Dit is zo’n typische MuMe-ontdekking voor mij. Ik kende ze alleen van die ene overbekende hit, maar The Drugs Don’t Work pakte me wel direct. Licht melancholisch en zeurderig, maar zeker niet irritant. Een vrij simpele, maar toch moeilijk te doorgronden tekst (of dat kan ook aan mij liggen). Bloedje mooi, maar je moet er wel voor in de stemming zijn, met al die strijkers.. (chevy93)

'It’s ooonlyyy teeenaaage wastelaaand'

Het eclectische Baba O'Riley blies begin jaren zeventig als een wervelwind doorheen muziekland. Van de legendarische synths in het begin over de hardrockakkoorden tot de folky viooloutro. Een adrenalinestoot van hier tot Tokio. (Arno)

Deze track zul je samen met Like A Rolling Stone het meeste op de radio horen van Dylan. Met zijn negen minuten en de herhalende songstructuur is het zeker geen radiosingle maar het bevat wel ontzettend pakkende melodieën. Maar Hurricane is meer dan alleen maar een song.

Dylan zet hier een ontzettend sterk staaltje muzikale onderzoeksjournalistiek neer. Dit nummer gaat namelijk over Rubin Carter, een Amerikaanse bokser in de jaren '60 die op een twijfelachtige manier werd veroordeeld voor een drievoudige moord. Dylan had zo zijn twijfels en in de jaren '60 was er in de VS nog steeds veel sprake van racisme.

Hurricane is deels ooggetuigenverslag en het standpunt van Dylan. In de jaren '70 las hij de biografie van Carter en daar begonnen de vragen. In 1975 ging Dylan op bezoek bij Carter in de gevangenis en daarna schreef hij in een aantal maanden deze track. Dit was de perfecte manier aangezien deze track bij miljoenen mensen door de radio schalde die nietsvermoedend ineens veel meer wisten over deze gebeurtenis. Het werd weer onder het voetlicht gebracht.

Pas in 1985 zou Carter vrij worden gelaten. Deze track brengt dus een indrukwekkend verhaal mee en ik vind dit een van de betere tracks van Dylan. Hij is een begenadigd schrijver, journalist en denker in één op deze track. Als een muzikant zich zo in een onderwerp stort mag je van mij enorm geëerd worden en dat is ook zeker gebeurd. Hurricane is een protestsong die zijn doel bereikt heeft. (Don Cappuccino)

Begin 1970 mocht een grand piano de boventoon voeren in Let It Be
van The Beatles en deze Bridge over Troubled Water van Simon & Garfunkel.
Nummers die later net daardoor (onterecht) van enige meligheid verdacht werden.
Garfunkel zingt als een zwaan en Simon als een huismus ... en zo hoort het ook. (dazzler)

Tussen de surfpop van The Beach Boys en de flower power van San Francisco
zat het groepje van John Phillips. De harmonieën hadden ze gemeen met Brian Wilson.
Met het scheppen van het juiste, muzikale klimaat voor een summer of love stonden ze
aan de bakermant van de hippiecultuur. Nu is het nog winter, straks wordt het zomer. (dazzler)

Onlangs nog door mijn vriendin verkeerdelijk aanzien als Disintegration op Werchter. Hoewel het nummer voor mij niet diezelfde impact en emotie losweekt als Disintegration is het toch ook één van de betere nummers op het toch al zo goede 'Disintegration'. Het nummer wordt gedragen door een gitaarriedeltje. De tekst klinkt zo droevig en triest alsof er iemand vertrekt waarvan je intens houdt en hoewel je weet dat je die persoon nooit meer zal zien, weet je evenzeer dat je hem/haar nooit ofte nimmer uit je hoofd kan zetten. Een vrij kort, maar o zo mooi popliedje! (dumb_helicopter)

De Moody Blues verrastten mij behoorlijk, volgens mij met Question. Echt een prachtig nummer. Natuurlijk kennen we de Moody Blues ook van deze ijzersterke klassieker. Nights In White Satin is een indrukwekkend nummer waar de klasse vanaf druipt. Moody Blues hebben hiervan een groots klinkend nummer gemaakt. En dat past er wel goed bij vind ik. Naast dat het heel indrukwekkend en emotievol klinkt is het natuurlijk ook een erg pakkend popnummer. (Snoeperd)

Vaak genoemd als tweede Bohemian Rhapsody en eigenlijk wist ik het bestaan van dit nummer niet, totdat ik hem op Radio Veronica hoorde. Geïnspireerd door het bombastische Kashmir van Led Zeppelin en daar vind ik het ook meer op lijken. Kitsch verheven tot kunst, weinigen kunnen het, maar Queen was hier meester in. En Steve Howe doet even een baas-boven-baasje met May. Zijn laatste krachtopwelling, wat het nummer toch ook wel een extra emotionele lading geeft. (chevy93)

Neighborhood #3 (Power Out) behoort zonder twijfel tot één van de beste nummers van deze nu al legendarische band. Sowieso hoor ik het veelzijdige Arcade Fire het liefst zoals zij klinken bij dit nummer. Vol passie, een tikkeltje chaotisch en agressief en daarnaast die geniale wijze waarop wordt toegewerkt naar een fantastisch emotioneel slot. (Co Jackso)

Light My Fire werd mij eerst bekend door de akoestische Will Young-versie. Achteraf gezien zwaar inferieur, maar ik vond de tekst leuk. Manzarek is een held en samen met Jon Lord (Deep Purple) nog altijd de beste toetsenist die ik ken. Krieger levert een geweldige solo af. Eens een keer een Doors-nummers waarbij Morrison een bijrol speelt en de kracht volledig bij de overige bandleden ligt. Want ook drummer Densmore levert hier zijn beste werk af. (chevy93)

dumb_helicopter schreef:
N#3 Waar is de tijd dat die nog in de finale stond...

bz

Onweerwolf schreef:


Ga je nog stemmen?

Jim Kerr wandelt langs de River Clyde in Glasgow als hij ziet dat er weer zalm in zwemt. Glasgow had het op dat moment economisch zwaar, maar in de zalm zag Kerr een revival van zijn stad voor zich. Hij begint na de wandeling meteen te schrijven en in een half uur is de tekst voor Waterfront klaar. De kenmerkende, zware bastoon wordt geproduceerd door een Dynacord-basversterker. Door deze relatief nieuwe techniek toe te passen, toonde Simple Minds zich zeer modern en innovatief. De band was op zoek naar een krachtige opener voor hun liveconcerten. Met Waterfront wisten ze deze te creëren. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Ook ik heb een periode gehad dat ik veel muziek van internet downloadde.
Al snel boeide dit mij minder, en stapte ik weer over op het kopen van muziek.
Nog steeds ga ik op zoek naar echte albums, maar nog minimaal ruimte in de cd kasten.
Terug naar CCR.
Mijn vader had een lijstje met albums waar hij naar op zoek was, en die zette ik dan voor hem op cd.
Daar stond tevens de verzamelaar Creedence Gold bij.
Niet echt een uitgebreide verzamelaar, maar wel een leuke.
Zelf wel nieuwsgierig hiernaar, dus ook eventjes geluisterd.
Voor mij sprong er duidelijk een nummer uit; het korte Have You Ever seen the Rain? (deric raven)

Dit is ook een briljantje uit de jaren '60. Maar deze kende ik al. Alles aan dit nummer is nog net even wat beter dan de vorige. Dit is een van beste Kinks-nummers en dat zegt wat, want deze band heeft van 1966 t/m 1972 een aantal platen gemaakt met alleen maar topnummers. De Kinks zijn dan ook bijna net zo goed als de Beatles, iets rauwer misschien. Dit is een nummer dat zo bij de topnummers van Revolver had gehoord, aan de ene kant heel relaxed, maar ook gewoon een perfecte popsong met vooral een subliem refrein. (Snoeperd)

Grant Lee Buffalo, dat klinkt meer als een countryzanger uit de jaren ’50. Tijdens het intro bekroop mij dat weergaloze gevoel dat iedereen hier vast wel kent. Dat intense HIER KOMT HET!-gevoel dat je krijgt wanneer je voelt dat wat je nu gaat horen, je kippenvel gaat geven. Helaas bleef de kippenvel uit, maar het zat er heel dicht tegenaan. Een zeer, zeer mooi nummer met erg sterk gitaarwerk en een goede zanger. Jammer dat de gitaarsolo op het einde zo makkelijk afgekapt wordt. (chevy93)

Hoe vaak moet de drumbeat van John Bonham wel niet gebruikt zijn als sample? Het is namelijk een simpele beat maar Bonham speelt hem zo krachtig en met een bepaalde drive dat het een nummer echt beter kan maken. De Beastie Boys gebruiken deze drumbeat bij het nummer Rhymin' And Stealin' in combinatie met de gitaarriff van Sweet Leaf van Black Sabbath. Het gitaarspel is gewoon lekker met die slidegitaar. When The Levee Breaks is een nummer wat 7 minuten zonder al te veel poespas zijn gang gaat maar geen seconde verveelt. (Don Cappuccino)

Aha, misschien wel de meest gave muziek uit de jaren '60 bereikt m'n oren weer. Ik baal ervan dat Love niet meer van die meesterwerkjes als Forever Changes heeft uitgebracht. Dit is typisch zo'n band waar ik bij zo'n geluid een ontzettend grote fan zou kunnen worden.
Als je dit nummer alleen al hoort, ben je overdonderd. Dit nummer barst van de mooie fragmenten. Sowieso zorgt het gitaartje al voor een heel aangenaam geluid. Daarnaast is de zang geniaal, net als bij bijvoorbeeld de Arctic Monkeys kent het heel veel van die leuke zinnetjes. De solo op gegeven moment is werkelijk meesterlijk, zeer scherp. Prachtsong, iedereen die Love nog niet heeft gehoord raad ik het van harte aan (Snoeperd)

Mijn eerste kennismaking met deze band, ergens halverwege 2010. In eerste instantie onder de indruk vanwege de hoes, later vanwege het feit dat dit 10 minuten lang best aardig was. Ik kon er destijds zo te zien geen punten aan kwijt, maar het heeft wel indruk gemaakt aangezien ik het nog steeds weet. Inmiddels is EitS uitgegroeid tot één van mijn favoriete post-rockbands en beluister ik ieder album van ze met veel plezier en 3 van de 5 zelfs met grote bewondering. Waaronder deze en bij ieder nummer denk ik weer dat die de beste. Een kenmerk van een steengoed album. (chevy93)

Een broeierige atmosfeer houdt de luisteraar zeven minuten lang in haar greep, drijven op een pompend basritme. Achtergrondgeluiden from da street zorgen dat je je moeiteloos in het New York van de jaren 1970 waant, op een snikhete zomerdag, ergens in een schaduwrijk steegje. En dat er hoop is, ergens aan de einder. (Arno)

The Beatles mogen in deze lijst zeker niet ontbreken, ze zijn voor mij immers de enige constante geweest in mijn muziekconsumptie sinds ik in de wieg lag. Als kleine dreumes was mijn favoriete track Yellow Submarine, die ik altijd meeblèrde zonder iets van de tekst te begrijpen, en toen mijn ouders op mijn elfde het compilatiealbum 1 aanschaften is dat jarenlang het album geweest dat ik het meeste luisterde. Tegenwoordig nemen de heren nog steeds een significant gedeelte van mijn collectie in, en hoewel ik ze niet vaak draai kan ik nog steeds niet om ze heen: vanochtend onder de douche heb ik nog Drive My Car gezongen. I Want You is op het moment mijn favoriete Beatlestrack, ik betrap mezelf er geregeld op dat ik het riffje van deze meeslepende en overtuigende bluesrockplaat voor me uit pingel op mijn gitaar. (panjoe)

Misschien wel het enige Pixies-nummer zonder schuim aan de lippen. Toch bevat dit popnummer nog genoeg ruwe kantjes en scheve randjes, zodat alle clichés toch maar weer mooi ontweken worden. (ArthurDZ)

Dit is echte, echte old school hiphop. 1982 alweer namelijk. De producers stelen op dit nummer de show. Ik weet niet of het samples zijn of gewoon eigen creaties. Het klinkt plasant. De overdreven gebrachte raps zijn geinig. Er zitten ook een aantal uitstekende punchlines. Hiphop heeft zich tot een groots genre ontwikkeld en daar heeft dit nummer ongetwijfeld aan bijgedragen. Hulde! (Snoeperd)

Een betoverende droom van een nummer, al vanaf het moment dat die lome drumbeat het nummer opent. De vervormde stem, de schattige achtergrondvocalen en het altijd aanwezige, maar nooit storende, lawaai op de achtergrond geven de song iets dromerigs. Een betoverende droom van een nummer was letterlijk bedoeld, mensen! En nog dit: de broertjes Reid zijn verre van tekstdichters, maar de regel ‘walking back to you is the hardest thing that I can do’ weet me toch wel te raken. (ArthurDZ)

De stem, een piano en een bugel. En met een apocalyptische tekst die Neil schreef na het lezen van een filmscenario. Als soundtrack voor een nooit gemaakte film. Maar wat een prachtnummer, alsof hij dromend achter de piano zijn droom zingt. Een klassieker die je in elke Top X Allertijden zult terugzien. (Telamon)