Muziek / Toplijsten en favorieten / MusicMeter Prog Top 300 - editie 2017 - de ontknoping
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 15 mei 2018, 20:50 uur
56
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Steven Wilson - Ancestral [13:30]
Hand. Cannot. Erase. |2015 | Verenigd Koninkrijk
2016: 24
2015: 60
Genomineerd door: Dieter
Bij het beluisteren van het inmiddels alweer één na laatste Steven Wilson album Hand. Cannot. Erase. was de kwaliteit van de muziek weer vertrouwd hoog. Erg hoog. Maar naast de parels die je op dit album veelvuldig tegenkomt, is er eentje van de buitencategorie die wat mij betreft zo tussen het allerbeste past wat de man ooit heeft geproduceerd (en dat is me nogal wat). De tekst, zoals ik die interpreteer, gaat over een verdorven samenleving waarin mensen zich proberen af te sluiten van hun emoties, en hoe dit uiteindelijk resulteert in nog meer drama. Wat me het meest greep waren de regels:
When the world doesn’t want you
It will never tell you why.
You can shut the door, but you can’t ignore
The crawl of your decline.
Hoe heeft het zover kunnen komen na die jeugd met zijn vertrouwde elementen, waar je nooit meer naar terug kunt grijpen? Deze thematiek wordt schitterend neergezet met de voor Wilson zo typische geniale muzikaliteit: virtuoos maar toch ook absoluut in dienst van het nummer. Een absoluut meesterwerk! (El Stepperiño)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Steven Wilson - Ancestral [13:30]
Hand. Cannot. Erase. |2015 | Verenigd Koninkrijk
2016: 24
2015: 60
Genomineerd door: Dieter
Bij het beluisteren van het inmiddels alweer één na laatste Steven Wilson album Hand. Cannot. Erase. was de kwaliteit van de muziek weer vertrouwd hoog. Erg hoog. Maar naast de parels die je op dit album veelvuldig tegenkomt, is er eentje van de buitencategorie die wat mij betreft zo tussen het allerbeste past wat de man ooit heeft geproduceerd (en dat is me nogal wat). De tekst, zoals ik die interpreteer, gaat over een verdorven samenleving waarin mensen zich proberen af te sluiten van hun emoties, en hoe dit uiteindelijk resulteert in nog meer drama. Wat me het meest greep waren de regels:
When the world doesn’t want you
It will never tell you why.
You can shut the door, but you can’t ignore
The crawl of your decline.
Hoe heeft het zover kunnen komen na die jeugd met zijn vertrouwde elementen, waar je nooit meer naar terug kunt grijpen? Deze thematiek wordt schitterend neergezet met de voor Wilson zo typische geniale muzikaliteit: virtuoos maar toch ook absoluut in dienst van het nummer. Een absoluut meesterwerk! (El Stepperiño)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 15 mei 2018, 22:11 uur
55
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Änglagård - Jordrök [11:09]
Hybris |1992 | Zweden
2016: 98
2015: 133
Genomineerd door: MunzW
Dat moet een sensatie geweest zijn... begin jaren '90 al progliefhebber, al dan niet enigszins verzuurd over het progaanbod uit de jaren '80 en dan is daar ineens uit het niets het debuutalbum van die Zweedse band met die moeilijke naam met die liedjes met die... enfin. Ook voor wie met de kennis van nu Hybris voor het eerst hoort, kan het album en in het bijzonder openingsnummer Jordrök moeilijk anders dan als een bom inslaan. Dit grootse, meeslepende, duistere, folky en heftige nummer wekt ergens de indruk een verloren nummer uit de hoogtijdagen van King Crimson, Van Der Graaf Generator en Yes te zijn, maar de helft van de band moest toen nog geboren worden. Änglagård maakte in één klap duidelijk dat de tijd stilgestaan had, maar dat zij de klok weer opgewonden had. (Casartelli)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Änglagård - Jordrök [11:09]
Hybris |1992 | Zweden
2016: 98
2015: 133
Genomineerd door: MunzW
Dat moet een sensatie geweest zijn... begin jaren '90 al progliefhebber, al dan niet enigszins verzuurd over het progaanbod uit de jaren '80 en dan is daar ineens uit het niets het debuutalbum van die Zweedse band met die moeilijke naam met die liedjes met die... enfin. Ook voor wie met de kennis van nu Hybris voor het eerst hoort, kan het album en in het bijzonder openingsnummer Jordrök moeilijk anders dan als een bom inslaan. Dit grootse, meeslepende, duistere, folky en heftige nummer wekt ergens de indruk een verloren nummer uit de hoogtijdagen van King Crimson, Van Der Graaf Generator en Yes te zijn, maar de helft van de band moest toen nog geboren worden. Änglagård maakte in één klap duidelijk dat de tijd stilgestaan had, maar dat zij de klok weer opgewonden had. (Casartelli)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 15 mei 2018, 23:07 uur
54
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire [22:59]
Spirit of Eden |1988 | Verenigd Koninkrijk
2016: 28
2015: 201
Genomineerd door: crosskip
Talk Talk had complete artistieke vrijheid gekregen om Spirit of Eden te maken.
Het schijnt te zijn dat toen de vertegenwoordiger van de platenmaatschappij het eerste nummer hoorde in huilen uitbarsten, niet omdat hij het mooi vond of omdat hij ontroerd was , nee omdat hij geen idee had hoe zij dit nu weer moesten gaan verkopen, het album werd beschouwd als een nachtmerrie en voor het volgende album had Talk Talk dan ook een nieuwe platenmaatschappij.
Zoals inmiddels bekend was Mark Hollis zeer geïnteresseerd in Jazz (Miles Kind of Blue met namen) en Klassieke muziek (o.a. Debussy) en die inspiratie nam hij mee bij het componeren van het Spirit of Eden album.
In Tim Friese Greene had Hollis een perfecte partner.
In dit nummer (een driedelig stuk) wordt een format gebruikt wat ook vaak door klassieke componisten werd gebruikt.
Het is een stuk met grote contrasten, uitbarstingen tot stilte rustige akoestische muziek tot crescendo’s
In de opening lijken de stiltes even belangrijk als de trompettonen.
Als de gitaar komt lijkt het even weer het oude liedje, maar de band is echt definitief veranderd.
Met de 12 additionele muzikanten (waaronder o.a. de op dat moment succesvolle violist Nigel Kennedy) kon Hollis zich eindelijk uitleven en muziek maken die hem na aan het hart lag.
Bij de teksten druipt de emotie er soms van af.
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Rage on omnipotent (Rudi S)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire [22:59]
Spirit of Eden |1988 | Verenigd Koninkrijk
2016: 28
2015: 201
Genomineerd door: crosskip
Talk Talk had complete artistieke vrijheid gekregen om Spirit of Eden te maken.
Het schijnt te zijn dat toen de vertegenwoordiger van de platenmaatschappij het eerste nummer hoorde in huilen uitbarsten, niet omdat hij het mooi vond of omdat hij ontroerd was , nee omdat hij geen idee had hoe zij dit nu weer moesten gaan verkopen, het album werd beschouwd als een nachtmerrie en voor het volgende album had Talk Talk dan ook een nieuwe platenmaatschappij.
Zoals inmiddels bekend was Mark Hollis zeer geïnteresseerd in Jazz (Miles Kind of Blue met namen) en Klassieke muziek (o.a. Debussy) en die inspiratie nam hij mee bij het componeren van het Spirit of Eden album.
In Tim Friese Greene had Hollis een perfecte partner.
In dit nummer (een driedelig stuk) wordt een format gebruikt wat ook vaak door klassieke componisten werd gebruikt.
Het is een stuk met grote contrasten, uitbarstingen tot stilte rustige akoestische muziek tot crescendo’s
In de opening lijken de stiltes even belangrijk als de trompettonen.
Als de gitaar komt lijkt het even weer het oude liedje, maar de band is echt definitief veranderd.
Met de 12 additionele muzikanten (waaronder o.a. de op dat moment succesvolle violist Nigel Kennedy) kon Hollis zich eindelijk uitleven en muziek maken die hem na aan het hart lag.
Bij de teksten druipt de emotie er soms van af.
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Rage on omnipotent (Rudi S)
2
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 mei 2018, 09:59 uur
53
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Genesis - Driving the Last Spike [10:08]
We Can't Dance |1991 | Verenigd Koninkrijk
2016: 107
2015: 136
Genomineerd door: vigil
Eigenlijk is dit nummer waarschijnlijk mijn eerste echte ervaring met progmuziek, al wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas later met de aanschaf van ‘Misplaced Childhood’, maar dat is een ander verhaal.
Ik was een jongetje van een jaar of dertien en was bezig met mijn eerste verkenningen op muzikaal gebied. Ik was onder de indruk geraakt van (het overigens nog steeds fenomenale) No Son of Mine en omdat ik Jesus He Knows Me en I Can’t Dance wel leuke nummers vond (ik weet het, maar ik was nog jong toen), was één van de eerste cd’s die ik kocht (waar ik toen nog lang voor moest sparen) We Can’t Dance. Toen had ik nog geen idee dat Genesis ooit ook eens wel eens hele andere muziek gemaakt had.
Bij het beluisteren van het album werd ik eigenlijk direct gepakt door dat gekke derde nummer op het album. Ik weet nog dat ik het gek vond dat dat nummer zo lang duurde en van die rare ritmes had, maar toch werd ik er echt door gegrepen. Ook omdat het nummer zo mooi het verhaal vertelde van de werkers aan het Engelse spoor in de 19e eeuw. Dat was ook al weer zo’n openbaring voor me, dat je met muziek zo’n verhaal kon vertellen.
Zacht gezegd werd ik dus nogal geïntrigeerd door het nummer. Het werd al gauw mijn favoriet van het album en ik draaide het opnieuw en opnieuw. Ook een voorspeller van mijn huidige muziekvoorkeur, zou later blijken.
Uiteraard heb ik later geleerd dat Genesis nog wel mooiere nummers gemaakt heeft, maar door deze achtergrond is het voor mij wel het Genesis-nummer geworden met de grootste emotionele waarde, maar muzikaal gezien staat het ook nog steeds als een huis. (Bonk)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Genesis - Driving the Last Spike [10:08]
We Can't Dance |1991 | Verenigd Koninkrijk
2016: 107
2015: 136
Genomineerd door: vigil
Eigenlijk is dit nummer waarschijnlijk mijn eerste echte ervaring met progmuziek, al wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas later met de aanschaf van ‘Misplaced Childhood’, maar dat is een ander verhaal.
Ik was een jongetje van een jaar of dertien en was bezig met mijn eerste verkenningen op muzikaal gebied. Ik was onder de indruk geraakt van (het overigens nog steeds fenomenale) No Son of Mine en omdat ik Jesus He Knows Me en I Can’t Dance wel leuke nummers vond (ik weet het, maar ik was nog jong toen), was één van de eerste cd’s die ik kocht (waar ik toen nog lang voor moest sparen) We Can’t Dance. Toen had ik nog geen idee dat Genesis ooit ook eens wel eens hele andere muziek gemaakt had.
Bij het beluisteren van het album werd ik eigenlijk direct gepakt door dat gekke derde nummer op het album. Ik weet nog dat ik het gek vond dat dat nummer zo lang duurde en van die rare ritmes had, maar toch werd ik er echt door gegrepen. Ook omdat het nummer zo mooi het verhaal vertelde van de werkers aan het Engelse spoor in de 19e eeuw. Dat was ook al weer zo’n openbaring voor me, dat je met muziek zo’n verhaal kon vertellen.
Zacht gezegd werd ik dus nogal geïntrigeerd door het nummer. Het werd al gauw mijn favoriet van het album en ik draaide het opnieuw en opnieuw. Ook een voorspeller van mijn huidige muziekvoorkeur, zou later blijken.
Uiteraard heb ik later geleerd dat Genesis nog wel mooiere nummers gemaakt heeft, maar door deze achtergrond is het voor mij wel het Genesis-nummer geworden met de grootste emotionele waarde, maar muzikaal gezien staat het ook nog steeds als een huis. (Bonk)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 mei 2018, 11:03 uur
52
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Marillion - White Russian [6:27]
Clutching at Straws |1987 | Verenigd Koninkrijk
2016: 84
2015: 131
Genomineerd door: ArthurDZ
"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:
They're burning down the synagogues, Uzis on a street corner
The heralds of the holocaust, Uzis on a street corner
The silence never louder than now, how quickly we forgot our vows
This resurrection we can't allow, Uzis on a street corner
Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.
White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....
Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Marillion - White Russian [6:27]
Clutching at Straws |1987 | Verenigd Koninkrijk
2016: 84
2015: 131
Genomineerd door: ArthurDZ
"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:
They're burning down the synagogues, Uzis on a street corner
The heralds of the holocaust, Uzis on a street corner
The silence never louder than now, how quickly we forgot our vows
This resurrection we can't allow, Uzis on a street corner
Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.
White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....
Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 mei 2018, 13:13 uur
51
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet [7:28]
Fear of a Blank Planet |2007 | Verenigd Koninkrijk
2016: 31
2015: 39
Genomineerd door: dynamo d
Dit is het openingsnummer van het gelijknamige conceptalbum van Porcupine Tree. Je wordt niet rustig het verhaal ingetrokken (hoewel dat eerst nog even wel zo lijkt), maar als het ware het verhaal ingeblazen. Want muzikaal is dit ook een steengoed nummer (zoals het gehele album), waarbij het drumwerk en de geweldige productie een speciale vermelding verdienen, wat mij betreft.
Maar dit is ook muziek waar het concept iets belangrijks toevoegt aan de beleving. Ik neem aan dat het hier algemeen bekend is, maar het album is losjes gebaseerd op het boek ""Lunar Park"" van schrijver Bret Easton Ellis. Het verhaalt over de veranderende maatschappij waarbij jeugd opgroeit met een overdaad aan prikkels, zoals tv, internet en dergelijke en hoe daardoor de manier waarop we kunst en de wereld tot ons nemen ernstig veranderd is en welke risico’s (zie de titel) dat met zich mee brengt. Letterlijk en figuurlijk geen lichte thematiek. Het is natuurlijk ook gewoon een duister album.
Dit is echter een thematiek die mij zeer aanspreekt. Nu slaat hij ook nog eens een brug naar het psychisch functioneren van mensen en laat ik nu werkzaam zijn in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Ik kan zeggen dat dit album ook geleid heeft tot nog verder nadenken over hoe technologische ontwikkelingen het gedrag van kinderen beïnvloeden. Het gaat te ver om te zeggen dat het mijn visie bepaald heeft, maar op zich vind ik het al heel bijzonder dat een album het verder verdiepen van die visie kan bewerkstelligen. Een mooi voorbeeld voor mij dus, hoe een concept veel kan toevoegen aan de muziek.
In school I don't concentrate
And sex is kinda fun
But just another one
Of all the empty ways
Of using up a day
How can I be sure I'm here?
The pills that I've been taking confuse me
I need to know that someone sees that
There's nothing left I simply am not here (Bonk)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet [7:28]
Fear of a Blank Planet |2007 | Verenigd Koninkrijk
2016: 31
2015: 39
Genomineerd door: dynamo d
Dit is het openingsnummer van het gelijknamige conceptalbum van Porcupine Tree. Je wordt niet rustig het verhaal ingetrokken (hoewel dat eerst nog even wel zo lijkt), maar als het ware het verhaal ingeblazen. Want muzikaal is dit ook een steengoed nummer (zoals het gehele album), waarbij het drumwerk en de geweldige productie een speciale vermelding verdienen, wat mij betreft.
Maar dit is ook muziek waar het concept iets belangrijks toevoegt aan de beleving. Ik neem aan dat het hier algemeen bekend is, maar het album is losjes gebaseerd op het boek ""Lunar Park"" van schrijver Bret Easton Ellis. Het verhaalt over de veranderende maatschappij waarbij jeugd opgroeit met een overdaad aan prikkels, zoals tv, internet en dergelijke en hoe daardoor de manier waarop we kunst en de wereld tot ons nemen ernstig veranderd is en welke risico’s (zie de titel) dat met zich mee brengt. Letterlijk en figuurlijk geen lichte thematiek. Het is natuurlijk ook gewoon een duister album.
Dit is echter een thematiek die mij zeer aanspreekt. Nu slaat hij ook nog eens een brug naar het psychisch functioneren van mensen en laat ik nu werkzaam zijn in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Ik kan zeggen dat dit album ook geleid heeft tot nog verder nadenken over hoe technologische ontwikkelingen het gedrag van kinderen beïnvloeden. Het gaat te ver om te zeggen dat het mijn visie bepaald heeft, maar op zich vind ik het al heel bijzonder dat een album het verder verdiepen van die visie kan bewerkstelligen. Een mooi voorbeeld voor mij dus, hoe een concept veel kan toevoegen aan de muziek.
In school I don't concentrate
And sex is kinda fun
But just another one
Of all the empty ways
Of using up a day
How can I be sure I'm here?
The pills that I've been taking confuse me
I need to know that someone sees that
There's nothing left I simply am not here (Bonk)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 mei 2018, 13:14 uur
En nog even een overzichtje voordat we de Top 50 ingaan:
51 (31) Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet
52 (84) Marillion - White Russian
53 (107) Genesis - Driving the Last Spike
54 (28) Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire
55 (98) Änglagård - Jordrök
56 (24) Steven Wilson - Ancestral
57 (68) Rush - La Villa Strangiato
58 (108) Galahad - I Could Be God
59 (97) Anathema - Regret
60 (59) Marillion - Easter
61 (217) Genesis - Duke's travels
62 (113) Marillion - Afraid of Sunlight
63 (71) Gazpacho - I've Been Walking Part 2.
64 (74) IQ - Sacred Sound
65 (57) Porcupine Tree - Time Flies
66 (33) Porcupine Tree - Deadwing
67 (44) Airbag - Homesick I-III
68 (56) Gazpacho - Splendid Isolation
69 (237) Peter Gabriel - Family Snapshot
70 (83) Marillion - Goodbye To All That
71 (41) King Crimson - The Court of the Crimson King
72 (-----) Rush - Tom Sawyer
73 (37) Genesis - The Fountain of Salmacis
74 (288) Archive - Bullets
75 (77) Rush - The Weapon
51 (31) Porcupine Tree - Fear Of A Blank Planet
52 (84) Marillion - White Russian
53 (107) Genesis - Driving the Last Spike
54 (28) Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire
55 (98) Änglagård - Jordrök
56 (24) Steven Wilson - Ancestral
57 (68) Rush - La Villa Strangiato
58 (108) Galahad - I Could Be God
59 (97) Anathema - Regret
60 (59) Marillion - Easter
61 (217) Genesis - Duke's travels
62 (113) Marillion - Afraid of Sunlight
63 (71) Gazpacho - I've Been Walking Part 2.
64 (74) IQ - Sacred Sound
65 (57) Porcupine Tree - Time Flies
66 (33) Porcupine Tree - Deadwing
67 (44) Airbag - Homesick I-III
68 (56) Gazpacho - Splendid Isolation
69 (237) Peter Gabriel - Family Snapshot
70 (83) Marillion - Goodbye To All That
71 (41) King Crimson - The Court of the Crimson King
72 (-----) Rush - Tom Sawyer
73 (37) Genesis - The Fountain of Salmacis
74 (288) Archive - Bullets
75 (77) Rush - The Weapon
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 mei 2018, 15:06 uur
50
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - Massive Illusion [13:37]
Night |2007 | Noorwegen
2016: 46
2015: 63
Genomineerd door: chevy93
Night is zo’n prachtig album! Het zit heel dicht tegen mijn top 10 aan en het heeft er ook wel eens in gestaan. Dit prachtige sfeervolle album wordt afgesloten door Massive Illusion. Waar we vaker natuurlijk last van hebben in deze progladder, is dat albums eigenlijk een geheel zijn en nummers binnen de context van het album eigenlijk op hun mooist zijn. Dat is hier eigenlijk ook het geval, maar op zichzelf staand is het ook een pareltje.
Zoals al eerder beschreven is Gazpacho (en uiteraard het album Night helemaal!) muziek voor op zijn minst gedimde lichten. Na het heerlijke deinende begin, krijg je een soort kampvuurtafereel (dat is tenminste mijn associatie) met klappende handen en iets meer tempo en prachtig subtiel verandert vervolgens de sfeer weer. Toch is het nog steeds hetzelfde nummer, maar het voelt ook als een geheel aan. De muziek is o zo gelaagd en o zo goed uitgevoerd. Er spelen naar mijn menig stuk voor stuk geweldige muzikanten in deze band.
Na het aanzwellende ritme, komt het prachtige vioolspel, mooi subtiel begeleid door de piano voor het gevoelige, klassieke einde.
En langzaam dooft het laatste licht… Dat de weg naar duisternis zo mooi kan zijn (Bonk)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - Massive Illusion [13:37]
Night |2007 | Noorwegen
2016: 46
2015: 63
Genomineerd door: chevy93
Night is zo’n prachtig album! Het zit heel dicht tegen mijn top 10 aan en het heeft er ook wel eens in gestaan. Dit prachtige sfeervolle album wordt afgesloten door Massive Illusion. Waar we vaker natuurlijk last van hebben in deze progladder, is dat albums eigenlijk een geheel zijn en nummers binnen de context van het album eigenlijk op hun mooist zijn. Dat is hier eigenlijk ook het geval, maar op zichzelf staand is het ook een pareltje.
Zoals al eerder beschreven is Gazpacho (en uiteraard het album Night helemaal!) muziek voor op zijn minst gedimde lichten. Na het heerlijke deinende begin, krijg je een soort kampvuurtafereel (dat is tenminste mijn associatie) met klappende handen en iets meer tempo en prachtig subtiel verandert vervolgens de sfeer weer. Toch is het nog steeds hetzelfde nummer, maar het voelt ook als een geheel aan. De muziek is o zo gelaagd en o zo goed uitgevoerd. Er spelen naar mijn menig stuk voor stuk geweldige muzikanten in deze band.
Na het aanzwellende ritme, komt het prachtige vioolspel, mooi subtiel begeleid door de piano voor het gevoelige, klassieke einde.
En langzaam dooft het laatste licht… Dat de weg naar duisternis zo mooi kan zijn (Bonk)
0
geplaatst: 16 mei 2018, 15:39 uur
Casartelli schreef:
54
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire [22:59]
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by (Rudi S)
54
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire [22:59]
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by (Rudi S)
Dezelfde Tim Friese Greene was 7 jaar later betrokken bij het album Happy Days van Catherine Wheel, en daar komt in het nummer Heal deze zin ook in repeat voorbij.
Toeval bestaat niet?
Catherine Wheel - Heal (HD) (Happy days 1995) - YouTube
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 mei 2018, 17:05 uur
49
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Peter Gabriel - Wallflower [6:30]
Peter Gabriel [4] |1982 | Verenigd Koninkrijk
2016: 48
2015: 30
Genomineerd door: Svendra
Muziek kan je soms zo diep raken, dat je het zelfs in je botten denkt te voelen. Dit is zo’n nummer. Nu zit er alleen al iets in de stem van Peter Gabriel (wat mij betreft één van de mooisten uit de muziek) die maakt dat dat je snel geraakt wordt zijn muziek. Maar dit is zo’n nummer wat je echt diep weet te raken, zodat je, hoewel je nog nooit eerder je botten hebt gevoeld (ik heb nog nooit iets gebroken), erachter komt dat je wel degelijk iets in je botten kan voelen.
Dat dat met dit nummer bij mij gebeurt, heeft ook te maken met de achtergrond van het nummer. Soms blijft het bij de nummers van Peter Gabriel toch wat gissen waar het eigenlijk over gaat. Maar hij heeft natuurlijk ook een aantal politiek bewogen nummers. Dit is er één van. Hij probeert de mensen die in Zuid-Amerika vanwege hun overtuigingen gemarteld worden een hart onder de riem te steken, maar benoemt ook de uitzichtloosheid van hun situatie : ‘Let your spirit stay unbroken, may you not be deterred. Hold on’, maar ook ‘Though you may dissapear, you’re not forgotten here’. De hele tekst is ongelofelijk sterk en de thematiek, die helaas tot op de dag van vandaag actueel is, hooguit voor andere locaties, is één van de factoren dat het nummer zo onder je huid kruipt.
Maar dat is natuurlijk niet de enige factor. Want muzikaal moet er toch ook wel iets zijn wat maakt dat het nog veel dieper je lijf ingaat. De instrumentale begeleiding is eigenlijk maar sober en relatief eenvoudig, maar o zo doeltreffend. Geen noot te weinig en eigenlijk nog veel knapper, geen noot te veel. De geweldige, diepe en warme stem van Peter Gabriel krijgt alle ruimte om de boodschap op je over te brengen. Wat legt die man toch een empathie en emotie in zijn zang.
Langzaam wordt je hele lijf gevuld door de muziek en voel je het overal. Het kippenvel is niet tegen te houden en als je niet uitkijkt krijg je tranen in je ogen. Ach, wat maakt het ook uit. Laat maar komen. (Bonk)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Peter Gabriel - Wallflower [6:30]
Peter Gabriel [4] |1982 | Verenigd Koninkrijk
2016: 48
2015: 30
Genomineerd door: Svendra
Muziek kan je soms zo diep raken, dat je het zelfs in je botten denkt te voelen. Dit is zo’n nummer. Nu zit er alleen al iets in de stem van Peter Gabriel (wat mij betreft één van de mooisten uit de muziek) die maakt dat dat je snel geraakt wordt zijn muziek. Maar dit is zo’n nummer wat je echt diep weet te raken, zodat je, hoewel je nog nooit eerder je botten hebt gevoeld (ik heb nog nooit iets gebroken), erachter komt dat je wel degelijk iets in je botten kan voelen.
Dat dat met dit nummer bij mij gebeurt, heeft ook te maken met de achtergrond van het nummer. Soms blijft het bij de nummers van Peter Gabriel toch wat gissen waar het eigenlijk over gaat. Maar hij heeft natuurlijk ook een aantal politiek bewogen nummers. Dit is er één van. Hij probeert de mensen die in Zuid-Amerika vanwege hun overtuigingen gemarteld worden een hart onder de riem te steken, maar benoemt ook de uitzichtloosheid van hun situatie : ‘Let your spirit stay unbroken, may you not be deterred. Hold on’, maar ook ‘Though you may dissapear, you’re not forgotten here’. De hele tekst is ongelofelijk sterk en de thematiek, die helaas tot op de dag van vandaag actueel is, hooguit voor andere locaties, is één van de factoren dat het nummer zo onder je huid kruipt.
Maar dat is natuurlijk niet de enige factor. Want muzikaal moet er toch ook wel iets zijn wat maakt dat het nog veel dieper je lijf ingaat. De instrumentale begeleiding is eigenlijk maar sober en relatief eenvoudig, maar o zo doeltreffend. Geen noot te weinig en eigenlijk nog veel knapper, geen noot te veel. De geweldige, diepe en warme stem van Peter Gabriel krijgt alle ruimte om de boodschap op je over te brengen. Wat legt die man toch een empathie en emotie in zijn zang.
Langzaam wordt je hele lijf gevuld door de muziek en voel je het overal. Het kippenvel is niet tegen te houden en als je niet uitkijkt krijg je tranen in je ogen. Ach, wat maakt het ook uit. Laat maar komen. (Bonk)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 16 mei 2018, 19:15 uur
48
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Peter Gabriel - San Jacinto [6:21]
Peter Gabriel [4] |1982 | Verenigd Koninkrijk
2016: 60
2015: 38
Genomineerd door: vigil
Hoewel enkele andere van zijn titelloze albums inmiddels aardig langszij komen, is de vierde degene die ik het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog. Dit geldt dan weer niet voor San Jacinto, dat met zijn opdringerige ritme en overdonderende climax vanaf de eerste luisterbeurt de aandacht trok. (Casartelli)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Peter Gabriel - San Jacinto [6:21]
Peter Gabriel [4] |1982 | Verenigd Koninkrijk
2016: 60
2015: 38
Genomineerd door: vigil
Hoewel enkele andere van zijn titelloze albums inmiddels aardig langszij komen, is de vierde degene die ik het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog. Dit geldt dan weer niet voor San Jacinto, dat met zijn opdringerige ritme en overdonderende climax vanaf de eerste luisterbeurt de aandacht trok. (Casartelli)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 00:45 uur
47
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Anathema - Fragile Dreams [5:32]
Alternative 4 |1998 | Verenigd Koninkrijk
2016: 40
2015: ---
Genomineerd door: herre48
Anathema leerde ik kennen met het album We're Here Because We're Here. Een album met een vrij positieve inslag. Die inslag hebben ze pas ingezet na dit album. Als je kijkt naar de albums voor WHBWH, dan merk je pas waar de echte roots van deze band uit Liverpool ligt. Donker, triester, maar vooral harder.
Fragile Dreams is daar een goed voorbeeld van. Het is het tweede nummer op Alternative 4, en erg kenmerkend voor de periode waarin ze verschuiven van keiharde metal naar progressief. Heel andere koek dus dan bijvoorbeeld een Dreaming Light. Naar mijn idee is het een van de meest toegankelijke nummers in deze lijst.
De eerste twintig seconden zijn nog vrij rustig. Dan valt de gitaar in, en dan kan het alleen nog maar omhoog gaan met het volume. Dit wordt opgevolgd door herhalend leidmotief, waar later nog mee wordt gevarieerd. Je merkt al gelijk dat er een donkere en trieste sfeer wordt neergezet. En als de stem van Vincent Cavanagh invalt, wordt je nog meer de donkere materie ingetrokken. De stem is in vergelijking met de latere periode van Anathema rauwer, en dat is hier absoluut geen minpunt. Sterker, ik vind het zelfs prettig. En dan de tekst:
Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken for you
Dit klinkt alsof iemand al zijn plannen voor de toekomst in de prullenbak heeft gesmeten voor een persoon. Dit plan loopt vervolgens helemaal verkeerd af. De persoon kan pas jaren later de emoties die hierdoor ontstonden, verwerken. Dat is te merken als je naar de volgende tekst luistert:
Today I introduced myself
To my own feelings
A silent agony
After all these years, they spoke to me
Die persoon heeft dus jarenlang in de put gezeten. Triester kun je dit niet krijgen. Dit negatieve zet zich door in de rest van dit nummer. Geen korreltje positiviteit in terug te vinden. Maar dit alles wordt door Anathema omgezet in een fantastisch nummer. Het klopt van begin tot eind. Een krachtig nummer, met veel emotie en een goeie structuur. Dat Anathema zich met Fragile Dreams van zijn beste kant laat zien, lijkt mij niets meer dan evident. (Porcupine Head)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Anathema - Fragile Dreams [5:32]
Alternative 4 |1998 | Verenigd Koninkrijk
2016: 40
2015: ---
Genomineerd door: herre48
Anathema leerde ik kennen met het album We're Here Because We're Here. Een album met een vrij positieve inslag. Die inslag hebben ze pas ingezet na dit album. Als je kijkt naar de albums voor WHBWH, dan merk je pas waar de echte roots van deze band uit Liverpool ligt. Donker, triester, maar vooral harder.
Fragile Dreams is daar een goed voorbeeld van. Het is het tweede nummer op Alternative 4, en erg kenmerkend voor de periode waarin ze verschuiven van keiharde metal naar progressief. Heel andere koek dus dan bijvoorbeeld een Dreaming Light. Naar mijn idee is het een van de meest toegankelijke nummers in deze lijst.
De eerste twintig seconden zijn nog vrij rustig. Dan valt de gitaar in, en dan kan het alleen nog maar omhoog gaan met het volume. Dit wordt opgevolgd door herhalend leidmotief, waar later nog mee wordt gevarieerd. Je merkt al gelijk dat er een donkere en trieste sfeer wordt neergezet. En als de stem van Vincent Cavanagh invalt, wordt je nog meer de donkere materie ingetrokken. De stem is in vergelijking met de latere periode van Anathema rauwer, en dat is hier absoluut geen minpunt. Sterker, ik vind het zelfs prettig. En dan de tekst:
Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken for you
Dit klinkt alsof iemand al zijn plannen voor de toekomst in de prullenbak heeft gesmeten voor een persoon. Dit plan loopt vervolgens helemaal verkeerd af. De persoon kan pas jaren later de emoties die hierdoor ontstonden, verwerken. Dat is te merken als je naar de volgende tekst luistert:
Today I introduced myself
To my own feelings
A silent agony
After all these years, they spoke to me
Die persoon heeft dus jarenlang in de put gezeten. Triester kun je dit niet krijgen. Dit negatieve zet zich door in de rest van dit nummer. Geen korreltje positiviteit in terug te vinden. Maar dit alles wordt door Anathema omgezet in een fantastisch nummer. Het klopt van begin tot eind. Een krachtig nummer, met veel emotie en een goeie structuur. Dat Anathema zich met Fragile Dreams van zijn beste kant laat zien, lijkt mij niets meer dan evident. (Porcupine Head)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 10:40 uur
46
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Genesis - One for the Vine [9:56]
Wind and Wuthering |1976 | Verenigd Koninkrijk
2016: 61
2015: 34
Genomineerd door: Fathead
Ome Phil heeft in zijn loopbaan een hoop shit over zich heen gehad. Of dat terecht is lijkt me een andere discussie maar het ging eigenlijk nooit over zijn kwaliteiten als drummer. Dat lijkt me dan wel weer helemaal terecht en geen discussie waard. Mocht er iemand nog twijfelen zet dan gewoon One for the Vine van het zeer prettige Genesis album Wind & Wuthering eens op. Wat een ritme en wat een beheersing. De percussie is van een extreem hoog niveau. Phil mag zich uitleven en dat doet hij met verve. Mocht er nu nog iemand twijfelen aan mans drumkwaliteiten, dan is een bezoekje aan de oorarts wellicht een goede optie. (vigil)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Genesis - One for the Vine [9:56]
Wind and Wuthering |1976 | Verenigd Koninkrijk
2016: 61
2015: 34
Genomineerd door: Fathead
Ome Phil heeft in zijn loopbaan een hoop shit over zich heen gehad. Of dat terecht is lijkt me een andere discussie maar het ging eigenlijk nooit over zijn kwaliteiten als drummer. Dat lijkt me dan wel weer helemaal terecht en geen discussie waard. Mocht er iemand nog twijfelen zet dan gewoon One for the Vine van het zeer prettige Genesis album Wind & Wuthering eens op. Wat een ritme en wat een beheersing. De percussie is van een extreem hoog niveau. Phil mag zich uitleven en dat doet hij met verve. Mocht er nu nog iemand twijfelen aan mans drumkwaliteiten, dan is een bezoekje aan de oorarts wellicht een goede optie. (vigil)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 13:27 uur
45
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - Dream Of Stone [17:00]
Night |2007 | Noorwegen
2016: 23
2015: 58
Genomineerd door: chevy93
Sfeer.
Eigenlijk zou ik het daar bij moeten laten. De gevarieerde, dromerige zang en de gestage, dromerige instrumentatie die af en toe naar uitspattingen toe werkt, resulteren gezamenlijk in een ongelofelijk fijne, magische sfeer die nergens anders (van wat ik ken in ieder geval) geëvenaard is. Het nummer, en het album, werken het beste in de nachtelijke uurtjes. Dan wordt het concept van het album het beste beleeft: de overgang tussen dromen en realiteit, wat geen scherpe overgang is. Sommige zullen de lengte van het nummer en dat het ietwat repetitief is een probleem vinden, maar het werkt wat mij betreft uitstekend voor het concept: het werkt hypnotiserend, en ik verveel me nooit een moment tijdens het nummer. Het moment waarop de viool een prominente rol krijgt is schitterend, en daarna krijgen we nog een wat harder stukje instrumentatie als afsluiter, wat naadloos overloopt in het volgende nummer. (Finidi)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - Dream Of Stone [17:00]
Night |2007 | Noorwegen
2016: 23
2015: 58
Genomineerd door: chevy93
Sfeer.
Eigenlijk zou ik het daar bij moeten laten. De gevarieerde, dromerige zang en de gestage, dromerige instrumentatie die af en toe naar uitspattingen toe werkt, resulteren gezamenlijk in een ongelofelijk fijne, magische sfeer die nergens anders (van wat ik ken in ieder geval) geëvenaard is. Het nummer, en het album, werken het beste in de nachtelijke uurtjes. Dan wordt het concept van het album het beste beleeft: de overgang tussen dromen en realiteit, wat geen scherpe overgang is. Sommige zullen de lengte van het nummer en dat het ietwat repetitief is een probleem vinden, maar het werkt wat mij betreft uitstekend voor het concept: het werkt hypnotiserend, en ik verveel me nooit een moment tijdens het nummer. Het moment waarop de viool een prominente rol krijgt is schitterend, en daarna krijgen we nog een wat harder stukje instrumentatie als afsluiter, wat naadloos overloopt in het volgende nummer. (Finidi)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 15:43 uur
44
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Genesis - Supper's Ready [22:58]
Foxtrot |1972 | Verenigd Koninkrijk
2016: 26
2015: 22
Genomineerd door: ranboy
Het kan toch niet zo zijn dat er niemand iets schrijft bij dit monument in de historie van Genesis? Afwisselend, critici zouden kunnen zeggen fragmentarisch. Het maakt in ieder geval dat het nooit saai wordt. Mooi hoe het nummer onder leiding van een bezeten Tony Banks naar een climax leidt (666 is not longer alone), om daarna in intensiteit te dalen en prachtig majestueus af te sluiten en thuis te komen in New Jerusalem. Plakwerk, fragmentarisch? Het zal wel! (Jester)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Genesis - Supper's Ready [22:58]
Foxtrot |1972 | Verenigd Koninkrijk
2016: 26
2015: 22
Genomineerd door: ranboy
Het kan toch niet zo zijn dat er niemand iets schrijft bij dit monument in de historie van Genesis? Afwisselend, critici zouden kunnen zeggen fragmentarisch. Het maakt in ieder geval dat het nooit saai wordt. Mooi hoe het nummer onder leiding van een bezeten Tony Banks naar een climax leidt (666 is not longer alone), om daarna in intensiteit te dalen en prachtig majestueus af te sluiten en thuis te komen in New Jerusalem. Plakwerk, fragmentarisch? Het zal wel! (Jester)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 17:01 uur
43
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Archive - The Empty Bottle [7:03]
Controlling Crowds Part IV |2009 | Verenigd Koninkrijk
2016: 65
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli
Gaandeweg bekruipt mij meer en meer de indruk dat Archive over zijn hoogtepunt heen is. De band is nog steeds herkenbaar en avontuurlijk, maar die grillige pieken van de eerste vijf albums, het lijkt plaats te maken voor een steeds gestroomlijndere sound waarin de lengte van de nummers niet altijd even functioneel is.
De nadagen schonken ons nog wel The Empty Bottle. Zeven minuten het beste van alle Archivewerelden in één übermelancholisch nummer. Zeven minuten het elektronische en het organische verweven met een van hun fraaiste vocale performances. Zeven minuten kippenvel. (Casartelli)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Archive - The Empty Bottle [7:03]
Controlling Crowds Part IV |2009 | Verenigd Koninkrijk
2016: 65
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli
Gaandeweg bekruipt mij meer en meer de indruk dat Archive over zijn hoogtepunt heen is. De band is nog steeds herkenbaar en avontuurlijk, maar die grillige pieken van de eerste vijf albums, het lijkt plaats te maken voor een steeds gestroomlijndere sound waarin de lengte van de nummers niet altijd even functioneel is.
De nadagen schonken ons nog wel The Empty Bottle. Zeven minuten het beste van alle Archivewerelden in één übermelancholisch nummer. Zeven minuten het elektronische en het organische verweven met een van hun fraaiste vocale performances. Zeven minuten kippenvel. (Casartelli)
2
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 19:41 uur
42
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
IQ - Without Walls [19:15]
The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk
2016: 85
2015: ---
Genomineerd door: uffing
Als een band al meer dan 30 jaar muziek maakt, verwacht je ergens dat het heilige vuur er een beetje uit zal zijn. En dat zal geen fan je verwijten. Dan is het extra knap als je in die fase van je carrière nog een nieuw hoogtepunt weet te bereiken. En wat mij betreft is 'The Road of Bones' en het daarvan afkomstige 'Without Walls' een enorm hoogtepunt. Vanaf het minimalistische begin, met alleen de stem van Peter Nicholls en een computerritme, via de heerlijke mellotron koren tegen het einde tot de gitaarsolo van Mike Holmes die het nummer naar het einde begeleidt..... Pure klasse. Ik ga ze dan ook in december weer eens live aanschouwen, want dat zijn ze nog steeds waard. (meesterdch)
Zonder muren. Misschien is dat wel wat mijn favoriete muziekgenre eigenlijk wel heel mooi typeert. Je niet laten opsluiten in van tevoren bepaalde kaders waar de muziek aan moet voldoen. Je mag gewoon zelf bepalen welke kanten de muziek je opdrijft, welke ritmes en afwisseling dat vraagt en hoe lang dat mag duren.
En Without Walls past perfect in dat beeld. Je begint met rustgevende pianoklanken en het fijne warme stemgeluid klinkt eerst nog liefelijk. Het bijna bezwerende ritme houdt de eerste drie minuten maar aan.
Je voelt het onheil ook zonder de tekst aankomen.
As the darkness folds around me, colder forces hold me down
And the doubt is growing stronger, I no longer can be found
Don't tell me anymore it's what this life is for
In sight of lost amends, your light will shine never again
De drums zwellen aan en daar zijn de gitaren!
De zanger klinkt meteen een stuk minder liefelijk en komt bijna onheilspellend over.
En het nummer krijgt steeds meer lading en diepgang en dan zijn we pas vijf minuten onderweg. Ook het betere toetsenwerk wordt welkom geheten. De rust lijkt voorgoed verdwenen!
Making nothing out of something
They will break what can't be broken
Now I'm made of other skin, defiance is wading in
Without walls, without time, without words, without you
Now I'm ready to begin, the science is wearing me down
Toch keert die rust halverwege weer even terug, terwijl de spanning blijft.
Break it to me, protect me from the truth
Keep that highborn hope safe and futureproof now
En net als je denkt dat het vaarwater toch waar je in aanbelandt echt wat rustiger geworden is, wordt het juist weer woelig. Het tempo en het volume gaan weer omhoog! Er is geen sprake meer van een rechte koers, maar we gaan heerlijk alle kanten op.
Na een kwartier komt er weer wat meer rust in de melodie en de ritmes. En het nummer komt toch vrij gemoedelijk aan zijn einde, of is het toch de schijn die bedriegt?
In the sunken water shallows, imperfections yet remain
Set beneath that mask of sorrow lies a face without a name
Don't tell me anymore it's what this life is for
Until I stand alone, your light will shine never again in this lifetime
In this lifetime, shine on me again, shine on me again
Toch verveelt het geen seconde in die bijna 20 minuten. Muziek without Walls! (Bonk)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
IQ - Without Walls [19:15]
The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk
2016: 85
2015: ---
Genomineerd door: uffing
Als een band al meer dan 30 jaar muziek maakt, verwacht je ergens dat het heilige vuur er een beetje uit zal zijn. En dat zal geen fan je verwijten. Dan is het extra knap als je in die fase van je carrière nog een nieuw hoogtepunt weet te bereiken. En wat mij betreft is 'The Road of Bones' en het daarvan afkomstige 'Without Walls' een enorm hoogtepunt. Vanaf het minimalistische begin, met alleen de stem van Peter Nicholls en een computerritme, via de heerlijke mellotron koren tegen het einde tot de gitaarsolo van Mike Holmes die het nummer naar het einde begeleidt..... Pure klasse. Ik ga ze dan ook in december weer eens live aanschouwen, want dat zijn ze nog steeds waard. (meesterdch)
Zonder muren. Misschien is dat wel wat mijn favoriete muziekgenre eigenlijk wel heel mooi typeert. Je niet laten opsluiten in van tevoren bepaalde kaders waar de muziek aan moet voldoen. Je mag gewoon zelf bepalen welke kanten de muziek je opdrijft, welke ritmes en afwisseling dat vraagt en hoe lang dat mag duren.
En Without Walls past perfect in dat beeld. Je begint met rustgevende pianoklanken en het fijne warme stemgeluid klinkt eerst nog liefelijk. Het bijna bezwerende ritme houdt de eerste drie minuten maar aan.
Je voelt het onheil ook zonder de tekst aankomen.
As the darkness folds around me, colder forces hold me down
And the doubt is growing stronger, I no longer can be found
Don't tell me anymore it's what this life is for
In sight of lost amends, your light will shine never again
De drums zwellen aan en daar zijn de gitaren!
De zanger klinkt meteen een stuk minder liefelijk en komt bijna onheilspellend over.
En het nummer krijgt steeds meer lading en diepgang en dan zijn we pas vijf minuten onderweg. Ook het betere toetsenwerk wordt welkom geheten. De rust lijkt voorgoed verdwenen!
Making nothing out of something
They will break what can't be broken
Now I'm made of other skin, defiance is wading in
Without walls, without time, without words, without you
Now I'm ready to begin, the science is wearing me down
Toch keert die rust halverwege weer even terug, terwijl de spanning blijft.
Break it to me, protect me from the truth
Keep that highborn hope safe and futureproof now
En net als je denkt dat het vaarwater toch waar je in aanbelandt echt wat rustiger geworden is, wordt het juist weer woelig. Het tempo en het volume gaan weer omhoog! Er is geen sprake meer van een rechte koers, maar we gaan heerlijk alle kanten op.
Na een kwartier komt er weer wat meer rust in de melodie en de ritmes. En het nummer komt toch vrij gemoedelijk aan zijn einde, of is het toch de schijn die bedriegt?
In the sunken water shallows, imperfections yet remain
Set beneath that mask of sorrow lies a face without a name
Don't tell me anymore it's what this life is for
Until I stand alone, your light will shine never again in this lifetime
In this lifetime, shine on me again, shine on me again
Toch verveelt het geen seconde in die bijna 20 minuten. Muziek without Walls! (Bonk)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 21:07 uur
41
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Rush - Xanadu [11:08]
A Farewell to Kings |1977 | Canada
2016: 18
2015: 13
Genomineerd door: uffing
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: wat mij betreft is Xanadu het beste nummer aller tijden. Het is een fantastische symbiose van fenomenale instrumentenbeheersing, kracht, melodie, gevoel en verrassingen. De mysterieuze, op het gedicht 'Kubla Khan' van Samuel Taylor Coleridge gebaseerde tekst doet de rest. Op A Farewell to Kings slaagt Rush er voor het eerst echt in om harde rock te combineren met symfonische elementen en dit zorgt voor een dijk van een album. Iedere luisterbeurt van met name Xanadu zorgt nog steeds voor meters kippenvel op mijn hele lichaam en ik slaag er nooit in om mijn enthousiasme dan te temperen; ik moet meedrummen of meebassen! Niet alleen de ultieme progsong, maar sowieso de ultieme song voor mij! (uffing)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Rush - Xanadu [11:08]
A Farewell to Kings |1977 | Canada
2016: 18
2015: 13
Genomineerd door: uffing
Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: wat mij betreft is Xanadu het beste nummer aller tijden. Het is een fantastische symbiose van fenomenale instrumentenbeheersing, kracht, melodie, gevoel en verrassingen. De mysterieuze, op het gedicht 'Kubla Khan' van Samuel Taylor Coleridge gebaseerde tekst doet de rest. Op A Farewell to Kings slaagt Rush er voor het eerst echt in om harde rock te combineren met symfonische elementen en dit zorgt voor een dijk van een album. Iedere luisterbeurt van met name Xanadu zorgt nog steeds voor meters kippenvel op mijn hele lichaam en ik slaag er nooit in om mijn enthousiasme dan te temperen; ik moet meedrummen of meebassen! Niet alleen de ultieme progsong, maar sowieso de ultieme song voor mij! (uffing)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 17 mei 2018, 23:04 uur
40
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
IQ - The Road of Bones [8:32]
The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk
2016: 75
2015: ---
Genomineerd door: Jester
Ik heb het vertrek van Martin Orford bij IQ altijd betreurd. Voor mij was hij samen met Mike Holmes de muzikale motor van IQ. In de post-Orford periode is de melodie minder belangrijk geworden, ten gunste van het ritme. Maar zo af en toe komt er ook in deze periode een pareltje voorbij, zoals The Road of Bones. Meer dan de helft van het nummer wordt besteed aan de sfeervolle opbouw, maar het dan los gaat, gaat het ook goed los! En dan blijkt ook deze IQ me op momenten te kunnen betoveren. Maar het blijft jammer dat Martin er niet meer bij is.
(Jester)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
IQ - The Road of Bones [8:32]
The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk
2016: 75
2015: ---
Genomineerd door: Jester
Ik heb het vertrek van Martin Orford bij IQ altijd betreurd. Voor mij was hij samen met Mike Holmes de muzikale motor van IQ. In de post-Orford periode is de melodie minder belangrijk geworden, ten gunste van het ritme. Maar zo af en toe komt er ook in deze periode een pareltje voorbij, zoals The Road of Bones. Meer dan de helft van het nummer wordt besteed aan de sfeervolle opbouw, maar het dan los gaat, gaat het ook goed los! En dan blijkt ook deze IQ me op momenten te kunnen betoveren. Maar het blijft jammer dat Martin er niet meer bij is.
(Jester)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 18 mei 2018, 09:37 uur
39
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - The Walk [13:41]
Tick Tock |2009 | Noorwegen
2016: 27
2015: ---
Genomineerd door: Finidi
Here's the map of the land
Pour it through your old hand
Give me more sand, more sand
Deze lyrics, waar het nummer mee begint, slagen er altijd direct in om mij de woestijn te laten voorstellen waar de hoofdpersoon van het album door heen loopt. Misschien komt het doordat ik voor m'n studie ook vrij vaak naar kaarten zit te kijken, of zelf te maken, maar het idee dat elke zandkorrel een kaart van het woestijnlandschap is, vind ik mooi gevonden. Het geeft ook de hopeloosheid van de situatie weer: gecrasht midden in de woestijn, en eigenlijk is het enige visuele aanknopingspunt het gecrashte vliegtuig... maar juist die moet je achterlaten.
De muziek zelf is zoals altijd erg mooi bij Gazpacho, dit keer verrijkt met wat Arabische invloeden. Vooral het eerste deel heeft een schitterende melodie. Het nummer is misschien ietwat repetitiefs, maar ook dat symboliseert de eindeloze, hopeloze tocht door de woestijn waar weinig verandering in plaatsvindt. Halverwege het nummer is er een rustmomentje: de nacht doet zijn intrede. In het tweede deel gaan we op dezelfde voet verder: stap voor stap zonder doel door de woestijn, de zang varierend tussen hoopvol, hopeloos en hallicunerend. Maar hier bouwen we naar een schitterende laatste minuut toe, afsluitend met een zin die je of mooi vind, of quasi filosofisch pretentieus geneuzel: Doesn't everyone have their own walk to walk? (Finidi)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - The Walk [13:41]
Tick Tock |2009 | Noorwegen
2016: 27
2015: ---
Genomineerd door: Finidi
Here's the map of the land
Pour it through your old hand
Give me more sand, more sand
Deze lyrics, waar het nummer mee begint, slagen er altijd direct in om mij de woestijn te laten voorstellen waar de hoofdpersoon van het album door heen loopt. Misschien komt het doordat ik voor m'n studie ook vrij vaak naar kaarten zit te kijken, of zelf te maken, maar het idee dat elke zandkorrel een kaart van het woestijnlandschap is, vind ik mooi gevonden. Het geeft ook de hopeloosheid van de situatie weer: gecrasht midden in de woestijn, en eigenlijk is het enige visuele aanknopingspunt het gecrashte vliegtuig... maar juist die moet je achterlaten.
De muziek zelf is zoals altijd erg mooi bij Gazpacho, dit keer verrijkt met wat Arabische invloeden. Vooral het eerste deel heeft een schitterende melodie. Het nummer is misschien ietwat repetitiefs, maar ook dat symboliseert de eindeloze, hopeloze tocht door de woestijn waar weinig verandering in plaatsvindt. Halverwege het nummer is er een rustmomentje: de nacht doet zijn intrede. In het tweede deel gaan we op dezelfde voet verder: stap voor stap zonder doel door de woestijn, de zang varierend tussen hoopvol, hopeloos en hallicunerend. Maar hier bouwen we naar een schitterende laatste minuut toe, afsluitend met een zin die je of mooi vind, of quasi filosofisch pretentieus geneuzel: Doesn't everyone have their own walk to walk? (Finidi)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 18 mei 2018, 11:45 uur
38
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Anathema - Dreaming Light [5:45]
We're Here Because We're Here |2010 | Verenigd Koninkrijk
2016: 32
2015: 24
Genomineerd door: progressive
Anathema is toch wel een beetje mijn progband (alhoewel Prog?) van dit moment. Natuurlijk bestaan ze al een hele tijd maar de weg welke de band de laatste vijftien jaar aan het afleggen is blijkt toch wel een hele mooie. Een hele reeks schitterende albums verscheen er in die tijd maar waarom koos ik uit al dat prachtige werk precies dit nummer als een van mijn favorieten? Dat is een hele goede vraag kan ik wel vaststellen. Het raakt me gewoon, de zang en het gitaarwerk zijn van ongekende schoonheid, de melodie ontroerend en het is een mooi geheel. Soms is het wel eens moeilijk om er precies de vinger op te leggen, nou ja gewoon luisteren dan maar. (vigil)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Anathema - Dreaming Light [5:45]
We're Here Because We're Here |2010 | Verenigd Koninkrijk
2016: 32
2015: 24
Genomineerd door: progressive
Anathema is toch wel een beetje mijn progband (alhoewel Prog?) van dit moment. Natuurlijk bestaan ze al een hele tijd maar de weg welke de band de laatste vijftien jaar aan het afleggen is blijkt toch wel een hele mooie. Een hele reeks schitterende albums verscheen er in die tijd maar waarom koos ik uit al dat prachtige werk precies dit nummer als een van mijn favorieten? Dat is een hele goede vraag kan ik wel vaststellen. Het raakt me gewoon, de zang en het gitaarwerk zijn van ongekende schoonheid, de melodie ontroerend en het is een mooi geheel. Soms is het wel eens moeilijk om er precies de vinger op te leggen, nou ja gewoon luisteren dan maar. (vigil)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 18 mei 2018, 13:11 uur
37
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Porcupine Tree - Even Less [7:11]
Stupid Dream |1999 | Verenigd Koninkrijk
2016: 45
2015: 32
Genomineerd door: chevy93
Van veel favoriete bands weet ik nog wel hoe of waarom ik er ooit mee begonnen ben, maar bij Porcupine Tree kom ik niet verder dan dat er ineens wat liedjes (vooral) van Stupid Dream op mijn harddisk stonden en dat op zeker moment het hele album volgde. Dankzij de ontdekkingsbonus is Stupid Dream tot op heden mijn favoriete Porcupine Tree-album, al draai ik hem niet echt vaak meer en is de Top 10-positie die hij lang gehad heeft inmiddels ook gesneuveld. Doordat mijn smaak indertijd nog wat meer rechttoe-rechtaan en op hardrock gericht was, viel het album wel snel in goede aarde, voornamelijk dankzij de uitbarstingen van Tinto Brass en deze Even Less. (Casartelli)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Porcupine Tree - Even Less [7:11]
Stupid Dream |1999 | Verenigd Koninkrijk
2016: 45
2015: 32
Genomineerd door: chevy93
Van veel favoriete bands weet ik nog wel hoe of waarom ik er ooit mee begonnen ben, maar bij Porcupine Tree kom ik niet verder dan dat er ineens wat liedjes (vooral) van Stupid Dream op mijn harddisk stonden en dat op zeker moment het hele album volgde. Dankzij de ontdekkingsbonus is Stupid Dream tot op heden mijn favoriete Porcupine Tree-album, al draai ik hem niet echt vaak meer en is de Top 10-positie die hij lang gehad heeft inmiddels ook gesneuveld. Doordat mijn smaak indertijd nog wat meer rechttoe-rechtaan en op hardrock gericht was, viel het album wel snel in goede aarde, voornamelijk dankzij de uitbarstingen van Tinto Brass en deze Even Less. (Casartelli)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 18 mei 2018, 16:09 uur
36
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
IQ - Frequency [8:29]
Frequency |2009 | Verenigd Koninkrijk
2016: 34
2015: 40
Genomineerd door: chevy93
Met dit album kreeg ik echt interesse in IQ. Ik had al twee albums gekocht: Subterranea en Dark Matter, maar beide konden me niet onmiddellijk overtuigen. Het eerste album was iets te langdradig en had teveel nummers waar ik met moeite naar luisterde. Het tweede album had zijn goede momenten, maar ik vond het nu ook weer niet zo goed dat de volgende worp van IQ blind aangeschaft werd. Het is pas door een paar positieve recensies en dan vooral de heel positieve reacties op het forum van progwereld dat ik het album Frequency toch een kans gaf.
Het rare begin met al die bliepjes deed me nog eerst verschrikt naar de muziekinstallatie staren, maar dat veranderde al snel als de ‘echte’ instrumenten invallen. Die kracht die uitgaat van de bas en drum, de keyboard die dat wat tempert met daar bovenop dan een gitaarsolo die een extra dimensie brengt. Net op het moment dat je je afvraagt waar dit naartoe gaat, verandert het in een heel zacht riedeltje met de mooie zang (wat in mijn ogen al een hele verbetering was in vergelijking met de andere cd’s die ik had gehoord). Daarna komt er een langzame opbouw naar de volgende uitbarsting. Om dan weer wat rustiger te worden ... En in het achterhoofd de gedachte ‘is dit dezelfde band als die andere cd’s?’
Mijn aandacht was toen getrokken en bleef dat gedurende de hele cd. Dit was ook de aanzet om naar de rest van het oeuvre van de band met andere oren te luisteren. Niet dat ik nu alles van IQ goed vind (of in mijn bezit heb), maar mijn waardering voor pakweg Subterranea is flink gegroeid. (buso)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
IQ - Frequency [8:29]
Frequency |2009 | Verenigd Koninkrijk
2016: 34
2015: 40
Genomineerd door: chevy93
Met dit album kreeg ik echt interesse in IQ. Ik had al twee albums gekocht: Subterranea en Dark Matter, maar beide konden me niet onmiddellijk overtuigen. Het eerste album was iets te langdradig en had teveel nummers waar ik met moeite naar luisterde. Het tweede album had zijn goede momenten, maar ik vond het nu ook weer niet zo goed dat de volgende worp van IQ blind aangeschaft werd. Het is pas door een paar positieve recensies en dan vooral de heel positieve reacties op het forum van progwereld dat ik het album Frequency toch een kans gaf.
Het rare begin met al die bliepjes deed me nog eerst verschrikt naar de muziekinstallatie staren, maar dat veranderde al snel als de ‘echte’ instrumenten invallen. Die kracht die uitgaat van de bas en drum, de keyboard die dat wat tempert met daar bovenop dan een gitaarsolo die een extra dimensie brengt. Net op het moment dat je je afvraagt waar dit naartoe gaat, verandert het in een heel zacht riedeltje met de mooie zang (wat in mijn ogen al een hele verbetering was in vergelijking met de andere cd’s die ik had gehoord). Daarna komt er een langzame opbouw naar de volgende uitbarsting. Om dan weer wat rustiger te worden ... En in het achterhoofd de gedachte ‘is dit dezelfde band als die andere cd’s?’
Mijn aandacht was toen getrokken en bleef dat gedurende de hele cd. Dit was ook de aanzet om naar de rest van het oeuvre van de band met andere oren te luisteren. Niet dat ik nu alles van IQ goed vind (of in mijn bezit heb), maar mijn waardering voor pakweg Subterranea is flink gegroeid. (buso)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 18 mei 2018, 17:12 uur
35
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Pink Floyd - Dogs [17:08]
Animals |1977 | Verenigd Koninkrijk
2016: 55
2015: 21
Genomineerd door: MunzW
Van het beestachtig (sorry, soms zijn zelfs slechte woordgrappen te voor de hand liggend om niet te maken) sterke album komt deze hondsdolle (oké, ik zal nu ophouden
) track.
Dit album geniet een stuk minder algemene bekendheid dan albums als The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en the Wall. Wellicht ook wel verklaarbaar, aangezien de muziek toch over het algemeen ook wel wat minder gemakkelijk in het gehoor ligt en wat complexer klinkt dan de meeste muziek op de genoemde albums.
Dogs is zo'n track waar de 'gemiddelde' muziekliefhebber vaak niet van gehoord zal hebben, maar stiekem één van de beste tracks is van Pink Floyd. Hopelijk staat het muzikale vakmanschap van deze band en de betekenis die ze gehad hebben voor de ontwikkeling van de (prog)muziek nergens ter discussie. Ze zijn ook grootmeesters in het neerzetten van sfeer en het aanbrengen van geweldige opbouw in hun nummers. Echter is de mate waarin hun muziek ook dynamisch, afwisselend en verrassend te noemen is, op zijn minst gezegd wisselend.
Echter zijn deze factoren in deze track allemaal ten volle aanwezig. Wellicht komt het ook doordat het volgens de credits een co-productie is van Waters en Gilmour, waarmee weer eens duidelijk wordt, dat als de heren hun muzikale genialiteit weten te combineren, er fantastische dingen gebeuren. Tijdens de volle 17 minuten wordt je getrakteerd op fantastische muziek, die volledig weet te boeien en nooit inzakt. Voor mij is dit een track waar Pink Floyd al zijn klasse in weet te proppen. Zo heb ik David Gilmour zelden beter horen zingen en vind ik het gitaarspel en het toetsenwerk van zeer hoog niveau, zelfs voor Pink Floyd haar doen. Een hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van deze band!
Een fantastische beretrack dus! (Ik zei toch dat ik op zou houden met de slechte woordgrappen
) (Bonk)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Pink Floyd - Dogs [17:08]
Animals |1977 | Verenigd Koninkrijk
2016: 55
2015: 21
Genomineerd door: MunzW
Van het beestachtig (sorry, soms zijn zelfs slechte woordgrappen te voor de hand liggend om niet te maken) sterke album komt deze hondsdolle (oké, ik zal nu ophouden
) track.Dit album geniet een stuk minder algemene bekendheid dan albums als The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en the Wall. Wellicht ook wel verklaarbaar, aangezien de muziek toch over het algemeen ook wel wat minder gemakkelijk in het gehoor ligt en wat complexer klinkt dan de meeste muziek op de genoemde albums.
Dogs is zo'n track waar de 'gemiddelde' muziekliefhebber vaak niet van gehoord zal hebben, maar stiekem één van de beste tracks is van Pink Floyd. Hopelijk staat het muzikale vakmanschap van deze band en de betekenis die ze gehad hebben voor de ontwikkeling van de (prog)muziek nergens ter discussie. Ze zijn ook grootmeesters in het neerzetten van sfeer en het aanbrengen van geweldige opbouw in hun nummers. Echter is de mate waarin hun muziek ook dynamisch, afwisselend en verrassend te noemen is, op zijn minst gezegd wisselend.
Echter zijn deze factoren in deze track allemaal ten volle aanwezig. Wellicht komt het ook doordat het volgens de credits een co-productie is van Waters en Gilmour, waarmee weer eens duidelijk wordt, dat als de heren hun muzikale genialiteit weten te combineren, er fantastische dingen gebeuren. Tijdens de volle 17 minuten wordt je getrakteerd op fantastische muziek, die volledig weet te boeien en nooit inzakt. Voor mij is dit een track waar Pink Floyd al zijn klasse in weet te proppen. Zo heb ik David Gilmour zelden beter horen zingen en vind ik het gitaarspel en het toetsenwerk van zeer hoog niveau, zelfs voor Pink Floyd haar doen. Een hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van deze band!
Een fantastische beretrack dus! (Ik zei toch dat ik op zou houden met de slechte woordgrappen
) (Bonk)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 19 mei 2018, 10:48 uur
34
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Anathema - The Storm Before the Calm [9:24]
Weather Systems |2012 | Verenigd Koninkrijk
2016: 35
2015: 55
Genomineerd door: Dieter
Allereerst draagt dit nummer natuurlijk alleen al een prachtige titel. Maar dat is uiteraard wel te weinig om een plek in de Prog top 300 te verdienen. Dát verdient het nummer op meerdere gronden. Ik kan de muziek van Anathema over het algemeen goed waarderen, maar bij dit nummer wisten ze me al bij de eerste luisterbeurt weer eens te verrassen én te raken, en werd het toch al rijke arsenaal waar ze zich van bedienen qua muziekstijlen, vormen van opbouw en manieren van spanning aanbrengen in de muziek, nog weer wat verder uitgebouwd.
De titel vertelt in dit geval ook het verhaal van het nummer. Het nummer kent een bijzonder begin, met veel electronica. Het intrigeert behoorlijk en doet dan wel onrustig aan, maar klinkt op de één of andere manier toch heerlijk. Een hele prettige storm waait over je heen, maar je voelt het zelfs in je lijf.
Dan de stilte na de storm, eerst letterlijk en daarna toont de wereld zich weer in zijn volle pracht, je ziet net nog niet de laatste regendruppels van de bomen afdruipen en de zon doorbreken, maar zo voelt het wel. Geweldige opbouw, maar toch anders dan anders. Prachtnummer! (Bonk)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Anathema - The Storm Before the Calm [9:24]
Weather Systems |2012 | Verenigd Koninkrijk
2016: 35
2015: 55
Genomineerd door: Dieter
Allereerst draagt dit nummer natuurlijk alleen al een prachtige titel. Maar dat is uiteraard wel te weinig om een plek in de Prog top 300 te verdienen. Dát verdient het nummer op meerdere gronden. Ik kan de muziek van Anathema over het algemeen goed waarderen, maar bij dit nummer wisten ze me al bij de eerste luisterbeurt weer eens te verrassen én te raken, en werd het toch al rijke arsenaal waar ze zich van bedienen qua muziekstijlen, vormen van opbouw en manieren van spanning aanbrengen in de muziek, nog weer wat verder uitgebouwd.
De titel vertelt in dit geval ook het verhaal van het nummer. Het nummer kent een bijzonder begin, met veel electronica. Het intrigeert behoorlijk en doet dan wel onrustig aan, maar klinkt op de één of andere manier toch heerlijk. Een hele prettige storm waait over je heen, maar je voelt het zelfs in je lijf.
Dan de stilte na de storm, eerst letterlijk en daarna toont de wereld zich weer in zijn volle pracht, je ziet net nog niet de laatste regendruppels van de bomen afdruipen en de zon doorbreken, maar zo voelt het wel. Geweldige opbouw, maar toch anders dan anders. Prachtnummer! (Bonk)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 19 mei 2018, 12:06 uur
33
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Marillion - Fugazi [8:02]
Fugazi |1984 | Verenigd Koninkrijk
2016: 12
2015: 16
Genomineerd door: laxus11
Fugazi (Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In) wat mij betreft nog steeds HET meesterstuk van Marillion.
De kreet Fugazi vindt zijn oorsprong in de Vietnam oorlog, maar staat in dit lied ook voor de dingen die mis zijn in onze wereld.
Hoewel ik in 1984 compleet in de new wave / postpunk flow zat werd ook ik compleet overhoop gespeeld door dit album en vooral het titelnummer.
Na een mooi piano intro met zachte rustige zang gaat dit nummer over in de rockmodus.
Fish toont zijn verschillende stemmen (soms lijkt hij wel een acteur zoals Gabriel in zijn beste jaren) en met name in de agressieve delen maakt hij indruk.
Vanaf minuut 4.30 is er indrukwekkende dreiging in zowel de muziek als de zang, dit is huiveringwekkend.
Radioactive perfumes, for the fashionably, for the terminally insane, insane
Do you realise? Do you realise?
Do you realise, this world is totally fugazi (Rudi S)
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Marillion - Fugazi [8:02]
Fugazi |1984 | Verenigd Koninkrijk
2016: 12
2015: 16
Genomineerd door: laxus11
Fugazi (Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In) wat mij betreft nog steeds HET meesterstuk van Marillion.
De kreet Fugazi vindt zijn oorsprong in de Vietnam oorlog, maar staat in dit lied ook voor de dingen die mis zijn in onze wereld.
Hoewel ik in 1984 compleet in de new wave / postpunk flow zat werd ook ik compleet overhoop gespeeld door dit album en vooral het titelnummer.
Na een mooi piano intro met zachte rustige zang gaat dit nummer over in de rockmodus.
Fish toont zijn verschillende stemmen (soms lijkt hij wel een acteur zoals Gabriel in zijn beste jaren) en met name in de agressieve delen maakt hij indruk.
Vanaf minuut 4.30 is er indrukwekkende dreiging in zowel de muziek als de zang, dit is huiveringwekkend.
Radioactive perfumes, for the fashionably, for the terminally insane, insane
Do you realise? Do you realise?
Do you realise, this world is totally fugazi (Rudi S)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 19 mei 2018, 15:27 uur
32
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Supertramp - Crime of the Century [5:32]
Crime of the Century |1974 | Verenigd Koninkrijk
2016: 136
2015: 46
Genomineerd door: chevy93
Mijn vader was altijd enorm fan van School: elke keer dat dit nummer op Arrow werd gedraaid zong hij mee en langzaam begon ik het te waarderen. Toen ik merkte dat dit bijzondere nummer eveneens van Supertramp afkomstig was steeg mijn waardering langzaam en later besloot ik om eens ‘Crime of the Century’ bij Google in te tikken. Een van de eerste resultaten bleek Musicmeter.nl en dit was het begin van veel moois. Het nummer zelf beluister ik nog slechts weinig, maar elke keer vallen de prachtige pianopartijen weer op in het (relatief gezien wellicht veel te lange) outro. (freitzen)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Supertramp - Crime of the Century [5:32]
Crime of the Century |1974 | Verenigd Koninkrijk
2016: 136
2015: 46
Genomineerd door: chevy93
Mijn vader was altijd enorm fan van School: elke keer dat dit nummer op Arrow werd gedraaid zong hij mee en langzaam begon ik het te waarderen. Toen ik merkte dat dit bijzondere nummer eveneens van Supertramp afkomstig was steeg mijn waardering langzaam en later besloot ik om eens ‘Crime of the Century’ bij Google in te tikken. Een van de eerste resultaten bleek Musicmeter.nl en dit was het begin van veel moois. Het nummer zelf beluister ik nog slechts weinig, maar elke keer vallen de prachtige pianopartijen weer op in het (relatief gezien wellicht veel te lange) outro. (freitzen)
1
Casartelli (moderator)
geplaatst: 19 mei 2018, 17:43 uur
31
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Riverside - Second Life Syndrome [15:40]
Second Life Syndrome |2005 | Polen
2016: 49
2015: 65
Genomineerd door: uffing
Van Riverside heb ik doorgaans niet echt een hoge pet op. De invloed van Anathema, Opeth en in het bijzonder Pink Floyd en Porcupine Tree ligt er meestal dik bovenop, maar het eigen smoel is vaak bleek en aan de uitvoering rammelt ook nogal eens het een en ander. Het titelnummer van hun nog altijd populairste album is een van de uitzonderingen op de regel. Akkoord, het middenstuk met zijn "oempetoemp" en de snaarsynthesizer (zo gezellig retro) waren even wennen, maar al met al een zeer net epic, met een schitterende instrumentale finale. Wellicht het beste nummer dat Anathema nooit geschreven heeft. (Casartelli)
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Riverside - Second Life Syndrome [15:40]
Second Life Syndrome |2005 | Polen
2016: 49
2015: 65
Genomineerd door: uffing
Van Riverside heb ik doorgaans niet echt een hoge pet op. De invloed van Anathema, Opeth en in het bijzonder Pink Floyd en Porcupine Tree ligt er meestal dik bovenop, maar het eigen smoel is vaak bleek en aan de uitvoering rammelt ook nogal eens het een en ander. Het titelnummer van hun nog altijd populairste album is een van de uitzonderingen op de regel. Akkoord, het middenstuk met zijn "oempetoemp" en de snaarsynthesizer (zo gezellig retro) waren even wennen, maar al met al een zeer net epic, met een schitterende instrumentale finale. Wellicht het beste nummer dat Anathema nooit geschreven heeft. (Casartelli)
0
Casartelli (moderator)
geplaatst: 19 mei 2018, 19:15 uur
30
http://puu.sh/sEclb/576814893e.jpg
King Crimson - Starless [12:18]
Red |1974 | Verenigd Koninkrijk
2016: 30
2015: 35
Genomineerd door: Yann Samsa
King Crimson is, as always, more a way of doing things. When there is nothing to be done, nothing is done: Crimson disappears. When there is music to be played, Crimson reappears. If all of life were this simple, aldus de immer bescheiden Robert Fripp. Dat het album Red, met die o zo iconische afsluiter Starless, het slot was van een zeer productieve periode (zeven studioalbums in vijf jaar) en het begin van een stilte van zeven jaar, geeft de uitspraak alleen maar meer gewicht. Een in eerste instantie afgekeurd rijmelarijtje van John Wetton (en jawel, over het eindresultaat zijn genoeg diepte-analyses op het wereldwijde web te vinden) kon voor de opvolger van Starless and Bible Black gekoppeld worden aan een lange, dreigende instrumentale opbouw naar wat wellicht de moeder aller climaxen uit de klassieke prog is. Ruim veertig jaar oud en nog geen seconde gedateerd. (Casartelli)
http://puu.sh/sEclb/576814893e.jpg
King Crimson - Starless [12:18]
Red |1974 | Verenigd Koninkrijk
2016: 30
2015: 35
Genomineerd door: Yann Samsa
King Crimson is, as always, more a way of doing things. When there is nothing to be done, nothing is done: Crimson disappears. When there is music to be played, Crimson reappears. If all of life were this simple, aldus de immer bescheiden Robert Fripp. Dat het album Red, met die o zo iconische afsluiter Starless, het slot was van een zeer productieve periode (zeven studioalbums in vijf jaar) en het begin van een stilte van zeven jaar, geeft de uitspraak alleen maar meer gewicht. Een in eerste instantie afgekeurd rijmelarijtje van John Wetton (en jawel, over het eindresultaat zijn genoeg diepte-analyses op het wereldwijde web te vinden) kon voor de opvolger van Starless and Bible Black gekoppeld worden aan een lange, dreigende instrumentale opbouw naar wat wellicht de moeder aller climaxen uit de klassieke prog is. Ruim veertig jaar oud en nog geen seconde gedateerd. (Casartelli)
* denotes required fields.