Met Bend and Break wordt de zoveelste hit van Hopes and Fears ingezet. Bij dit nummer moet je eens goed luisteren naar de bas van wederom Rice-Oxley (wat een veelzijdige man is het toch ). Luister hoe de bas z’n eigen leven leidt door het nummer. Subtiel op de achtergrond neemt het het nummer op sleeptouw. Ditzelfde hoor je terug in zijn pianowerk. Zowel links als rechts hoor je de piano, maar wel tegengesteld aan elkaar. En wat hoor ik nu? Zijn dat strijkers? Bijna, het is een synthesizer. Tijdens de intermezzo hoor je de subtiele samples weer. Tegen de tijd dat je klaar bent met op al deze dingen tegelijk te letten, is het nummer alweer afgelopen. Langzaam aan begin je niet meer bewust mee te tappen, maar wordt je overrompeld door de kleine genialiteiten die deze plaat rijk is (chevy93)

Na B&S krijgen we weer een perfect popliedje, deze keer van de hand van de meester (nee, niet McCartney, maar Finn). Werkelijk hemelse melodieën, heel simpel maar heel doeltreffend in elkaar gezet. Crowded House weet met geen enkel liedje echt te verrassen (oke, wellicht een enkeling) maar oh wat zijn het toch mooie liedjes. Toevallig kan Neil Finn niet alleen mooie liedjes schrijven maar ze ook nog mooi zingen, wat ben ik blij dat er zulke mensen bestaan. (Arrie)

Wat een heerlijke sfeer weet BoC toch neer te zetten. De synth waarmee het nummer start is er een waarvan je, ook als je het nummer voor het eerst hoort, denkt dat je hem al jaren kent. Daarna komen de drums er in. Niet te overheersend, maar wel merkbaar. En dan zweeft het nummer zes minuten voort met een heerlijke, dromerige sfeer. (7744leon)

The Spoils is qua sfeer goed te vergelijken met bijv. Teardrop. De muziek doet licht en hoopvol aan, weliswaar met een lichte tristesse, mede door de bijdrage van Hope Sandoval. Het is een bitterzoet liedje over, voor mijn gevoel, een onmogelijke liefde. (Arrie)

Over mooie popliedjes gepsorken, Make Me Smile is ook een hele sterke. Ik kende dit jaren '70-nummer nog niet. Dit liedje bevalt goed. Het heeft een vleugje Roxy Music, mooie samenzangen en mondt dan uit in een mooie ratelende gitaarsolo. Vooral de samenzangen zijn vrij fantastisch. Als ze albums van niveau hebben ga ik dit zeker opzoeken. (Snoeperd)

Belle & Sebastian behoort tot mijn favoriete bandjes, en zeker de eerste twee albums. Dit is misschien wel mijn favoriete liedje van hun, geweldige tekst, lieve melodieën, erg leuk gezongen. Stuart Murdoch mag dan wel een wat lullige stemmetje hebben, het past perfect bij de muziek. Het is een leuk ingetogen popliedje, tot de bas en het ontzettend leuke trompetje erin komen. Dan wordt heen opgewekt liedje waar je wel vrolijk van moet worden. Leuker dan dit wordt popmuziek niet, fantastisch! (Arrie)

()

Eén van de grootste hits van kleine Prince, en ook één van de weinige Prince-nummers die ik erg leuk vind. Lekker funky geproduceerd (en ja, dat is meestal zo, maar hier voel ik de funk, en bij het meeste van zijn muziek niet), Prince zingt heel overdreven maar dat werkt hier juist heel erg goed, het refrein is briljant met dat gitaartje, en de productie zit ontzettend goed in elkaar met subtiele details. Erg leuk nummer. (Arrie)

Blur’s platenmaatschappij verplaatste de release datum van Country House naar dezelfde dag als ‘Roll With In’ van Oasis. Blur ‘won’ het van Oasis, echter (What’s the story) Morning Glory van Oasis verpulverde The Great Escape van Blur, waarna laatstgenoemde muzikaal een (geslaagde) koerswijziging maakte.
De zin: Now he's got morning glory, and life's a different story - heeft overigens geen betrekking op Oasis, omdat het album (Morning Glory) pas later released werd.
The Great Escape vertelt het verhaal van een geslaagde man die een saai leven leidt in een eenzaam huis. Het kan zijn dat Country House biografisch is naar de situatie van Blur’s platenbaas David Balfe. Hij was de platenbusiness zo beu en ‘vluchtte’ weg. Na terugkomst werd hij geconfronteerd met deze nieuwe Blur track.
Dit aanstekelijke nummer maakt me telkens vrolijk door het lekkere ritme en de grappige, maatschappijkritische tekst. (sjoerd148)

In ’98 was daar opeens Moon Safari, het debuutalbum van het Franse Air. Een combinatie van hypnotiserende popmuziek, ambient soundscapes en jazz. Mijn persoonlijke favoriet van het album is deze Kelly die naar de sterren kijkt. Om precies te zijn doet ze dat zeventien keer in dit nummer!

Het nummer start eenvoudig maar gaandeweg worden diepere complexe klanklagen de muziek ingemixt. En hé, komt daar ook geen piano om de hoek kijken. Met elkaar op onderzoek om het mysterie van de sterren en planeten te doorgronden. Als je goed luistert hoor je de meteoren langs de nachtelijke hemel scheren. En dan… eindigt het nummer weer net zo eenvoudig als het begon. Heeft Kelly de sterren gezien, of bleven ze verborgen in de onbekende diepte en duisternis van de ruimte? Wie het weet mag het zeggen. Of, staat het antwoord in de sterren geschreven… (Edgar18)

Één der swingendste tracks ooit. Afkomstig van een man die dansen naar een nieuw niveau tilde. De moonwalk, de toe-stand, de crotch grab: u ziet ze wekelijks nog voorbij komen in uw plaatselijke discotheek, niet? Tussen alle ritmische hoogstandjes, het Afrikaanse gezang en Jackson's iconische gilletjes maakt de king of pop ons nog even wel uit voor groente. 'You're a vegetable'. Ik snap dat het belangrijk is aan de vitamientjes te denken. Toch heb ik die lyric nooit begrepen. Iemand? (mol)

Disco is eigenlijk niet mijn ding maar zoals bij bijna elk genre zijn er genoeg uitzonderingen om de regel te bevestigen. State Of Independence is er zo eentje. En eigenlijk is het helemaal geen echt disco nummer maar een waanzinnige mix van disco, electronica, reggae, soul & funk. In mijn oren luistert het nummer weg gelijk een goede klassieke rockballad, maar dan in een elektronisch jasje met een loom reggae ritme. Naast het feit dat de helaas recentelijk overleden Donna Summer natuurlijk een fenomenale stem had is dit nummer voor mij met name van de buitencategorie door de geniale opbouw en het verbluffende arrangement. Volgens mij mogen we daar zowel Jon Anderson & Vangelis (de originele auteurs) en Quincy Jones (de producer van deze versie) voor bedanken. De arrangementen in dit nummer zou ik haast subtiel willen noemen maar dat klopt natuurlijk niet want het nummer zit helemaal volgepakt met allerlei franjes waar je niet omheen kunt. Zoveel zelfs dat als we het hier over symforock hadden gehad het labeltje 'over the top' zou kunnen bovendrijven. Maar hier werkt het gewoon, alles klopt en zit op z'n plaats en het hele nummer is eigenlijk van de eerste tot laatste tel één grote climax met het gospelkoortje vol sterren aan het einde als absolute hoogtepunt, waarbij ik zelfs in een overvolle trein de neiging nauwelijks kan onderdrukken om mee te blèren. State of Independence is een waar anthem dat z'n gelijke, in dit genre en uit deze periode, eigenlijk niet kent. Opbeurend, mysterieus, zonnig, intelligent en bestendig. Kortom, een stukje muzikaal erfgoed dat alle recht heeft om in de MuMeLadder genoteerd te staan. (Onweerwolf)

Ik heb mijn liefde voor Michael nooit onder stoelen of banken geschoven. Hoewel ik het moeilijk vind albums van hem te beoordelen (ik zie het toch als losse nummers die toevallig op hetzelfde album blijken te staan), geef ik de singles het ene hoge cijfer na de andere. Beat It is zo’n nummer waarop eigenlijk alles klopt. Het begint al vanaf die weergaloze rif, vervolgens knalt hij erin met zijn heerlijke meezingtekst, de climax wordt bereikt met een magistrale solo van onze landgenoot en het eindigt langzaam met een stukje bijkomen waarbij ik altijd de clip in gedachten neem (en soms stiekem na probeer te doen). Keihard draaien en dan geloof ik niet dat dit ooit nog zal gaan vervelen. (chevy93)

Beats International gebruikte dit in Dub Be Good to Me. Bassist Paul Simonon zingt dit nummer hij groeide op in Brixton. Dit nummer met veel reggae invloeden maakt veel mensen blij. De punk is hier ver te zoeken, maar dat was ook de kracht van The Clash. Punk ska Reggae zaten allemaal in hun trukendoos. (DjFrankie)

Israel is zonder twijfel een van de meest dansbare nummers van het Britse Siouxsie And The Banshees. Begonnen als punkband in 1976, groeiden Siouxsie Sioux en de haren binnen enkele jaren uit tot een zeer invloedrijke postpunkband. Israel werd in 1980 uitgebracht als een losse single tussen de albums Kaleidoscope (1980) en Juju (1981). (Choconas)

Van The Korgis ken ik maar twee nummers. Het vrolijke instrumentaaltje Rovers Return met die hondjes op de hoes en Everybody's Got to Learn Sometime. Een heel sfeervol nummer in een jaren 70 songwriters traditie dat al bijna integraal op de synthesizer wordt vertolkt. Een beetje in de stijl van een groep als New Musik. Synthipop met een songwriters attitude. Het nummer nijgt ook wat naar het wat rustigere werk van 10cc. Muzikanten die van wanten wisten en experimenteerden met nieuwe technologieën. The Korgis werden nooit groter dan hun twee hits uit 1980. (dazzler)

Wat symfonisch getint, apart ritme en erg sfeervol en dan is er natuurlijk de unieke onderkoelde zang van Björk. Wat mij betreft één van haar beste songs. (LucM)

()

Bij Muse heb ik de afgelopen tijd een soort oncontroleerbare tik gekregen om enorm mee te bewegen bij hun muziek. De pathos van Bellamy, zijn onnavolgbare gitaarspel en uiteraard de weergaloze baslijnen van Christopher Wolstenholme. Ik hou van de apocalyptische approach van Absolution. More bombast please! (chevy93)

Love is ongetwijfeld mijn mooiste ontdekking die ik de laatste maand heb gedaan. Ik luister het nu ontzettend vaak. Van top tot teen is Forever Changes een stuk genialiteit. Deze unieke sound heb ik eigenlijk nog nooit gehoord. De spaanse gitaartjes, de blazers en de violen dragen bij aan deze unieke sound. Love weet dit om te zetten in schitterende soms structuurloze nummers die alle kanten uit kunnen gaan. You Set the Scene is de prachtige afsluiter die je jezelf wenst na een luisterbeurt van een album. In dit nummer vind ik de afwisseling tussen wat psychedelischere stukken en de erg fijne meezing popstukjes fantastisch. (Snoeperd)

Ja dit is mijn favoriet van Placebo. Ballads zijn aan hun wel besteed. Goed gearrrangeerd dit nummer met shoe-gaze elementen. Vanuit de rolstoel wordt het verhaal van een beroemdheid verteld
Ja dit is mijn favoriet van Placebo. Ballads zijn aan hun wel besteed. Goed gearrrangeerd dit nummer met shoe-gaze elementen. Vanuit de rolstoel wordt het verhaal van een beroemdheid verteld
(DjFrankie)

We gaan echt naar de top toe, dat merk je als je de klassiekers van Leonard Cohen gaat tegenkomen. Ik ben blij dat ik de Songs of Leonard Cohen heb ontdekt. Je hoort een zeer constant album met het ene hoogtepunt na het andere. Dit is dan zeker een hoogtepunt. Leonard Cohen weet veel emotie bij je op te wekken, en dat met best beperkte middelen. Dat is erg knap. Er zitten enkele van die schoten in de roos-zinnetjes tussen. Waarvan ik deze de mooiste vind: Don't turn on the lights, you can read their address by the moon. (Snoeperd)

Behoort tot het rijtje nummers die me nog bijstaan van het ladderen; om de één of andere reden verdween tijdens het stemmen dit jaar negen tiende in Roeland’s donkere, diepe put van binnen vijf minuten vergeten nummers, meestal niet eens omdat ze slecht waren. Maar goed, deze viel waarschijnlijk op door zijn bezwete gejaagdheid, die het een redelijk perfect hardloopnummer maken (onthouden!). Toch laat het erg meeschreeuwbare refrein zien dat de catchyness niet uit het oog verloren wordt; nogmaals een erg geschikt stuiternummer dus. (hoi123)

Door de vele, nogal kleffe, mainstreamsuccessen van Sir Elton John is hij natuurlijk niet een typische artiest die je in de MuMeLadder verwacht. Maar net als een heleboel andere 'grote artiesten' met commercieel succes in het pop/rock genre die al decennia meegaan, zoals bijvoorbeeld Rod Stewart, Bryan Adams, George Michael of Van Morrison, heeft ook Elton John in het verleden toch wel muziek gemaakt die gehoord mocht en nog steeds mag worden.

'Goodbye Yellow Brick Road' behoort daar zeker toe. Een popsong die eigenlijk gewoon helemaal af is; kop, refrein, staart en een vleugje psychedelica door middel van de lyrics die zijn gebaseerd op 'The Wizard of Oz', waar vaste tekstschrijver Bernie Taupin voor heeft getekend. Wat dit nummer tijdloos maakt is de geweldige, zuivere falsetzang van Elton. Want de zeer overtuigende wijze waarop Elton dit hier doet is een prestatie die je toch echt niet heel vaak hoort. Verder is 'Goodbye Yellow Brick Road' een typische piano ballad, die je zeker niet te vaak moet horen, maar genoeg op zichzelf staat om een notering in de Ladder te mogen claimen, vind ik. Naast al het alternatieve gitaarwerk is dit er eentje uit de eredivisie van de pure pop. (Onweerwolf)

De enige luisterbeurt die ik ooit aan Mezzanine geven heb (daar zal zeker nog verandering inkomen), viel Inertia Creeps positief op. Dit nummer heeft een erg creepy sfeertje waar ik wel van hou. De beat klinkt zeer akelig zoals de spin op de cover van Mezzanine. Inertia Creeps vind ik door de verscheidenheid en de sfeer het beste nummer van Massive Attack. (Snoeperd)

En alweer The Sound, ditmaal van hun veelgeprezen From the Lion’s Mouth, tevens het enige volledige album van deze band die ik ken. Duister vanwege de bas, een rijk geluid vanwege de synths. Borland zingt wellicht wat saai, maar gaat wel door naar je hart. Dit is de wave waar ik verliefd op ben. (chevy93)

De Fuck Buttons zijn een elektronische artiest, die met zo goed van de postrock, als van de techno leent. Hoewel er meer artiesten zijn, die zich in dat speelveld begeven, is er geen een met zo'n karakteristiek geluid. Zo karakteristiek, dat ze zelfs mochten optreden op de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen, ondanks hun atypische geluid.

Dat deden ze met het dan wel weer zeer typisch genaamde nummer Olympians, dat dus ook een plaatsje heeft weten in de Ladder. Zeer terecht als je het mij vraagt. De relatief lange opbouw zou een struikelblok kunnen vormen voor mensen, maar juist die opbouw maakt dit nummer zo treffend. Heel subtiel wordt vooruit gemarcheerd, maar een punt waar het noise-intermezzo een bescheiden climax vormt. Zo zijn de 11 minuten voorbij gevlogen, voordat je er erg in hebt. Live is dit trouwens al helemaal een fantastische belevenis. (Titmeister)

Into The Night is voor altijd verbonden met de tv-serie Twin Peaks van David Lynch. Alles ademt mysterie en onheil uit: het gefluisterde 'Now it's dark' in het begin, het lome tempo, de omfloerste zang, het klanktapijt dat zo typisch is voor de soundtrack van Twin Peaks. Op het einde van het nummer is er een onverwachte orkestrale uitbarsting, maar die storm gaat snel liggen en alles lost op met de woorden 'so dark'. In de serie hoor je maar een klein stukje van Into The Night, als Dale Cooper en zijn collega's een houten hut ontdekken waar Laura vastgehouden zou zijn. Het is een prachtig detail dat je daar op plaat de stem hoort van de zangeres die je al hebt zien zingen in een louche nachtclub voor een rood gordijn. Beeld en muziek vallen zelden zo goed samen. (nico1616)

()

()