De Wipers hebben met dit nummer een hoogtepunt gemaakt in de punk. Dit punknummer heeft alles. Die riff is echt te goed voor woorden. Daarnaast is dit nummer ook heerlijk springerig, stilzitten is echt geen mogelijkheid. Het is gewoon 10 minuten lang een en al energie. De Wipers zijn samen met de Ramones, Circle Jerks en de Dead Kennedys mijn mooiste ontdekkingen binnen de punk. Als je over anthems per genre moet gaan praten dan is Youth of America er een die je in het punk genre gewoon móet noemen.

Ook vaak gebruikt als reclame-tune maar ook als los nummer vind ik dit geweldig met name de schijnbaar eenvoudige maar doeltreffende pianoriedels.

Mijn kennismaking met Underworld had ongeveer plaats in 1996, toen ik Second Toughest In The Infants leende bij de cd-uitleen op het Levendaal in Leiden. Dat was een apart zaakje, vol met de alternatieve muziek waar de Oor bol van stond en winkelpersoneel - brutaal en alleswetend - waar ik wel wat tegenop keek. Het personeel hield er in ieder geval een aanzienlijk avontuurlijker aankoopbeleid op na dan dat van de bibliotheek, tot dan toe mijn voornaamste bron om albums te vinden.
Eerlijkheidshalve kon ik niet direct wat met Underworld: ik vond het een stuk taaier dan de toch wel toegankelijkere Chemical Brothers en The Prodigy, de andere twee van de grote drie Britse dance-acts van midden jaren '90. Ik was gewoonweg totaal nog niet vertrouwd met dit soort muziek. Maar gaandeweg ging ik er meer in horen en ben ik er wel voor gevallen. Dit nummer klinkt heerlijk meeslepend en is een jaar of drie geleden - toen ik een algehele Underworld-herwaarderingsperiode doormaakte - flink doorgestegen in mijn achting.

Met een volstrekt uniek muzikaal palet schilderen de Nederlandse Nits
al meer dan 35 jaar lang hun liedjes bij elkaar. Dat kunstacademicus Henk Hofstede
zich graag laat inspireren door het surrealisme, schonk de groep vele fans in Vlaanderen.
Misschien wel het mooist portret (let op die metaforen) dat ooit gemaakt is over Nederland. )

()

Heerlijk hoe Black Francis dit nummer aan elkaar praat met heerlijke nonsens over een Japanner die er met zijn vriendin vandoor gaat, en aanranders. Het is vooral zijn prestatie die ervoor zorgt dat dit nummer zo super is!

De Radar Love in het oeuvre van deze Schotse band. Want wat een ongelofelijke drive heeft dit nummer toch! Perfect voor in de auto dus, maar ook voor in de trein, tram, bus of luie zetel. Gewoon één van hun beste nummers!

Zijn bekendste nummer en vind ik toevallig ook zijn beste. Geweldige tekst die nog steeds relevant is en vooral, wat een soulstem.

Ik ben niet de eerste die opmerkt wat een opmerkelijke stem Nina Simone toch heeft. Haar versie van Strange Fruit is een mooi en pakkend nummer (de versie van Billie Holiday is ook goed hoor).

()

()

In een van de abruptste wendingen uit de muziekgeschiedenis gaat Pink Frost over van prettig springerig naar uitzichtloos wanhopig in luttele seconden. Even bevreemdend als onweerstaanbaar nummer, en dat vele tientallen luisterbeurten lang. Een echt kippenvel-liedje. Deze band heeft haar naam dus niet gestolen, zoveel is zeker.

Jaren ‘60-Nederlands klinkt zo extreem charmant dat ik meneer de Groot al geen onvoldoende meer gun, maar de compositie van dit nummer is eerlijk gezegd ook gewoon erg goed met zijn plechtige maar mooie gitaarloopje en de meer dan degelijke zanglijn. Jammer dat de tekst toch wel iets over de grens van plechtig en pijnlijk gaat, maar als ik zo goed mogelijk let op de uitspraak (De verf die morste vliegt plotseling in brand heeft nog nooit zo prachtig geklonken) en niet op wat de combinaties van de woorden moeten voorstelen, word ik hier toch best wel tevreden van. )

Een ode aan de vergankelijkheid, het beste nummer dat Tom Waits nooit schreef en dat dan nog eens in het Nederlands. Tevens een van de officieuze Gentse volksliederen. Deze heb ik meegekregen van in de wieg, want het is zo ongeveer het favoriete nummer van mijn vader. Voor hem is dat vooral uit nostalgie, want alle plekken die hier worden bezongen (frituur Helga, de mosselen bij Leentje, Annie die nog een fles bewaarde) zijn plekken waar hij nog over de vloer is geweest, maar die ondertussen al lang zijn verdwenen. Ik ben er ook altijd al fan van geweest, als koter dacht ik dat het over een echte fanfare ging, later heb ik begrepen dat het eigenlijk over een groep zwervers en buitenbeentjes gaat, die zo goed als ze kunnen proberen om met een lege portefeuille de dagen door te komen. Tot op een bepaald moment iedereen zijn eigen weg gaat en de prijs voor de vrijheid zwaar moet betalen. Lieven Tavernier, die dit nummer schreef, maakte daar deel van uit en de melancholie sijpelt dan ook tussen elke tekstregel door. Ik krijg er nostalgie van naar een tijd die ik zelf nooit heb meegemaakt, de grauwe industriestad die Gent in de jaren ’60-’70 was en waar dit over gaat, verschilt behoorlijk van de hippe studentenstad waar ik in opgegroeid ben. Toch raakt het me altijd.

()

Grotere supergroepen zijn er nauwelijks te bedenken dan deze. Een band onder de leiding van George Harrison, met ook nog eens Roy Orbison, Bob Dylan, Tom Petty en Jeff Lynne (ELO) in de gelederen! Dat kan niet misgaan, zou je zeggen. Het leuke is echter dat ze voor mijn gevoel gewoon samen als een groepje vrienden voor de lol wat spelen. Gewoon wat leuke popliedjes bedenken. Het is namelijk allemaal vrij simpele muziek, goed in het gehoor liggend. Niet wat je ervan zou verwachten. Dit is de hitsingle, en ook wel hun mooiste. De zang wisselen de mannen goed af, en Harrison is wel iemand die weet hoe goede popmuziek gemaakt moet worden. Een echt feelgood-popliedje. Echt muziek om lekker in de zomer in het zonnetje naar te luisteren (waar dat zonnetje ook mag zijn).

()

Kip of het ei-plaatje; of je kende het nummer al en je hebt een mening over de versie van de Audio Bullys, of je hebt dit nummer via de Audio Bullys leren kennen. Ik ben, schandalig genoeg, van de 2e variant en heb onlangs een platenspeler met langspelers aangeschaft van o.a. Nancy. Dus het werkt wel om oude plaatjes opnieuw leven in te blazen. Een dame die veel leuke liedjes heeft vertolkt! Om dit stukje ook nog wat informatief te maken vertelt Wikipedia ons dat dit nummer oorspronkelijk van Cher is en geschreven is door haar man Sonny Bono. De versie van Nancy (hoewel van ‘66) maakte pas bekendheid via de film Kill Bill I uit 2003. Dat dus!

Met Sister Ray hebben we wat heel vroege noiserock te pakken. Lekker distortion op de gitaren, lekker rammelend geluid, en zeventien minuten doorrammelen! Lou Reed zingt er af en toe nog wat doorheen, verder wordt er gewoon lekkere herrie (maar dat bedoel ik niet in de zin van 'hard') gemaakt met de gitaren, en het gaat maar door en door! Ik vind het erg lekker, hoewel ik best begrijp dat mensen er niks aan vinden. In de tekst heb ik me verder nooit zo verdiept, maar dankzij alle effecten op de gitaren en weet ik veel wat gebeurt er genoeg in het nummer om me te blijven boeien. En ik hou wel van een lekkere portie noise-rock en overstuurd geluid

()

The Chemical Brothers zijn één van mijn favoriete jaren '90 dance-acts, en ik ben sowieso een liefhebber van jaren '90 dance. Dit is ook een fantastisch nummer. Tja, wat zal ik erover zeggen... klassieker? Ook hun grootste hit volgens mij. Het is typisch zo'n meeschreeuwrefrein, en samen met de muziek is het allemaal erg "uplifting", en hoewel het misschien op het eerste gehoor wat eentonig lijkt, gebeurt er genoeg in de muziek om te blijven boeien. Daarbij is dance vaak eentonig, wat niet erg is, want het is tenslotte ontzettend dansbaar. Dit is muziek die zowel thuis als in de clubs werkt. Hey girls! Hey boys! Superstar DJ's! Here we go!

Dit is een bij vlagen kippevelgevend nummer. Waar Son of a Preacher Man een swinger is, staat bij dit nummer in de gebruiksaanwijzing: 'luister in stilte, geniet van de onheilspellende violen, geniet van de melodie die zacht je oren in komt zweven. En geniet vooral van de zwoele emotievolle vocalen van Dusty Springfield, een van de beste soulzangeressen ooit. (Snoeperd)

Deze ode aan een onvolprezen genie is een meesterwerk van nog geen drie minuten. Die outro… veel mooier wordt muziek niet meer. (yeahyeahyeah)

()

Ik heb me nooit zo verdiept in het solo-oeuvre van deze man, maar het album waar dit opstaat ken ik toevallig wel. Leuk album, erg leuk nummer. Het nummer klinkt heerlijk optimistisch en bijna pretentieloos vrolijk, en de tekst is weer geweldig, zoals we van Moz gewend zijn. Heerlijk feelgood-nummer, waar je meteen helemaal inzit door het fijne gitaarintro, en bijzonder aanstekelijk. Het had makkelijk een hit kunnen worden, denk ik. Maar wel een bijzonder goede. (Arrie)

Dit nummer sloeg bij electronic-liefhebbers als een bom in, maar ook in de ladder. Het nummer is gewoon onweerstaanbaar in z'n soort, de ah ah ah ah aah's op de achtergrond zijn waanzinnig lekker, dit wordt afgewisseld met zuivere zang. Ook de heerlijke tikjes op de achtergrond zijn noemenswaardig. Caribou maakt verslaving ten top, en daar is dit het beste voorbeeld van. (Snoeperd)

Het bijhorende album vind ik tot op vandaag een hele kluif om door te komen.
Mocht zoiets bestaan als progsynthpop dan zou het etiket van toepassing kunnen zijn
op deze eigenzinnige Duitse formatie uit de ZTT stal van de Britse succesproducer Trevor Horn.
De labelgenoten van Frankie Goes to Hollywood slepen met Duel de perfecte mid 80s popdiamant. (dazzler)

Heeft dit slechts eenmaal in de lijst gestaan?! Excusez le mot, maar: sjeeminee zeg. Wie zijn wij om onze neus op te halen voor een klassieke rocksong als deze? Scheurend gitaargeweld, krachtige zang, een mooie catharsis - en dat alles voor de prijs van een lekker wegluisterend radioliedje. Sjeeminee. (mol)

Ziehier het enige nummer op Astral Weeks dat me echt weet te raken en daarnaast ook nog voor de volle speelduur boeit (de andere nummers moeten hiertussen kiezen). Een eenvoudig akoestisch basloopje vormt de basis van een nummer dat eigenlijk voor zijn gehele zeven minuten instrumentaal bijna de hele tijd hetzelfde klinkt, maar juist daardoor zo krachtig overkomt; de kracht van herhaling, zeg maar. Het contrast van de zachte vioolpartijen en de furieus aangeslagen akkoorden met de klagende stem van meneer Morrison zorgen voor een prachtige landelijke - nee, niet op de irritante klompendanserige manier - sfeer die me keer op keer stil achterlaat. Klasse zoals ik hem van deze wereldartiest ken. (hoi123)