()

Wie dacht dat Archive na Controlling Crowds zijn hoogtepunt wel had bereikt, kreeg flink ongelijk met deze single. De verontrustende sfeer van het voorgaande album wordt vrolijk doorgetrokken. In vijf lugubere minuten bewijst Archive waarom het misschien wel dé band is van de 21e eeuw. Van de woest zang ('I'm mentally fucked') tot de prachtige viooloutro.

Bam sloeg dit nummer ff in. Geweldig gitaarwerk met een geweldig gitaarrif waarmee deze Australiers ineens op de kaart stonden. Vergelijkingen met old school 70’s hardrock waren destijds niet te vermijden (Sabbath Zeppelin).

Pulp op de vooravond van de grote doorbraak. Lipgloss is een fijn nummertje dat misschien niet opvalt tussen de grote klassiekers van de band, maar op zich wel genoeg kwaliteiten heeft om de volle 3:32 minuten te boeien.

Dit duo kan even aanstekelijke als inventieve popsongs brengen in de tijdgeest zonder dat het gedateerd klinkt. Dit was een nr.1-hit en wat mij betreft volkomen terecht.

Vincent is één van de hitsingles van Don McLeans bekendste album American Pie. Vincent wordt gekenmerkt door de schitterende tekst. De tekst, die net zo poëtisch is als de schilderijen van de inspiratiebron, Vincent van Gogh. Don McLean schreef dit nummer om de wereld in te laten zien dat hij niet gek was, maar dat het door Van Goghs ziekte komt.

()

()

()

()

Wat toch wel het meeste opvalt aan dit nummer is de verschrikkelijke stem die het refrein zingt. De stem van de frontman is omhoog gepitcht tot een soort chipmunk stem. Hoewel ik een hekel heb aan dat soort stemmen in nummers, werkt het in dit nummer wel. Ik stoor me er totaal niet aan, sterker nog, het maakt het nummer alleen maar sterker. Het nummer dat, zoals bijna elk nummer van Vampire Weekend, sowieso al heel goed in elkaar zit.

()

Erg dromerig nummer gedragen door de orgel en de aparte zang, een interessant - vertrouwd maar toch nieuw - geluid. Nadat Zebra mij ook overtuigde zal ik een album van deze band aanschaffen.

Het ietwat tegenvallende tweede album van Fleet Foxes 2011 bevat een tweetal uitschieters. Het titelnummer Helplessness Blues is geweldig, maar het absolute meesterwerk is het nummer met de opvallende titel The Shrine/An Argument. In de eerste minuten van dit ruim 8 minuten durende epos is het vooral zanger en frontman Robin Pecknold die met zijn wonderschone stem de hoofdrol opeist. Wat volgt is een geweldig uitbundig deel dat uitmondt in totale rust en schitterende samenzang die zo kenmerkend is voor Fleet Foxes. En dan is er nog de discussie of de verstopte olifant aan het einde van het nummer van toegevoegde waarde is. Dat zal ieder voor zichzelf moeten beslissen, feit is wel dat het live heel bijzonder klonk tijdens het geslaagde optreden op Rock Werchter 2011.

()

Tool is een band waar ik vrij vroeg kennis mee maakte, ik geloof dat het 2003 was. Mijn oom, die ook veel naar metal luistert, maakte een kopietje van Lateralus voor mij. Toen ik thuis kwam ging hij gelijk in de CD-speler en toen begon The Grudge en veranderde muziek voor mij. De drums waren zo meeslepend en avontuurlijk in combinatie met het baswerk en de riffs waren helemaal niet alledaags. Toch had Tool gelijk iets vertrouwds op de een of andere manier, ik heb er niet aan hoeven te wennen. De vocalen van Maynard James Keenan behoren tot de beste die ik ooit heb gehoord en de zeer lange schreeuw rond de zeven minuten is godsgruwelijk intens. Deze track heb ik gruwelijk veel gedraaid, volgens mij was ik pas een jaar later bij de achtste track van Lateralus omdat ik steeds The Grudge op repeat beluisterde.

Eén van de grootste fouten die ik ooit heb gemaakt: Niet naar 1 van de laatste 2 keren dat Rush in Nederland was geweest... En nu zijn ze met pensioen en kan het NOOIT meer... Wát een sukkel ben ik geweest.

Na de Perfection in Rock op 21 is dit Perfection in Prog, en net als bij Themata zou je kunnen zeggen dat Tom Sawyer Rush's 'signature song' is. Sowieso zit het perfect tussen de hardrock-geörienteerde eerste periode en de meer synthesizer-geörienteerde en met popinvloeden doordrenkte albums van de jaren '80 en begin jaren '90 in. Ik houd trouwens van beide periodes en OMG: wat hebben ze in de loop van hun carrière een bak met geweldige nummers gemaakt, genoeg om minstens 4 keer een volle Ziggodome te vermaken met elke keer een even gevarieerde als geweldige avond.... Oh wacht... wakker worden, gaat nooit meer gebeuren...

Dat machtige toetsengeluid als de band in 1 klap invalt... De eerste zangregel van Geddy die op mij altijd overkomt als een soort omroeper op een groot plein (vanwege het effect op de zang) die iets groot aan- of verkondigd, en dan die door de drums geaccentueerde gitaarakkoorden... Dát is majestueus binnenkomen. Compositorisch is het trouwens best een onwaarschijnlijk nummer, want wat is eigenlijk het couplet, waar is het refrein (is dat er eigenlijk wel?), en waar de brug? Hoe het ook zij: het klopt wel als een zwerende vinger wat er allemaal gebeurt. Alle stukken van de compositie sluiten naadloos op mekaar of vloeien in elkaar over.
Het basgeluid van Geddy is hier nog ouderwets ronkend en zwaar, luister maar eens in de gitaarsolo. Zijn synthesizerthema in dit nummer is iconisch in al zijn eenvoud en door alle toetsenisten gespeeld - en zo niet: mogen ze de titel toetsenist niet dragen... Lifeson heeft bij la Villa Strangiato al een veer in zijn kont gekregen, en doet hier gewoon prima zijn ding, maar dan die drums... Peart's partijen in dit nummer zijn fenomenaal.
Eén van de allerbeste trio's aller tijden in topvorm.

De titel van dit nummer komt uit de zelfmoordbrief van een kennis van de band, maar verder is dit liedje één en al onbezonnen vrolijkheid. Nooit eerder waren de Manics zo meezingbaar, en ook de casting van Nina Persson van The Cardigans was een gouden zet. Het venijn van het Richey James Edwards-tijdperk is dan wel zo goed als weg, als je daar zo’n ijzersterke popsong voor terugkrijgt heb je eigenlijk niks te klagen.

()

Kate Bush was mijn eerste muzikale sprookjesfee, Susanne Sundfør mijn meest recente.
Deze zangeres uit Noorwegen maakt schitterende muziek die perfect past bij het Noorse landschap vol fjorden maar ook in ons vlakke kikkerlandje gedijt het uitstekend.
Laat je meevoeren door de magische klanken van The Silicone Veil en constateer dat je een muzikale verrijking hebt ondergaan zoals je niet altijd meemaakt. )

()

()

De doorbraak naar het grote publiek kwam met Automatic waar dit de eerste single van was. Uiterst dansbaar ook voor het TOTP's publiek dat via April Skies al kennis had gemaakt met deze band.
mochten de broers Reid minder ruzie hebben gemaakt, dan waren er nog meer parels gekomen.

The xx maakt de meest verslavende muziek die ik ken. Hoe vaak heb ik deze nominatie van mij wel niet gehoord? Ongehoord veel in ieder geval, dit is een heerlijk vrolijk nummer van the XX met vooral een fantastische melodie.

mauricedegier schreef:
Ah tof dat Spoonman de lijst gehaald heeft.
Niet voor niets genomineerd dit jaar dus.

Ik neem aan dat deze in 2014 of 2015 erin was geweest via de Klassiekers?

Emmylou Harris heeft altijd gezegd dat ze zichzelf meer als zangeres beschouwde dan als songwriter. Boulder to Birmingham is één van de weinige nummers waar zij zelf aan meegeschreven heeft. Ze schreef het nummer naar aanleiding van het plotselinge overlijden van Gram Parsons, de onvolprezen countryzanger die haar ontdekte. De pijn van zijn overlijden spat aan alle kanten uit het nummer, met voor mij één van de allermooiste zinnen ooit geschreven: 'And the hardest part is knowing I'll survive'. Het verlies is zo groot dat je eigenlijk niet wil dat deze pijn ooit overgaat, terwijl je rationeel weet dat je met je leven door moet.
Als je dit nummer tot je door laat dringen is het toch uitermate spijtig dat Emmylou Harris niet meer liedjes zelf geschreven heeft.
Emmylou Harris heeft altijd gezegd dat ze zichzelf meer als zangeres beschouwde dan als songwriter. Boulder to Birmingham is één van de weinige nummers waar zij zelf aan meegeschreven heeft. Ze schreef het nummer naar aanleiding van het plotselinge overlijden van Gram Parsons, de onvolprezen countryzanger die haar ontdekte. De pijn van zijn overlijden spat aan alle kanten uit het nummer, met voor mij één van de allermooiste zinnen ooit geschreven: 'And the hardest part is knowing I'll survive'. Het verlies is zo groot dat je eigenlijk niet wil dat deze pijn ooit overgaat, terwijl je rationeel weet dat je met je leven door moet.
Als je dit nummer tot je door laat dringen is het toch uitermate spijtig dat Emmylou Harris niet meer liedjes zelf geschreven heeft.

Muziektijdschrift OOR schreef in 1978; 's lands meest beruchte musicus, grootste neuker, zuiper en sjotter'. Brood had dus al snel naam gemaakt (bij kenners nog bekend van Cuby & The Blizzards) en zo bleef het ook de rest van zijn leven/carrière. Maar goed, iedereen kent zijn verhaal. Maar laten we niet vergeten, naast de eerder genoemd krachttermen, dat Herman best een sympathieke man kon zijn en en een graag geziene gast op TV. Was altijd wel iets om te lachen als hij verscheen.Hiermee verwierf hij de bijnaam ons enige 'nationale knuffeljunk'. Ik dwaal af. Saturday Night, zijn eerste hit in ons land en zijn bekendste en bovendien al jarenlang in de bovenste 200 van de Top 2000 terug te vinden. Zelfs over de grens (Duitsland en Frankrijk) was er interesse. Het nummer zal zeker in mijn Nationale Top 10 staan en is zo rock 'n roll en komt het best tot uiting in zweterige naar alcohol ruikende zaaltjes. Die associatie roept het bij mij op zonder Herman ooit live gezien te hebben. Spijtig genoeg. In 2006 werd het nummer bewerkt door Armin van Buuren met als resultaat een notering in de vaderlandse hitlijsten. Overigens een tenenkrommende versie. Had geboycot moeten worden!

Little Sister heeft een riff om u tegen te zeggen. Alles in de instrumentatie is dik in orde en leadzanger Josh Homme weet wel hoe je met zo'n riff om moet gaan. Hij maakt er een prachtige rocksong van. Het is jammer genoeg wat kort. Maar kort en krachtig, op zich ligt me dat ook wel. )