Röyksopp weet wel hoe je frisse prachtige popmuziek moeten maken. Dit nummer straat ontzettend veel klasse uit. Het is beter dan die vorige van ze. Het is een beetje de dance als bij The Knife, alleen is hier alles wat lichter en minder beklemmend. Die beat is een van de lekkerste die ik op een popnummer heb gehoord en blijkbaar hebben ze niet eens zang nodig om het nummer boeiend te houden. Dat doet de ontzettend frisse inslag die dit nummer heeft. Wat een nummer, ongelooflijk!

Faith No More is ook een band naast de Red Hot Chili Peppers die de funk en rock geslaagd wist te combineren. Ook al was het niet het handelsmerk van Faith No More. Dit nummer echter barst van de funk. Het rockt en funkt als een malle en het heeft een erg sterk refrein. Voor mij tot nu toe het beste wat ik heb gehoord van ze. Al moet ik hun meesterwerk nog gaan luisteren.

Wellicht één van de bekendste en ook mooiste songs van Tom Waits. Zijn schraperige stem en pianobegeleiding zijn uniek en passen perfect bij deze song.

Eén van hun grootste hits en wat mij betreft ook één van hun beste nummers. Meezingbare tekst over stalking, geweldige gitaar.

()

Toch een band waar ik me eens moet wagen aan een volledig album. Net zoals bij The Band snap ik de ophef niet zo, maar er zitten zeker goede nummers tussen. Vooral live een erg sterke band, geloof ik. The Refugee is een uitstekende ‘eerste’ kennismaking. Heerlijke rock en die Tom Petty heeft een stem van goud. Jaja, gitaar, kom er maar in!

Dit vind ik één van de leukste ska-hits ooit: heerlijk ritme, erg aanstekelijk en inventief zoals die rifjes, drums en orgel.

Uit de tijd dat muziekvideo’s een grote rol speelden op de televisie - en dan meer specifiek, uit de tijd dat je TMF had als kanaal van de populaire muziek, en MTV voor de alternatieve (voornamelijk rock-) muziek. Vooral dankzij dat moment waarop alles stilvalt en die ontzettend lekkere gitaarriff binnenkomt zal dit nummer van The Strokes me altijd dierbaar blijven. Net als het album waar het opstaat, trouwens, dat destijds constant op replay stond in huize panjoe - Is This It? kwam voor mij iets te vroeg, dus ik heb nooit iets meegekregen van de populariteit van dat album en de bijkomende doorbraak van deze Amerikaanse rockgroep.

Dan komen we bij een plots overleden zangeres. Amy Winehouse, we wisten dat ze een bewogen leven leefde, maar nu al dood. Nee, dat had ik en niemand verwacht. Zij had mij nog jaren lang moeten voeden met fantastische albums en nummers. En dat kan nu niet meer, op een enkel postuumalbumpje na misschien. Eeuwig zonde, want Amy Winehouse had dé ideale combinatie van talenten. Een originele, prachtige doorrookte stem, het talent om prachtige liedjes te schrijven, en het derde, het vermogen om topteksten te schrijven. Beter kan je het niet hebben toch? Op dit nummer komen deze aspecten allemaal aan de orde.
Allereerst het nummer zelf, goed geschreven, sfeervol en een refrein dat je kop niet uit te krijgen is. Het nummer zou veel minder zijn geweest als het door een ander was gezongen als Amy. Amy's stem geeft iets extra's aan het nummer. Iets wat niet veel zangeressen kan. Zij zingt loepzuiver door het nummer heen met haar aparte stem terwijl wij het stuk voor stuk alleen maar vals kunnen meezingen. Ten derde de tekst, die eigenwijs maar zeker mooi is. Ik dacht dat Arrie het zei: Had ze maar Yes, Yes, Yes gezongen.

By far het beste nummer van Iron Maiden, de 7 minuten scheuren aan je voorbij. Iron Maiden mag dan misschien het imago van satanisten hebben, ze hebben wel degelijk uitmuntende muziek gemaakt, en dit is hun meesterwerk. Briljante riffs vliegen je om de oren en ook de stem van Dickinson is onweerstaanbaar.

Béatrice Martin (Montreal, 1989) was voorbestemd om - net als haar moeder - klassieke pianiste te worden, maar na een rebelse jeugd hervond ze zichzelf als popmuzikante. Op 18-jarige leeftijd bracht ze haar debuut uit onder het pseudoniem Cœur de Pirate. Dit album werd binnen no-time een enorm succes en al snel werd de Canadese chanteuse vergeleken met Françoise Hardy en France Gall. Place de la République is de laatste single op Blonde, haar tweede album dat eind 2011 uitkwam. Het is voor mij het absolute hoogtepunt op een zwoele breakup-plaat vol met onweerstaanbare popliedjes. Een originele en bezwerende ballade met een pakkende melodielijn, gedragen door de klassieke piano. Het schitterende, rijke arrangement wordt zorgvuldig opgebouwd. Later in het nummer zijn het sierlijke strijkers die de piano komen ondersteunen. Haar dromerige, liefelijke en licht zuchtende stem is er een om van weg te smelten.

En dan zijn daar nog de memorabele lyrics, waarin vreugde, verdriet en verlies als volmaakt samenkomen. De teksten zijn een en al hartzeer. Pijnlijk, maar tegelijkertijd heel mooi. De openhartige Quebecaanse beschrijft in mooie Franse volzinnen het ongeremde verlangen naar het willen bezitten van een ander en hoe snel een tijdelijke passant je tot wanhoop kan drijven. En hoe zeer dat verlangen maar niet uitgedoofd raakt zolang het doel nog niet gerealiseerd is (uiteindelijk dooft het gelukkig ook op andere manieren uit). Martin schetst bijzonder treffend wat het leed van een onmogelijk liefde inhoudt en gaandeweg het nummer worden de teksten almaar weemoediger:

"Je sais ton coeur est habité
Par une ou d’autre fille qui t’ont marquées
Moi je suis moins forte que les autres
Mais j’espère tant te manquer
Tant me démarquer".

Uiteindelijk blijkt de moed der wanhoop weer eens tevergeefs en heeft het geluk dan ook slechts 1 avond geduurd. Een (korte) periode bezeten zijn van iemand, wie heeft het niet meegemaakt? (Gretz)

Dat etiketten als Bad en Dangerous ook juridisch aan Michael Jackson zouden gelinkt worden, wist anno 1988 niemand. Hoe criminal was deze smoothie? Nadat hij al drie kwart van het album Bad opgesoepeerd had aan singles, besloot men het laatste nummer van het vinyl album ook op 7" uit te brengen. Vergezeld van een kortfilm waarin Jackson zich uitdoste als gangster ten tijde van de drooglegging. Wel eentje die kon dansen natuurlijk en alle stoute jongens mee opslorpte in zijn choreografie (we herinnerden ons Beat It en Thriller nog levendig). Geniale vondst was die hoed, waarmee hij een deel van zijn tanende gezicht kon afdekken. Als een volleerde Peter Pan flapperde hij lekker tegen de wind. Hij deed zijn moonwalk en de spanning werd opgevoerd door middel van een paar bloedstollende stiltes. Klap op de vuurpijl was het tegen de zwaartekracht in dansen. Als je dan nog niet gevallen was voor Smooth Criminal, was er nog altijd de muziek zelf die zich ritmisch doorheen merg en been zweepte.

Begint ijl, als een, zoals Arrie mooi beschrijft, stille wandeling door een nachtelijk bos, maar eindigt ongelooflijk krachtig, rauw en emotioneel. Enigszins jammer van de priegelende solo, maar de eigenzinnige melodieën - vooral op het begin - compenseren dit weer, als de prachtige strijkers dit niet al doen.

Het duistere album Skeleton Tree heeft toch nog een soort van rustpuntje en dat is het titelnummer. Elke keer als ik het album luister en ik kom aan bij Skeleton Tree dan is het toch alsof de zon doorbreekt. Het is geen vrolijk nummer, maar het is een soort berusting. Het is alsof je de hele dag hebt doorgewerkt en je bij dit nummer de vogels hoort en de eerste zonnestralen je kamer binnen schijnen. Het leven gaat door. Een prachtig einde van mijn favoriete album van de 2010’s.

Het is weinigen gegeven met zo’n sterk debuut te komen. Led Zeppelin deed het gewoon. En datzelfde jaar gewoon met nog een sterk album komen. Destijds kon dat nog gewoon.
Het absolute hoogtepunt van hun debuut. Met een meeslepend duister (bijna pyschedelisch) randje en precies knallen op de momenten dat het nummer er om vraagt. Ik heb overigens nooit geweten dat dit een cover was. Maar geef mij duidelijk de LZ-versie. (chevy93)

Over de Associates heb ik ooit gelezen in het 1001 albums you must hear before you die-boek. Toen heb ik ook nog een nummer geluisterd maar dat beviel niet goed genoeg. Blijkbaar heb ik het verkeerde nummer geluisterd. Want Breakfast vind ik erg goed. Met de clip erbij krijg je het gevoel van een Franse chanson in het Engels. De piano is het belangrijkste onderdeel. Er wordt erg veel sfeer in het pianospel gelegd. De zang ondersteunt de piano goed want er zit erg veel emotie in de stem. Zijn uithalen zijn geweldig. Het vioolspel moet ook nog genoemd worden, geen kitscherigheid, gewoon mooi. Als dit typisch is voor de Associates moet ik heel snel een album van ze opzoeken.

CHVRCHES gaf synthpop begin 2013 een nieuwe impuls. Het normaliter nogal stemmige genre klinkt hier ineens erg fris en opgewekt. Vrolijk bijna. Misplaatst is het niet, want CHVRCHES laat horen dat synthesizers en vrolijkheid prima te combineren zijn. Het refrein van Lies wordt gedragen door de synths die hier venijniger en beklemmender klinken dan op de rest van hun debuutalbum. Dat rauwe randje maakt dit nummer zo goed. In combinatie met de aanstekelijke melodie en de lieve stem van Lauren Mayberry levert dat een ontzettend goed nummer op. (stoepkrijt)

Dit is echt jeugdsentiment, als 10-jarig broekie blij worden van zulke muziek, fantastisch gitaarspel van oud nijmegenaar Eddie. Klassieker!

Slechts weinigen op deze site zullen het Kaapverdiaanse Portugees van Cesaria Evora kunnen verstaan, maar bij eerste beluistering zal eenieder direct begrijpen waar Sodade over gaat. De weemoed, het verlangen, de heimwee - het zit in iedere klank die Evora zingt en in iedere tel van de muziek. Nergens vervalt Evora in pathetisch gejammer of opzichtig gehuil, haar sereniteit doet de boodschap des te krachtiger aankomen. Weinigen is het gegeven om zo'n universeel gevoel zo mooi over te brengen. Cesaria Evora kon het.

()

Dit nummer van de Sisters of Mercy is wat luchtiger dan de vorige wat beklemmendere nummers. De toevoeging van die vrouwenstem vind ik zeer goed gekozen. Het geeft iets extra's aan het refrein en eigenlijk is het deels vanwege haar dat dat refrein zo goed klinkt. Het is verder een groots opgezet nummer, maar Sisters of Mercy mag dat van mij, want het klinkt heel mooi.

Gekke Roeland vindt stiekem dat het debuut van dEUS bij verre niet is geëvenaard door hun latere albums, hoewel hun tweede en derde ook nog zeer degelijk zijn. Op Worst Case Scenario heeft dEUS een royale portie ballen vermengd met krakende violen en gevoelige liefdesliedjes, met als resultaat een rammelend, spannend en experimenteel debuut waar bijna alleen maar ongekende pareltjes op staan. En dan maken rauwe, golvende gitaarlijnen in het couplet, verschillende geweldige wendingen en de fantastische zang van Barman het ook nog eens één van de nummers die boven de rest van de albumtracks uitsteken. Heerlijke herrie. )

Alt-J moet zowat de hype van 2012 geweest zijn, en een terecht hype lijkt me, zo maakt de groep ook in dit nummer duidelijk. Mooie pop, maar duidelijk met een hoekje af, zo klinkt de stem wat beknepen, is de percussie echt wel weldoordacht en maken die plotselinge versnellingetjes, samen met het catchy ‘I Love You So’ het nummer helemaal af. Eigenzinnige clip ook die volledig omgekeerd wordt afgespeeld.)

Brown Eyed Girl is een hitje van Van Morrison en dat is begrijpelijk, omdat deze single heel wat toegankelijker is dan nummers van bijvoorbeeld Astral Weeks. Brown Eyed Girl is een voor Van's doen vrolijk nummer. Het snijdt dan ook positieve onderwerpen aan. Van the Man speelt zijn gitaar erg goed. Het klinkt verdomde lekker, verder ook een fijn refreintje.

Another Sunny Day is het project van Harvey Williams, een Brit die zo eind jaren '80/begin jaren '90 een aantal heerlijke singles uitbracht op het indielabel Sarah Records. Dit nummer heb ik vorig jaar pas goed leren kennen. Heerlijke jangle pop met een verbeten tekst en een fijne Smithsesque sound. Zeker de laatste minuten, geheel instrumentaal, zijn goddelijk.

()

Misschien wel de bekendste niet-single van de band. Berucht vanwege de (ongecensureerde) clip. Maar ook vanwege het verhaal erom heen: de band Duran Duran zat in de bar, barmeisje zegt 'ik ken nog een leuke zanger', zanger mag auditie komen doen, en dat blijkt dus Simon Le Bon te zijn, met onder zijn arm een aantal gedichten, waaronder de tekst voor The Chauffeur.

()