan nog 'ns mijn favoriet. Omdat deze alles in zich heeft wat Alcest zo fantastisch maakt. Intensiteit, dromerigheid, hypnotische vocalen. Het gevoel dat alles klopt. De manier waarop de harsh vocals in deze song verwerkt worden, vind ik werkelijk magistraal, en slaat in als een bom.

Alcest - Les Voyages de l'Âme (2012)

46. Ihsahn - Undercurrent

In de jaren '90 maakte Ihsahn met Emperor enkele geweldige platen. In deze eeuw heeft hij ondertussen ook al een fraaie solo-discografie uitgebouwd. Ik kwam hem voor het eerst op het spoor dankzij After, in 2010. De song Frozen Lakes on Mars maakte meteen enorm veel indruk, maar doorheen de jaren is dit Undercurrent meer en meer gaan opborrelen. De cleane vocalen van Ihsahn worden fraai uitgesmeerd, de instrumentatie klinkt bij momenten behoorlijk geïmproviseerd en jazzy (de saxofoon scheurt met name enorm vet en machtig). Dit nummer kent een geweldige opbouw, de spanning wordt ook heerlijk gekanaliseerd, met enkele flinke uitbarstingen en een hemelse finale. Need I say more?

Ihsahn - After (2010)

avatar van Johnny Marr
Damn, dat nummer van Nocte Obducta is übervet!

avatar van Don Cappuccino
50-46

Fenomenaal rijtje!

Negura Bunget en Nocte Obducta vormden een zeer lekker vloeiend tweeluik achter elkaar. OM van Negura Bunget is een van de beste blackmetalplaten ooit gemaakt met een heel eigen geluid dat folkinvloeden meesterlijk integreert zonder kolderiek te klinken. Ook Nocte Obducta lijkt hetzelfde te doen, maar wel wat minder ruw en met meer proggy spel. Deze band ken ik ook niet zo goed, maar ik moet zeggen dat dit me erg goed beviel.

Triptykon stond ook in mijn top 100 met The Prolonging, maar het hadden verschillende tracks van Eparistera Daimones kunnen zijn. Abyss Within the Soul is er zo een: gigantisch donderend onheilspellend riffwerk en de bezwerende vocalen van Tom. G Warrior.

Faiseurs de Mondes stond in mijn top 10 metalsongs allertijden. Ik schreef er dit over:

Ook Alcest had flink wat kandidaten in de running, aangezien het een van mijn favoriete bands is, ondanks de matige laatste plaat (vind ik dan). Faiseurs de Mondes bevat pijnlijk mooie melodieën die me “straight in the feels'' raken. De manier waarop de track in het midden stilvalt en weer opbouwt is zo bloedmooi, de fragiele tokkeltjes geven me kippenvel, en wanneer de ontlading komt, komen de mooiste melodieën in metalland langs. Neige heeft een gave om zulke magistrale weemoedige melodielijnen te schrijven en zijn vocalen zijn echt zalvend. Ook de finale is fenomenaal, waarin een wervelwind van tremologitaren wordt gecreëerd en de blastbeats van Winterhalter worden meegenomen door die stroom.

Dit is ook mijn favoriete solowerk van Ihsahn, samen met het nog wat meer experimentele Das Seelenbrechen. After is de Ihsahn-soloplaat waar de verkenning van de eerste twee platen echt samenkwam: kronkelend riffwerk, melodieuze vocalen en jazzy uitstapjes met heerlijke saxofoon-passages.

avatar van AOVV
Don Cappuccino schreef:
Triptykon stond ook in mijn top 100 met The Prolonging, maar het hadden verschillende tracks van Eparistera Daimones kunnen zijn. Abyss Within the Soul is er zo een: gigantisch donderend onheilspellend riffwerk en de bezwerende vocalen van Tom. G Warrior.


Ik zie dat ik slechts 4 sterren heb staan bij Eparistera Daimones. Die moet, zeker nu ik enkele Celtic Frostplaten heb aangeschaft, dringend nog eens zijn weg naar de cd-speler vinden!

avatar van ASman
Tweede helft is alvast sterk afgetrapt.

Nocte Obducta heb ik vorig jaar leren kennen tijdens de lockdown-sleur en dat was toen ook voor mij een mooie ontdekking.

avatar van jasper1991
50-46 AOVV: prima setje!

Negura Bunget: leuk om al die artiesten weer tegen te komen uit de tijd toen ik ook meedeed aan het Metalalbum van de Week. En ook het betere spul, net zoals Alchemist bijvoorbeeld. Dit is gave sfeervolle paganmetal met een niet al te duistere riff, maar juist krachtig en toch een beetje sfeervol en daarbij effectieve dromerige strijkers. Eindigt mysterieus.
.
Nocte Obducta: Ziet er allemaal episch en literair uit. Duits lijkt goed te werken voor dit soort blackmetal, net als bijvoorbeeld bij Agrypnie. De drums klinken een beetje mechanisch, maar de er zit wel sfeer in de subtiele melodieën. De grunter lijkt niet te stoppen met kwebbelen, maar dat creëert wel de flow van het nummer, een soort declamerend dichten denk ik. Mooi opgebouwd, met sterke culminatie.

Ik verkies Celtic Frost licht boven Tryptikon, maar Eparistera Daimones is ook best goed. Met ook weer dat typische smerige gitaargeluid en de overrompelende duisternis, en de machtige vocalen. In dit epos is de centrale hook toch erg stoer.

Het korste nummer van dit vijftal... zegt echter vooral wat over het vijftal in het algemeen. De dromerige stijl van Alcest vind ik op zijn tijd best goed, hoewel het me niet erg bijstond. Deze track heeft wel een mooie, melancholische melodie nu ik het weer eens hoor. Bouwt ook wel mooi op.

Ihsahn: Ook deze vind ik tof. Emperor was hem nooit helemaal voor mij, maar dit is vrij anders natuurlijk. Experimenteel saxofoontje, soms iets te geforceerd. Er is veel te beleven in het nummer, gave hooks en spannende overgangen. Pittig, boeiend en vrij origineel.

avatar van AOVV
Cryotank, 10-4 (het podium krijgt een apart bericht):

Suicidal Tendencies mag de top 10 openen, met een behoorlijk rustig nummer, eigenlijk. Het klinkt wel best lekker, catchy zanglijnen en melodisch gitaarwerk.

Skull Fist blijkt niet helemaal mijn ding te zijn. Aardig nummer, maar ik vind het allemaal wat saai klinken, hoewel het technisch ongetwijfeld erg straf is, hoor.

Vervolgens wel een erg goeie track van Testament uit een misschien wat “mindere” periode van de band (hoewel). Een vette groove wordt neergelegd, nog versterkt door de krachtige vocalen. Een flitsende gitaarsolo mag dan uiteraard niet ontbreken, en die stelt geenszins teleur!

Fantastische track van Iron Maiden, zoals alles op Powerslave fantastisch is. Een ontzettend energieke opener, waarmee ze ook vaak een show aftrappen (voorafgegaan door het We shall fight in the beaches-fragment uit de beroemde speech van Winston Churchill). Nu ja, het publiek is dan wel gelijk helemaal wakker natuurlijk. De stuwende drums, het flitsende gitaarwerk, de energieke présence van Bruce Dickinson.. Alles aan deze track schreeuwt “Hoogste versnelling”!

Opzwepend nummer van Samael, dit. De toetsenist zorgt voor een wat zware sfeer (je waant je bijna in de discotheek), en het refrein klinkt bepaald machtig. Toch ben ik er niet helemaal wild van, maar dat is een kwestie van smaak, uiteraard.

Ik heb zelf voor een ander nummer van Priest gekozen, maar The Sentinel had zomaar in mijn top 100 kunnen staan. Weergaloos meesterwerkje van de Britten, gepantserde heavy metal met een (naar mijn mening) ijzersterke zanger die heel veel gevoel uitdraagt met zijn zanglijnen. Heerlijke solo’s ook, daar kan je volledig loos op gaan. En hoe ze daarna weer richting het refrein toewerken.. Geniaal!

“Vakwerk”, besluit Cryotank zijn betoog over Electric Crown van Testament (de tweede van de band in deze top 10!). Weer een track van een wat minder bekend (en gewaardeerd album), en de plaat in zijn geheel ken ik niet, maar ik volg de mening wel. Maar: meer hoor ik er ook niet in. Het is zonder twijfel een track die knap in elkaar zit, maar ik voel er voor het overige niet al te veel bij. Het klinkt een beetje Testament-light in mijn oren.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:51 uur

geplaatst: vandaag om 18:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.