85
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
UK - Rendezvous 6:02. [5:00]



Danger Money |1979 | Verenigd Koninkrijk

2016: 155
2015: 193

Genomineerd door: wibro

Symfonische nummers die de Top 40 halen… We mogen er trots op zijn. Vaak is het zo dat een symfo/progband een bepaalde commerciële concessie moet doen om zoiets te bereiken (lees het aantrekkelijk maken voor het grote luisterpubliek d.m.v. simpelere liedjes schrijven of een popproducer inhuren) met voorbeelden als Cover my Eyes, Take it Back, It’s Raining Again, Invisible Touch, Jesus he Knows Me, Weekend en nog wel een paar andere. Het mooist is natuurlijk dat een lied op eigen kracht de wondere wereld van de Top 40 hits binnen valt. Dat laatste is zeker het geval bij UK. Een zogenaamde supergroep met leden uit verschillende symfonische rockbands die hun sporen al lang en breed hadden verdiend komt hier met een klassiek getinte ballade met wonderschoon toetsenspel, mooie basloopjes, inspirerend percussiewerk en een bridge om van te watertanden. Met die ingrediënten is het dus blijkbaar mogelijk om naast een plekje in de Prog Top 300 ook een welverdiende positie te veroveren in de populaire hitlijsten. (vigil)

84
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Yes - The Gates of Delirium [21:54]



Relayer |1974 | Verenigd Koninkrijk

2016: 93
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Een van de beste nummers van Yes. Alle dingen uit de prog in een nummer gedaan. Van ruig tot betoverend mooi.
Allemaal in dit nummer. Soon is zo ontzettend mooi. Prachtige melodie ook. Al met al een van de beste Yes songs.
Luister ook eens op You tube de versie met orkest, 2001 Amsterdam o.a.
De prachtige steel gitaar van Steve Howe. Smullen. (Papartis)

83
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
IQ - Common Ground [7:00]



Nomzamo |1987 | Verenigd Koninkrijk

2016: 209
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Voor Nederlanders een reality check: de grote oorlog, dat was in de ons omringende landen toch echt de Eerste Wereldoorlog. De Britse prog uit de jaren '80 schonk ons rond dit thema al Sequences (Twelfth Night) en Les Morts Dansant (Magnum) en IQ (tijdelijk met Paul Menel achter de microfoon) verlegt de al vrij hoog liggende lat nog eens met Common Ground. Tekstueel laat het nummer weinig aan de verbeelding over, om daarna nog even hun vakmanschap in het instrumentale sfeer schetsen te bewijzen. (Casartelli)

82
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Jethro Tull - Thick as a Brick (Part 1) [22:45]



Thick as a Brick |1972 | Verenigd Koninkrijk

2016: 76
2015: 123

Genomineerd door: Status Seeker

Van de bluesrock maakte de Britse band Jethro Tull een succesvolle sprong naar een combinatie van prog, folk en hard rock. De eerste naam die naar voren komt bij het noemen van de band is de energieke zanger, fluitist en bandleider Ian Anderson. Stand Up bracht de blues en folk voort, op Aqualung werd het al wat ruwer en harder, maar met Thick as a Brick bereikte ze het ultieme hoogtepunt. Eén conceptueel nummer beslaat de hele plaat, waarin humor, muzikale passages en een fascinerende tour door het Britse landschap een meesterwerkje vormen. Van de uitbundige gitaarsolo’s van Martin Barre, de folkse fluitdeuntjes van Andersen, het bluesy hammondspel van John Evan en het tegendraadse drumspel van Barriemore Barlow. Een kleine 23 minuten brengen je in vervoering. (HugovdBos)

81
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Rush - The Camera Eye [10:58]



Moving Pictures |1981 | Canada

2016: 72
2015: 51

Genomineerd door: Dieter

Een van de vele kwaliteiten van Moving Pictures is de puntigheid van de liedjes. Het elf minuten durende The Camera Eye is daar dan weer de uitzondering op ('t is ook meteen Rush' laatste nummer met een tijdsduur in de dubbele cijfers). Er mag eventueel zwakjes geprotesteerd worden tegen het feit dat de twee delen (het ene behandelt New York, het andere Londen) muzikaal wat gelijkluidend zijn of dat het überhaupt allemaal wat opgerekt is, maar ik heb mijn protesten uiteindelijk opgegeven. Fantastisch toetsenwerk van de bassist/zanger voor wie de keyboards op de derde plek in de hiërarchie kwamen en om het af te maken nog een heerlijke gitaarsolo van Alex Lifeson ook. (Casartelli)

80
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Opeth - The Drapery Falls [10:53]



Blackwater Park |2001 | Zweden

2016: 78
2015: 67

Genomineerd door: Protonos

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. The Drapery Falls scoort op dat laatste punt iets minder, maar krijgt van mij wel een ontdekkingsbonus... in de Symfo Top 40 van Kees Baars godbetert. De liefde is overigens nog lang bij dit ene nummer blijven steken, maar uiteindelijk kwam het tussen mij en Opeth helemaal goed. (Casartelli)

79
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Earth and Fire - Song of the Marching Children [18:24]



Song of the Marching Children |1971 | Nederland

2016: 112
2015: 105

Genomineerd door: laxus11

Eind jaren 60, begin jaren 70 beleefde niet alleen de internationale muziekwereld het ene na het andere hoogtepunt, ook in Nederland werden fraaie muziekstukken afgeleverd. Earth & Fire wist vooral begin jaren 70 intensieve maar ook wonderschone nummers de wereld in te sturen. Neem het zevendelige Song of the Marching Children waar de mellotron het voortouw neemt in de progressieve ontwikkelingen en voortdurende tempowisselingen, dan nog te bedenken dat Jerney Kaagman de zang van de donkere teksten voor haar rekening neemt. (HugovdBos)

78
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Antimatter - Redemption [6:07]



Leaving Eden |2007 | Verenigd Koninkrijk

2016: 58
2015: ---

Genomineerd door: HugovdBos

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. Het in 2007 verschenen album Leaving Eden vormt een melancholiek maar ook zeer duister geheel. Redemption ontpopt zich beetje bij beetje tot een gitzwart geheel. De weg naar verlossing is moeilijk en de zonden moeten worden vergeven. (HugovdBos)

77
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
King Crimson - Epitaph [8:52]



In the Court of the Crimson King |1969 | Verenigd Koninkrijk

2016: 87
2015: 146

Genomineerd door: chevy93

Je zweeft op Ian McDonnald's mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripp's tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. I feel tomorrow I'll be crying, nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

76
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
IQ - The Seventh House [14:23]



The Seventh House |2000 | Verenigd Koninkrijk

2016: 116
2015: 82

Genomineerd door: Jester

Ik ben niet altijd onder de indruk van de muziekstukken van IQ , met name de dramatische klanken van zanger Peter Nicholls staan mij soms wel tegen, dit nummer vind ik dan weer heel mooi gedaan.
The Seventh House vertelt het huiveringwekkende verhaal van de enige overlevende van een veldslag uit WO 1

Fourteen hundred hours, won't forget that day
Coal-black sky, the earth a hundred shades of grey
In the aftermath, as silent as the grave
I alone remained, no other soul was saved
Faces turning over
Limbs that shake without a conscious kind of movement now
For all their tomorrows we gave our last day today

Mooi intro en eerste stukje wordt als een ballad gezongen, in het vervolg speelt IQ veel met de dynamiek (iets wat zij wel vaker doen) rustige passages worden afgewisseld met fellere en zoals altijd bij IQ ontaard dit nooit in onnodige instrumentale krachtpatserij.
In het laatste deel weet zelfs Nicholls mij dan te overtuigen met een prachtig einde van wat ik dus een van de mooiste van IQ vind. (Rudi S)

Het laagste 25-tal uit de Top 100:

76 (116) IQ - The Seventh House
77 (87) King Crimson - Epitaph
78 (58) Antimatter - Redemption
79 (112) Earth and Fire - Song of the Marching Children
80 (78) Opeth - The Drapery Falls
81 (72) Rush - The Camera Eye
82 (76) Jethro Tull - Thick as a Brick (Part 1)
83 (209) IQ - Common Ground
84 (93) Yes - The Gates of Delirium
85 (155) UK - Rendezvous 6:02.
86 (94) The Decemberists - The Island
87 (42) Porcupine Tree - Blackest Eyes
88 (36) Steven Wilson - Harmony Korine
89 (229) The Moody Blues - Forever Afternoon (Tuesday?) / (Evening) Time To Get Away
90 (82) The Gathering - Eleanor
91 (52) Gazpacho - Upside Down
92 (69) Steve Hackett - Shadow of the Hierophant
93 (53) Moon Safari - A Kid Called Panic
94 (233) Caravan - Nine Feet Underground
95 (255) Yes - Awaken
96 (-----) Antimatter - Stillborn Empires
97 (277) Pink Floyd - Hey You
98 (79) Queen - The March of the Black Queen
99 (137) Rush - Cygnus X-1
100 (138) Eloy - Poseidon's Creation

75
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Rush - The Weapon [6:23]



Signals |1982 | Canada

2016: 77
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

We've got nothing to fear
but fear itself

Deel 2 van de Fear-trilogie die in omgekeerde volgorde over de albums Moving Pictures, Signals en Grace Under Pressure afgespeeld wordt en naar mijn bescheiden mening, ondanks straffe concurrentie, de beste. Zo'n omgekeerde trilogie is natuurlijk wel een tikkeltje nerderig, maar de drie nummers op rij vormen tekstueel een staalkaart van Neil Pearts libertaire gedachtegoed en zijn, ruim dertig jaar na dato, nog immer actueel. Allemaal leuk en aardig (of eigenlijk niet zo leuk), maar het draait nog altijd om de muziek en die is fantastisch bevonden, vanaf het eerste moment dat het pulserende ritme uit mijn (toen nog) computerboxjes schalde. En hoewel Rush anno 1982 vrijwel alle progexcessen achter zich gelaten had, was de performance van met name Peart en Lifeson in de instrumentale break van dit nummer voldoende om legendarisch te zijn, zelfs als Rush alleen dit nummer gemaakt had. (Casartelli)

74
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Archive - Bullets [5:24]



Controlling Crowds |2009 | Verenigd Koninkrijk

2016: 288
2015: 72

Genomineerd door: Titmeister

Archive is één van de bands die ik dankzij MusicMeter ontdekt heb (al voor de progladder). Alleen de ontdekking van deze band, maakt voor mij de inschrijving bij MusicMeter al de moeite waard. Want dit was anders waarschijnlijk aan mij voorbij gegaan, aangezien ik dit vanwege het label Electronica niet zo snel opgezocht zou hebben. Maar dit is een voorbeeld van steengoede elektronische muziek (zoals er wel meer zijn, weet ik inmiddels).
Dit is één van de beste nummers van deze heerlijke band. Op een prachtige manier worden klassieke, elektronische en prog-elementen met elkaar verweven. En op wat voor manier! Waar ik geregeld afhaak bij elektronische muziek, omdat ik er te weinig afwisseling in vind zitten en wat zielloos vind overkomen, is dit juist zo'n nummer wat je meteen grijpt en niet meer loslaat. Je wordt er bijna door gehypnotiseerd; door het deuntje en als ze het steeds maar weer hebben over die persoonlijke verantwoordelijkheid, maar afwisseling en spanning is er genoeg.
Archive is hier persoonlijk verantwoordelijk voor een heerlijk nummer! (Bonk)

73
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Genesis - The Fountain of Salmacis [7:54]



Nursery Cryme |1971 | Verenigd Koninkrijk

2016: 37
2015: 28

Genomineerd door: Status Seeker

Gevraagd naar een favoriete proggitaarsolo is de kans betrekkelijk groot dat een liefhebber de naam Firth of Fifth laat vallen. Als het er al een van het Britse kwintet moet zijn, kom ik toch eerder bij The Fountain of Salmacis uit, waar de hier bij de band debuterende Steve Hackett een paar keer fraai op de voorgrond springt. Een bijzonder slotstuk van mijn favoriete Genesis-album. (Casartelli)

Doen we hier even de hoogste nieuwe binnenkomer, oftewel de klapperrrrrrrrrrrrrr... chop chop chop...

72
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Rush - Tom Sawyer [4:33]



Moving Pictures |1981 | Canada

2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

Eerlijk gezegd duurde het wel even voor het 'Rush' kwartje bij me viel. Toch vreemd, want ik vind het nu een geweldige band. Maar bij eerste beluisteringen in de zoektocht naar goede progmuziek deze band toch eens weggeschoven als 'niet mijn smaak', in mijn herinnering toch vooral op basis van de zang. Het is natuurlijk ook een uniek en bijzondere stem van Geddy Lee. En eigenlijk jarenlang in het verdomhoekje gelegen. Tot ik het weer eens een kans gaf met dit nummer. En gek genoeg trok ik die stem nu prima en vond ik het juist wat hebben. En als je dan goed gaat luisteren... Wat een drumwerk, wat een toetsenwerk, gitaren... Lekker hoor! Moving Pictures maar gauw aangeschaft. Laten we het er maar op houden dat de wijsheid met de jaren komt.

Overigens stiekem nog wel gegniffeld om de Southpark aankondiging in deze live versie (Bonk)

71
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
King Crimson - The Court of the Crimson King [9:20]



In the Court of the Crimson King |1969 | Verenigd Koninkrijk

2016: 41
2015: 59

Genomineerd door: divart

Bij een goede King Crimson vertegenwoordiging kan het titelstuk van het debuut bezwaarlijk ontbreken. Dat doet het dan ook niet. Wellicht het toegankelijkste nummer van het album en van de band tout court (de laatste minuten kunnen desgewenst uitgezet worden). En die Greg Lake, dat was toch ook wel een fijne zangert... (Casartelli)

70
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Marillion - Goodbye To All That [12:27]



Brave |1994 | Verenigd Koninkrijk

2016: 83
2015: ---

Genomineerd door: musicborst

Het beste nummer van het beste album van de beste band die er is. Veel simpeler kan ik het niet maken.

Hold your breath till you feel it begin
Here it comes, Get used to it (vigil)

69
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Peter Gabriel - Family Snapshot [4:28]



Peter Gabriel [3] |1980 | Verenigd Koninkrijk

2016: 237
2015: 122

Genomineerd door: vigil

Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger op de fiets zat met mijn walkman op en in weer en wind heen en weer fietste naar school of werk. Dan hebben we het al gauw over minimaal een jaar of 23 geleden (we worden oud…). Vaak kwam het bandje van Plays Live voorbij. Dit was een concert registratie van Peter Gabriel. Nu is het hele live album fantastisch maar Family Snapshot intrigeerde mij het meest. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven (mede daardoor is zijn derde album ook nog altijd mijn favoriet) al heeft de goede man natuurlijk enorm veel goede liedjes en is de concurrentie daardoor groot. (vigil)

68
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - Splendid Isolation [8:33]



Missa Atropos |2010 | Noorwegen

2016: 56
2015: ---

Genomineerd door: Finidi

67
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Airbag - Homesick I-III [17:21]



All Rights Removed |2011 | Noorwegen

2016: 44
2015: 43

Genomineerd door: Dieter

Dit is op zijn zachtst gezegd blijkbaar een nummer wat nogal verschillend gewaardeerd wordt door de progladder-deelnemers. Want al met al staat het behoorlijk hoog, terwijl er toch ook wel wat deelnemers zich laatdunkend over dit nummer uitgelaten hebben.
Ergens kan ik me voorstellen dat het wellicht iets te maken heeft met dat dit nummer eigenlijk alle progcliché’s aan elkaar rijgt. Het begint rustig met een akoestisch gitaartje, dan neemt de spanningsopbouw, maar ook het aantal instrumenten steeds verder toe. De drums vallen in, er zijn een aantal gitaarsolo’s, de toetsensolo ontbreekt ook niet. Het nummer is opgebouwd uit verschillende delen en het nummer duurt ook keurig dik 17 minuten. Tenslotte valt duidelijk te horen dat Airbag weet dat ze de mosterd bij Pink Floyd moeten halen.

Maar maken ze dan niet ongelofelijke voorspelbare en standaard (prog)muziek? Nou misschien wel een beetje, maar ik heb al eerder gezegd dat je niet altijd origineel hoeft te zijn. Maar standaard is het niet, omdat het niveau ver boven de standaard ligt.
Wat maakt het dan zo goed? Nou dit is gewoon heel erg goed en mooi uitgevoerd en een prachtige compositie. Deze mannen kunnen erg goed zingen en spelen. Vernieuwend is het nergens, maar er ligt zo veel klasse in dit nummer verborgen, dat als je het kan waarderen het ruim een kwartier genieten is van een prachtig nummer, dat nergens buiten de lijntjes kleurt, maar binnen die lijntjes toch een mooi kunststukje aflevert. (Bonk)

66
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Porcupine Tree - Deadwing [9:46]



Deadwing |2005 | Verenigd Koninkrijk

2016: 33
2015: 23

Genomineerd door: dynamo d

Afkomstig van het gelijknamige album dat lang het favoriete album van mijn broer was. Een album dat hij door mij heeft leren kennen en dat vooral bekend is door Lazarus en Arriving Somewhere… maar deze openingstrack doet daar niet voor onder. Sterker nog: elke keer dat ik hem hoor lijkt hij beter te worden. Ik ben enorm fan van de drumpartijen en de manier waarop de band het nummer tijdens het intro en halverwege het nummer ‘binnenvalt’. (freitzen)

Meer Steven Wilson in de finale dan ooit tevoren. Maar in de rest van de lijst gaan ze niet allemaal even crescendo.

65
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Porcupine Tree - Time Flies [11:40]



The Incident |2009 | Verenigd Koninkrijk

2016: 57
2015: 57

Genomineerd door: dynamo d

Rond het verschijnen van The Incident begon het in bepaalde kringen behoorlijk salonfähig te worden om Porcupine Tree / Steven Wilson moe te zijn. Dat is ergens een beetje merkwaardig, want het was nog niet zo dat je er in het winkelcentrum mee doodgegooid werd en concertbezoek en cd-beluistering zijn over het algemeen nog gewoon vrijwillig. Toch herkende en herken ik wel wat in dat sentiment en The Incident is tot op de dag van vandaag een van mijn minder gewaardeerde Porcupine Tree albums. Time Flies is daar dan weer een gunstige uitzondering op. Hoe zuur ik soms ook op (vermeend) plagiaat mag reageren, dit Pink Floyd-eerbetoon (het is bijna een dubbelcover van Dogs en Sheep) gaat erin als koek. Waarom Wilson die gunfactor bij mij dan wel weer had, daarvoor moet ik nog eens een sessie bij de psycholoog houden. (Casartelli)

64
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
IQ - Sacred Sound [11:40]



Dark Matter |2004 | Verenigd Koninkrijk

2016: 74
2015: 70

Genomineerd door: Status Seeker

Waar in eerste instantie Harvest of Souls naast Red Dust Shadow mijn favoriete nummer van Dark Matter was, is dat langzaam maar zeker Sacred Sound geworden. Volgens de inmiddels gekende opbouw naar een instrumentale climax waar IQ inmiddels patent op heeft, en die ik zo waardeer aan onze vrienden uit Southampton. De laatste drie minuten zijn adembenemend, met hoofdrollen voor Mike Holmes en Martin Orford. Dit is de IQ die ik het liefst hoor. (Jester)

63
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Gazpacho - I've Been Walking Part 2. [12:30]



Demon |2014 | Noorwegen

2016: 71
2015: 76

Genomineerd door: Dieter

Een relatieve nieuwe loot aan de Progboom, deze Noorse band. Maar wel een hele mooie nieuwe loot, die al een aantal goede vertakkingen kent. Wat weten ze toch prachtige sfeervolle muziek te maken.
Ik vind dat ook dit nummer eigenlijk het best tot zijn recht komt met gedimde lichten , geen verdere afleiding om je heen en met het volume lekker hard. Laat je opgaan in het verhaal, in de prachtige muziek. Dan is het weer verstild, dan weer knalt het uit je speakers. Het prettige warme stemgeluid van Jan Henrik Ohme. Het mooie vioolspel.
Zonder afleiding komen de onverwachtse en stevige wendingen dan extra binnen, want afwisseling en dynamiek is er genoeg in dit nummer. Maar zonder die afleiding hoor je ook pas goed alle kleine en subtiele wendingen. En bij iedere luisterbeurt hoor je er weer meer of andere. Dan wordt pas echt duidelijk hoe geweldig dit nummer in elkaar zit.
Je wordt meegenomen in de prachtige loop van het nummer. Het ene moment voel je je heerlijk op je gemak en zak je onderuit en in het nummer weg. Het andere moment zit je op het puntje van je stoel. Maar de volle twaalf en een halve minuut wordt je verpletterd door de schoonheid van het nummer. (Bonk)

62
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Marillion - Afraid of Sunlight [6:49]



Afraid of Sunlight |1995 | Verenigd Koninkrijk

2016: 113
2015: 53

Genomineerd door: dynamo d

Marillion bracht vanaf hun oprichting in 1979 tal van muzikale pareltjes uit, eerst met Fish en later met Steve Hogarth. Afraid of Sunlight komt van het gelijknamige album uit 1995 en gaat in op de keerzijde van beroemdheid. De angst van het nummer wordt verpakt in de keyboards van toetsenist Mark Kelly en het overweldigende gitaarspel van Steve Rothery. (HugovdBos)

61
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Genesis - Duke's travels [8:41]



Duke |1980 | Verenigd Koninkrijk

2016: 217
2015: 149

Genomineerd door: ranboy

Het is lastig om te beschrijven waarom ik dit nummer zo ongelofelijk goed vind. Op de één of andere manier associeer ik me met de persoon die daar op de albumhoes van Duke alleen en eenzaam voor het raam staat. Zonder het verhaal achter het album goed te (willen) kennen stel ik me voor dat hij op reis gaat of wil gaan en dat het eerst helemaal nergens op lijkt: dat hij zeer enthousiast is maar dat zijn ontdekkingen goed beschouwd weinig voorstellen. Tegelijkertijd stel ik de eerste minuten van het nummer voor als een soundtrack voor een goedkope jaren 90-racegame. Kitsch to the max maar o zo lekker. Langzaam ontdekt de Duke echter zijn weg: Collins verzet zich tot wat ingewikkelder drumpartijen en Tony Banks speelt een paar fraaie loopjes op de synthesizer die ik in gedachten altijd na probeer te spelen zonder dat het me ooit lukt. Ome Phil besluit zowaar weer te gaan zingen en de teksten die op het album bij Guide’s Vocal op het album nog wat weifelend eruit kwamen krijgen nu hun volle kracht. Ongelofelijk dat de beste man zich niet veel later zich met hart en ziel zich zou toeleggen op de welbekende SkyRadio-meuk. De gedachte hieraan in combinatie met het feit dat veel mensen de oude Genesis-muziek niet kennen kan me soms tot tranen roeren. Wat was hij hier toch goed. Voor de complete luisterervaring moet Duke’s End er natuurlijk direct achteraan en dan krijg je het absolute Genesis-hoogtepunt van de jaren 80. (freitzen)

60
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Marillion - Easter [5:58]



Seasons End |1989 | Verenigd Koninkrijk

2016: 59
2015: 44

Genomineerd door: Jester

Easter verscheen in 1990 op single en was op zich het beste uithangbord voor wat het album Seasons End voorstelde. Het idee komt letterlijk uit de koffer van Hogarth. Hij had in de eerste weken bij Marillion altijd wat mappen bij zich met ideeen voor liedjes vanuit het verleden. Op een gegeven moment liep de band wat vast en vroeg Mark Kelly of hij eens in die mappen mocht kijken en daar kwam toen Easter uit. Weliswaar was de versie nog lang niet af (2 coupletten en een idee voor een refrein) maar daar kon de band wel wat mee. Het eindresultaat is op dit moment natuurlijk al jaren bekend maar daarom niet minder mooi. Het blijft een prachtig liedje met sublieme gitaarsolo. (vigil)

59
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Anathema - Regret [7:58]



Alternative 4 |1998 | Verenigd Koninkrijk

2016: 97
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Dat dit nummer een diepe emotionele lading draagt, blijkt al uit de eerste tonen. Het akoestische gitaarspel geeft al een bepaalde triestheid aan het nummer. En dat wordt tijdens de rest van het nummer niet beter.
Nee, dit is weer eens geen vrolijke muziek. Zowel qua sfeer als tekst niet. Daar kan het sprankje hoop wat doorklinkt niets meer aan doen.
Maar als het leidt tot dergelijke prachtige doorleefde intense nummers, hoop ik dat Anathema nog heel vaak spijt krijgt. (Bonk)

58
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Galahad - I Could Be God [14:00]



Empires Never Last |2007 | Verenigd Koninkrijk

2016: 108
2015: 124

Genomineerd door: Brunniepoo

Eigenlijk vind ik de meeste “moderne” prog nauwelijks interessant maar bij deze van Galahad (en vele andere van de band) veer ik op. Nou ja opveren is misschien niet het goede woord. Ik kom eigenlijk altijd bij dit nummer in een soort trance. Die muzikale spanning met fijne teksten ook op een manier uitgesproken alsof het zijn laatste zijn. Ja hier kan je mij wel voor wakker maken! (vigil)

57
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Rush - La Villa Strangiato [9:34]



Hemispheres |1978 | Canada

2016: 68
2015: 29

Genomineerd door: kabouter76

Het nummer heeft als ondertitel: An Exercise in Self-Indulgence. Tja, wat moet je daar nog aan toevoegen? Nou, dat het wat mij betreft het beste instrumentale nummer aller tijden is. Hier maak je een potje muzikaal vakmanschap mee, wat zijn weerga niet kent. Zonder overigens de compositie uit het oog te verliezen. Dat hier geen studio kunstjes aan te pas zijn gekomen, bewijzen de drie heren hier, waar het nummer vlekkeloos wordt uitgevoerd. Niets minder dan weergaloos dit. (uffing)