ArthurDZ schreef:
Je vergeet nummer 1100 Gretz!

De geweldige zang van Bobby Womack kleurt dit nummer. Ook het kale, desolate sfeertje bezorgt de song pluspunten. En dan is er natuurlijk nog de geweldig over the top videoclip met Bruce Willis! (ArthurDZ)

Dit is het magnum opus van The Veils en tot mijn vreugde staat het ook het hoogstgenoteerd van de Veils-nummers. Dit nummer is akelig goed. En akelig qua sfeer. Ik word er bijna bang van bij het beluisteren ervan. Alles is onheilspellend aan het nummer, vooral de instrumentatie, in de intro wordt de spanning prachtig opgebouwd. De zang is vol emotie en ook een soort van gemeenheid. Als ik dit nummer stereo volume 30 opzet en het refrein breekt aan begin ik mezelf al een beetje te verliezen. De adrenaline giert door mijn lijf. Het refrein, de ontzettend harde instrumentie is zo meesterlijk, vooral in contrast met de rust in de coupletten en de opbouw naar het refrein toe. De laatste keer het refrein lijken ze je wel kapot te willen maken, ze laten mij op een niet normale manier trippen, ik krijg neigingen om tegen dingen aan te trappen en alleen maar als een gek rond te springen. Moeilijk te beschrijven zo'n nummer, maar wat is dit geweldig! (Snoeperd)

Al bij de eerste klanken van Untitled zie ik mezelf in de laatst overgebleven Sommer door het Deense landschap rijden. Ik suis langs naamloze beekjes, anonieme heuvels en oogverblindende vrouwen met ontblote bovenlichamen (excuses, zo zie ik het voor me), die zonder naam door het leven zwerven. Dak open. Zon naar binnen. Hand uit het raam. En de vijf heren uit Nyborg uit alle speakers. Ik volg geen borden, ik volg alleen het ritme. Langzaam rij ik steeds harder, over de gitaarriffen van Sandstrom, raas ik plots als een zandstorm langs Deense dorpjes. De namen vergeten. Na een minuut of tien stop ik bij een bankje, met een onvergetelijk uitzicht en lees een pagina of twee uit een titelloos boek. Langzaam kleurt het zwart. En helemaal bovenin, zover je kijken kunt, beginnen vijf sterren te fonkelen.
Mocht Untitled een naam hebben, zou het een naam zijn ontstaan uit aan elkaar geplakte superlatieven, die niet op de hoes passen zou. (Nicolage Rico)

Voor de jeugd onder ons (ahum) is de versie van Undercover wellicht bekender. Begin jaren ’90 schoot die eurohouse versie de Top 40 door richting de hoogste posities. Maar goed dit is dus (gelukkig) het origineel van dit oud Stealers Wheel bandlid. De opvallendste zaken aan dit liedje is de prima gierende gitaarsolo van Hugh Burns maar iedereen kent dit nummer door de saxsolo van Raphael Ravenscroft welke het nummer naar grote hoogte doet stijgen. (vigil)

()

Misschien wel het beste dance-nummer van Belgische makelij. Erg aanstekelijk en dansbaar, dat gejodel en die synths vind erg leuk en ook de syndrums vind ik erg effectief. (LucM)

I could drink a case of you darling ', ik blijf het een mooie zin vinden. Joni Mitchell vind ik zelf één van de meest bijzondere zangeressen die ik ken. Ooit leren kennen door Prince die haar noemt op zijn album Sign o' the Times. Hij is fan. Ik ook.
Misschien wel haar bekendste nummer en dat is niet onterecht: dit soort nummers weten te ontroeren. Puur en oprecht. Elk woord is geleefd. (aERodynamIC)

Sharif don't like it...

Net zoals The Police wist ook The Clash een aantal stijlen perfect met elkaar te vermengen. Rock? Funk? Pop? Punk? Mij maakt het niet uit. Wat ik wel weet is dat dit echt een heerlijke single is!

...Rockin’ the Casbah! Rock the Casbah!
(chevy93)

De doordringende stem van Nutini geeft vorm aan een confronterend nummer; een nummer over de huidige staat van onze wereld, en de wijze waarop wij daarbinnen als mensen positie innemen. Iron Sky, het ijzeren gordijn. In dit geval doelt Nutini naar mijn idee op een keten van angst, van ingetogenheid. Een blokkade voor het mens zijn, opgeworpen door oorlog, repressie en haat. Halverwege het nummer is een rake speech ingebouwd, waarin de luisteraar direct wordt aangesproken;

Don’t give yourselves to these unnatural men - machine men with machine minds and machine hearts! You are not machines! You are not cattle!... You are men! You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure.... let us use that power - let us all unite.

Voor vele luisteraars wellicht iets te ideologisch, maar bij velen zal deze boodschap toch ook wel overkomen. Het nummer heeft met wat moeite een plek in de top 2000 vergaart, naar mijns inziens wel volledig terecht. Iron Sky is actueel, pakkend, goed opgebouwd en erg sterk gezongen. Ik ben benieuwd in hoeverre dit nummer door de tijd heen gewaardeerd zal blijven. (tbouwh)

()

Weinig fijner dan pakkende popmuziek gemaakt door slimme, creatieve mensen. Pet Shop Boys bijvoorbeeld. Rent was niet zo'n grote hit als de meeste singles uit die tijd. Maar het wat introspectievere liedje over een afhankelijkheidsrelatie staat nog steeds recht overeind als een van hun allerfijnste nummers.  (starbright boy)

()

Meester Prikkebeen is de hoofdpersoon uit een stripverhaal uit 1858 (!) waarin hij, samen met zijn zuster Ursula. (ja, die van Rob de Nijs!) doldwaze avonturen beleefde. Uiteraard is de tekst geschreven door Lennaert Nijgh (van wie ik nog een tientje krijg). Elly Nieman, in die tijd nog wat meer hippie en wat minder Christen, werd later bekend als vrouwelijke helft van Elly en Rikkert.

'En hij zwaait met zijn hand
Vaarwel en tot ziens
Misschien tot ziens
Misschien tot ziens.'

...sluit dan weer mooi aan op: 'dag zuster Ursula; Ik zie het hier niet zitten, ik ga naar Amerika.' (Telamon)

Alweer Blur, maar ditmaal een behoorlijk bekend nummer. Wist alleen niet dat het van Blur was. Whoo hoo! Wikipedia geeft uitsluitsel wanneer ik dit nummer voor het eerste hoorde: Fifa World Cup 98. Eerder hadden we al The Rockafeller Skank en nu dan deze. Wel erg kort, dat is dan weer jammer. Vlot, sterk en bijzonder aanstekelijk. Zo mogen ze er meer maken! (chevy93)

Ik ben zeker een grotere fan van The Byrds dan van The Kinks, maar dit nummer ontstijgt het gemiddelde Byrds-niveau absoluut! Rustig, beheerst en een schitterende (samen)zang. Voor je het weet zijn de 6(!) minuten voorbij. (chevy93)

Geschreven voor het einde van het concert? No het gaat over het stoppen met een verslaving. Maar het past ook daar perfect. Goeie beat Molko op dreef en My Oh My, it's a song to say goodbye. (DjFrankie)

The Kinks beschouw ik ook als één van mijn favoriete bands in de jaren '60 en ook dit nummer is voor mij een topsong. Klinkt vrolijk maar heeft een wat melancholieke, lome ondertoon. (LucM)

We'll be jammin' it, Jammin' it, jammin' it. Deze zin zegt eigenlijk alles wat je moet weten over dit nummer. Een veredelde jam dat verdomd goed werkt. Een heerlijke vibe door het hele nummer en dit is de Stevie Wonder die ik graag hoor. (chevy93)

Hoewel The Shins bij mij sowieso weinig fout kunnen doen, is dit een van hun mooiste nummers. De uit duizenden herkenbare stem van James Mercer klinkt over een lieflijk aandoende begeleiding. De tekst is zoals wel vaker niet eenvoudig te doorgronden, maar dat hoeft ook niet. Het klinkt zo al perfect genoeg. (kaj_666)

In de jaren '00 waren The Shins meesters van de ogenschijnlijk simpele maar doordachte pure popsong. Vocaal, melodisch en arrangementen ... hier klopt alles. Onbegrijpelijk dat deze band nauwelijks gehoor kreeg bij het grote publiek. (LucM)

Tja, op toch al dé ontdekkingen van dit jaar van mij (zie top-10) is dit dan weer één van de hoogtepunten: het is gewoon ongelooflijk hoe Peter Silberman zelfs met zo'n iele falsetto zo'n wanhopig gevoel over kan brengen. Muzikaal poepeenvoudig (volgens mij zitten er maar twee akkoorden in het hele nummer), tekstueel echt geniaal (emotioneler ga je niet krijgen geloof ik zo) en qua aankleding weelderig genoeg om je bijna gelukkig te laten voelen, ondanks al die ellende die The Antlers moeiteloos uit hun mouw schudden. (hoi123)

Een charmant poppunknummer dat stijf staat van de teen spirit. De zanger van dit nummer, Feargal Sharky, scoorde jaren later trouwens een nummer 1-hit met A Good Heart. (ArthurDZ)

Eurythmics vind ik één van de beste hitgroepen in de jaren '80 en dit vind ik één van hun beste hits. Soulvolle synthipop, Annie Lennox was destijds één van de beste zangeressen. (LucM)

Onlangs heb ik een box aangeschaft met 5 (haar beste) albums van Patti.
Ook dit nummer staat er op. Onmiskenbaar Patti, stem is herkenbaar uit duizenden. Dit typisch jaren 70 nummer creert een sound waar de latere Blondie dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Goed voorbeeld doet volgen... (DjFrankie)

De koning van de korte popliedjes. En hier één van hun beste. Vroeger was het Weather With You en Don’t Dream It’s Over. Nu is het deze en Don’t Dream It’s Over. Geniaal door z’n eenvoud. (chevy93)

Terwijl ik dit schrijf geeft ze een optreden in Londen. Want Kate is terug en heeft voor het laatst opgetreden in 1979(!) Tevens ook haar enige tour. Dus best een bijzondere beslissing van haar om weer te gaan optreden. Jarenlang een wens van haar fans en nu is het dus zover. Een reeks van 22 concerten die duurt t/m 1 oktober. Was zeer snel uitverkocht en Kate besliste om er nog 7 extra bij te doen. Maar hoe populair ze is en hoe ver haar fans gaan is te zien in een documentaire die een aantal jaar geleden op T.V. werd vertoond en één van de indrukwekkendste muziek-docu die ik ooit gezien heb. Ben alleen de titel kwijt (was bij de VPRO) Zal het weer graag terug willen zien. Maar dit stukje had moeten gaan over haar single Army Dreamers een bescheiden hit uit 1980. En de derde track van haar album Never for Ever dat op single werd uitgebracht. Leuk feitje is dat dit nummer een tweede plaats scoorde in Israel. Minder leuk is de aanleiding van dit succes want Kate verhaalt over de effecten van oorlogsvoering en over een moeder die haar zoon verliest op het slagveld. Jammer dat het zo is (tot op de dag van vandaag) maar een link tussen oorlogen en Israel is snel gelegd. Maar, net als de rest van haar repertoire t/m Hounds of Love-periode, kan ik alles wel waarderen van Kate Bush. Nu die titel nog van die docu/film.... (sheep67)

How the hell was I supposed to steer this ship? (Snoeperd)

()